Dillema.

Ik ben de laatste tijd wat druk in het hersenpan weer. Ik probeer de boel te dempen en niet te druk op nog niet-bestaande zaken in te gaan, maar optiebedenker als ik ben, heb ik alles uiteraard al over- en bedacht. Het sterft werkelijk van de beren op mijn toekomstige pad momenteel.

Waarom?

Toen ik Vlam leerde kennen, was hij er meteen eerlijk over: als hij de kans kreeg, zou hij naar Frankrijk verhuizen.

Waarvan akte bij mij, toen, twee jaar geleden. Toen we nog niks serieus hadden en we alle twee aparte huishoudens voeren. Voor ik van hem hield. Ik heb zijn wens intern genoteerd, maar er verder niet veel mee gedaan. We zien wel, als/mocht het zover komen, was wat ik dacht. Wie nu leeft, wie nu zorgt.

Inmiddels lijkt deel 2 van de crisis in de bouw te zijn aangebroken en is er amper tot geen werk. Dat komt gezien onze financiële situatie nogal van de rotte uit. Hij heeft immers door die hernia maanden geen inkomen gehad.

Voor ik Vlam leerde kennen had hij al weet ik hoelang thuis gezeten gedurende de crisis in de bouw deel 1 en schulden gemaakt. En nu na maanden uit de roulatie te zijn geweest na zijn hernia, hebben we de bijna ingelopen ellende, wederom op ons bordje. We hebben geen reserves en elke dag dat hij thuis komt te zitten, kost ons geld. Zoals één en ander er nu uitziet, heeft hij nog een week of twee werk en daarna valt het weer stil.

Vlam’s broer heeft -daar schreef ik vorige week al over- een tabaksschuur in de Dordogne. Het plan is nu zeer waarschijnlijk dat mijn schoonouders Vlam + broer gaan betalen om dat huis af te bouwen. Zodat het afkomt en het te koop kan worden gezet? Of zodat mijn schoonouders er kunnen gaan wonen? Dat is nog niet beslist/duidelijk.

In ieder geval is de kans nogal van de grote dat ik hem de aankomende maanden ‘kwijt’ ben. Dat ze met een bepaalde regelmaat daar gaan werken en een periode naar huis komen. Twee weken op, één week af ofzo?

Daar kan ik wel mee leven. Correctie: ik zal wel moeten. Het is kiezen tussen enerzijds geen geld en een werkloze ongelukkige man en anderzijds geld en een man die lekker bezig is. Dat ik daardoor straks noodgedwongen langdurig onbestorven weduwe zal zijn en Jill haar vers verworven vader zal moeten missen, heet collateral damage geloof ik.

Uiteraard heb ik liever dat hij hier blijft. Ik zie een lange afstandsrelatie niet erg zitten. Omdat ik hem heel erg ga missen. Omdat Jill hem heel erg gaat missen. Het meisje dat net heel erg haar hart voor hem heeft opengesteld. Omdat ik weet hoe ik ben. Omdat ik iemand ben die heel erg haar eigen pad bewandelt. En als ik straks eenmaal weer ben gewend mijn eigen ding te doen (wat ik dus het grootste gedeelte van mijn leven heb gedaan) de kans zeer groot aanwezig is, dat ik straks weer verval in mijn eigen leefwereldje. En daarbij zou het zomaar kunnen zijn dat ik emotioneel afstand ga nemen, uit zelfbescherming.

En daarbij zit ik nog even met een stukje irritatie. In de trant van: hoe zou hij het pvd vinden als ik ‘even’ zou meedelen dat ik mijn horecaverleden toch wel heel erg zou missen en weer zes dagen in de week ging werken? Dat mijn weekend voortaan alleen bestond uit maandag? Dat ik werkweken van negentig uur per week ging draaien? Onder het mom van ‘het levert toch goed geld op, geld dat we prima kunnen gebruiken?  En ‘je weet toch dat ik altijd gek ben geweest op de horeca?’ en ‘Ik doe het toch voor ons?’

Ik weet dat bovenstaande niet eerlijk is naar hem toe, maar ze zijn er wel, die gevoelens.

En daar ben ik dus op aan het malen. Ik heb er een aardige kluif aan, kan ik u vertellen.

46 thoughts on “Dillema.

