Angst.

Ik ben een redelijk angstloze vrouw. Ik ben niet bang om ziek te worden, om dood te gaan, ik spring net zo makkelijk in het diepe, durf slangen en spinnen vast te pakken (heb zelfs voeger vogelspinnen als huisdier gehad ) ik meng me zonder na te denken in een ruzie, durf mijn mening te geven. Kortom: mij maak je niet gek.

Ik heb er maar eentje, één angst. Een niet aan de grote klok te hangen, zeker niet-hysterische, niet allesoverheersende vorm om degene van wie ik het meeste houd, kwijt te raken.

Niet zozeer een ander pad kiezen, maar een definitief afscheid. Ik ben er redelijk nuchter onder: als Vlam denkt dat hij beter kan, moet hij beter gaan. Ik zou meer dan verdrietig zijn als hij zou beslissen zonder mij verder te willen gaan, maar zou er geen drama van maken. Dat soort zaken houd je toch niet tegen en/of in de hand.

Ik ben een ietsje bang voor het échte definitieve wegvallen van Vlam en Jill.

Ik kan met vlagen idiote fantasieën hebben over hun dood. Dat ik me dan helemaal voorstel hoe het zou voelen, wat ik zou denken, hoe de uitvaart eruit zou zien, wat ik aan zou hebbben. Idioot, ik weet het. Maar ik kan het niet stoppen, het zit er al jaren, die gedachtes.

Zo werd ik best heel blij van een sms’je dat Vlam veilig was aangekomen bij Parijs. En het belletje dat ze in de Dordogne gearriveerd waren. Het is niet zo dat tot dat moment, het mijn gedachtes volledig beheerste en me doorlopend zorgen maakte, maar ik verzon wel een paar keer dat de optie bestond dat hij een ongeluk kreeg. Dat ze werden geschept door een vrachtwagen, dat ze pech kregen en van de weg raakten.

Als Jill uit logeren is, maak ik me niet druk om haar welzijn. Zo nu en dan ‘popt’ ze omhoog in mijn gedachtes, maar ik doe gewoon mijn ding de hele dag. Ik vertrouw de mensen bij wie ze is voor de volle 100% en ik weet dat ze haar met hun eigen leven zouden beschermen indien dat nodig zou zijn. Maar ongelukjes zitten in kleine hoekjes en er is altijd een mogelijkheid dat er iets gebeurt.

Ik heb een hekel aan mensen die een symbiotische verhouding hebben met hun telefoon en die van mij laat ik dan ook altijd of in mijn tas, of in mijn jaszak zitten. Maar niet als Jill uit logeren is, dan gaat mijn Samsung mee naar de slaapkamer.

Ik zal ook nooit haar bed verschonen als ze uit logeer is. Omdat mócht ze nooit meer thuiskomen, ik altijd nog aan ‘haar’ kan ruiken. Ik moet er niet aan denken dat ik haar lucht kwijt zou zijn.

Vlam kent mijn idiote afwijking en alhoewel hij het enigszins idioot vindt en het verschijnsel niet kent, heeft hij eergistermorgen toen hij vertrok, wel een door hem gedragen t-shirt op mijn kussen achtergelaten.

De lieverd.

Ik hoop dat ie heelhuids terug komt.

(Die laatste opmerking was overigens zelfspot.)

32 thoughts on “Angst.

  1. Vindt ik als moeder en gezel een heel normale houding en gedachten gang , niks mis mee hoor ! Maar een geur … 🙂 Bij ons zeggen ze ge ziet een treesebeese ! hahaha

  2. Zo idiote afwijking vind ik het niet, herken er wel iets in.

    Een paar jaar geleden was ik ook ‘nergens’ bang voor. Wilde van alles uitproberen en het ook gedaan. Toen was ik wel bang voor spinnen, de afgelopen jaren niet meer. Nu heb ik ‘angst’ om weer die pijnen te voelen die ik gehad heb, gelukkig beheerst het nog niet mij leven. Angst voor de dood heb ik nooit gehad.

  3. Oh, ik herken dit hoor. Een collega van mijn man vond haar veertien -jarige dochter dood in bed. Sinds dat moment houdt het me nog meer bezig. Mijn beide kinderen wonen op zichzelf en dat is loslaten. Toch altijd weer die zorg, zou het wel goed met ze gaan? Het zit gewoon in je en is eigenlijk hartstikke lastig voor jezelf…..maar ja, wat doe je eraan?

    Geniet toch maar weer van deze mooie, zonnige dag!!

  4. Één van de weinige tastbare dingen die ik van mijn “Grote Uk” heb, is haar oude knuffel. Nog steeds verbeeld ik me haar geur daarin terug te vinden. Het beest is ranzig en smoezelig, maar zal wat mij betreft nooit in de wasmachine eindigen. Gek? Nee dus. Althans, niet voor mij 😉

  5. die fantasieën, die herken ik, maar dan doe ik de meest erge scenario’s als ik een autorit moet maken. bizar eigenlijk en waarom ons brein dit produceert? echt lollig is het niet

  6. Ik heb dat dus ook best wel, sinds mijn oom opeens dood neerviel (26 jaar, kerngezond, tot die hersenbloeding). Mijn lief weet dat ook, gelukkig. Hij reist veel naar het buitenland voor zijn werk, maar weet dat ik het fijn vind als hij laat weten dat hij geland is, of niet van een berg gedonderd is die dag ;). En dan de telefoon dus altijd bij me.. Maar als dat alles is, denk ik dan :).

