Terugblikken.

Naar aanleiding van mijn jarige dochter, heb ik zoals eigenlijk elk jaar intern wat zitten terugblikken op hoe ik moeder ben geworden en hoe de dingen zijn gegaan.

In de zomer van ’99 was ik hoofd bediening in een brasserie en had ik een zeer niet serieuze relatie met een student rechten. Een week of wat nadat het bier drinken en seksen onze relatie gestrand was, bleek ik zwanger. Ik belde de verwekker en vroeg hem wat hij aan het doen was. “Studeren” was zijn antwoord. Ik vroeg hem of hij dat zittende of staande deed. (Studeren en studenten zijn een bijzondere combinatie namelijk.) In ieder geval: hij kon maar beter even een stoel pakken, leek me.

Om een lang en vervelend en emotioneel verhaal kort te maken: hij wilde geen kind en ik wilde geen abortus. Onze wegen scheidden tot op de dag van vandaag.

Tijdens de hele zwangerschap en bevalling en tot Jill een jaar of 10 was, heb ik alles alleen gedaan. (Voor het gemak tel ik mijn hele korte huwelijk dat ik tussendoor gehad heb even niet mee. Ik had nul steun aan mijn lieftallige ex-echtgenoot, ook niet opvoed- en zorggerelateerd.)

Ik ben overal doorheen gefietst, heb op een paar minuscule dipjes na (welke ouder heeft die niet?) geen zware periodes meegemaakt, alles ging vanzelf. Ik heb nooit een man schuine streep vader gemist, kon alles prima zelf.

Achteraf gezien echter was het echter best pittig en raad ik het niemand aan. BOM-moeders zijn echt niet wijs, in mijn optiek.

Zo is alleen zwanger zijn en bevallen is ronduit triest en eenzaam te noemen kan ik u vertellen.

Ik heb de laatste jaren momenten dat wanneer ik op tv zwangere vrouwen zie die een liefdevolle man hebben, dat ik daar zelfs wat van slag van raak. Ik heb prenataal bekeken ook wel iemand willen hebben die met zijn hoofd op mijn buik had gelegen. Die me had vertroeteld. Met wie ik samen een naam had kunnen verzinnen. Mee had kunnen winkelen voor een babyuitzet. Die samen met mij de echo’s had kunnen bekijken. Die kleertjes had meegebracht voor ons aanstaande kind. Die in de gloria was en met wie ik alle andere bijbehorende emoties had kunnen delen.

Ik had het erg leuk gevonden als ik de verjaardagen van ons kind samen had kunnen voorbereiden, niet alleen de slingers had hoeven ophangen, niet ‘hoofd’ taart, kadootjes, nieuwe outfit, uitnodigingen versturen en wat dies meer zij had hoeven zijn. Niet alleen naar rapportbesprekingen hoeven gaan, geen toneelstukken in mijn uppie hoeven bekijken…

Op die momenten heb ik me al die jaren nooit alleen gevonden, ik deed het gewoon. Nu met terugwerkende kracht overvalt me soms een naar eenzaam gevoel. Terwijl ik nu iemand heb die me steunt, helpt en er zowel voor mij als mijn dochter is.

Ik realiseer me ineens dat ik het graag anders had gehad. Dat alleen een kind opvoeden wel heel erg leeg is. En soms word ik daar best triest van.

Auto-diagnosticerend denk ik dat ik lijd aan een soort postpartum PTSS ofzo. Een ruim decennium na dato. Kan dat?

42 thoughts on “Terugblikken.

  1. He op de vroege ochtend word ik een beetje emotioneel van je schrijfsel. Het is denk ik ook dat je het gedaan hebt zo, wat super knap is, omdat je eigenlijk geen andere keus hebt. Je hebt het maar mooi allemaal gedaan en daar heb ik wel respect voor.

    Ik kan me voorstellen dat het zo af en toe best eenzaam is en moeilijk. En dat kan best verdrietig zijn als je het op tv of waar dan ook anders ziet. Achter de automatische piloot zit ook gewoon een mens met gevoel

  2. Waarom mag je je emoties niet eens schrijven over deze periode . Je bent een bewonderenswaardige vrouw en je hebt alles gedaan voor haar wat je kon en in je macht had. Maar je moet daar ook van kunnen afstand nemen , je hebt je plicht als moeder ondanks alles gedaan. Jill zal dat nooit vergeten.
    Je bent iemand waar Ollie en tv eens een hele avond zou willen kletsen !

  3. Ik word boos bij de gedachte aan die student die in zijn optiek een ´vervelend´ telefoontje kreeg, maar vooral niets aan zijn leven wilde veranderen. Nee, het kwam vast niet uit, maar nog steeds ook zijn verantwoordelijkheid (hoef ik jou niet uit te leggen, want daar heb je jaren over na kunnen denken). Het lijkt me ook enorm zwaar om het alleen te moeten doen. Jij omschrijft het als ‘leeg’ maar ik weet zeker dat je dochter dat zo niet ervaren heeft. Al met al vind ik het heel knap, dat je het toch maar allemaal gedaan hebt!

