Weer thuis!

Gistermiddag ben ik thuisgekomen vanuit het ziekenhuis.

Dinsdagmiddag stonden ineens de neurologen aan mijn bed; ze hadden overlegd met een ander ziekenhuis en ze wilden me puur op de gok, laag in mijn rug een zogenaamde “blood patch” geven. Met 50% kans dat het zou gaan helpen. Ze spuiten dan 20cc van je eigen bloed tussen je wervels, tegen de lumbaalzak aan. Zodat een eventueel lek in die zak, waar dus ergens mijn hersenvocht uitlekte, gestold zou worden door mijn eigen bloed.

Omdat de tweede MRI  (van mijn gehele wervelkolom) niet aangegeven had waar het lek zat, was het echt een gok. Voor hetzelfde geld zat het helemaal bovenaan mijn rug namelijk.

En mocht dat niet helpen, dan wilden ze me een punctie geven met radioactieve shit, om te bepalen waar ik dan wél lekte.

Ik was bloednerveus voor die prik, maar ik had amper tijd om erover na te denken, om me erop voor te bereiden. Meteen stonden er twee verpleegsters aan mijn bed, die me naar de afdeling anesthesie reden.

Daar werd ik geparkeerd en voorzien van (het zoveelste) infuus. Ik kreeg een band om die mijn bloeddruk opmat en een operatiehemd aan. En daar lag ik dan. Mijn pols liep tegen de 200 aan, doodeng vond ik het.

De prik viel me mee. Dankzij de allerliefste verpleegster ooit (en een shot oxazepam ;))

Daarna moest ik 6 uur blijven liggen.

De volgende morgen voelde ik me echt zeker wel 80% beter.

De rest van de verschijnselen moet ik tijd geven. Mijn hersenvlies is nog zwaar geïrriteerd na ruim 4 weken te droog te hebben gestaan. Deze situatie is vergelijkbaar met de restverschijnselen na een hersenvliesontsteking. Ik ben snel moe, kan me niet goed concentreren, ik merk ook dat typen me niet makkelijk afgaat. De hoofdpijn is zeker nog niet weg, maar te verdragen. Mijn hoofd zoemt nog steeds, alsof ik een volk bijen erin heb zitten. Ik ga ook nog mooi even door met de pijnmedicatie die ik vanuit het ziekenhuis heb gekregen.

En ik ga -erewoord- pas weer aan het werk als ik volledig opgeknapt ben. Ik ben hiervan zo geschrokken, dat ik mijn lesje wel heb geleerd.

Ik ga alles echt op geleide van kunnen doen en beloof dus ook niks qua bloggen. Dit kleine flutstukje kost al behoorlijk wat energie.

Enne: hartstikke bedankt voor alle reacties van jullie kant. Dat deed me echt heel goed. Jullie zijn lief! ❤

Ik meld me even af.

Die hoofdpijn werd dus niet veroorzaakt door een voorhoofdsholteontsteking. Ook niet door hormonen. Ook geen spanning op mijn nek.

Het is iets veel vervelenders. 

Donderdag stapte ik uit bed en ging bijna tegen de vlakte. Zó heftig was de pijn.

Ik meldde me ziek en mijn werkgever beloofde te overleggen met een neuroloog. Zij vond het verhaal zo vreemd dat ze me vroeg me op de SEH te melden.

Al mijn neurologische tests waren prima. Maar vanwege mijn plotseling opgekomen klachten en de pijn die zelfs niet met tramadol wegging, besloot de neuroloog me op te nemen. Ik moest een MRI laten maken.

Omdat alles vol zat, kon dat vanmorgen pas. Ik moest dus een nachtje blijven.

Shit.

Daar had ik even niet op gerekend. Maar ik was op van de pijn en begon me toch wel zorgen te maken, dus ik stemde in.

Uit de MRI bleek dat er onderdruk in mijn hersenen is. Ergens lekt de liquor, het hersenvocht, eruit. Hoofd en nek waren oké. 

Maandag gaan ze middels een tweede MRI van mijn gehele ruggengraat zoeken waar het lek zit en wat het veroorzaakt. Cyste? Gezwel? Geen idee nog. Dit komt namelijk zelden voor. Normaal krijgen alleen mensen dit na een ruggenprik. Of een lumbaal punctie. Zo spontaan komt bijna nooit voor.

Ik ga – op mijn eigen verzoek en goedkeuring van de neuroloog uiteraard- morgen na het ontbijt naar huis met een bak pillen en moet me zondagavond hier weer melden.

Tot zover.

Als ik meer weet, meld ik me weer.

Wish me luck…

Ik heb het overleefd, een maand geen drank.

Toen we terugkwamen van onze zomervakantie, verzon ik dat ik -na bijna drie weken lang elke dag wijn gedronken te hebben- best wel eens een maandje loos kon leven. Ik drink al mijn hele volwassen leven elk weekend. Tijd om eens te kijken hoe dat me zou bevallen.

