Plogje 30

Vandaag voor de afwisseling maar weer eens een plogje.

Ook leuk?

Toch?

20170220_185714
Mevrouw is he-le-maal in de gloria met haar nieuwe fleecedekentje van Lidl.
20170221_133437
Ik ging weer eens met ál mijn vrienden naar de bios. Het was dringen :)
20170220_081003
Jippiejajee! Bijna op. Dat biedt perspectieven. Op naar IciParis.
20170218_121900
Als ze geen aandacht krijgt, néémt ze het. Desnoods door in oren te snuiven. Kippenvel!
20170216_143551
Bij Pathé zijn ze knettergek geworden. Douwe E is ingeruild voor de overgewaardeerde en overgeprijsde Starbucks. Een bekertje thee kost nu 3,45! Bizar. Voortaan neem ik dus eea mee in mijn tas (van Tess)
20170215_164543
Foto’s van bovenaf zorgen ervoor dat je zomaar 10 jaar jonger lijkt. Lang leve de zwaartekracht.
c09d49a2-e543-4f9e-8a39-1e9838f8649e
Ik had een HVD “vergadering” in Breda. Uiteraard hebben we dat heel serieus aangepakt. Zo zijn wij. PS: en zie je die kin? Brrrrr.

 

Onzeker, ik?

In navolging van mijn blogje van gisteren wilde ik u laten weten dat ook ik, zelfs ik, natuurlijk wel eens druip van onzekerheid.

Ondanks het feit dat ik bedroevend weinig schaamtegevoel heb, voel ik me heus niet elke dag Xena, warrior princess.

Er zijn dagen dat ik twijfel over alles.

Sowieso heb ik trouwens een onderkinfobie. Ik haat mijn kin. Dat lullige stukje lichaam is het enige dat ik verfoei. Dat hangt en zwabbert daar maar. En lacht me uit. Het is ten strengste verboden foto’s van mij en profile te maken. Vreselijk vind ik het om mezelf aan de zijkant te zien.

Maar meestal is het hormoongerelateerd. Is het heel duidelijk in mijn kalender te verklaren waarom ik me zo voel, zoals ik me voel.

Ik merk het al aan het feit dat ik ’s morgens loop te zoeken naar wat ik aan ga trekken. Normaal maak ik me daar niet druk om. Zoals nu, in de winter, is het meestal een jurkje met panty’s. Of mijn nepleren broek met een trui en of een vest. Zit ik laag in mijn zelfvertrouwen, dan ga ik wisselen met kleding. Dan trek ik iets aan en trek ik het weer uit. Want ineens, om onverklaarbare redenen, en zéker niet terug te zien op de weegschaal, ben ik echt veel te dik voor dat wat ik aan heb. Dan heb ik er een dikke kont in, of accentueert het mijn buik. Dan moet ik echt verder zoeken naar een geschikt kledingstuk, want als ik het wél aantrek, voel ik me de hele dag een braadworst en blijf ik plukken en trekken aan mijn kleren.

En op zulke momenten hoef ik echt niet de stad in om wat nieuws te gaan kopen, want ik weet bij voorbaat al dat het een kansloze missie is. Al pas ik een zeecontainer met truitjes, er zit er niet één tussen die op dat moment goed genoeg is.

Die onzekerheid is dan niet alleen wat betreft het uiterlijk.

Ik voel me dan snel aangevallen. Kritiek kan ik op zulke momenten zeer slecht verdragen. Ik kan janken om alles. ‘Klief, je bent vergeten de website te veranderen’. Boehoehoe. Idioot gedrag.

Ik maak me ook druk om wat Vlam en Jill van mijn kookkunsten vinden. Slaat nérgens op. Ik kan met twee vingers in mijn neus de gerechten maken die ik vaker heb gekookt. Ik kan zelfs als ik strontverkouden ben en niets ruik en proef, nog steeds iets klaarmaken waar niets mis mee is. Puur op ervaring. Mijn eten mislukt echt zelden.

Dan begin ik al met excuses. Ik weet niet of het heel erg goed gelukt is vandaag. Nou ja: we zien het wel. En vervolgens ga ik man en kind aan zitten staren. En als er dan na twee happen niets volgt van ‘ha lekker schat’, dan vreet ik mezelf van binnen al op. ‘Ze keuren het af. Ze vinden het niks. Ik kan ook niks’.

En dan ga ik bevestiging zoeken.

Vrouwen zijn raar.

Ik ben raar.

Schaamteloos.

Pas geleden zat ik met enkele vriendinnen te eten.

Het gesprek kwam meerdere malen op hun gewicht en het feit dat ze daar zo onzeker over waren. We durven dit niet aan te trekken. We gaan niet naar de sauna. Niet naar het naaktstrand. Seks is ’s avonds het prettigst, want dan is het donker.

