Ik meld me even af.

Die hoofdpijn werd dus niet veroorzaakt door een voorhoofdsholteontsteking. Ook niet door hormonen. Ook geen spanning op mijn nek.

Het is iets veel vervelenders. 

Donderdag stapte ik uit bed en ging bijna tegen de vlakte. Zó heftig was de pijn.

Ik meldde me ziek en mijn werkgever beloofde te overleggen met een neuroloog. Zij vond het verhaal zo vreemd dat ze me vroeg me op de SEH te melden.

Al mijn neurologische tests waren prima. Maar vanwege mijn plotseling opgekomen klachten en de pijn die zelfs niet met tramadol wegging, besloot de neuroloog me op te nemen. Ik moest een MRI laten maken.

Omdat alles vol zat, kon dat vanmorgen pas. Ik moest dus een nachtje blijven.

Shit.

Daar had ik even niet op gerekend. Maar ik was op van de pijn en begon me toch wel zorgen te maken, dus ik stemde in.

Uit de MRI bleek dat er onderdruk in mijn hersenen is. Ergens lekt de liquor, het hersenvocht, eruit. Hoofd en nek waren oké. 

Maandag gaan ze middels een tweede MRI van mijn gehele ruggengraat zoeken waar het lek zit en wat het veroorzaakt. Cyste? Gezwel? Geen idee nog. Dit komt namelijk zelden voor. Normaal krijgen alleen mensen dit na een ruggenprik. Of een lumbaal punctie. Zo spontaan komt bijna nooit voor.

Ik ga – op mijn eigen verzoek en goedkeuring van de neuroloog uiteraard- morgen na het ontbijt naar huis met een bak pillen en moet me zondagavond hier weer melden.

Tot zover.

Als ik meer weet, meld ik me weer.

Wish me luck…

Ik heb het overleefd, een maand geen drank.

Toen we terugkwamen van onze zomervakantie, verzon ik dat ik -na bijna drie weken lang elke dag wijn gedronken te hebben- best wel eens een maandje loos kon leven. Ik drink al mijn hele volwassen leven elk weekend. Tijd om eens te kijken hoe dat me zou bevallen.

Doordeweeks alcohol drinken, daar ben ik jaren geleden al mee gestopt. Omdat ik a) net als alle andere oude hekken slecht slaap als ik gedronken heb. Ook al is het maar één glas. Ik val als een blok in slaap, word wakker na een uur of drie en de rest van de nacht lig ik naar het plafond te staren. Zeer frustrerend. Reden b was om eens te kijken wat geen wijn op mijn gewicht zou doen.

Ik heb het vier weken minus twee dagen volgehouden. Afgelopen zaterdag ben ik gezwicht en heb ik wat roséetjes en rode wijn gedronken. Gewoon, omdat ik er zin in had. En omdat ik ongelofelijk de schijt erin had dat ik al drie weken aan het tobben was met mijn hoofd. Troostwijn.

Oké, oké. En ik heb één keer gesmokkeld. Toen ik een redactieetentje had met de dames van HVD. We aten tapas en naar mijn weten moeten tapas ook zwemmen. Tapas zonder wijn vind ik net zoiets als droog brood. Dus ik bestelde -met enig gevoel van falen- een Merlot. En nog eentje. En een fluitje op het terras. Om daarna weer keurig twee weken lang mezelf droog te leggen.

Hoe is het me afgegaan? Mij, als notoire wijndrinker met een man die een soort feeder is?

Heel erg goed moet ik zeggen.

Manlief heeft zich keurig gedragen, heeft niet lopen pushen. Een enkele keer vergiste hij zich en vroeg of ik een drankje wilde. Maar na een hertendodende blik van mijn kant, bracht hij me een glas water. Mineraal water zelfs. Doe eens gek. Hij vond het ongezellig, maar heeft dat niet achtenzestig keer gezegd. Ik had hem namelijk van te voren gewaarschuwd dat vooral niet te doen. Als íéts irritant is, zijn het pushende mensen. Heeft u al eens een dieet gevolgd? Is het u opgevallen hoeveel mensen je dan ineens ongezellig vinden omdat je geen taart wilt? Of de toastjes afslaat? Alsof je ineens een heel ander persoon bent of zo?

Qua gewicht ben ik nu twee kilo lichter dan toen ik begon aan de zelfopgelegde drooglegging. Persoonlijk denk ik niet dat het door het laten staan van drank is. Indirect echter wel, want met het skippen van de VrijMiBo at ik dus ook geen bakje olijven leeg. Kwamen er geen nootjes of chips op tafel en kon ik de meeuwen blij maken met een trommel oudbakken toastjes. Ook op zaterdagen gingen we gewoon meteen aan tafel. Niks eerst nog even een aperitiefje. Of twee. Met bijbehorende garnituur.

Concluderend heeft het me geen enkele moeite gekost.

En tóch ga ik er niet mee door.

Want een lekker stukje vis of een mooie entrecote, smaken toch lekkerder met wijn, dan zonder.

