Onderzoeken.

Een kwartaal of wat geleden schreef ik op verzoek van een lezeres over het maken van uitstrijkjes. Zij heeft zich daardoor laten overhalen toch dan maar naar haar huisarts te gaan en het onderzoek waar ze enorm tegenop zag, te laten uitvoeren.

De uitslag was foute boel.

Inmiddels is het aangetaste deel van haar baarmoedermond weggehaald en is ze onder controle van de gynaecoloog. Alles bleek achteraf gelukkig erg mee te vallen.

Zo nu en dan hadden we daar contact over, via de mail.

Ik ben heel blij dat ze door mijn stukje toch naar haar arts is gegaan. Want als ze te lang had gewacht, had het zomaar eens fout kunnen uitpakken.

Gisteren had ik een heel interessant gesprek met één van de fysiotherapeuten in het gebouw. Sinds kort gebruikt hij een echoapparaat om bepaalde aandoeningen te kunnen aantonen. Dat heeft echter als nadeel dat hij ook wel eens iets vindt, dat niet relevant is voor de klacht waarmee een patiënt bij hem komt. Een ‘afwijking’ waar die persoon geen last van heeft. Moet je dat dan melden? Doet het ter zake? (Uiteraard is deze vraag niet van toepassing op ernstige afwijkingen, kwaadaardige dingen.)

Ik zie wel eens mensen die de hele dag met een bloeddrukmeter in de weer zijn. Die tig keer per dag hun suiker meten. Dat geeft zo verschrikkelijk veel onrust. Als je bloeddruk al niet te hoog was, dan schiet ie door al dat gemeet, skyhigh de lucht in, echt.

Soms willen patiënten om de zoveel tijd hun bloed laten prikken in het lab en dan ook nog eens elk minuscuul klein dingetje weten. Hoe hoog hun vitamine C is bijvoorbeeld. Als blijkt dat je te weinig daarvan in je lichaam hebt, maar je voelt je lekker als kip, wat voegt die wetenschap dan toe?

Sowieso zijn de gemiddelde waardes flauwekul. Dat er van de 1000 mensen een gemiddelde is genomen, wil toch niet per se zeggen dat jouw lijf ook zo moet werken, daar aan moet voldoen?

In de gezondheidszorg zijn we soms wel heel erg bezig met cijfertjes is mijn mening. Alles moet gevangen worden in statistieken en waardes. Blaas je met een longtest zoveel liter in de eerste seconde, dan heb je dat en dat. Geen twijfel over mogelijk.

Mijn beleving is dat er sowieso een gapend gat is tussen subjectiviteit en numerieke waardes.

Zo is mijn bovenbloeddruk altijd laag, maar is mijn onderdruk te hoog. Ik zit zo rond de 90-95 terwijl 80 wenselijk zou zijn. Ik heb dat al zo lang ik me kan herinneren. Technisch gesproken staat er doorlopend teveel spanning op mijn vaten en dat zou weer meer kans op hart- en vaatziektes geven. Maar misschien hoort het gewoon bij mijn lichaam, is mijn gestel er aan gewend. Moet ik dan toch aan de tabletten? Of gaan laten uitzoeken waardoor het komt? Ik dacht het niet.

En daarbij: het is dat ik regelmatig mijn bloeddruk meet omdat ik apparaten demonstreer aan patiënten. Anders zou ik het niet eens weten.

Bevolkingsonderzoeken zijn daarentegen preventieve tests die ik wél van harte kan aanbevelen. Ik zie zo vaak dat er iets naars uitkomt. Iets dat zit te broeden en etteren zonder dat je het voelt.

Total body scans zoals je die kunt laten uitvoeren, vind ik van de zotte. Je vindt namelijk altijd wel wat. Wedden?

Ergo: ik ben er nog niet uit voor mezelf.

En u? Wilt u weten wat u allemaal in uw lijf hebt? Moet alles onderzocht worden?

31 thoughts on “Onderzoeken.

  1. Asjeblieft zeg, geen onderzoeken als het niet nodig is, hoewel ‘k dan wel weer sinds ’96 meedoe aan een langetermijnonderzoek van het effect van eiwit in de urine op hart, vaat en nierziekten, daarbij word ‘k ook nu nog zo eens in de vier jaar binnenstebuiten gekeerd, en nee geen foto’s of scans.
    Tja, ik zeg ook wel ‘ns wat en doe iets anders
    groet

  2. Doe niet mee aan medische spelletjes , probeer naar mijn lichaam te luisteren en gezond re leven ! Vooral genieten ervan , en wat ik niet weet niet en deert me ook niet ! Genieten dat is wat me moeten doen ! Prettig weekend meis!