  1. Oef, ik kan me goed voorstellen dat je maalt. Het zijn ook niet echt fijne alternatieven, een man thuis zonder geld of een met ver weg.

    Mijn oudste zus heeft in het begin van haar relatie haar lover (die met veel plezier op van die grote boten voer, de halve wereld over, paar maandjes weg en dan weer terug) overgehaald om een normale baan aan wal te zoeken omdat zij het niet trok.

    In jullie situatie weet ik het ook niet hoor. Hoe lang gaat dat duren, dat Frankrijk? En wanneer trekt de economie hier weer aan (ik pak mijn glazen bol even…)

    Sterkte in ieder geval jij (en Jill en Vlam) met het dilemma…

  2. Ai, daar zouwen meer mensen van gaan malen, m.a.w. je bent niet de enige, en juist deze opmerkingen daar kan je niets mee. Het is ook zwaar kl… dat er zo weinig opties zijn,
    Sterkte voor jullie alledrie,
    groet

  3. Dat kan ik mij heel goed voorstellen dat malen. En moet eerlijk zeggen dat er bij mij wel meer dan dat (boven beschreven) door het hoofd zou gaan. Moeilijk hoor!

    Sterkte!

  4. Ach zuster, jullie redden dat wel, ik begrijp je worries wel, maar die korte periode zal je ook wel overbruggen zonder Vlam. Mocht hij ganser dagen thuis voor je voeten lopen en geen inkomen hebben, er zouden méér frustraties zijn denk ik.
    En toch maar hopen dat die crisis een beetje overgaat, het zal nu wel al in vele gezinnen een domper op het geluk zetten, ook al maakt geld niet gelukkig, van geen geld wordt je het al zeker niet.

    1. Ik sprak vanmorgen een kennis die bij de gemeente werkt, afdeling WIZ (werk-inkomen-zorg) en die sprak ook zijn zorgen uit. Hij heeft dit nog nooit zo meegemaakt, in al die jaren is de werkloosheid nog nooit zo hoog geweest.

  5. Ik zeg: ‘ontspan’. Met je gedachten en gevoelens los je het niet op. Zie de tegenstrijdigheid ervan. Wat moet je volgen als het hoofd de ene keer zegt ‘deze kant op’ en daarna je de andere kant op stuurt? Niet te volgen toch? En, cliché…. het gaat zoals het gaat.

  6. Lastig zeg. Het ligt er ook of het in overleg gaat of dat het je wordt meegedeeld denk ik. En zoals hierboven al gezegd heb jij waarschijnlijk meer last van een werkloze man in huis? Je bent je gelukkig bewust van eventuele valkuilen. Wie weet doet het jullie goed en krijg je in de weken dat hij thuis is het verliefde gevoel van het begin terug?

    1. Het wordt niet meegedeeld, het gaat in overleg. Maar er is geen keuze eigenlijk.

      Tuurlijk is het niet leuk als hij thuis zit en niks verdient, maar dit is kiezen tussen 2 kwaden wat mij betreft.

      Daar heb ik geen weken alleen zijn voor nodig. Dat gevoel is er allang weer nu hij aan het werk is, weer.

  7. Dat wordt nog even doorkluiven vrees ik … want ’t blijft kiezen tussen “twee kwaden”. Geen doen toch? Ik wens je veel sterkte in alles!

    Knuf Sas

  8. jah t is beslist niet gemakkelijk, maar begrijp ik t goed, is dit een eenmalig project om dat ene famhuis af te maken?? Of een opstapje om daar verder te gaan met t werken enzo??? Dat lijkt me namelijk nogal een verschil….of t “maar” voor een paar maandjes is of ehm voor heul veul langer.
    Het zijn absoluut moeilijke onderwepren idd zoals eerder al opgemerkt je hooofd/verstand zegt ws het een en je gevoel/hart juist het tegenover gestelde…sterkte ermee!
    En blijkbaar vind vlam het dus ook moeilijk?

    1. Om mee te beginnen eenmalig. Maar hij zou het liefste daar gaan wonen.

      Hij vindt het ook lastig. Hij wil dit al jaren, maar heeft nu ook voor het eerst een gezin waar hij veel van houdt, waar dingen lekker lopen, waar hij zichzelf is en er van hem gehouden wordt. Dus de eventuele keuze om te vertrekken is er niet makkelijker op geworden.