De vrouwen van HVD (minus twee) in Breda.

Volgens de statistieken…

Ik ben gek op onderzoeken die nergens over gaan.

Zelfs de meest debiele dingen zijn onderzocht.

Wat te denken dan de schokkende ontdekking dat een terras van een horecagelegenheid drukker is bij zonnig weer dan wanneer het regent?

Of dat men recentelijk voor 14 miljoen euro heeft bewezen dat appels gezond zijn?

En gapen is wel aanstekelijk voor mensen, maar niet voor schildpadden.

Ik vind het ook altijd geinig (en soms choquerend) te lezen hoeveel tijd een gemiddelde mens kwijt is aan bepaalde zaken, gedurende zijn/haar leven.

Zo weet ik inmiddels dat een gemiddelde vrouw ongeveer 5 jaar van haar leven ongesteld is. De gevoelstijd echter vind ik vele malen groter. Maar wie ben ik?

Meer weetjes:

Als je 80 jaar wordt en 8 uur per etmaal slaapt kom je op ruim 230.000 uur slaap. Omgerekend is dat ruim 26 jaar. Tijdens elke slaapcyclus heb je gemiddeld 5 dromen die plusminus 20 minuten duren. Dat komt weer neer op ongeveer 15% van je totale slaap. Je droomt dus ongeveer 34.500 uur (ofwel bijna 4 jaar.)

Verder kon ik terugvinden dat een vrouw ongeveer 2 jaar van haar leven in de badkamer doorbrengt. Over mannen kon ik niks terugvinden. Maar terugdenkend aan mijn jeugd en als ik mijn eigen broertje als graadmeter neem, is dat ongeveer 8 jaar. Want laten we eerlijk wezen: de gemiddelde man kan er ook wat van.

Vrouwen besteden ook 3 jaar van hun leven aan winkelen. Voordat meteen alle meelezende mannen daarover iets gaan vinden: dat is inclusief boodschappen doen. Dus ook het sjouwen met uw bier. Overigens zorg ik ervoor dat het gemiddelde aanzienlijk daalt: ik heb niks met winkelen. Ik ben per week 4 x 15 minuten in de supermarkt te vinden. En ik ik “zit bij” Picnic. De beste uitvinding sinds de beugel bh als je het mij vraagt.

Aan seks doen we tussendoor ook nog. De gemiddelde Nederlander vrijt 110 keer per jaar. Een doorsnee voorspel duurt 16,34 minuten. Het schijnt dat een gemiddeld mens ongeveer 2400 keer gemeenschap heeft in zijn leven. In haar hele leven heeft een vrouw 1,4 uur lang een orgasme. Mannen overstijgen dat ruimschoots met hun 9,3 uur. Waar zou dat gapende gat toch vandaan komen?

In die 80 jaar dat je leeft klopt je hart 3 duizend miljoen keer. Je hart pompt 210 miljoen liter bloed door je lichaam. Je knippert 420.480.000 keer met je ogen en je laat gemiddeld zo’n 800.000 winden (ik ken helaas by the way legio mensen die dat ruimschoots overtreffen). Aan het einde van je leven heb je ruim 18 kilo aan huidschilfers verloren. En 2,9 miljoen haren. Ook plaste je bijna 44.000 liter urine uit en spoelde je ongeveer 26.400 kilo ontlasting door het toilet.

De gemiddelde Nederlander zit per dag 120 minuten op internet las ik ergens. Oeps. Ik veel meer. Ik ga daar meteen verandering in aanbrengen. Ik klap binnen nu en 2 minuten mijn laptopje dicht en ga nog even werken.

Vandaag nog een half uur, morgen 8, woensdag en donderdag 4 uur en daarna ga ik maar weer eens weekend vieren.

Dat doe ik gemiddeld zo’n 4 keer per maand. Geheel volgens de boekjes trouwens.

Wie appelen vaart…

Afgelopen donderdag stapte ik de praktijk binnen en mijn werkgever vroeg aan me hoe het met me ging.

Dat had hij beter niet kunnen doen. Ik ben vrij hard voor mezelf altijd, ben van het type “niet vragen en niet klagen”, maar als iemand dan té lief voor me is of medelijden toont, dan breek ik en ben ik plotsklaps niet meer zo “stoer”. Dan zwelg ik ineens in medelijden. Zo ook donderdag. Drie weken lang knetterende hoofdpijn had er aardig ingehakt. Ik voelde me shit en heel erg zielig. En ik barstte in huilen uit.

Inmiddels heb ik twee antibioticum kuurtjes achter de rug, spray ik me ongans en grijp regelmatig naar de pijnstilling. Omdat ik knettergek word van de pijn en het gebonk en de druk op mijn hoofd en oren.

Peter beloofde me om overleg te plegen met een KNO arts. Een half uurtje later kwam hij naar me toe. ‘Om half twaalf word je verwacht in het ziekenhuis. Ik wil dat je om elf uur hier weggaat. Beloofd?’

