De redding is nabij!

De afgelopen weken gaat schrijven wat moeizaam.

Heeft niks te maken met inspiratie. Ik maak genoeg mee en heb verhalen zat in mijn hoofd.

Ik heb tijd genoeg voor mezelf gehad én ik ben zoals u weet sinds enige weken in het bezit van een heuse uitklapplank aan de muur annex mijn eigen kantoor.

We hebben haperend internet, om mee te beginnen. Een zogenaamde instabiele lijn zoals dat weet. Constant worden we eraf geflikkerd. Zeer irritant. Woensdag komt de KNP kijken wat er mis is met onze verbinding.

En wat er ook mis is, is dat mijn laptop kuren vertoont. Al maanden zijn we niet echt vrienden. Hell, als ik eerlijk ben, ben ik vanaf het begin dat ik ‘m heb, niet echt happy. Hij is sowieso te traag naar mijn zin. Ik zit te vaak naar die K&*^%$ zandloper te kijken. Geduld heb ik niet echt (lees: nul), dus ik zit me af en toe óp te vreten hier. Hij loopt vast, blokkeert en krijgt kortsluiting als ik meer dan vijf tabs heb openstaan.

Dit is mijn tweede HP.

De eerste had een piep. Ergens diep vanbinnen zat een geluid dat continu aanwezig was. Een hele hoge, schelle piep. Ik dacht eerst dat het aan mij lag, ik ben natuurlijk zo geluidsallergisch als de pest. Tot Jill zei, vanaf de bank let wel, een zeven meter verderop: mam, ik hoor je laptop.

Dat was de druppel.

Ik propte ‘m in een doos en het onding ging als een speer retour naar HP. Ik kocht een ander model en we leken gelukkig samen oud te worden.

Na één jaar en vier maanden is het sprookje over en gaan we wegen “onoverbrugbare verschillen” uit elkaar.

In de afgelopen jaren heb ik ook al na een jaar een Acer de deur uitgezet en een Asus gehad die nota bene van het model “happy” was! Happy my ass. Ik was ontzettend on-happy met dat ding. Hij was veruit de ergste laptop die ik ooit heb gehad. Met als klap op de vuurpijl, toen ik ‘m terug wilde zetten op fabrieksinstellingen omdat ik hem via Marktplaats verkocht had, ineens he-le-maal niks meer deed. Kon ik ‘m PVD voor veertig euro ook nog eens laten reanimeren door een pc dokter.

Nu ga ik terug naar mijn oude liefde. Ik heb een Dell gekocht.

Ik heb ooit van dat merk de beste desktop ooit gehad. Heeft jaren als een zonnetje gedraaid. Nooit problemen mee gehad. De verwachtingen zijn dus hoog gespannen.

De HP waar ik nu mijn laatste stukje op aan het typen ben, is verkocht via Marktplaats en hierna ga ik hem helemaal leegtrekken.

De bon van de Dell gaat op de zakelijke prikker. Van de boekhouder moesten we meer kosten maken.

Vooruit dan maar. Wat moet, dat moet.

dell-vostro-15

 

Plogje 18

Ik heb weer wat meegemaakt de afgelopen zeven dagen Op mijn werk, maar ook digitaal. Prima weekje was het.

20160916_153114
Oh, ik houd zo van dit beest. Alles wat ze doet (behalve kotsen) vind ik schattig. Mevrouw heeft een eigen mapje met foto’s, zó vaak fotografeer ik haar :)
20160921_095341
Eén van mijn patiënten heeft een nieuwe baan en kon moeilijk naar me toe komen. Dus mocht ie mijn meters lenen. Zelfmanagment, ik houd ervan. Zouden meer patiënten moeten doen. Kan ik lekker lang koffie drinken elke morgen ;)
naamloos22
En nét toen ik er vorige week even doorheen zat, kreeg ik onverwachte post van iemand die ik niet eens irl ken. Zó lief. Ik werd er gewoon emotioneel van. Nogmaals dank Tess.
20160921_131121
K U TEE. De herfst is nu echt begonnen. De griepvaccins zijn gearriveerd… Blegh.
20160919_195623
Vanaf 1 oktober heb ik een nieuw projectje op HVD. En tegelijkertijd ook op HMD. En ja: ik moet er zo bedenkelijk bij kijken…
20160919_201651
En zó (eureka!) moet er ook gekeken worden. Ik heb er zin in. Moest er zelf om lachen, om mijn eigen teksten. Hoe triest is dat?

Lookalike

Toen ik vorige week thuiskwam en mijn weekend begonnen was, trok ik al mijn kleren uit en plofte neer op ons bed. Ik wilde even een siësta inlassen. Het was na een paar dagen tropisch weer nogal van de hete op onze slaapkamer onder het schuine dak. Dus ik zette de ventilator aan.