Ik was in shock.

Ze zijn pvd stuk voor stuk F&*%$# mooie vrouwen. Niet alleen van buiten, maar ook van binnen. Superslim. Lieve, zorgzame moeders. Komisch. Ad rem. Niks op aan te merken. Echt. Niks. Noppes. Nada.

Ja, ze hebben een paar kilo overgewicht. Boeien. Dat zíé je toch gewoon helemaal niet als je naar ze kijkt? Zij zelf zijn echt de enige geloof ik. Zo doodzonde.

De enige die niet meepraatte als het onderwerp er weer over ging was de vriendin tegenover me. Met maatje 36.

En ik. Maatje 42-44. 80 kilo schoon aan de haak. Onderkin. Blubberbuik. Cellulitis. Dikke kont.

Maar ik heb er geen last van.

Ik trek me geen fluit aan van wat andere mensen over me denken. Ik trek net zo rustig al mijn kleren uit en wandel over het strand. Of duik een zwembad in. Of vrij met het licht aan. Mán: al zet je een bouwlamp op het geheel. Er is niets waarvoor ik me zou moeten schamen of minderwaardig om zou moeten voelen.

Lang geleden, ongeveer in het Krijt, -sprak oma-, had ik er ook last van hoor. Ik weet het nog goed. Voorbeeld: toen ik 25 was werkte ik in een restaurant. Wij van de bediening liepen allemaal strak in mantelpak. Bloesje, rokje, jasje en pumps. Alleen als de mussen dood van het dak vielen van de hitte, mochten we ons jasje uitdoen. En dan nog hield ik ‘m het allerliefste aan. Waarom? Ik vond mezelf te dik en voelde me doodongelukkig met dat bloesje in mijn rok. Ik zat doorlopend te plukken aan mijn kleding en voelde me heel erg lopen. De hele dag was ik er mee bezig. Bere-onzeker. Want die buik. En die kont. Kon écht niet.

Terwijl ik ze dus gewoon niet had.

Ik was hartstikke mooi toen.

Nu ben ik een stuk minder mooi maar interesseert het me allemaal geen fluit meer.

Ik zal echter nooit dingen aantrekken die niet flatteus zijn. Dus dat bloesje in die rok is nog steeds not done. En ik zal mijn medemens niet lastig vallen met mijn blubberende bovenarmen in een topje zonder mouwen. Of een legging met een te kort truitje erop. Of een stretch jurkje.

Zó schaamteloos ben ik nou ook weer niet.


Ook gepubliceerd op HVD.

Grote angst

Vrijdag ontmoette ik, zoals gisteren ook verteld, mijn tante Pia.

Als ik onze familiebanden moet uitleggen aan een buitenstaander, heb ik een whiteboard nodig en heel veel kleuren stiften om duidelijk te kunnen maken hoe alle verhoudingen en afslagen liggen. Ik heb nogal wat aangewaaide familieleden. Ons familie is nogal scheidlustig.

Mijn moeder is ooit getrouwd geweest met een man wiens vader ook aan een tweede leg begonnen is. Om die reden heb ik dus tantes en ooms die jonger zijn dan ik. Mijn tante is eenenveertig. Scheelt dus twee jaar met mij.

Ik had haar door drukke (en voorbij vliegende) levens beiderzijds al zeven jaar niet meer gezien of gesproken. Zij werkt in Breda en ik moest daar vanwege het HVD-etentje ook zijn. Ik vond het nogal van de suffe om langs haar bedrijf te wandelen zonder even aan te waaien. Dus appte ik haar, vind je het leuk om? Ja! Oké.

Ze was geen spat veranderd. Ik stond te wachten voor de kroeg waar we hadden afgesproken en ineens hoorde ik iemand gillen ‘ik zie je!’ en we sprongen elkaar in de armen. En omdat ze elkaar vanuit onze jeugd zo goed kennen, was het echt alsof we elkaar pas geleden nog spraken. Klepperdeklep, achter elkaar door.

Heel fijn om haar weer even te hebben gezien en gesproken.

Helaas had ze ook slecht nieuws te melden: ze heeft borstkanker. Inmiddels had ze twee operaties ondergaan en vanaf 1 maart start ze met twintig bestralingen. Goddank waren de lymfeklieren schoon.

Ik ben nogal van de bange voor borstkanker. Ik zie het zo ontzettend veel gebeuren om me heen. U wilt niet weten hoe vaak we fouteboeluitslagen terugkrijgen vanuit het bevolkingsonderzoek. Of vrouwen die met knobbels in de borsten doorverwezen worden voor een mammografie. Mijn eigen moeder heeft het gehad. En meer vrouwen in de familie.