  3. Wat goed zeg dat ze door jouw blog heeft laten onderzoeken. Gelukkig kan het zo verholpen worden en met een jaartje onder controle gaat het vaak gewoon weer goed. Ook ik heb al 2 x pap 4b gehad in 4 jaar tijd. Meestal voelde ik al aan mijn lijf dat er iets niet goed zat bij de baarmoederhals. Dan krijg ik een bepaalde moeheid over mij heen. Dat is naar je lichaam luisteren en gaat niet altijd met pijnen.

    Dan kom ik gelijk op je vraag. Zolang je niks voelt dan zou ik zeggen niet laten onderzoeken. Maar dat is mijn mening, omdat ik al niet zo een huisarts loper ben. Alleen als je wel dingen in het lijf voelt vind ik dat een huisarts wel verder mag kijken ook dan naar die cijfers.
    Helaas zijn er huisartsen die daar niet aan mee doen. Ik zelf heb diagnoses gekregen zonder enig onderzoek en daar ben ik niet blij mee geweest. Kom daar dan maar eens vanaf.

    1. Van gestelde diagnoses kom je niet af idd. Daarom ben ik ook tegen het elektronische patiënt dossier. Mensen die jou niet kennen, krijgen daardoor een verkeerd beeld van je. Maar das weer een heel andere discussie 😉

  4. Nee, alles is ook weer een beetje overdreven.
    De standaard dingen. Wat is voor mij standaard? Als ik in Nederland ben laat ik m’n ogen even opmeten, ga ik naar de tandarts voor controle en naar de huisarts om m’n bloedbeeld te laten bepalen. Daar meld ik dan ook of er het afgelopen jaar bijzonderheden zijn geweest.

  5. Een paar jaar geleden zei een cardioloog me dat er een “ruisje” bij (of in) mijn hart zat. Na een hersen- en een hartinfarct schrik je niet zo gauw meer en bovendien herinnerde ik mij, dat ergens rond mijn twintigste mijn huisarts mij al zoiets verteld had. Hij verbond er toen geen therapie aan en ik heb onbekommerd doorgeleeefd

  6. Ik laat één keer in de zoveel tijd bloed prikken… ehhhh omdat het moet als bloeddonor 😉 En verder, verder ga ik wel naar de dokter als ik ergens iets voel. Dan ook meestal nog te laat.

    Love As always
    Di Mario

  7. Buiten het obligaat uitstrijkje waar jij mee bent begonnen, laat ik ook niet onnodig aan mijn lijf prutsen. Hopelijk laat datzelfde lijf mij bijtijds weten wanneer er iets grondig mis mocht gaan !

  8. Ik herken wat je schrijft, wij zien ook steeds meer van dat soort verzoeken en vragen.
    Ik doe zelf helemaal niets (op een jaarlijkse longfoto tbv TBC preventie na, maar dat moet van mijn werk) tenzij ik ergens last van heb. Vaak wordt je van kennis ook niet beter.

    Ik denk wel dat er meer voorlichting moet komen over dit soort zaken. Een keer extra bloed prikken kan op zich geen kwaad. Maar een scan nu om te kijken of je gezond bent kan zomaar de tumor verklaren die je over 20 jaar hebt. Zo gezond zijn die dingen niet.

  9. Ik heb diabetes…. en dan krijg je automatisch en vanzelf van je huisarts zo’n apparaatje waarmee je je bloedsuikers kan testen. Nou ken ik andere mensen met diabetes met ook zo’n apparaatje, en die zijn daar dan de hele dag net zo mee in de weer als met hun mobiel…
    Zelf meet ik alleen als ik aan mijn lijf denk te voelen dat het niet goed gaat. Ik vind het al een opgaaf om een dagcurve te prikken voor de administratie voor mijn huisarts … 🙂

  10. Door een genetische kans op borst-eierstok-baarmoederhalskanker, zit ik in de molen, en ik leef de controles trouw na, voorkomen kan ik het er niet mee, wel op tijd of vroeg erbij zijn…

