Sferen.

1 en dezelfde plek, 2 verschillende sferen.

Als ik op de bovenste tree ga zitten kan ik de hele gang overzien. Daarom zit ik er ook zo graag. Ik zie de oud Hollands rijtuiggroen geschilderde voordeur die openstaat. Zonlicht valt naar binnen en werpt schaduwen in de gang. Op de kokosmat, op het bruine tapijt, tegen de houten lambrisering aan. Vanuit de tuin fladdert de geur van bloemen en zomer het huis in. Vliegjes en mugjes dansen in de lucht. In de hoek, naast de deur staat een wasmachine. De centrifuge slaat net aan en het witte gevaarte trilt dat het een lieve lust is.

Ik hoor het grind in de voortuin knerpen. Er komt iemand aan.

Mijn broertje en zusje komen lachend binnen rennen en Vincent gilt ‘eersie plas!’ Hij verdwijnt in het toilet aan de andere kant van de voordeur, tegenover de wasmachine.

Mijn zusje bonst met haar vuisten op de deur en en gilt dat hij op moet schieten. Ze moet ook heel nodig. Ze kan geen houding nemen, huppelt op één been, staat met gekruiste benen, zakt door haar benen en gaat gehurkt zitten, duwt haar vuisten tegen haar onderbuik. ‘Vin-ce-he-hent-, kom nou, ik houd het niet meer!’  Ze staat op, gaat op de tweede tree zitten en stopt haar handen tussen haar benen.

Dan begint ze te jammeren en zie ik het hoogpolige bruine tapijt op de trap nóg donkerder van kleur worden.

Ik zit daar nog steeds prinsheerlijk op de eerste rij en giechel.

—————————————————

Ik lig net te slapen als ik herrie beneden hoor. Mijn moeder en stiefvader hebben weer eens ruzie. Gegild wordt er, ik hoor harde geluiden, alsof er dingen kapot vallen. Dan meer gegil. Ik besluit te gaan kijken wat er aan de hand is. Dit keer klinkt het erger dan normaal.

Als ik in het donker bovenaan de trap sta, zie ik in de schaars verlichte gang mijn moeder op de grond liggen. Ze huilt. Haar rechteroog is één grote, gezwollen, blauwe massa. Snot loopt over haar gezicht. Tegen de wasmachine zit bloed. Mijn stiefvader torent hoog boven haar uit en zijn lange lijf haalt het hare uit het lamplicht.

Ik schreeuw naar beneden dat ze op moeten houden, dat ik niet kan slapen.

Mijn stiefvader draait zich razendsnel om en kijkt het donkere trapgat in. Ik weet dat hij me niet kan zien, maar toch kijkt hij me recht in de ogen.

Hij stormt de trap op en stopt als hij bijna bovenaan is. Hij heft zijn rechter hand. Hij gaat mij toch ook niet slaan? Ik zet me schrap en mijn adem stokt in mijn keel, ik voel mijn hart als een bezetene tekeer gaan. Het voelt alsof mijn keel wordt dichtgeknepen.

Dan laat hij zijn arm weer zakken en sist me toe dat ik naar mijn nest moet gaan. ‘Bemoei je er niet mee’ is wat hij zegt. ‘Dit is iets tussen volwassen mensen.’

Ik durf niks terug te zeggen en draai me vliegensvlug om. Weg van de trap moet ik. Snel terug naar de veiligheid en warmte van mijn bed.

22 thoughts on “Sferen.

  1. Het eerste verhaal vond ik nogal irritant om te lezen, teveel omschrijvingen van alles. (Dat is gewoon mijn leesstijl niet ofzo)Voor mijn gevoel klopten die omschrijvingen niet met iemand die twee brussen heeft die nog zo klein zijn. Eerder de omschrijvingen van een grootmoeder die kijkt naar haar kleinkinderen. In het tweede verhaal is het (voor mij) onwaarschijnlijk dat het kind niet wordt geslagen. Als een man een vrouw slaat waarom zouden de kinderen veilig in hun bedjes kunnen liggen? In zo’n woede zou hij zich dan kunnen inhouden??? Een raar soort anti-climax ofzo. Had het kind niet in een reflex de stiefvader een duw kunnen geven en dat ie van de trap viel?

    1. Het is autobiografisch, dus het kan (helaas) wel degelijk. Het ging om 1 ruimte, beschreven op 2 verschillende momenten, met dus 2 verschillende sferen. Ik benoem wat ik zie en voel vanuit een volwassen perspectief.

      1. Ik heb de ervaring als kind mishandeld te zijn en mijn moeder niet. Gelukkig had ik er ook tussen haakjes “voor mij” bij gezet, dat het mij persoonlijk raar zou overkomen. Maar goed voor iedereen die het aangaat is het vervelend zulke momenten in je jeugd. En dat het als een volwassene beschreven wordt is ook wat ik bedoelde te zeggen in mijn reactie. Dat idee had ik al een beetje.

  2. Goed geschreven Klief! Ik zie je boven aan de trap zitten en alles bekijken. Deel 1 bezorgde me een glimlach (wie is het als kind niet overkomen, in je broek plassen) Bij deel 2 voelde ik de spanning die je beleefde.

  3. Mooi geschreven, kun je in verhaal twee niet nog wat details toevoegen waardoor goed blijkt dat het beide in dezelfde ruimte speelt? Of een ‘ wat lijkt het lang geleden dat ik hier zat te lachen omdat mijn zus in haar broek plaste’?

  4. Mooi!

    Deel 2 roept meer op dan me lief is.
    En @ credietaflossen: mannen die hun vrouwen slaan hoeven niet per definitie de kinderen ook te slaan. Da’s vaak niet nodig, die zijn dan meestal al bang genoeg.

    1. Ik heb juist de ervaring van de kinderen die wel mishandeld worden en de moeder niet. Vandaar een andere kijk erop 😉 Ik wist niet dat het zo kon bestaan…

  5. Ha zuster Klivia,

    Het eerste verhaal is leuk, je omschrijft de omgeving, waar aan het eind van het verhaal de clou
    zit.
    twwe is heel realistisch, ik voel boosheid opkomen naar de nare stiefvader. oma

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s