      Ik zeg niet dat ik nooit met hem mee zou willen. Maar in deze situatie ga ik niet naar een ander land, we hebben geen reserves, ik zou er geen baan hebben, volledig afhankelijk zijn van hem… > nee dank u!

  9. Wat een moeilijke situatie, voor jullie alle drie. Lijkt bijna onmogelijk om een keus te maken, een keus die je niet zou hoeven moeten maken.
    Sterkte er mee!

  10. Waarom zou je uit zelfbescherming emotioneel afstand gaan nemen? Ben je bang hem kwijt te raken? Het is toch iets tijdelijks?
    Ik kan mij voorstellen dat, wanneer hij aangeeft te willen verhuizen, het andere koek is. Jullie hebben een vaste relatie nu. Daar moeten jullie dan toch beiden achter staan?
    Misschien denk je veuls te ver vooruit (herkenbaar!)?
    Zomaar wat vragen die in mij opkomen hoor. Wil mij verder nergens mee bemoeien. Succes! 🙂

    1. Ik ben een redelijk lastige tante met vertrouwen en ontspannen. Na 2 jaar zijn er nog steeds zaken waar ik moeite mee heb, om te delen, om te uiten, om te laten zien. Als ik weer lange tijd alleen zou zijn, ben ik bang dat er weer meer afstand komt. Dat ik me weer meer terugtrek in mijzelf. Misschien snap je er geen zak van, ik kan het ook lastig uitleggen.

      Uiteraard denk ik te ver vooruit, daar sta ik om bekend 😉

  11. Ojee Kliefke…da’s met recht een dillema. En ik geloof niet dat mijn (soms nogal uitgesproken) mening een meerwaarde heeft. Ons kent ons een beetje, dus ik begrijp “de emotionele afstand. Maar goed, ook daar heb je weinig aan. Kan je alleen veel sterkte en succes wensen, X

  12. Wow, jij maalt meer dan een molenaar.
    De (korte) periodes hier, zijn die om te rusten of om hier naar werk te zoeken? Als er dan hier een klus komt gaat dan de tabakschuur even wachten of moet dat persé doorgaan?

    1. Om ons te zien en om weekend te vieren. Ik ga er vanuit dat ze het daar helemaal afmaken en dan pas terugkomen. Klussen aannemen op die afstand is lastig, de bouw is toch een kwestie van ertussen zitten en jezelf verkopen nl.

  13. geen geld betekent irritaties en frustraties.
    veel mensen die geen werk hebben kunnen hun dagen nauwelijks nuttig vullen.
    op den duur gaat het van kwaad naar erger.
    En die lange afstandsrelatie zou toch maar tijdelijk zijn ?
    Toch eens ernstig over nadenken want jullie 3 hebben allemaal nog een hele toekomst voor zich.

  14. Foei zeg, dat is niet makkelijk allemaal. Dat kolere geld ook, de dingen die je soms moet doen om er genoeg van te hebben… 😦

  15. Ik kan me helemaal voorstellen hoe erg je dit vindt. Het is ook een keuze die Vlam moet maken (natuurlijk heb jij ook een keuze). Ik weet niet hoe ik er mee om zou gaan. Voor mij is een relatie waarin je ook daadwerkelijk bij elkaar bent, essentieel. Het is maar net welke vorm het best bij jou zou passen. Ik zou me toch los gaan maken van iemand die zo ver weg zit en die ik niet zo vaak zie. Waarschijnlijk ook uit zelfbescherming maar ook omdat je je eigen leven weer helemaal op gaat pakken. Ik denk dat je je toch een (deeltijd)single voelt. Ik wens je heel veel succes en ben benieuwd hoe het zich gaat ontwikkelen.

    1. Jij bent de eerste die het snapt: het is idd losmaken. je gaat weer je eigen koers varen, het wordt weer jouw huishouden, jouw leven, niet het onze. Het echte verbonden zijn, gaat verloren. Je gaat van die oppervlakkige telefoongesprekken voeren, nietszeggende sms’jes sturen. Je vervalt heel snel in je eigen leven.