  11. helaas zit ik al jaren in de molen en kom regelmatig opdraven voor het een of ander wat ze dan weer hebben gevonden.
    Mijn ontstekingswaarden zijn regelmatig veel te hoog, oorzaak…geen idee, er hebben zich al aardig wat mensen over gebogen.
    Mijn oude huisarts gaf mij af en toe een antibioticakuur en dan kon ik er weer een tijd tegen aan, mijn nieuwe huisarts doet dit niet, eerst oorzaak vinden….dus wat was ik blij toen ik met pasen ineens een heuse blaasontsteking had, want toen kreeg ik antibiotica!
    Sindsdien voel ik mij zo’n stuk beter, helaas is dit van tijdelijke duur, maar ik geniet er dan maar van 😉
    En over een paar jaar mag ik mijn borsten op de foto laten zetten 😉

  12. Heb een schildklieraandoening waarbij de aanbeveling is om elk half jaar te prikken. Heb het al een jaar niet gedaan omdat ik precies aanvoel wanneer ik meer dan wel minder moet slikken, plus dat de huisarts er bij ‘ontdekking’ zo’n 4 maanden over heeft gedaan mijn waarden juist te interpreteren waardoor ik die maanden als een dood vogeltje op de bank lag, en ik hem nu niet meer zo vertrouw daarin.

    Total body scans: nee dank u, ze zullen altijd wel iets vinden. Maar de bevolkingsonderzoeken zijn niet voor niets opgezet. Gelukkig ben ik nog zo jong en vitaal dat ik daar nog niet in aanmerking voor kom, maar zou wel gaan.

  13. Hoe meer er mogeljik is, technisch, hoe meer er dus ook onderzocht wordt. En van cijfertjes en gemiddelden afwijken levert dus een afwijking op die misschien wel behandeld moet worden…

    Ik weet het neit, ben wel van “alles willen weten”, maar tot op zekere hoogte.

  14. Ook hier een trage schildklier, regelmatig prikken dus. Ook elk jaar een cardio controle, wat ik wel fijn vind, stelt me weer een tijdje gerust. Maar om nu zomaar te gaan laten testen op vanallesennogwat…..Nee, dank je.

  15. Nee, ik hoef niet alles te weten. Ik weet al genoeg over mezelf door de jaren heen. Het enige wat ik heb laten doen is laten uitzoeken of mijn kind kans had op MS. Dat komt in onze familie voor en degene die het hadden werden niet oud. Het bleek dat ik geen drager was, dus probleem opgelost. En voor de rest geen poespas.

  16. Ik zou het alleen willen weten als het niet goed is (maar wie niet) zodat er op tijd een plan de campagne gemaakt kan worden. Ik vind trouwens wel dat de tijd tussen uitstrijkjes erg lang is, in 5 jaar kan er namelijk veel in je lijf veranderen en mocht er iets zijn is het maar de vraag of je er dan op tijd bij bent omdat je niet alles voelt of merkt wanneer het anders is.
    Hoe is jouw mening hierover?
    Goed weekend!

  17. Ik wil niet alles weten, dan maar ik me alleen maar zorgen. Een jaar of vijf geleden werd er bij toeval een cyste formaat tennisbal op een van mijn eierstokken ontdekt. Hoelang hij daar al zat was natuurlijk niet duidelijk, maar ik kon een hoop onverklaarbare buikpijn plots wel verklaren. Maar met deze ontdekking kwamen ook de zorgen ‘kan ik wel kinderen krijgen’, ‘is het iets ernstigs’ et cetera. Ik heb de cyste na een tijd laten verwijderen. De gynaecoloog maakte me ook wel onzeker met opmerkingen als ‘je eierstok kan gaan draaien’, ‘hij kan knappen’ dus ik wilde er van af. Nog een tijd heb ik me zorgen gemaakt. Maar inmiddels heb ik het een plekje kunnen geven, het komt zoals het komt en een mens lijdt dikwijls het meest door het lijden dat hij vreest.

  18. Soms heb ik wel ‘last’ van academische nieuwsgierigheid, niet vanwegen gezond willen zijn/blijven/worden maar omdat ik benieuwd ben waarom het lichaam doet zoals het doet. Helaas bestaan er meestal geen bevredigende antwoorden.
    Verder denk ik dat ik volgens de geldende normen juist te laks ben. Eigenlijk vooral omdat ik volgens alle labuitslagen, scans, functietests en foto’s ‘genezen’ zou moeten zijn maar me eigenlijk nog steeds beroerd voel en mijn lichaam in vanalles ontregeld is. Op een moment ga je je er dan toch bij neerleggen, maar dat betekent ook dat je makkelijker klachten die wijzen op iets ernstigs/behandelbaars gewoon maar accepteert en er omheen leeft en waarschijnlijk nooit ergens vroeg bij zal zijn.

