Privé?

Vanmorgen had ik een mailtje van een vriendin die me onder andere vroeg waarom ik mijn zieleroerselen zo in de openbaarheid gooide? Gisteren had ik het daar ook over met collega Frans. Persoonlijk ben ik van mening dat de zaken die ik blog niet bepaald persoonlijk te noemen zijn. Ja, oplettende lezers kunnen opmaken uit de teksten dat ik met regelmaat te diep in het glaasje kijk, ik geen maagd meer ben, mijn huwelijk mislukt is en ik wel eens onzeker ben. Dat geldt voor een groot gedeelte van Nederland. Het zou pas écht een dolle boel worden als ik ging vermelden dat ik van BDSM hield, stiekem een verhouding zou hebben met Jan Smit of ik al mijn verslavingen, veroordelingen en andere zaken die het daglicht niet kunnen verdragen gezellig zou verwerken in mijn blogjes. Of mijn allerdiepste emoties zou digitaliseren.

Of als ik met mijn kop op TV ging en daar ten overstaan van heel het land ging zitten vertellen dat én waarom mijn relatie op de klippen aan het lopen was. Dat laatste is niet verzonnen: de ex van een vriend komt binnenkort op die manier op de buis. Het was me al eens verteld maar nu zag ik hen de afgelopen week bij vooraankondigen steeds voorbij komen.

Ik ga niet kijken. Daar is een aantal redenen voor. De belangrijkste is dat ik nooit naar zulke programma’s kijk, period. Ik walg ervan, vind het onbegrijpelijk. Een andere is dat ik geen inzage wil hebben in dat gedeelte van het privéleven van die vriend. Zijn kinderen zijn namelijk ook in het spel. Ik vind dat die kinderen niet zo op TV moeten komen. Want ook al zijn ze nog niet volwassen, ze moeten mijns inziens wél de keuze hebben om te kiezen of ze uberhaupt in dat programma wilden. Persoonlijk zou ik er als kind zijnde niet aan moeten denken de dag na de uitzending naar school te moeten, wetende dat de halve klas had meegenoten van mijn gezinsleven.

Maar ik dwaal af: is mijn blog echt zo privé? Mijn personalia zijn onvermeld, ik geef als woonplaats ‘de randstad’ op die een oppervlakte bestrijkt van 8293 km² en ik noem me Klivia. Hoeveel naamgenoten zou ik wel niet hebben? Alleen de mensen waar ik in real life mee omga, zouden me kúnnen herkennen van de foto’s bovenaan mijn blog. Ik heb geen idee hoeveel blogschrijvers er zijn, maar dat ik miljoenen collega’s heb, moge duidelijk zijn. Ik neem de gok maar.

De mensen waar ik in het echt ook mee omga en die mijn naam zouden googelen, komen alleen op de site van mijn werk terecht. Ik heb geen Hyves, geen Facebook, geen Twitter, geen LinkedIn en mijn telefoonnummer staat niet in de gids. Ik leid een anoniem leven en dat wil ik graag zou houden. Iemand moet wel inspector Gadget zijn wil zhij erachter komen waar ik woon en hoe ik heet. Conseclusie: ik blog nog even vrolijk verder.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s