      1. Ohw ja, ik kan me dat heel goed voorstellen. Ik zou het denk ik ook heel moeilijk vinden omdat je toch ook weet dat je weer open kan staan voor andere mannen en andersom ook. Als je van elkaar gescheiden leeft, dan voel je je gewoonweg ook minder verbonden. Tenminste.. dat zou ik hebben.

        Eerlijk gezegd zou ik ook onzeker worden op dat gebied (of hij niet voor een ander zal vallen) en ik weet dat ik dan maar gewoon het één en ander voor zou zijn, om me van te voren al los te maken. Heel handi trucje… uchg…

        Ik snap het ook goed omdat ik 2x alleen met mijn dochter heb gewoond en me eerlijk gezegd prima heb vermaakt en ontzettend heb genoten van het vrijgezellenbestaan… Je eigen ding, verantwoordelijkheid, eigen tijd indelen en dat gevoel is nog steeds mijn basis. Zelfs als ik een avond alleen thuis ben, voel ik dat gevoel weer, als je snapt wat ik bedoel.

        Anyway…. sterkte ermee… Zijn er al ontwikkelingen?

        1. Dat er iemand anders op zijn pad komt, daar ben ik niet bang voor. Ik sta zelf ook niet open voor iemand anders als hij weg zou zijn. Daarvoor zijn we alletwee teveel belazerd, te gek op elkaar én te eerlijk.

          Tis meer de verbondenheid die ik kwijt zou raken, het idee hebben weer alles alleen te moeten doen en die taak ook té serieus op pakken.

          Nope, nog geen nieuws. Vooralsnog heeft ie nog een week of 2 (3?) werk in NL en dat gaat even voor.

  16. Ik verbaas me een beetje over het feit dat je er zo mee zit. Juist omdat je een sterke en onafhankelijke vrouw bent die gesteld is op haar rust en eigenheid. Het is toch ook maar tijdelijk? Geen jaren? Manlief is ook een half jaar lang wekelijks naar Oost-Duitsland gemoeten voor zijn werk. Dat was niet leuk, maar ergens ook weer wel. Want de weekenden die hij thuis was waren des te leuker.
    Het alternatief: een ongelukkige man thuis, dat is toch veel slechter.

    1. Dat is maar de vraag: of het tijdelijk is. Ik weet hoe graag hij weg wil uit NL. Daarbij ben ik idd zelfstandig. Té zelfstandig. Samenwonen was voor mij best lastig en aanpassen en zwaar wennen. Voor je het weet ben ik weer helemaal op mezelf gericht en is het weer zwaar omschakelen. Lastig uit te leggen, niet te begrijpen misschien?

      O ja: en daarbij wil ik na de heftige maanden gewoon een jaartje rust. Kan dat? Pfffff.

      1. Als het niet tijdelijk is, dan volgt er een andere discussie lijkt me. En dan ligt het er maar net aan wat het zwaarste weegt uiteindelijk.
        Niet lastig uit te leggen want ik denk dat het heel moeilijk is om je, als je zo lang alles alleen hebt moeten doen, moet aan gaan passen aan een nieuw gezinslid. Ik verbaasde me er alleen een beetje over dat de zelfstandige Klivia -zoals je toch meestal overkomt- hier zoveel beren op de weg ziet. Het kunnen ook kansen zijn.

        Enne: een jaartje rust, dat snap ik heel goed hoor.

  17. Je moet het niet vergelijken met weduwe.
    Je kan het prima in je eentje, dat heb je al eens bewezen, en liefde overwint alles.
    En anders ga je lekker mee, daar een leven opbouwen.

  18. Snap wel dat het dubbel voelt omdat je lang alleen met Jill bent geweest. Voor je het weet is de kans groot dat je snel weer terug valt in oude gewoontes van voor Vlam er was. Dat wil je niet, dat wil Vlam niet, maar de kans dat het gewoon gebeurt is er!
    Het is balen dat er eigenlijk ook geen keus is: niet gaan is geen inkomsten en een ongelukkige Vlam op de bank die het jou misschien verwijten gaat… maar ja, als hij wel gaat is het ook zwaar kudt… Sterkte Kliefje!