  7. Volgens mij is dat echt een vrouwending. Ik herken het bij mezelf, en van m’n vriendinnen weet ik dat zij ook soms de meest afschuwelijke scenario’s bedenken.

  8. Ik kan je de hand schudden: ik heb die ‘tik’ ook. Ben heel goed in het bedenken van horrorscenario’s.
    Die van het bed niet verschonen had ik nog niet verzonnen. Bedankt voor de tip!

  9. Nee, daar heb ik geen last van. Ik hou van man en kinderen, zielsveel. Maar het bedenken van akelige scenario’s, daar doe ik gelukkig niet aan. Ergens ook omdat ik bang ben (ja dat dus wel 😉 ) dat je dan iets over jezelf afroept of zo ….

  10. Ow ja, en ik maar denken de enige te zijn met de angst dat Knieperman van de steiger zal lazeren (o nou heb je er nog zo’n fobie bij) of kinderen die ineens ongelukkig gerejen worden of erger
    groet en liefst niet te veul aan die angsten denken

  11. Mijn jongste heeft die angst vooral wat mij betreft. De papa was er van het ene moment op het andere niet meer, dus wordt er al eens stilgestaan bij het feit dat ze wel eens alleen zou kunnen achterblijven met de zus. Ik probeer die angst wat te ontkrachten, een bange hond krijgt ook slaag zeggen ze bij ons wel eens, het is dus beter van te genieten, ons lot ontlopen we toch niet

  12. Hihihihi t-shirt op mijn kussen *zucht* heerlijk die geur van Man. (Wanneer hij een nacht niet thuis is, moet ik er ook 1 hebben, ook al moet ik het uit de wasmand plukken..).

    Wat betreft de kids, ik denk er bijna niet aan en af en toe ploppen ze dan in mijn hoofd. Maar ik heb ook wel eens dat ik iets in mijn hoofd zie gebeuren, iets ernstigs, een ongeluk ofzo en dan wordt ik in mezelf helemaal gek. Dan moet ik mezelf weer tot rede roepen en normaal doen.
    Dat lukt dan half half.
    Irritant is dat.

  13. ok! Ik heb dus een heel verhaal getypt, maar het is weg! *zucht* Het kwam er op neer dat een t-shirt met zijn geur heeerlijk is! En dat ik nergens aankom in hun kamer als ze weg zijn! Dat ik af en toe denk dat er iets met hen gebeurd en dat ik dan maar snel iets anders moet doen.
    Zo even in het kort 🙂

  14. Als de Bevelvoerder weg is met de USAR zorg ik dat er een gedragen t-shirt op zijn stoel in de slaapkamer ligt….ik snap je helemaal. Voor de rest ben ik totally angsthaas….spinnen, water, doodgaan, vliegen….you name it!

    De post kwam vandaag….ZO BLIJ MEE!!!!! *lief*

  15. Een erg merkwaardig blogje vandaag voor mij Kliefje.
    Het is namelijk morgen 10 jaar geleden 13-4-2002 dat mijn dochter van 24 jaar ploseling overleed (waarschijnlijk een longembolie) ze was bijna klaar met haar studie rechten.
    Ria ( ja die van de ecco s )

    1. O jee. Dat komt wel heel erg toevallig en raar uit dan.

      Mag ik je sterkte toewensen morgen? Zal wel een heftig dagje worden vol herinneringen… (Alsof dat de laatste 10 jaar niet zo was… Maar zo bedoel ik het niet. Je begrijpt me wel.)

  16. Ha zuster Klivia,

    Een heel menselijke reactie vertoon je als iemand die je lief is niet in huis is, vertrouwen is er wel, maar de niet grijpbare factoren spelen dan een rol.
    Maar goed dat vlam zijn sokken niet op je kussen heeft gelegd. oma

  17. Ja, dit ken ik zeker. Zo erg zelfs dat ik tranen in mijn ogen krijg van het idee dat het zou gebeuren. Ik denkt trouwens dat het ook hierdoor is dat ik mij de ogen uit het hoofd gehuild heb bij dat busongeluk met die kinderen die terugkwamen van sneeuwklassen.
    Ik denk ook met de regelmaat van de klok aan wat er zou gebeuren als ik zelf zou komen te gaan. Ik vermoed dat mijn vader dat ook doet, want hij weet al perfect welke muziek hij wil op zijn begrafenis. Iets wat mijn moeder een bizar trekje vindt, maar ik niet.

  18. Dat heeft iedereen wel, denk ik, bang om de geliefden te verliezen. Niet dat ik er over ga dromen ofzo, maar er is altijd wel iets in het achterhoofd dat bepaalde niet zo leuke scenario’s zit te bedenken waar je niets aan kunt doen. Een verlossende sms of telefoon is dan ook welgekomen.

  19. Ik herken het ook wel, het leven is niet vanzelfsprekend. Soms heb ik in gedachten de kaart al klaar als 1 van mijn mannen later thuis is dan verwacht. Of wanneer G zonder mij naar de camping is (met of zonder de jongens), dan heb ik het ook wel. Ik heb het alleen niet, als ik van huis ben, dan komt het niet in m’n gedachten op… raar…

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s