Hop. En de sluizen gingen weer open. Zucht.

Goed. De KNO arts keek in de betreffende holtes met kijkers en lampjes maar zag niets. Geen pus. Het vocht achter mijn trommelvliezen was verdwenen. Ik moest bloed laten prikken en een röntgenfoto van mijn hoofd laten maken en me na een uur weer bij hem melden.

Toen ik weer tegenover hem zat, bleek dat er niets uit de testen was gekomen. Geen verhoogde infectieparameters en normale, luchthoudende sinussen zoals dat heet.

Kortom: hij kon niets voor me betekenen. Hij had ook geen idee wat het euvel dan wel was en adviseerde me een afspraak bij de neuroloog te maken.

Uiteraard was ik blij dat er niets uit de onderzoeken gekomen was, maar aan de andere kant voelde ik me nogal voor Jan met de korte achternaam daar zitten. Ik ben er even tussendoor gepropt, iemand heeft tijd voor me vrijgemaakt en dan komt er niets uit. Ik maak er nooit gebruik van, maar omdat mijn werkgever al die specialisten persoonlijk kent, werd ik eerder gezien. Eerder dan mensen die niet in mijn positie verkeren en gewoon achter in de rij moeten aansluiten. Die misschien wel veel langer pijn hebben dan ik.

Ik ben daar niet zo goed in. Ik vind mezelf niet belangrijker dan een ander en heb altijd moeite met mensen die gebruik maken van kruiwagens. En nou deed ik het pvd zelf.

Thuisgekomen vroeg Vlam me of ik Peter wel ga vragen om te door te sturen. Hij is ongerust en wil weten wat ik mankeer. Snap ik. Ik begin me inmiddels ook van alles en nog wat in mijn hoofd te halen. Op KNO-gebied is alles goed, mijn bloeddruk is perfect met waardes van rond de 118/75… Waar komt die pijn dan vandaan? En zo ineens ook? Bij iemand die echt nooit hoofdpijn heeft?

Eerst van de week maar eens een fysiotherapeut bezoeken. Misschien komt één en ander wel vanuit mijn nek?

En tuurlijk ga ik morgen overleggen met Peter.

Beloofd.

Bron: Pixabay.com

Dat is toch vreselijk grappig?

Ik heb mijn blog met daarin mijn kritiek op de Nederlandse horeca op privé gezet en het linkje op Facebook eraf gehaald.

Waarom?

Ik was het beu. Al die lange tenen, al die kritiek, al die ongenuanceerde meningen van mensen die mijn stukje niet goed gelezen hebben. Goed lezen is een kunst en niet iedereen beheerst die. Ik zag tig keer dezelfde betogen voorbij komen. Bottom line: ik ben een dom wijf en mag niet schrijven over zaken waar ik geen verstand van heb. Misschien is het flauw van mij om een vuurtje aan te wakkeren en er dan de stekker uit te trekken? Maar heel eerlijk: ik kon er niet meer tegen. Mijn plezier in bloggen was weg. En ik kan mijn grote hobby, die ik al negen jaar uitoefen, niet zomaar laten afpakken. Terug de (redelijke) anonimiteit in, was alles dat ik weer wilde.

Oh. En ik zou ook geen smaak hebben. Er was iemand die twijfelde aan mijn verstandelijke vermogens. ‘Want als je het eten bij Full Moon goed vindt, dan kun je beter je mond houden’. Zoiets was de strekking.

En wat kreeg ik gisteravond van een lieve lezeres doorgestuurd via Facebook? Dit:

Bron: printscreen van FB

I rest my case 😉

Ik heb echt héééél hard zitten lachen hierom. Moest bijna aan de zuurstof.

Oh. En van een horecaondernemer uit de Hoeksche Waard kreeg ik het aanbod om samen met manlief bij hem te komen eten. Op zijn kosten. Omdat hij graag de kans wilde hebben om mij te laten ervaren hoe het er bij hem aan toe gaat. Wél goed dus. En omdat hij het jammer vond dat zijn collega’s mij (veelal nogal van de grove) uitmaakten voor iets waar ze geen weet van hebben.

Hoe lief en leuk is dat?

Ik heb zeer vriendelijk bedankt voor zijn voorstel. Niet nodig. Uit zijn mail sprak zoveel passie voor zijn vak, dat ik weet dat het bij hem meer dan snor zit. Mooi om te lezen ❤

Ik heb ook bedankt voor de verzoeken van diverse mensen het stuk weer open te gooien. Onder andere van een journalist van een grote krant uit het zuiden des lands. Als hij graag een stuk wil schrijven hierover, be my guest. Ik sla even over en verzand graag weer in mijn huis-, tuin-, en keukenflauwekul. Tip: Ik zag trouwens dat er op Marktplaats diverse schandpalen te koop staan. Misschien een goed idee om die voor je het stuk publiceert even aan te schaffen? Je kunt ‘m zomaar nodig hebben…

Rest mij niets meer dan u een goed weekend te wensen. Geniet ervan!