  19. Jaartje rust? Wahahaha, dacht het niet, meis..

    Ik kan je hier niet mee helpen, maar ik begríjp je wel.. vlak voor ons huwelijk ging manlief voor langere tijd naar het andere-kant-van-de-wereld-buitenland. En ging ik inderdaad mijn eigen koers weer varen. Je moet wel. En dat bleek (weer) heel prettig te voelen. Daar schrok ik toen een beetje boel van.. en híj kon niet een weekendje terugkomen.
    Gelukkig voor hem en mij en ons en de toen nog niet aanwezige kindjes die dan nu een andere papa en mama hadden gehad voelde hij bij terugkomst vrijwel direct weer heel vertrouwd.

    Het is een gok. Dat hij moet gaan is al duidelijk. Hoe jullie dat gaan doen en invullen, daar zit ‘m de kneep. Bij ons werd er ineens via e-mail meer verteld dan in de tijd daarvoor 😉
    Jullie vinden je weg wel. Maar blijf praten.

  20. Oei moeilijk, maar volgens mij is het voor hem niet alleen omdat hij het zo leuk zo vinden, maar omdat hij er geld mee verdient.. (en omdat hij anders geen geld heeft) en dat hij familie helpt. Als jij de horeca in gaat verdient je wel meer geld… met je hebt nu al wel een baan. Maar. pfffff, ik hou me er buiten.

    Love As Always
    Di Mario

    1. Ik ga absoluut de horeca niet meer in, het was een voorbeeld. Ik ben inmiddels 2 opleidingen verder en heb een smak geld uitgegeven aan die studies. Eea was een voorbeeld. Om te illustreren hoe het over komt op mij. Dat je een relatie hebt met iemand die ineens de heel andere kant opgaat. Die een heel andere invulling kan krijgen, zonder dat je dat wilt of daar voor kunt kiezen.

  21. Probeer nu niet al te veel te piekeren. Vooral ’s nachts zijn beren eng groot! Je kunt op dit moment weinig anders doen dan het accepteren…….komt tijd komt raad; meestal wel!

  22. Ha zuster Klivia,

    Kan me goed voorstellen dat je nu in een rottige situatie zit, heel logisch.
    Dat is ook de donkere kant van het zzp-er zijn, geen werk geen geld, wij zijn er bekend mee.
    De kans dat je uit elkaar gaat groeien is aanwezig, zeker als de klus lang gaat duren. oma

    Ot. Je verzoekje staat genoteerd voor de volgende show.
    De shows staan allemaal op: http://www.wir-3.com/

  23. Jou: waar ben en blijf ik? Wat wil ik en ga ik dan doen?
    Gosh lees je.
    Niet het afwachtende type, niet het overlaten aan………..gaan met die banaan
    want dat ging eerst ook.
    Lees je helemaal, en als de een de keuze kan en mag maken
    waarom jij dan niet?
    Succes er mee meis, ik vind het logisch.

  24. Bleh, wat een rotsituatie, ook voor Vlam, lijkt me, want die zal ook zijn schouders niet achteloos ophalen bij zo’n lastige beslissing. Er ging een schok van herkenning door me heen bij je zin “uit zelfbescherming emotioneel afstand gaan nemen”. Ik begrijp dat zo goed! Dat zou mij ook zomaar kunnen gebeuren in zo’n situatie, en dat voelt eng, want het is niet iets waar je zelf voor kiest, dat zit in je. Ik hoop vurig voor jullie dat er een goede (tussen?)oplossing komt, want ik gun jullie nog een heel lang gelukkig leven samen.

    1. Klopt. En het is niet een kwestie van ‘ik weet dat het kan gebeuren dus ik laat het me niet overkomen’. Het is iets dat buiten me staat en vanzelf gebeurt. Het is verweven met mij.

  25. Er is al heel veel gereageerd, en net zoals de meeste hier sta ik er natuurlijk hartstikke buiten.
    Wat ik wil zeggen, is dat ik denk dat het vooral belangrijk is dat jullie goed (blijven) praten. Want je gaat snel voor een ander denken. Ik herken veel dingen die je beschrijft, omdat ook wij vaak discussies hebben over verhuizen naar het buitenland/Nederland en het opzeggen van banen ed. En wij hebben ook langere tijd een lange afstandsrelatie gehad omdat hij naar Amerika verhuisde en ik (nog) niet mee wilde.

    Succes met kluiven, maar echt, probeer het samen te doen!

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s