Eerlijkheid.

Ik heb er al eerder over geblogd, maar het is en blijft een moeilijk onderwerp voor me. Dus ik val u er gewoon wederom mee lastig.

Ik kom er maar niet uit. Moet je ventileren wat je niet leuk vind, wat je irriteert? Of houd je je mond en slik je bepaalde zaken voor de lieve vrede?

Op een eerder blog over dit onderwerp waren al uw reacties eigenlijk identiek: eerlijkheid boven alles. Liever recht-door-zee dan om de pot heendraaien.

Die unanimiteit onder u reageerders verbaasde me eerlijk gezegd.

Omdat ik uit eigen ervaring weet dat heel veel mensen wel zéggen dat ze eerlijkheid waarderen, maar zich in de praktijk erg snel op de teentjes getrapt voelen als ze op bepaald gedrag worden aangesproken.

Ook ik kan me soms aangevallen voelen als iemand me zonder omdepotdraaiend gelul out of the blue de waarheid zegt. In eerste instantie kan ik soms zelfs erg emotioneel reageren. Maar meestal realiseer ik me vrij vlot dat wat er gezegd wordt, vaak óf waar is, óf dat er een zeer grote kern van waarheid inzit. En al snel steek ik dan de hand in eigen boezem en/of bied ik mijn excuus aan of probeer ik iets voortaan anders te benaderen.

Het onderwerp eerlijkheid is momenteel weer erg actueel in dat hersenpan van mij omdat ik blijkbaar iemand heb gekwetst.

Ik heb -mijns inziens zeer netjes- een vriendin aangesproken op haar gedrag. Zij en haar vriend zijn nogal van de kleffe en ik heb daar moeite mee.

Sowieso heb ik moeite met het wennen aan de nieuwe situatie. Sprak en zag ik voorheen haar alleen, nu is haar vriendje er altijd bij. Ik heb al eens geopperd of we samen konden afspreken, maar daar was weinig animo voor. Ze is zó vol van hem, dat ze alles met hem samen wil doen. Dat begrijp ik, dat hoort namelijk bij verliefd zijn. Ik gun het ze ook van harte. Ik houd wel wat afstand en wacht tot de vlinders wat gedaald zijn.

Maar waar ik dan weer wel last van heb, is dat wanneer ik ze samen zien, ze ook vastgeplakt zitten aan elkaar. Letterlijk.

Zo betrapte ik ze eens al zoenend in mijn eigen keuken aan mijn eigen aanrecht. Ik droop maar weer af. Op dat moment voelde ik me te gast in mijn eigen huis.

Ik heb daar gewoon ‘moeite’ mee. Dus toen ze me op de vrouw af vroeg (per mail) of ik haar en haar vriend samen too much vond, antwoordde ik bevestigend.

Dat iets van twee weken geleden. Ik wacht nog steeds op antwoord. Dat nooit gaat komen.

Vlam snapt me niet. Ik had één en ander toch gewoon kunnen accepteren en er niks van kunnen zeggen? Die paar keer per jaar dat ik ze zie? Nu ben ik zeer waarschijnlijk een vriendin kwijtgeraakt door mijn ‘botte’ gedrag. Hij vindt het allemaal niet waard.

Ik zou het jammer vinden als onze vriendschap hiermee gestrand blijkt. Aan de andere kant vraag ik me af wat het nou helemaal voorstelde als ik niet eens mijn mening mag verkondigen?

Zij kan dan boos en/of gekwetst zijn over mijn ontboezeming, ik ben verbaasd over haar lange tenen. Ik kan me ook niet voorstellen (omdat ze er me zelf naar vroeg) dat ze zich niet herkende in mijn kritiek. Ergo: ik ben behoorlijk flabbergasted.

47 thoughts on “Eerlijkheid.

  1. Het is jouw huis en ze zijn te gast in jouw huis en leefomgeving. Een gast hoort zich te gedragen en niet (altijd) doen alsof ze gewoon thuis zijn. Dus gedraag je als je bij andere op visite bent en pak elkaar als je thuis bent. Je hebt dus het alle recht om er wat van te zeggen, vlinders of geen vlinders. Aangezien ze je vriendin is, zou je ook denken dat ze weet dat je recht voor de raap bent en moet ze niet zo op haar tenen getrapt voelen. Dan had ze de vraag niet moeten stellen. En omdat ze er naar gevraagd heeft, geeft ze ook indirect aan dat ze voelt/ziet dat het niet helemaal goed zit of voelt. Als met jouw antwoord de vriendschap (tijdelijk) voorbij is, dan zegt dat wat over haar en niet over jouw.

  2. Liefde maakt blind
    Liefde geeft en neemt ( tralala nog zo open deur )
    Liefde is…

    Tja Klief, het leven is geven en nemen, veelal vaker geven – líjkt het soms. Maar wat nemen we zelf niet allemaal ‘for granted ‘ van een ander ?

    1. Wat ik bedoel is: hoeveel ‘stoort’ een ander niet aan ons zelve? En een ander zegt misschien ook niet altijd ‘de ‘ waarheid, maar slikt en pikt ook het één en ander van ons ( soms onbehouwen ) gedrag. Omwille van de …. vrede, vriendschap, liefde… Mijn moeder zei altijd: ‘ Vriendelijkheid kost geen geld. Vriendschap is echter onbetaalbaar. ‘

  3. Op de eerste plaats vind ik het niet normaal om in andermans huis zo klef te zijn. Wat je zelf al schrijft je voelt je gast in eigen huis. Je weet op een gegeven moment niet meer waar je kijken moet. Het komt een beetje puberachtig over bij mij. Ik vind dit niets meer te maken hebben met vlinders maar met geen fatsoen.