  4. Het lijkt mij ook zwaar om een kind alleen op te voeden. Ik heb het geluk dat de dochters een hele lieve stiefvader hebben , en de zoon een vader, en ik vond het ook prettig om tijdens deze bevallingen de desbetreffende vaders fijn te knijpen.
    En waarom mag je er geen emoties over hebben? Omdat je het nu anders ziet ,je anders bent en noem maar op.
    Kan toch!

  5. Je bent en blijft een bijzonder mens…heb enorm veel respect voor je en ook al kijk ik maar mee in je blog ik durf de conclusie te trekken dat je het goed doet en Jill zich geen betere moeder kan wensen….maar dat neemt je gevoel niet weg…..xxx

  6. Kan het me echt heel goed voorstellen. Het is zo’n zware verantwoording en het dan ook nog niet kunnen delen. Ik vraag mezelf heel regelmatig af hoe andere moeders dat doen. Die alleen zijn, of een grote kinderschare hebben. Wat dat betreft neem ik mijn petje voor je af. En mocht het een beetje helpen; ik krijg rond de verjaardagen van mijn kinderen ook van die melancholische buien. Ik wil het niet afdoen als niks, want dat is het niet, maar misschien voel je je er iets gesteund door.

  7. Het is de automatische piloot zoals alles ging.en nu heb je iemand naast je waar je het e.e.a. kan vragen, kan luisteren. Het hoeft allemaal niet meer alleen, misschien is dat het punt.
    Je vaart in rustiger vaarwater op moedergebied en nu heb je meer tijd en rust om het te bekijken en aan te voelen. Heel misschien is dat het.
    Het geeft toch niet, laat het over je heen komen en verwerk het.
    *Kus*

  8. Misschien juíst omdat je nu wel steun en mede-zorg ervaart, je nu gaat beseffen wat je eerder niet had.
    Want hoewel echt niet alle mannen hun hoofd op een zwangere buik leggen of kinderkleertjes kopen, is het natuurlijk idd wel heel ‘alleen’ hoe je alles hebt gedaan. Waarvoor volop respect, overigens.
    Krijg niet de indruk dat Jill op dit moment ermee zit dat zij haar biologische vader niet heeft; als zij ‘nieuwsgierig’ wordt tzt, zou daar dan iets mogelijk zijn?

  9. Ja hoor, ik denk dat het kan, zo na al die jaren. Klinkt een beetje weemoedig. Ik herken het wel wat. Heb tot 6 jaar geleden natuurlijk ‘gewoon’ een huwelijk gehad met de vader van mijn kinderen, maar het gezinsgevoel kan ik nu nog wel eens missen. Een nieuwe relatie compenseert dat voor mij niet, maar dat heeft er wellicht mee te maken dat ik ook niet de juiste man ben tegengekomen.

  10. Je moet overleven, ik begrijp wat je bedoeld. En word er wel een beetje triest van, ik leef met je mee. Er zijn dan vast mensen die zeggen “Maar je hebt het nu leuk? of Je hebt er een leuke dochter aan overgehouden?” Dat is wel zo maar toch zijn er onverwerkte emoties, huil er gewoon eens lekker om, of meerdere keren 😉 Heb je hier ook weleens met je psycholoog over gepraat? Ikzelf heb nu pas “last” van mijn jeugd. Post traumatische stress volgens de psych. Altijd maar doorgaan om geen gevoel te hebben. Kinderen krijgen om een doel te hebben in je leven. Dat er iemand is die van je houdt en waar je voor kan zorgen. Maar zelfs dat is niet zaligmakend.

  11. Kan me best voorstellen dat je dat nu pas goed merkt, nu je wel iemand hebt.

    Mijn zus is ook een soort BOM moeder, de verwekker was eigenlijk halverwege de zwangerschap, ondanks beloften, nooit in beeld. Maar ze heeft vooral van mijn ouders heel veel steun gehad, die waren er altijd, zowel praktische hulp als morele steun. En wij als rest van de familie ook. Dat scheelt ook.

  12. Dapper dat je het hier zo neer zet en openheid geeft.
    Ik kan me indenken dat je een klankbord miste en dat dat gemis nu je vlam hebt naar boven komt. Zeker omdat je nu wel dat klankbord hebt.
    Ben benieuwd naar het verhaal over de rechtenstudent. Als hij zo reageerde op je zwangerschap en nooit iets van zich heeft laten horen… wat zal daar van terecht gekomen zijn?

