Weduwe.

Ik ben deze week een aantal dagen onbestorven weduwe. Vlam zit in la France en komt zoals het er naar uit ziet zaterdagavond weer thuis.

Zijn broer heeft jaren geleden al in de Dordogne een oude tabaksschuur gekocht en het is de bedoeling dat die omgetoverd wordt tot woonhuis. Er is vanwege chronisch geldtekort helaas nog niet veel gebeurd aan het pand. Alleen het dak is vernieuwd en de fundering en het gat voor de septic tank zijn gegraven. Deze keer is het plan dat ze de fundering gaan storten. Eventueel willen ze in mei weer terug voor de buitenmuren.

Zowel broer als Vlam hebben deze week geen werk. De aannemer waarvoor ze momenteel werken, heeft een andere klus. Vandaar.

Anders had ik het niet goed gevonden, had ik absoluut mijn hoge hakken in het zand gezet. Vlam en ik laten elkaar normaliter helemaal vrij, we kunnen allebei -binnen bepaalde grenzen- doen en laten waar we zin in hebben. Maar na de afgelopen maanden waarin we hebben geleefd van mijn salaris alleen, is er even geen ruimte voor leuke uitjes en nóg een week geen inkomen. De broer van Vlam betaalt dit keer ook hun hotelkamers daar en de diners tijdens hun verblijf. Ik vind alles best, maar van een avondje uit eten daar, kunnen we hier een week leven. En dat ging me nét even te ver. Het is niet ons huis dat verbouwd gaat worden, tenslotte. Ik heb geen zin om hier op een houtje te moeten bijten omdat zij daar een huis hebben. Ik houd niet van mensen beperkingen opleggen of zaken verbieden, maar nu sprong ik er even tussen.

Als het straks weer financieel voor de wind zou gaan, hoor je mij echt niet meer. Dan moeten ze lekker hun gang gaan. Ik weet namelijk ook dat het voor Vlam pure ontspanning is, dat geklus. En hij is gek op Frankrijk en kan er niet genoeg komen.

Ik ben zelf niet zo plaatsgebonden. Ik ben een aantal maal in Frankrijk geweest en vind het een zalig land. Maar dat vind ik ook van Spanje. En van Noorwegen. En België. En ik vind Ierland ook geweldig.

Uiteraard kan ik niet in de toekomst kijken, maar stiekem maak ik me met vlagen wel eens ‘druk’ om onze toekomstige vakanties. Want ik hoef namelijk niet per se elke zomer naar la douce France.

En al helemaal niet als dat zou betekenen dat ik elke vakantie mijn schoonfamilie daar ontmoet. (Overigens maak ik geen onderscheid: ook mijn eigen familie hoef ik niet elke vakantie te zien. Het heeft niks, maar dan ook helemaal niks met de familie Vlam te maken. Dit voor eventueel meelezende schoonmensen.) Ik ben gewoon wars van verplichte nummers. Ik word heel verdrietig bij het vooruitzicht dat ik nú al weet wat ik tot en met 2023 elke zomervakantie ga doen. Het leven bestaat al uit genoeg verplichtingen en vooral niet verrassende en spontane situaties is mijn mening.

Maar daar hebben Vlam en ik het tegen die tijd nog wel eens over. Waar heb ik het over? De fundering van dat huis is nog niet eens gestort.

38 thoughts on “Weduwe.

  1. Gelijk heb je. Eerst zelf alles op ‘de rit’ en voor de wind hebben en dan kun je anderen gaan helpen. Zeker wanneer het je geld zou kosten is het wel iets om te bespreken.

    Lijkt mij overigens ook niks hoor, om al tot ver in de toekomst te weten waar je vakantie gaat vieren. Wie weet wat er op je pad komt.

  2. Vakantie met familie doe ik nooit meer en keuze van de reis …hangt er van af … Heb heel weinig vrije tijd heden … En altijd naar dezelfde plek … Bwaaaah . Deze zomer heb ik geen vakantie , door werkzaamheden , we zijn van plan deze winter ergens iets te plannen , maar weten nog niet waar …

  3. Van de andere kant, als het jullie straks weer voor de wind gaat, want dat gaat het, kun je met pasen, pinksteren en weet ik wanneer, wel lekker naar Frankrijk voor een familiebezoekje! Ik zie het voordeel er wel van in…

  4. Even een weekje je gang kunnen gaan, héérlijk! Geldzorgen zijn écht vervelend, daar weet ik alles van. En altijd familie om me heen? Nee, bedankt. Dat geldt evenzo voor niet-familie, trouwens:-).

