Vergevingsgezind als ik ben…

Ik schreef een maand of wat geleden over een artsenbezoekster met een plaatstalen bord voor heur harses.

Via de spoedlijn bellen voor een afspraak. Te laat komen en geen excuus maken. Bellen met een andere praktijkondersteuner terwijl ze tegenover mij zat. Doordrammen bij mijn collega Laura dat ze per se een afspraak met mij wilde terwijl Laura toch duidelijk, als ware zij een langspeelplaat, meerdere malen gevraagd had mij te mailen. Omdat ik graag zelf mijn afspraken in plan.

Het bleef dus mooi bij dat ene bezoek. Een tweede afspraak die we hadden staan, mailde ik af wegens “te druk”. Toedeledoki!

Ineens -na een dik jaar- verscheen mevrouw Plaatstaal weer op het toneel. En via Peter speelde ze het zo, dat ze van hem met mij móést afspreken.

Ik twijfelde toen of ik iets moest zeggen van haar bijzondere gedrag of het zo moest laten. Want wat zou ik er mee opschieten? Meer insulinesoorten dan kerken tenslotte. Ik ben niet afhankelijk van haar firma.

Maar ik kon het toch niet laten en mailde netjes dat ik alle bovenstaande zaken bij elkaar opgeteld, niet de onbedwingbare behoefte had haar weer te ontmoeten. En of ze begreep -na mijn uitleg- dat ik niet stond te trappelen?

Ze mailde me terug en vroeg me of ik haar niet verwarde met iemand anders?

Right.

Alsof ik zomaar willekeurig iemand vals zou gaan beschuldigen. En daarbij: ik heb het geheugen van een olifant. En daarbij twee: ik had ergens in de krochten van mijn Outlook nog de mail waarin ik haar geschreven had dat bellen over de spoedlijn niet erg op prijs gesteld werd.

Nadat ik haar had laten weten dat zij het echt geweest was, kreeg ik excuses. Maar ik had haar “afgepoeierd” toen ze me een tweede keer wilde spreken. Het leek wel een kleuter. Als ik niet op jouw feestje mag komen, dan… ‘Als jij netjes een mail sturen met met uitleg geen tijd afpoeieren vindt, prima. Maar daarin verschillen we dan toch behoorlijk van mening’ mailde ik weer.

Ze wilde heel graag een tweede kans. Want ze herkende zich niet in het door mij beschreven gedrag.

Die kreeg ze. Vergevingsgezind als ik ben *kucht*

Om drie uur hadden we de afspraak en één voor drie kwam ze bijna aanrennen. ‘Ben ik op tijd of ben ik op tijd?’ vroeg ze. Met vlekken in haar nek en duidelijk erg nerveus.

Ik heette haar welkom en we namen plaats in mijn spreekkamer.

Halverwege het gesprek vertelde ze me dat ze de afgelopen week ziek thuis was geweest en dat ze nog niet helemaal opgeknapt was. Bronchitis. Kuurtje. Benauwd. Haar werkgever had gezegd dat ze nog maar een paar dagen moest uitzieken, maar dat had ze geweigerd. Ze wilde per se weer gaan werken omdat ze de afspraak met mij niet af had durven bellen…

Ik heb geloof ik een onuitwisbare indruk gemaakt :)

Noem je dat feestelijk??

Vrijdag stuurde ik mijn collega Frits een berichtje om hem te feliciteren met zijn verjaardag.

Ik kreeg terug: hartelijk bedankt voor je lieve app. Zelf vind ik verjaardagen rampen maar morgen is het gelukkig weer over.

‘Zolang alle visite thuis blijft, is er niets aan de hand. Gewoon rustig blijven ademhalen’, stuurde ik terug.

‘Dat is juist het probleem: ze willen allemaal komen om mij met goede wensen te overstelpen!’

Ik appte nog terug dat hij mij niet hoefde te verwachten. Ik deel zijn aversie. En ik maak geen uitzondering. De zijne, de mijne, ik heb er niks mee en vier het liefste niks. En al heel lang niet meer. De laatste keer dat ik mijn eigen verjaardag gevierd heb, goh, zeker acht jaar geleden denk ik? En dan nog heel bescheiden ook, met een tafel vriendinnen voor wie ik een lunch had verzorgd. En ik deed het stiekem alleen maar om in één klap overal vanaf te zijn: housewarming en verjaardag in één.

Two is company, three is a crowd, is mijn motto.