Doordeweeks alcohol drinken, daar ben ik jaren geleden al mee gestopt. Omdat ik a) net als alle andere oude hekken slecht slaap als ik gedronken heb. Ook al is het maar één glas. Ik val als een blok in slaap, word wakker na een uur of drie en de rest van de nacht lig ik naar het plafond te staren. Zeer frustrerend. Reden b was om eens te kijken wat geen wijn op mijn gewicht zou doen.

Ik heb het vier weken minus twee dagen volgehouden. Afgelopen zaterdag ben ik gezwicht en heb ik wat roséetjes en rode wijn gedronken. Gewoon, omdat ik er zin in had. En omdat ik ongelofelijk de schijt erin had dat ik al drie weken aan het tobben was met mijn hoofd. Troostwijn.

Oké, oké. En ik heb één keer gesmokkeld. Toen ik een redactieetentje had met de dames van HVD. We aten tapas en naar mijn weten moeten tapas ook zwemmen. Tapas zonder wijn vind ik net zoiets als droog brood. Dus ik bestelde -met enig gevoel van falen- een Merlot. En nog eentje. En een fluitje op het terras. Om daarna weer keurig twee weken lang mezelf droog te leggen.

Hoe is het me afgegaan? Mij, als notoire wijndrinker met een man die een soort feeder is?

Heel erg goed moet ik zeggen.

Manlief heeft zich keurig gedragen, heeft niet lopen pushen. Een enkele keer vergiste hij zich en vroeg of ik een drankje wilde. Maar na een hertendodende blik van mijn kant, bracht hij me een glas water. Mineraal water zelfs. Doe eens gek. Hij vond het ongezellig, maar heeft dat niet achtenzestig keer gezegd. Ik had hem namelijk van te voren gewaarschuwd dat vooral niet te doen. Als íéts irritant is, zijn het pushende mensen. Heeft u al eens een dieet gevolgd? Is het u opgevallen hoeveel mensen je dan ineens ongezellig vinden omdat je geen taart wilt? Of de toastjes afslaat? Alsof je ineens een heel ander persoon bent of zo?

Qua gewicht ben ik nu twee kilo lichter dan toen ik begon aan de zelfopgelegde drooglegging. Persoonlijk denk ik niet dat het door het laten staan van drank is. Indirect echter wel, want met het skippen van de VrijMiBo at ik dus ook geen bakje olijven leeg. Kwamen er geen nootjes of chips op tafel en kon ik de meeuwen blij maken met een trommel oudbakken toastjes. Ook op zaterdagen gingen we gewoon meteen aan tafel. Niks eerst nog even een aperitiefje. Of twee. Met bijbehorende garnituur.

Concluderend heeft het me geen enkele moeite gekost.

En tóch ga ik er niet mee door.

Want een lekker stukje vis of een mooie entrecote, smaken toch lekkerder met wijn, dan zonder.

De vrouwen van HVD (minus twee) in Breda.

Volgens de statistieken…

Ik ben gek op onderzoeken die nergens over gaan.

Zelfs de meest debiele dingen zijn onderzocht.

Wat te denken dan de schokkende ontdekking dat een terras van een horecagelegenheid drukker is bij zonnig weer dan wanneer het regent?

Of dat men recentelijk voor 14 miljoen euro heeft bewezen dat appels gezond zijn?

En gapen is wel aanstekelijk voor mensen, maar niet voor schildpadden.

Ik vind het ook altijd geinig (en soms choquerend) te lezen hoeveel tijd een gemiddelde mens kwijt is aan bepaalde zaken, gedurende zijn/haar leven.

Zo weet ik inmiddels dat een gemiddelde vrouw ongeveer 5 jaar van haar leven ongesteld is. De gevoelstijd echter vind ik vele malen groter. Maar wie ben ik?

Meer weetjes:

Als je 80 jaar wordt en 8 uur per etmaal slaapt kom je op ruim 230.000 uur slaap. Omgerekend is dat ruim 26 jaar. Tijdens elke slaapcyclus heb je gemiddeld 5 dromen die plusminus 20 minuten duren. Dat komt weer neer op ongeveer 15% van je totale slaap. Je droomt dus ongeveer 34.500 uur (ofwel bijna 4 jaar.)

Verder kon ik terugvinden dat een vrouw ongeveer 2 jaar van haar leven in de badkamer doorbrengt. Over mannen kon ik niks terugvinden. Maar terugdenkend aan mijn jeugd en als ik mijn eigen broertje als graadmeter neem, is dat ongeveer 8 jaar. Want laten we eerlijk wezen: de gemiddelde man kan er ook wat van.

Vrouwen besteden ook 3 jaar van hun leven aan winkelen. Voordat meteen alle meelezende mannen daarover iets gaan vinden: dat is inclusief boodschappen doen. Dus ook het sjouwen met uw bier. Overigens zorg ik ervoor dat het gemiddelde aanzienlijk daalt: ik heb niks met winkelen. Ik ben per week 4 x 15 minuten in de supermarkt te vinden. En ik ik “zit bij” Picnic. De beste uitvinding sinds de beugel bh als je het mij vraagt.