  5. Hij gaat lekker een weekje knutselen en jij hebt een weekje voor jezelf (min of meer). En daarna een hartverwarmend wederzien. Mooi, toch?! Ik zou nog maar niet nadenken over de zomers tot aan 2025 (-;

  6. Getver. Je zal maar de rest van je leven in Frankrijk op vakantie willen. Niets voor mij. Ik ga hoogstwaarschijnlijk naar Nederland op vakantie later, als ik groot ben. (en naar Spanje, Italië, hopelijk nog een keer naar Thailand of Marokko….)

  7. Ik geef je groot gelijk.
    Vrienden van ons gaan ieder jaar naar dezelfde Franse camping, in dezelfde plastic hut, op hetzelfde fucking stekje. Drie weken lang. Persoonlijk word ik daar heel iebel van. Spring eens uit de band, doorbreek eens een patroon! Je doet het hele jaar al hetzelfde!
    Maar ach, zolang zij er blij van worden en ik niet mee hoef… 😉

  8. Als ik het zo lees dan is dat pand pas in 2023 klaar, dus voor de komende jaren hoef jij je nog geen zorgen te maken over verplichte familievakanties in de tabakschuur.

  9. Aan de ene kant lijkt het me heerlijk een huisje ergens in Frankrijk\ Spanje of Italie. Wat redelijk is aan te rijden, zodat je er snel kan zijn en je dus op donderdag avond kan zeggen, zullen we morgen naar het huisje rijden…. Dat je dus vrijdagochtend nog even spulletjes koopt\ pakt en dan vertrekt, in de avond aankomt, je tas neergooid, een fles wijn opentrekt, in de tuin gaat zitten en geniet van het mooie weer…. Heerlijk!

    Aan de andere kant lijkt het me geen ene ruk aan om steeds naar dezelfde streek te gaan. …

    Overigens zou ik mijn schoonfam. er naar toe sturen, wanneer wij er niet zijn….

  10. Vreselijk saai om altijd naar Frankrijk te gaan. Ik ken mensen die gaan elk jaar 3 weken naar ´n ander land. Spanje, Portugal, Frankrijk, Griekenland, Tunesië, Marokko, Aruba, Malediven enz. enz.
    Avontuurlijk vinden ze dat, elk jaar 3 weken op ´n ander strand liggen…..;-)) Tecla

      1. Ja dat snap ik. Maar je schrijft niet hoe hij reageert op jouw stellingname. Ziet hij er de redelijkheid van in of vindt hij dat je je niet zo druk moet maken of weet ik veel. Levert het woorden op of kunnen jullie er in alle redelijkheid over praten. Dát vind ik juist interessante informatie. 😉

        1. Heel redelijk, hij snapt me dus gelukig wel. Hij zegt ook (logisch) dat ik me daar (nog?) niet druk over moet maken. Maar ik ben een vrouw en hij een man 😉

          Woorden zeker niet, die hebben we zelden. Alles is bespreekbaar en we zijn beiden bereid soms wat water bij de wijn te doen.

          Ik vind het lastig een stelling te nemen en in dit geval mijn mening uit te spreken, want ik weet wat een enorme Frankofiel hij is. Ik weet ook hoe gek hij op me is. Ik wil hem ook tegemoet komen, absoluut. Maar elk jaar naar hetzelfde land én de schoonfamilie in onze vakanties betrekken, is niet wat ik wil. Ik ben meer van het eigen gezinnetje.

            1. Ze zijn allemaal hetzelfde 😉

              Ik vind dat zo’n dooddoener. Wat moet je dan antwoorden? ‘Ok schatje, ik zet dat denkproces wel gewoon uit?’ 😉

  11. Ha zuster Klivia,

    In deze situatie is het te doen, maar familie is vaak makkelijk als het om hand en spandiensten gaat,
    Jij de kosten en zij het genot.
    Eerst je eigen kosten en verplichtingen na komen is verstandiger. oma

  12. Ik snap je wel een beetje. Als er nu geld genoeg was……dat maakt de liefde iewat makkelijker:-)
    Enne, een frankofiel ben ik niet; af en toe vind ik dat er veel te veel sombere, kleurloze huizen zijn!

    1. Uiteraard. Ik heb er een hekel aan om zulke beslissingen te nemen, om hem te beperken. Maar het is zelfbescherming, voor ons gezin. Hijzelf heeft dat soort zaken geen eens in de gaten geloof ik.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s