Ik ben best sociaal denk ik. Privé wat minder omdat ik vaak mijn kruit al verschoten heb op mijn werk. Altijd attent zijn en een luisterend oor bieden lukt me prima. Maar soms is de koek op. Ben ik echt leeggezogen. En dan heb ik dus niet de onbedwingbare behoefte om privé ook nog eens gezellig te doen. Laat mij dan maar gewoon plat met poes en thee op de bank vegeteren.

Lunchen met een vriendin vind ik leuk. Bijpraten.

Als we eters hebben, ook gezellig. Ken net, vier à zes man aan een tafel.

Zijn er meer mensen in één ruimte, dan weet ik niet meer naar wie ik moet luisteren. Ik vang flarden op van links, ik hoor iets interessants op rechts. Iemand lacht. Ik vind het leuk om dieendie weer eens te zien, maar moet zusenzo ook nog spreken, wegens te lang niet gezien. Ik word er bloednerveus van. Al die geluiden, al die energie.

En heb je die hele bups in je eigen huis, dan moet je óók nog eens zorgen dat je niemand over het hoofd ziet en écht even informeert naar hun welzijn want dan ben je een waardeloze gastvrouw. En tussendoor moeten al die glazen vol blijven. Hebben de laatkomers al taart gehad? Shit, wil dinges weer thee, altijd moeilijk doen. Neem gewoon een wijntje! Ik zie dat de bak met toastjes leeg is. En de borrelnoten mogen ook wel weer bijgevuld. Oh, en ik hoor de deurbel. En Misty vreet net het cadeaulintje op, dat wordt kotsen. Wie heeft er naast de wc gepiest? Snel even een doekje pakken.

En als dan iedereen eindelijk het pand verlaten heeft, staat het zweet in je bilnaad, is je huis veranderd in ground zero en ben je de rest van de maand salades en wraps aan het eten want uiteraard heb je veel te veel klaargemaakt.

Wat de hel is daar feestelijk aan?

Kan iemand mij dat vertellen?


Dit blog staat ook op HoeVrouwenDenken.

Sportschoolupdate

Nou vooruit, toch een after foto. Die moeilijk kijkende framboos dat ben ik. Ik vloek ook behoorlijk met mijn jasje.

Ik kijk overigens alleen maar moeilijk omdat ik tegen de zon inkeek.

Het viel me namelijk -erewoord- 100% mee.

Ik geef eerlijk toe dat ik vlak voor ik me moest melden, een tikkie nerveus was. Want ten eerste is sporten niks voor mij en de laatste keer dat ik überhaupt iets deed, was ik begin twintig. En als ik dan iets doe, doe ik het liefst alleen, één op één. Ik verafschuw sportende groepen mensen. Vandaar mijn aversie tegen sportscholen.

Bij Milon stapte ik binnen en ongeveer zeven bejaarden waren fanatiek bezig op de apparaten. Mooi. Dat schepte meteen een band.

De man die er werkte heette me welkom en nam een intake af. Wat waren mijn doelen? Wat deed ik zelf al? Had ik beperkingen buiten mijn heup?

Hij maakte een profiel voor me aan en zette een pasje op mijn naam.

Daarna deden we een rondje door de cirkel en paste hij alle apparaten aan, aan mijn lichaamsverhoudingen en stelde hij de juiste weerstand in. Voor de niet-sportende kantoorbaan hebbende theemuts.

Vervolgens deden we samen ronde één en legde hij me uit wat de bedoeling was. Licht rood op de pilaar? Eerste apparaat pakken, pasje erin, op de knop drukken en het ding gaat automatisch in jouw houding staan. Als het groene licht aangaat, kun je beginnen. Per apparaat doe je een minuut lang oefeningen. Ideaal is twintig keer per minuut. En je moet zorgen dat je op de display in het groene gedeelte blijft, dan doe je de oefeningen op de juiste manier.

Springt de pilaar op rood, dan ben je klaar en heb je een halve minuut om naar de volgende oefening te gaan.

Op die cirkel staan zes apparaten voor krachttraining en twee voor cardio.

Die laatste doe je geen één, maar vier minuten. Totaal dus vier keer vier minuten cardio en twaalf keer twintig rek-strek-duw en trekpogingen.

Het verschil tussen de Milon apparaten en de gewone fitnessapparaten is dat bij de Milon apparaten de weerstand van én de heengaande én de teruggaande beweging ingesteld worden. Zo worden je spieren voor de heen en teruggaande beweging apart getraind. Dus doe je feitelijk twee oefeningen in één.

Die hele cirkel doe je twee keer.

Wat ik eerder al schreef: een beetje fitnessgoeroe zal er om moeten lachen.