  19. Toen ik 30 was en het eerste uitstrijkje kreeg bleek het ook foute boel. Het kostte bijna 2 jaar dokteren om alles weer goed te krijgen. Thank God dus voor bevolkingsonderzoek. Ik ken best veel vrouwen die eruit gepikt zijn met de mammografie. Goede zaak dus. Nu ook nog voor prostaatkanker???

  20. Ah.. die prachtige ‘normaalwaarden’ hebben mij 17 jaar geleden bijna om zeep geholpen (cru maar het mooier brengen maakt het niet meer of minder waar). Want ik liep (nou ja, strompelde) met buikpijnen, wist zeker dat er iets mis was in de buik, maar de bloedwaarden waren ‘normaal’ en dus zat het tussen de oren. Na het betere dramwerk – breng het maar eens op als je geen 100 meter meer kan lopen – bij de gyn. terecht gekomen. Onderzoekje van nog geen minuut maakte al duidelijk dat het ernstig foute boel was en dat ik niet veel later daar had moeten liggen. Ook aan niet behandelde ontstekingen in de buik kun je dood gaan..

    Dus sindsdien luister ik ernstig goed naar mijn eigen lijf. Ik ben een allemachtig onhandelbare patient als er niet naar me geluisterd wordt – en tot op heden had ik iedere keer (3 keer tot op heden) gelijk. Het voelt alleen niet fijn dat ik er zo níet op kan vertrouwen dat er naar me geluisterd wordt en dat er alleen naar de waarden gekeken wordt en niet naar de patiënt. Gelukkig heb ik nu een huisarts die léért van het dossier dat voor zijn neus ligt en die doorheeft dat als mijn ontstekingswaarden tegen de bovengrens van de normaalwaarden aanzit er weer wat aan zit te komen. Misschien herstelt dat op termijn iets van mijn vertrouwen. Whahaha, who am I kiddin..

    Maar, ja, ik ben dus een groot voorstander van periodieke onderzoeken – bloed, hart/longfunctie, voor de dames de gyneacoloog. Daarmee bouw je een ‘normaalbeeld’ van de persóón op – en dan vallen afwijkingen eerder en beter op.

  21. Als het aan mijn huisarts lag zat ik aan de bloeddruk verlaagende medicijnen
    maar ik voel me kiplekker dus maar lekker niet.
    Die gemiddelden komen idd ergens vandaan 😉
    Is er iets ontdekt dan is nacontrole´s afhankelijk van de ziekte
    soms een geruststelling soms een marteling.
    Maar bodyscan´s zijn net zo iets als pretecho´s,
    je moet leren je eigen lijf te kennen en vandaar uit te herkennen.
    (je hebt het relaas kunnen lezen op mijn site,
    dus oh wat volg ik je ! )

    Goed item!

  22. Ha zuster Klivia,

    Normaal als je iets onder de leden hebt, komt het er wel uit.
    Een controle voor een controle is je zelf gek maken.
    Gezond verstand en aanvoelen is veel beter. oma

  23. Het is allemaal een kwestie van keuzes maken en wikken en wegen.
    Wie zich goed voelt hoeft ook niet naar de doker, ik ga dus nooit.
    Zoeken naar borstkanker, omdat dat in een bepaalde leeftijdsgroep nogal veel voorkomt juich ik toe!

  24. Ik heb jaren terug een totalscan in Duitsland laten doen. Voor de klachten waar ik voor kwam werd geen oplossing gevonden, wel werden twee kleinere dingen ‘ontdekt’ maar niets schokkends.
    Ik juig de bevolkingsonderzoeken ook toe, ik zou alleen de leeftijd voor het borstkankeronderzoek wat meer naar voren gehaald zien worden.

  25. Daar zeg je wat. Haha, ik liet vorig jaar een nek/borstfoto maken en toen zagen ze een extra longkwab. Ik vond het wel geinig, dat bonusmateriaal:-)

  26. Mijn ogenschijnlijk kerngezonde moeder is pas plotseling overleden aan een geknapt aneurysma in haar buik. Seconden werk….. Mijn huisarts vond het een goed idee voor mij en mijn zusjes om ons te laten onderzoeken en dit periodiek te herhalen maar gaf wel mee dat mocht de uitslag positief zijn je het wel met je mee draagt en dat dat angstig kan zijn. Zo’n ding heeft gradaties en pas boven een aantal cm wordt er geopereerd. Ik heb mij laten onderzoeken gelukkig was het (nog) goed. Mijn moeder voelde zich goed, was nooit ziek. Dus soms, ook al voel je je goed kan het toch mis gaan. Je lichaam waarschuwt je niet altijd.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s