Ik keek naar mijn uitzicht en realiseerde me dat één en ander niet bepaald geil en/of charmant was. Die sókken ook! Vreselijk. Soms schrik ik er zelf van.

Voor de grap maakte ik een foto en zette het op Facebook.

20160915_135215

Een vriend van mij reageerde met “waarom moet ik altijd aan Bridget Jones denken als ik jouw foto’s zie?”

Ehm.

Waarschijnlijk omdat ik wel een ietsiepietsie van haar weg heb?

Ik kan ook buitengewoon onhandig zijn. Struikelen. Morsen. Kwijlen. Mijn wijn naast mijn mond gieten. Met mijn kop tegen een etalageruit knallen omdat ik denk dat hij verder weg is. Van stoepranden flikkeren. Met een kaartje nog aan mijn jas een hele dag rondlopen. U kent het wel. (Of niet, wat een zaligheid moet dat zijn.)

Net als Bridget ben ik een ster in de verkeerde dingen zeggen op de verkeerde momenten.

Pas geleden zaten we koffie te drinken bij een opdrachtgever van Vlam, en diens vrouw. Ze informeerde me naar mijn werk. Ze kende via haar eigen huisarts wel een praktijkondersteuner GGZ, maar van mijn functie had ze nog nooit gehoord. “Doe jij niks met de geestelijke kant?” Ik vertelde dat ik me had gespecialiseerd in diverse chronische ziektes. GGZ zou echt mijn ding niet zijn. Ik heb niks met borderliners, grapte ik. “Oh, onze oudste dochter is er eentje” zei ze. Terwijl ze me (gelukkig!) geamuseerd aankeek. Ik voelde mezelf kleiner worden. Ik had heel erg graag in het putje in het terras willen verdwijnen op dat moment.

Vandaag had ik een afspraak met een artsenbezoeker en de deur was dicht. Ik hoor haar aan komen lopen en ze gooit zo, zonder kloppen, mijn deur open. Ik floepte er zonder bij na te denken iets uit van “Oh, dat is onopgevoed zeg, zomaar binnenvallen”. Ze verschoot er van. Ik ook. Ik had het best op een andere toon kunnen zeggen natuurlijk. Oeps.

Ik heb me er maar bij neergelegd dat ik nogal van de onhandige ben. Bridget Jones in real life. Gaat nooit veranderen.

En dus schafte ik van de week bij Lidl een heuse Bridget onderbroek aan.

Staat ook erg leuk bij die sokken…

20160919_160105

 

 

Mannen en oog voor detail

Vorige week zaten Vlam en ik onze gezamenlijke werkdagen door te nemen aan de eettafel.

Ineens zag ik zijn ogen afdwalen en langdurig blijven rusten op mijn decolleté.

Hoera, was wat ik dacht.

Hij bleek echter helaas slechts te staren naar mijn bh. “Wat heb jij daar nou zitten” vroeg hij? “Daar, tussen je cups. Wat is dat?”

Ik antwoordde dat dat een strikje was. Echt hoogst verbaasd was ik. “Ik schat dat 99% van de bh’s een strikje heeft darling. Jij hebt weet ik hoeveel vrouwen versleten en je hebt nog nooit gezien dat er op bh’s strikjes zitten?”

Het was hem nooit opgevallen. “Ik ben daar nooit mee bezig geweest” was zijn antwoord. “In een bh zitten namelijk borsten en dus moest die bh altijd zo snel mogelijk uit”.

Aldus mijn echtgenoot.

Tsja. Mannen en oog voor detail. Net als hun gehoor, is dat een nogal selectief en van de Oost-Indische. Ze willen slechts zien wat ze willen onthouden. En sommige zaken vallen hen gewoonweg écht niet op, ook al worden ze er jaar in, jaar uit, mee geconfronteerd.

Ik heb wel eens middels foto’s van drie (!) vakanties geleden moeten aantonen, dus met keihard bewijs moeten komen dat ik écht niet “alweer” (ook nogal van de subjectieve) iets nieuws had gekocht. Dat het jurkje dat ik aanhad dus erewoord al járen meeging. Hij heeft me tig keer gezien in dat ding, maar het is in die hersenmassa nergens geregistreerd. Bizar. Idem dito wat betreft schoenen en oorbellen. (Ik geef toe dat ik er ook wel eens stiekem misbruik van maak, van zijn haperende verslaglegging. “Nee joh, schat. Die rok heb ik al zó lang…”)

Maar komt er echter ergens in de verte, in zijn achteruitkijkspiegel het nieuwste model BMW aangereden, dan herkent ie alleen aan de grill al, om welk type het gaat. En al ons inhalende, weet hij ook nog en passant te melden hoeveel pk hij heeft, wat het brandstofgebruik is en hoe snel hij er over doet om van nul tot honderd te komen. Voor zulke nutteloze informatie is er in zo’n mannenbrein altijd wel plek vrij te maken. Sterker nog: na het één keer gelezen te hebben, blijft het gewoon hangen!