Zelf heb ik redelijk vaak “last” van mijn borsten. Pijntje hier, steekje daar. Zo rond mijn menstruatie heb ik op vaste plekken harde plekken. Inmiddels weet ik dat het cyclusgerelateerd is, maar ik word er toch bloednerveus van.

Het is gebaseerd op niks, op “ik voel het aan mijn theewater” maar ik denk echt dat ik ooit eens de Sjaak ben. Ik heb zelfs Vlam ook verteld over mijn angst. ‘Houd rekening met het feit dat ik het krijg’.

Na afgelopen vrijdag zit het doorlopend in mijn hoofd. En dus schreef ik mijzelf een verwijzing uit voor een mammografie. Voordeel van bij een huisarts werken. Ik hoef geen lastig gesprek aan. Ik zie me nog zitten nadat mijn moeder het kreeg. Erg ongerust. En die huisarts maar blijven hameren op de kosten van zo’n onderzoek en de straling die niet goed zou zijn voor me. Alsof die ene keer röntgenstralen door mijn lijf jassen echt wat zou uitmaken?

Nou ja.

Eerst maar eens die borstel laten pletten tussen twee glazen platen.

Blijft een tof onderzoek.

En heeft u er wel eens over nagedacht wat er zou gebeuren als je met je borsten vast staat aan dat apparaat en er breekt brand uit?

Nee?

Nu wel, de eerstvolgende keer dat u weer mag ;)

Overdosis mensch

Zo. Het is maandag en we mogen weer.

Zoals ik hier nu zit heb ik niet het idee dat ik net drieënhalve dag heb vrij gehad. Het is niet zo dat ik moe ben, maar mijn kop zit aardig vol voor iemand die dagen niet heeft gewerkt.

Want allemaal hartstikke leuk en gezellig en zo, dit weekend was een pittige qua sociale toestanden. En (teveel) sociaal en ik gaan rot samen. Alhoewel ik het leuk vind allemaal, zuigt het me ook leeg.

Donderdagmiddag heb ik voor mezelf gepakt. Expres. Want ik wist wat er nog allemaal ging komen. Ik ben in mijn uppie naar de film geweest en heb daarvoor een paar uurtjes alleen door de stad geslenterd.

Vrijdag was een própvolle dag. Alles kwam zo samen.

Ik begon mijn dag niet in mijn uppie, want Vlam was ook vrij. Dat was al onrustig voor me. Ik ben gewend mijn eigen gang te gaan en laad die ene morgen in de week dat ik alleen ben, altijd enorm op.

Helaas.

Gelukkig is Vlam na al die jaren zo wijs dat hij zijn mond hield over mijn tijmolie die ik in de diffuser had gedaan en liet hij de radio zoals ik hem graag wil: uit. Verstandige man.

Om tien uur had ik afgesproken met Mevrouw Williams die voor een paar dagen in de Randstad was. Normaliter woont ze een takkeneind bij me vandaan, dus ik greep mijn kans. Koffie in de stad? Ja, gezellig! En dat was het. Bere.

Om half twee nam zij de trein naar Den Haag en ik naar Breda.

Alwaar ik om zes uur met de redactie van Hoe Vrouwen Denken zou gaan eten.

Maar eerst zou ik nog een wijntje doen met mijn tante Pia, die ik al zeker zeven jaar niet had gezien. U begrijpt dat er aardig wat bij te praten was?

Zes uur sharp meldde ik me bij een plaatselijke tapasbar waar ik met vier andere dames enorm gezellig heb zitten eten.

Ik kon mee terugrijden met één van de anderen dus dat was superfijn.

Máár: betekende wel dat ik nog een uur extra moest kletsen.

Ik kwam gesloopt thuis.

Leger dan leeg.

Twaalf uur lang sociaal doen is voor mij een persoonlijk record.

En thuis waren man plus kind natuurlijk ook benieuwd naar mijn avonturen en ik naar de hunne.

Ik ben die avond als een blok in slaap gevallen.

De volgende morgen was ik zo gespannen als een veer. Mijn kop zat werkelijk overvol. Bizar. Ik kon mijn draai niet vinden. Dus snotterde ik even Vlams borsthaar vol. Toen ging het wel weer.

Zaterdag was gelukkig een dag samen thuis. Kon ik heel even bijkomen.

Want zondagmiddag hadden we een date met mijn broertje en schoonzus. Die we ook al weetikhoelang niet gesproken hadden. En als er iemand druk is, is het broerlief wel. Gezellig en lachen, echt. Maar hij vréét energie.

En nu zit ik hier en probeer ik een stukje te tikken. Terwijl Misty over tafel drentelt en manlief rochelend zijn tanden staan te poetsen.

Hoezee.

Maandag.

Is het al bijna weekend?