Ongeduldig.

Net als alle mensen heb ook ik wel een paar zaken die ik minder leuk vind aan mijzelf en best graag anders zou willen zien.

Eén van mijn grootste ondeugden is denk ik wel dat ik verschrikkelijk ongeduldig ben.

Ik erger me wat af in rijen voor de kassa’s, voor stoplichten, achter langzame fietsers, in de wacht aan de telefoon en achter beeldschermen. Dat kolere zandlopertje in Windows is voor mij al een reden om een hoge bloeddruk van te krijgen.

Ik denk en schakel heel snel dus zie vaak al van een kilometer afstand al aankomen wat iemand van me wil of tegen me wil gaan zeggen. In gedachten maak ik altijd van die draaiende handbewegingen, komop-komop-komop. Ondertussen verbeten glimlachend en tenenkrommend in mijn pumps.

Als ik zelf iets uitleg aan iemand, is dat voor mij heel erg lastig. Voor mij zijn bepaalde zaken zo voor de hand liggend, heb ik ze zo helder in mijn hoofd, dat het bijna onbegrijpelijk is, dat iemand me niet snapt. Als ik iets nog een keer moet herhalen, slaat de ergernis al toe. Ik ben er de laatste jaren aardig beter in geworden, maar ben er nog lang niet. Ik zou een waardeloze juf zijn, echt.

Vergeleken met een jaar of wat geleden, ben ik -al zeg ik het zelf- ontzettend geëvolueerd, echt de rust zelve. Vroeger was ik alleen maar aan het rennen en haasten en vliegen. Moest alles nu, nu of nu. Of gisteren.

Vlam maakt zich nooit ergens druk om, die stoort zich nergens aan en doet gewoon zijn ding. Hem maak je niet gek.

Dus één en ander botst nog al eens.

Vorig weekend weer. Hij had heerlijk tussen ontbijt en douchen een uurtje of wat zitten facebooken, telegraven en mailen.

Toen we alle drie gedoucht en aangekleed waren en op pad zouden gaan voor de boodschappen en Jill en ik met jas en schoenen aan en tassen met lege flessen en oud papier startklaar in de gang stonden, verzon hij dat hij toch nog even online zijn saldo wilden checken.

Ik denk dan “Kom op man, je wist dat we boodschappen gingen doen en misschien wel geld nodig hadden, had dat net dan gedaan”. Maar blijkbaar is dat weer zo’n Venus-Mars dingetje ofzo.

Ik moet dan een minuut of vier wachten, echt niks op een dag. Ik weet het. Maar de vlekken schieten dan in mijn nek en ik voel dan de onrust, de warmte omhoog borrelen in mijn lichaam.

Hij gaat ook net zo makkelijk bellen als we op het punt staan weg te gaan. En Vlam is niet zoals ik: ‘Hoi! Ja. Nee. Is goed. Doei!’ Hij kan heel lang bellen. En neemt uitgebreid de tijd. Ook op momenten dat je in mijn optiek best kan zeggen dat het je nu even niet uitkomt en je straks terugbelt. (Of is het dus eigenlijk dat het je vrouw niet uitkomt?)

Ik krijg op zulke momenten echt kortsluiting. Moet dan heel erg mijn best doen niets te zeggen, of hem geen hertendodende blik te werpen. Dus ga ik meestal al maar vast naar beneden. Oud papier wegbrengen, vuilniszakken in de container gooien. Die energie kwijt kunnen.

Maar misschien doet ie het wel expres. Is hij me stiekem aan het trainen?

39 thoughts on “Ongeduldig.

  1. *vraagt zichzelf af wanneer ik toestemming gegeven heb om een stukje over mijn te schrijven*

    Nee zonder gekheid, dit is zo herkenbaar. Ook ik ben met dat soort dingen zo ongeduldig. Het is de laatste jaren wel wat minder geworden, waarschijnlijk ben ik al goed getemd. En soms ben ik wel een jaloers op W. geweest dat hij zo relax kan zijn en ook hij komt waar hij zijn moet. En op het gebied van tijd is er bijna geen verschil, ja die paar minuten.
    Pluspunt van dit is dat ik nooit te laat op afspraken kom.

    Mooi verwoord weer.

  2. Geduld is een deugd Zus… Ik was zo , net als jij allemaal verteld , tot mijn motor eventjes haperde . Ik ben nog altijd een zenuwpiet (pees) maar als ik nu moet wachten of ergens opgehouden ben kan dat me geen kl… meer schelen !
    Prettig weekend meis ! (korte reactie dat ge niet nerveus wordt van mijn lang schrijven 🙂 )

  3. Mijn levels van ongeduld nemen toe naarmate de hormonen even baas willen zijn in mijn lijf. Voor de rest heb ik al goed geleerd dat de dingen er op een rustige manier ook komen.

  4. goh… I am NOT alone!! yay!! hier hetzelfde. we staan allemaal klaar om te vertrekken en inééns, heel plotsklaps, moet man (Vlam is een prachtige benaming! :-)) toch nog even naar de WC. minstens 10 minuten lang. Dan word ik echt letterlijk strontsjaggi. Ik heb vaak geeneens een kort lontje… ik heb dan gewoon geen lontje 😦 ach. training is alles…

  5. Hahahaha alsof ik mezelf hoor!
    Maar hier was het eerst andersom man aan het wachten en ik nog dit en dat doen.
    Nu wacht ik of op man of op kind 1 of op kind 2.