Ik -als fanatieke niet-sporter- vond het goed te doen, maar het is niet zo dat het me als vanzelf afging. Fietsen op de hometrainer bijvoorbeeld, vier minuten lang behoorlijk stevig doortrappen op 150 watt (voor mij een goede weerstand, voor de gemiddelde vrouw aan de hoge kant, maar ik ben gewend om te fietsen) was een aardige inspanning.

Ik was dan ook “iets” rood na twee keer die cirkel.

Ik ben begonnen met een maandabonnement. Daarna evalueer ik wel of het baat heeft en of ik het nog steeds leuk vind.

En ja: ik heb hier en daar aardig spierpijn.

Ik denk dat ik die man van mij straks maar eens aan het masseren ga zetten…

Catspam 8

Vandaag mag Misty haar kunstjes doen. Ik ben voor deze week even uitgeschreven. Fijn een portie catspam. Grappig is, dat ik zelfs van notoire hondenliefhebbers (en niks met katten hebbend) berichtjes kreeg dat ze Misty zou leuk vinden. Hoe leuk is dat?

Op twee laptops zit het toch nét even wat lekkerder dan op één…
Huiswerktoezichthouder.
Onze eigen presse papier. Ze kan geen boek of papiertje of brief laten liggen. Er móét op gezeten worden.
Is dit dichtbij?
Ik wil dan altijd even mijn gezicht in die buik begraven, kan het niet laten <3

 Goed weekend allemaal!!

De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Morgen ga ik iets zéér uitzonderlijks doen.

Iets dat zó niet mij is.

U raadt het nooit.

Nog in geen miljoen jaar.

Nee, ik ga geen witte driekwartlegging aantrekken.

Nee, ik ga ook geen hond kopen.

Nee, ik heb geen UGG’s besteld.

Ik ga sporten. In een sportschool. Met van die apparaten en zwetende mensen en flesjes water.

Om half één heb ik een intake met een fysiotherapeut en ga ik mijn eerste ronde doen. Na wikken en wegen wordt het een sportschool die een zogenaamde Milon Cirkel heeft. Een zuil in het midden, apparaten in een -u raadt het al- cirkel daar omheen. Je stopt je pasje in die apparaten en ze springen *floeps* zo in de juiste houding. Speciaal op mijn (lichaams-) maat en op mijn van te voren opgestelde trainingsprogramma. Je doet die cirkel twee keer. Cardio-apparaten doe je vier minuten, krachttraining steeds één minuut.

Ik vind iets nogal snel saai of vervelend. Ik moet er niet aan denken weetikhoelang iets hetzelfde te doen, ik weet nu al dat ik dat niet ga volhouden. Dit lijkt me wel prima te doen.

Ik heb afgesproken net aan de telefoon dat er bij mijn persoonlijke aanpassingen echt absoluut rekening moeten houden met mijn linker heup. Ik wil één en ander niet forceren namelijk. De pijn die dat ding kan doen is namelijk niet te harden. Er werd gezegd dat dat geen probleem is. Mooi!

Als je die hele ronde twee keer hebt gedaan, ben je vijfendertig minuten verder. Het plan is om twee keer in de week te gaan. Ik zou overigens elke dag mogen, zou ik dat willen. Aan het abonnement dat ze bieden, zitten geen beperkingen. Maar dat lijkt me erg enthousiast. Ik heet Klivia en geen Fajah. En ik moet er niet aan denken ooit een sixpack te hebben, of biceps die groter zijn dan mijn borsten. Brrrr. Ik ben prima zoals ik ben. Iets minder mij zou mooi zijn. En iets meer beweging kan mijn lichaam absoluut gebruiken.

De fitnessgoeroe’s zitten nu waarschijnlijk heel hard te gniffelen. Vijfendertig minuten, whoehaha! Drie keer niks.

Maakt mij niets uit.

Dat wat ik nu ga doen, is al pure winst voor mijn lichaam. Mijn steeds stijver wordende lichaam. Als ik ’s morgens opsta, moet ik echt ontdooien. Heup, borstkas, alles staat vast. En oma is dat zat.

Ik fiets nu vier dagen in de week tien kilometer. En één of twee keer wandel ik er zes. Dat kan en dat moet meer.

Oh, en ik heb vanmorgen mijn bloed laten prikken. Zo gezond als een vis. Schildklier, lever, nieren, prima. Vitamines mooi op peil. Cholesterol oké.

En dat willen we graag zo houden.

Wordt vervolgd.

En nee: er komen geen filmpjes of selfies van mij met een knalrode kop. En ik zeg ook niet waar ik naar toe ga. Dus.