Maar belt hij met bijvoorbeeld met een verzekeringsmaatschappij en dient hij zijn postcode door te geven (van het adres waar hij al vijf jaar woont) dan wordt ondergetekende erbij geroepen om hem uit de brand te helpen.

Zo eens in de zoveel tijd pesten we hem er mee, Jill en ik. Dan stellen we hem als waren we van de Spaanse inquisitie allerlei persoonlijke gegevens gerelateerde vragen. Waar wij geboren zijn. Noem onze geboortedata. En wanneer we getrouwd zijn.

Het zweet staat dan werkelijk op zijn bovenlip.

 

**Dit bericht is vandaag ook te vinden op HVD**

Meningsverschilletje.

Vorige week waren Vlam, Jill en ik op een bruiloft.

Als hangende aan een statafel, vroeg Jill me ineens naar onze plannen. Vlam en ik zijn gratis, op een maandagmorgen, getrouwd. Buiten een handjevol familie en mijn werkgever, was er niemand op de hoogte. Toen we “ja” hadden gezegd, veranderden we allebei onze status op Facebook in getrouwd en de verbaasde felicitaties stroomden binnen.

Voor de grap zeiden we dat áls we de vijf jaar zouden halen, we dan wel een feest zouden geven. Volgend jaar is het al zover.

Jill vroeg ons wie we uit zouden nodigen. Het is namelijk zo dat we allebei niet veel familie (meer over) hebben en wat betreft gezamenlijke vriendschappen zijn we ook niet heel rijkelijk bedeeld. We kennen veel mensen, maar gaan maar met een klein aantal op regelmatige basis om. We hebben beiden onze eigen vriendenkring. Logisch als je elkaar op “latere leeftijd” tegenkomt.

Vlam is ook veel socialer dan ik. Ik ben vanaf kind af aan al graag op mezelf en als ik een dag op mijn werk veel mens heb gezien en gesproken, heb ik niet echt de behoefte thuis óók nog eens drukke toestanden om me heen te hebben. Al vind ik u nog zo leuk, na een paar uur is mijn energie gewoon op en wil ik u het liefste weer de deur uitwerken. Teveel indrukken, teveel emoties, teveel energie van anderen.

Vlam gaat regelmatig op stap zonder mij. Vanwege bovenstaande alinea. En vanwege het feit dat er met hem wat feestjes betreft geen afspraken te maken zijn. Hij gaat eigenlijk altijd zuchtend en steunend weg. Geen zin. Moe. Wil liever thuis bij jou blijven et cetera. Je zou bijna medelijden met hem krijgen. Maar is hij eenmaal in de kroeg, dan is hij er niet weg te slaan. En hij maakt het altijd laat. En ga ik mee, dan hang ik er voor Jan lul bij. (Daar ben ik dan dus ook mee gestopt.)

Ik ben ook niet meer zo van de late. Ik ga liever op tijd naar bed. Dat bevalt oma veel beter. Zelfs in het weekend vertrek ik uiterlijk elf uur naar boven. Ik heb steeds meer moeite om weer terug in het ritme te komen. Ga ik op vrij- en zaterdagen heel laat naar bed, dan ben ik zondagavond niet moe en slaap ik klote. Waardoor ik maandag als een zombie op mijn werk zit.

Sloten drank trek ik ook niet meer. Klinkt suf en saai maar ik moet soms drie dagen bijkomen van teveel alcohol. Ik voel me dan echt vergiftigd. Ik kan er goed tegen hoor, ben zelden aangeschoten, maar het werkt op de één of andere manier door.

Kortom: Vlam en ik een feestje geven? Poeh. We worden het al niet eens over de gastenlijst. We kennen allebei veel mensen maar die ziet de ander nooit. Het zou voor beiden een complete verrassing worden wie er komt. Ik zou het liefste om elf uur al willen aftaaien, Vlam houdt het vol tot de zon opkomt. Hij houdt van dansen, ik heb voor het laatst in 1996 op de dansvloer gestaan. Op het moment dat we allebei de feestruimte betreden, is hij pleiterik naar zijn vrienden en sta ik de hele avond alleen.

Kortom: we zijn er nog niet “helemaal” over uit…