    Wanneer we samen achter de flaptop zitten om iets te bekijken wil ik de muis en het toetsenbord, want man is zoooooooo traag….

  6. ja af en toe denk ik hier ook dat ‘hij’ dingen doet om mij expres te jennen of te testen, zo voelt het ook echt en dat zeg ik dan ook…
    natuurlijk ontkent hij dat maar dan is mijn ergernis al zo toegenomen dat ik daardoor nóg chagrijniger wordt…
    ik vind gewoon de communicatie tussen man en vrouw altijd ingewikkeld, natuurlijk niet met een man die je net kent…die passen zich prima aan (zucht) maar later…dan ineens wordt het een stuk moeilijker, ik heb een schat van een vent, echt, maar soms wenste ik dat ik alleen gebleven was want ik ben volgens mij niet geschikt bevonden voor relaties toen mijn ‘snelle’ brein werd aangelegd
    fijne dag voor jou Kliefje

  7. ik haat ’t als ik wordt met dt schrijf perongeluk (!@#$%^&) dan hoor ik mijn psycholoog van jaren geleden zeggen “wordt wat milder voor jezelf” haha! nou bij deze, ik laat mijn bericht staan 🙂

  8. ‘Die van mij’ krijg je ook niet gek. Al fikt het huis af (wat laatst bijna gebeurde).
    Ik ben ook vreselijk ongeduldig. Ik moet dan ook altijd lachen als mensen zeggen:’Oh, sta je voor de klas?’ als ik zeg dat ik op een school werk. Nee zeg, beter van niet. Die arme kindertjes zouden een trauma oplopen.

  9. De meesten hier zijn ook ongeduldig, ik ben meer zoals Vlam. Ik moet vaak nog heel veel op het laatste moment.
    Vooral in de ochtend kan de Amerikaan zich daar wel aan storen. Ik ben altijd als eerste uit de veren, maar nog moet hij op mij wachten…

  10. De meeste reageerders hier zijn ongeduldig lees ik. Ik ben meer zoals Vlam. Ik moet vaak nog heel veel op het laatste moment.
    Vooral in de ochtend kan de Amerikaan zich daar wel aan storen. Ik ben altijd als eerste uit de veren, maar nog moet hij op mij wachten…

  11. Hahaha, wat een heerlijk herkenbaar stukje. Ik ben er ook vaak van overtuigd dat hij het opzettelijk nog wat langer laat duren.
    Vreemd genoeg erger ik me nooit aan kassa-rijen, stoplichten, langzame fietsers enz…

    Maar nu heb ik twee dochters die mijn ongeduld geërfd hebben. En o, wat is dat een spiegel voor mij. Nu merk ik dat dat ongeduld niet zo’n mooie eigenschap is.
    Oudste neemt sinds ze naar de middelbare school is, alleen de tram. Die is opgelucht dat ze “niet meer moet wachten op papa” om op tijd op school te geraken. Jongste gaat wel nog met papa mee, en die staat ’s morgens soms al op de hoek van de straat te wachten terwijl hij nog zijn bril, sleutels, gsm… zoekt. (ook al hebben al die dingen een vaste plaats!).
    De meisjes maken hun spullen al klaar van de avond voordien, ze zijn 10 en bijna 13. Maar een 44-jarige krijg ik zo’n simpel truukje blijkbaar niet meer aangeleerd ;-))))

  12. Wat ik wel lichtelijk ergerlijk vind is dat ik de ene keer als inge61 en de andere keer gewoon als Inge reageer …. en dat ik dat niet kan veranderen

  13. Ik ben ook Jantje ongeduld zelf. De 20 jaar dat ik nu samen ben met mijn man komen wij te laat door hem. Altijd op het laatste moment douchen, of bellen, of …….. grrr en dan sta ik ook zoals jij…. te koken. Heeeeeel herkenbaar. Zijn vrouwen zoveel ongeduldiger dan mannen?

  14. Kortsluiting, das een goeie. Ik heb dat ook.
    Erge is dat ik een tergend trage dochter heb. Ik kan het ’s avonds bij het naar bed brengen dan haast niet meer opbrengen. Want ik breng het wel op, maar niet van harte!

  15. Ik ben op sommige vlakken erg geduldig, en op andere vlakken zeer ongeduldig.
    Overbodige dingen, moet kunnen, maar niet als ik daar last van heb.

  16. Ha zuster Klivia,

    Er zijn mensen die je regelmatig iets meerder keren moet vertellen, en dan nog uitleggen.
    Maar dan is zuster ook zo dat ze ergens ver van te voren heen gaat, want te laat komen is uit de boze. oma

  17. Ik heb het zelfs zo erg gehad dat ik bij een oud collega een doosje afpakte wat zij voor een klant aan het inpakken was en wat ik zelf in nog geen 10 seconden leuk had versierd, compleet met strikje!
    Gelukkig is dit al wat jaren geleden, ben ik met die oud collega nog steeds goed bevriend en moeten we hier hartelijk om lachen en heb ik dit tegenwoordig alleen nog in de rij bij de kassa en in het verkeer (meestal als ik aan de late kant ben..)
    Goed weekend, ciao

  18. Ooooh hahaha zo leuk geschreven en zóóó herkenbaar!! Vooral voor de stoplichten (en in de file), achter langzame autorijders, in de wacht aan de telefoon en die elendige computers die veel langzamer werken dan dat ik wil! hihi…
    Bij mij is het eigenlijk andersom.. soms lijkt het wel alsof ik minder geduldig wordt door de jaren heen hihihi. 😉

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s