Aan seks doen we tussendoor ook nog. De gemiddelde Nederlander vrijt 110 keer per jaar. Een doorsnee voorspel duurt 16,34 minuten. Het schijnt dat een gemiddeld mens ongeveer 2400 keer gemeenschap heeft in zijn leven. In haar hele leven heeft een vrouw 1,4 uur lang een orgasme. Mannen overstijgen dat ruimschoots met hun 9,3 uur. Waar zou dat gapende gat toch vandaan komen?

In die 80 jaar dat je leeft klopt je hart 3 duizend miljoen keer. Je hart pompt 210 miljoen liter bloed door je lichaam. Je knippert 420.480.000 keer met je ogen en je laat gemiddeld zo’n 800.000 winden (ik ken helaas by the way legio mensen die dat ruimschoots overtreffen). Aan het einde van je leven heb je ruim 18 kilo aan huidschilfers verloren. En 2,9 miljoen haren. Ook plaste je bijna 44.000 liter urine uit en spoelde je ongeveer 26.400 kilo ontlasting door het toilet.

De gemiddelde Nederlander zit per dag 120 minuten op internet las ik ergens. Oeps. Ik veel meer. Ik ga daar meteen verandering in aanbrengen. Ik klap binnen nu en 2 minuten mijn laptopje dicht en ga nog even werken.

Vandaag nog een half uur, morgen 8, woensdag en donderdag 4 uur en daarna ga ik maar weer eens weekend vieren.

Dat doe ik gemiddeld zo’n 4 keer per maand. Geheel volgens de boekjes trouwens.

Wie appelen vaart…

Afgelopen donderdag stapte ik de praktijk binnen en mijn werkgever vroeg aan me hoe het met me ging.

Dat had hij beter niet kunnen doen. Ik ben vrij hard voor mezelf altijd, ben van het type “niet vragen en niet klagen”, maar als iemand dan té lief voor me is of medelijden toont, dan breek ik en ben ik plotsklaps niet meer zo “stoer”. Dan zwelg ik ineens in medelijden. Zo ook donderdag. Drie weken lang knetterende hoofdpijn had er aardig ingehakt. Ik voelde me shit en heel erg zielig. En ik barstte in huilen uit.

Inmiddels heb ik twee antibioticum kuurtjes achter de rug, spray ik me ongans en grijp regelmatig naar de pijnstilling. Omdat ik knettergek word van de pijn en het gebonk en de druk op mijn hoofd en oren.

Peter beloofde me om overleg te plegen met een KNO arts. Een half uurtje later kwam hij naar me toe. ‘Om half twaalf word je verwacht in het ziekenhuis. Ik wil dat je om elf uur hier weggaat. Beloofd?’

Hop. En de sluizen gingen weer open. Zucht.

Goed. De KNO arts keek in de betreffende holtes met kijkers en lampjes maar zag niets. Geen pus. Het vocht achter mijn trommelvliezen was verdwenen. Ik moest bloed laten prikken en een röntgenfoto van mijn hoofd laten maken en me na een uur weer bij hem melden.

Toen ik weer tegenover hem zat, bleek dat er niets uit de testen was gekomen. Geen verhoogde infectieparameters en normale, luchthoudende sinussen zoals dat heet.

Kortom: hij kon niets voor me betekenen. Hij had ook geen idee wat het euvel dan wel was en adviseerde me een afspraak bij de neuroloog te maken.

Uiteraard was ik blij dat er niets uit de onderzoeken gekomen was, maar aan de andere kant voelde ik me nogal voor Jan met de korte achternaam daar zitten. Ik ben er even tussendoor gepropt, iemand heeft tijd voor me vrijgemaakt en dan komt er niets uit. Ik maak er nooit gebruik van, maar omdat mijn werkgever al die specialisten persoonlijk kent, werd ik eerder gezien. Eerder dan mensen die niet in mijn positie verkeren en gewoon achter in de rij moeten aansluiten. Die misschien wel veel langer pijn hebben dan ik.

Ik ben daar niet zo goed in. Ik vind mezelf niet belangrijker dan een ander en heb altijd moeite met mensen die gebruik maken van kruiwagens. En nou deed ik het pvd zelf.

Thuisgekomen vroeg Vlam me of ik Peter wel ga vragen om te door te sturen. Hij is ongerust en wil weten wat ik mankeer. Snap ik. Ik begin me inmiddels ook van alles en nog wat in mijn hoofd te halen. Op KNO-gebied is alles goed, mijn bloeddruk is perfect met waardes van rond de 118/75… Waar komt die pijn dan vandaan? En zo ineens ook? Bij iemand die echt nooit hoofdpijn heeft?

Eerst van de week maar eens een fysiotherapeut bezoeken. Misschien komt één en ander wel vanuit mijn nek?

En tuurlijk ga ik morgen overleggen met Peter.

Beloofd.

Bron: Pixabay.com