  13. Ik kan me goed voorstellen dat je een beetje weemoedig wordt.. Het had ook anders gekund maar een garantie voor een “goeie vader” /partner is er niet. Misschien is je meer ellende bespaard gebleven. Wat ik wel weet is dat jij een geweldige moeder bent, Jill krijgt een goede opvoeding (ook daar is geen gebruiksaanwijzing van) en veel liefde. Maar dat neemt niet weg dat je misschien weleens een traantje moet laten en dat is ook goed!

  14. Wat een mooi stukje. Kan me je gevoel goed voorstellen.
    Ben het eens met wat eerder is gezegd.
    Weet de bewuste student dat hij nu zo’n mooie dochter heeft die met haar 12 jaar al dezelfde levenslustige en cynische blik op. Wereld werpt als haar moeder?
    X

  15. Klinkt als een soort late rouwverwerking.
    Nu het eindelijk kan, laat je het ws pas toe. Je hebt 12 jaar in standje ‘overleven’ gestaan omdat je niet anders kon.
    Heerlijk dat Vlam er nu is, maar alles bij elkaar (12 jaar toch alleen verantwoordelijk zijn voor je kind) is niet waar je van droomde ooit…
    Ik heb diep respect voor je!

  16. Vanochtend las ik dit al, maar ik heb de info maar eens mee de dag in genomen…kan me herinneren dat ik pas járen na mijn scheiding intens verdriet heb gevoelt om datgene wat ik mijn kinderen niet heb kunnen geven..een huis met alleen papa, mama en zij, en nog soms
    Als ik dan bij anderen zie hoe idealistisch het is moet ik slikken…maar gelukkig wint mijn relativeringsvermogen het tegenwoordig altijd..het rottige gevoel duurt steeds korter en korter
    en dan…besef ik me ineens dat ik eigenlijk heel rijk ben en dat alles (ondanks de tegenslagen uit ’t verleden) toch best wel heel goed gaat.
    Deze gevoelens zijn zo normaal…ze krijgen nu waarschijnlijk de kans zich echt te manifesteren…meestal onverwacht 😉

    Wat krijg jij veel mooie reacties…

  17. Ik denk dat ik het helemaal begrijp. Denk ik. Want ik wéét het natuurlijk niet. Omdat ik niet in jouw situatie zit/zat. Maar dat ik het knap vind wat je doe, dát staat buiten kijf.

  18. Diepe buiging, echt waar. En ja, een soort ‘spijt-gevoel’ achteraf is mij ook niet vreemd. Maar hoe heerlijk dat je Vlam nu hebt en: mén, wat is die meid van je goed opgedroogd! Wat een lange bénen heeft die meid, zeg! Ik voorzie veel brommers voor de deur en postzakken vol liefdesbrieven. Als ze die tegenswoordig nog zouden versturen dan! Gefeliciteerd met deze prachtige dame! (en haar verjaardag natuurlijk)

  19. Wat heb je een mooi blogje geschreven… Ik denk dat je in al die jaren ook niet veel tijd hebt gehad om er over na te denken. Ook in de tijd van je korte huwelijk was de opvoeding jouw taak (zo lees ik het)… en nu… nu heb je Vlam die om jou geeft en om je dochter… en dat is misschien wel zo vreemd eigenlijk, dat nu met de verjaardag van je dochter je ineens dat meer voelt en dat je je realiseert dat jij alles in je eentje hebt moeten doen, maar… je staat nu niet meer alleen…

  20. respect hoor, voor hoe je het deed! je deed het toch maar hé! en ja hoor, zoiets kan ook met terugwerkende kracht nog heel veel pijn doen (zegt de therapeute!)- laat die gevoelens maar even toe, maar blijf ook weten dat het het verleden was, en dat je door die situatie toen ook bent wie je bent, nu…
    een mooi mens!

  21. Yep dat kan, dat kan heel goed zelfs.
    Omdat er een besef is dat dingen bij jou heel anders gaan dan het schijnbaar perfecte wereldje van de mensen om je heen.
    MAAR ik denk wel dat ze met jou als moeder meer leert geheel onbewust dan anderen.
    Je mag terecht trots zijn op jezelf, maar onverwerkte emoties komen er vroeg of laat uit
    en laat maar gaan want daar heb jij gewoon recht op!
    Ze zijn zo logisch als maar kan 😉
    (en wat schrijf je toch heerlijk!)

  22. ja, die moeilijke woorden weet ik ook allemaal niet.
    Ik kan het me prima voorstellen dat je iemand miste, maar die vader die niet wilde was geen goede vader geweest, met ruzie en scheiden tot gevolg, en dat wil je je kind ook niet aandoen.

  23. Ha zuster Klivia,

    Denk dat je het nu toelaat, je heb nu steun aan vlam, Jill is op gevorderde leeftijd gekomen.
    Dus nu ga je relativeren, misschien wel een beetje een decennium na dato relativering.
    Alleen is ook maar alleen, maar ik heb diep respeckt voor je beslising die je toen hebt genomen.
    Wees eerlijk Jill is toch een pracht mens. oma

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s