Murphy.

Het verhaal van gisteren gaat nog verder. Het bekende sneeuwbal -of domino-effect. Of over de wet van Murphy gesproken. “If anything can go wrong, it will.

En PVD: it did!

Doordat mevrouw Hotelcake uit de trein getakeld moest worden en de hele boel ophield, miste ik mijn aansluiting op Amersfoort op de intercity naar Leeuwarden. Daardoor kwam ik in de volgende trein terecht die op zijn beurt helaas ruim 15 minuten vertraging had. Om die reden kwamen we achter een goederentrein terecht, die pech kreeg en een brug vlak bij Zwolle blokkeerde. We hebben een aardige poos stilgestaan. Toen die kapotte trein eindelijk was weggesleept door de NS, konden we onze weg weer vervolgen.

De machinist zette er flinke vaart in, om de inmiddels opgelopen achterstand in te kunnen halen. De conductrice kwam me nog een keer opzoeken en stelde me gerust. Ik had haar verteld dat ik een uur langer had uitgetrokken voor de reistijd, reservetijd genoeg toch? Dat wanneer ik deze boot niet ging halen, ik 2,5 uur moest wachten op de volgende. “Nee joh meid, het lijkt me stug dat we het nu niet gaan redden…” zei ze.

Mijn bloeddruk daalde weer naar normaalwaardes. Zou ik dan toch meekunnen op de boot van half 6 naar Terschelling?

De vreugde bleek van korte duur.

Helaas kwamen we namelijk door de vertraging achter de stoptrein naar Wolvega die om de zoveel meter een station bleek te hebben.

Mijn bloed kookte echt in de tussentijd, mijn hartslag haalde zeker de 100. Ik kreeg vlekken in mijn nek…

Door die langzame trein, waar we niet langs konden, arriveerden we 20 minuten te laat in Leeuwarden en zag ik nét voor mijn neus de stoptrein naar Harlingen wegrijden. Die me naar de veerboot naar Terschelling zou brengen.

Ik moest een half uur wachten op de volgende trein die uiteraard ook 5 minuten te laat wegreed. Ik kwam bij de haven aan, 4 minuten voor de boot zou vertrekken en moest nog een halve kilometer overbruggen. Ik greep mijn loodzware tas met kleding, wandelschoenen, een mega blik olijven, 3 flessen wijn (die laatste zaken horen niet bij mijn standaardreisuitrusting, -geen zorgen lezers- maar had ik meegenomen voor Salty) en sprintte de laatste 500 meter naar de boot.

Voor zover dat ging. Mijn heup (die met het scheurtje in het kraakbeen. Die heup die al 6 jaar pijn doet) en mijn ietwat overgewicht en enkels op hooggehakte laarsjes vonden dat rennen namelijk niet leuk.

Hijgend als een paard kwam ik aan sprinten en was ik de laatste die de boot betrad.

De zuster ging fijn een weekendje ontspannen…

25 thoughts on “Murphy.

  1. Ollie heeft veel fantasie , natuurlijk weet Ollie niet hoe ge je ergernissen in ’t plat ‘Ollands uitdrukken :-) Maar hij ziet je wel in zijn verbeelding je naar die veerboot huppelen ! hahaha Ollie ligt plat :-).

  2. Weet niet of ik moet lachen of dat mij ook even het bloeddruk liet stijgen. Tjonge jongen wat een reis. Er is dan nog weinig nodig om een ontspannen weekend te hebben.

    Oké een beetje lachen moest ik wel

  3. Hehehe. Het OV is niet altijd ideaal nee. Aan de andere kant….tussen de files doorrijden is tegenwoordig ook bijna onmogelijk. Ik reis nu al een tijdje met de trein naar mijn werk en dat gaat best aardig. Uiteindelijk is het toch goedgekomen, toch? Je hebt een leuk weekend gehad.

    Wanneer horen we over de terug reis?

  4. Pfff… mijn bloeddruk zakt weer… hoe is het mogelijk dat er van het een het ander kwam… De volgende keer in de trein (eh…. wil je dat nog wel??) en je ziet een mevrouw cake aankomen, opstaan en wachten tot ze neerploft… dan kan je kijken of je er nog wel wil zitten :-)

  5. Het moet altijd eerst erger worden eer het goedkomt, wijsheid van de Moo van Salty.
    Maar 1 voordeel: je bent nu een échte eiland-ganger nu je ook dit soort problemen aankunt.

  6. Blijft fascinerend, die verschillende levenslijnen die elkaar kruisen.
    Ergens is een vrouw al jaren bezig om met behulp van chocola en andere zaken enorm dik te worden.
    Precies als zij op haar hoogtepunt is, kom jij haar tegen in de trein.
    En kunt er door haar overgewicht niet uit
    En mist uiteindelijk bijna de boot.
    Elke dag nemen we al dan niet bewust ontelbaar veel afslagjes.
    Jammer trouwens dat de terugreis geen leuk verhaal oplevert… :-)

  7. En dat is allemaal begonnen door Mevrouw hotelcake, ik vind het een schitterend verhaal. Ja ik vind het sneu voor je, ik had graag in de buurt van je willen zitten om het tafereel gade te slaan. ;)

  8. Ach, op de boot had je genoeg tijd om weer op adem te komen. ;-)
    Als ik jouw was zou ik een nieue poging wagen om wat meer van het eiland te zien. Ik kan je aanraden om dan met Oerol te gaan.

  9. Ha Zuster Klivia,

    Jaaaa, als het fout gaat, dan gaat het ook goed mis.
    Wel een geluk dat mevrouw Hotelcake niet de hele reis tegen over je zat, brrrr.
    Maar, je kon daarna heerlijk bijkomen, hoop ik, morgen meer? oma

    ot, klopt wat je zegt hier in het rijke Nederland heb je ook zerfjongeren en meer zonderlingen die aan hun lot overgelaten worden

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s