    Dan neem ik aan dat jou vriendin weet wie jij bent. Recht voor de raap en geen doekjes erom heen bind. Dus als zij vraagt via mail wat je ervan vind dan kon zij weten dat je het eerlijk zou zeggen, toch? Waarschijnlijk had zij een ander antwoord verwacht.

    Jammer dat zij er niet op terug reageerde. Om het uit te praten of haar waarheid te zeggen.

  4. Kliefje, natuurlijk mag je de waarheid zeggen, maar soms is het handig om er 10 seconden ,of soms nog langer 😉 over na te denken hoe je het zegt. Dingen die vanuit de emotie gezegd worden, krijgen soms de verkeerde lading bij de ontvanger. Schrijf je vriendin wat je bedoelt hebt, waarschijnlijk heeft zij het verkeerd begrepen.

    1. Ik heb het mailtje even laten liggen en een nette mail teruggestuurd. Er ook in vermeld dat ze me erg dierbaar is en haar het beste gun. Duidelijker dan de mail was, kan ik niet zijn. Er nog eentje achteraan sturen, zal een herhaling zijn van de eerste.

      Overigens schreef ik ook dat wanneer ze er niet zelf over begonnen was, ik het haar nooit had gezegd.

  5. Ik vind eerlijk zijn erg belangrijk, maar het is ook belangrijk om een situatie goed in te schatten. Wat kan iets bij de ander lijden zeg maar en hoe belangijk vind ik het zelf? Als je mensen maar af en toe ziet, dan zou ik ook de kant opgaan van Vlam. Wat de vriendschap betreft: hoe belangrijk is deze voor jou en hoe moeilijk vind je het om de eerste stap te nemen als je deze toch niet wilt afschrijven? Sterkte, want dat dit niet leuk is lijkt me logisch.

  6. Eerlijkheid is belangrijk, maar met mate denk ik. Over alles eerlijk zijn levert volgens mij ook niets op. Sommige dingen slikken hoeft helemaal niet verkeerd te zijn. Maar iets niet zeggen / verzwijgen is iets anders dan liegen.

    In dit geval werd er iets op de man…euh…vrouw af gevraagd. Dan kun je verwachten dat je een antwoord krijgt wat misschien niet leuk is, Thuis heb ik wel regelmatig discussie over de manier waarop je iets zegt. Soms maakt dat wel een verschil tussen ruzie of een goed gesprek. Maar dat blijft een moeilijk onderwerp anders waren en geen boeken vol geschreven over feedback geven, ik-boodschappen en sandwichen.

    Ik heb mijzelf uiteindelijk aangeleerd dit soort dingen niet meer via de mail te doen. Mail is goed voor zakelijke dingen en korte afspraken, wanneer het slecht nieuws betreft of persoonlijk word pak ik in uiterste nood de telefoon (ik haat bellen) maar ga ik liever langs.

    Sterkte ermee!

    1. Eens, de mail is hier wat minder geschikt voor. Geschreven taal is een lastig iets. Ik heb me laten verleiden tot mailen omdat zij mij ook mailde en niet belde. Beter niet kunnen doen :S

  7. Het hart op de tong ;-),ook ik herken dat zeer zekers, alleen soms is het gewoon beter ff af te wachten, even de persoon uit de weg te gaan of het contact op een andere manier te zoeken.
    Maar aan de andere kant, je mag toch wel verwachten dat mensen in jouw huis, niet de hele tijd aan elkaar zitten.
    En een keer afspreken zonder de man erbij is toch niet te veel gevraagd?

  8. Eens de trance van het verliefd zijn wat over is zal ze misschien zelf wel met hangende pootjes terug komen. Volgens mij moeten vrienden mekaar ongezouten hun mening kunnen verkondigen, dat verdraag je toch van een ‘echte’ vriend ?

  9. Eerlijkheid gaat boven alles, maar je hoeft niet alles te ventileren naar bv je vriendin toe. Je stoot daar mensen mee af die zelf mss helemaal geen probleem zien. Je vriendin voelde zich bij jou thuis mss zo op haar gemak dat ze de keuken als kusplek had verkozen.
    Ik zou daar mijn eigen niet door laten weg jagen en er gewoon naast gaan staan en mn ding doen.
    Het probleem zit bij jou. Jij kunt er niet tegen. Je vriendin heb je waarschijnlijk gekwetst

    1. Het probleem ligt ook bij mij en daarom zei ik er wat van. Ik vind niet dat ik hierin moet veranderen, maar zij.
      Als ik iets doe wat zij niet prettig vindt, mag ze dat altijd tegen me zeggen en dan houd ik daar rekening mee.
      Dat ik haar gekwetst heb, is duidelijk. Dank voor je diagnose 😉

      1. Ik ben van mening dat je nooit van een ander kunt verwachten te veranderen. Rekening houden met, is wat anders dan veranderen.
        Geen dank. Deze was voor niets 😛

  10. Ik hoop dat je tegen mij altijd het achterste van je tong laat zien, zolang je mening maar op feiten gebaseerd is, Je mag dan van mij ‘lik op stuk’ verwachten.

    Als ik weer eens een keer ‘echt’ eerlijk wil zijn, doe ik dat overigens liever per mail. Dan kan ik mijn woorden zorgvuldig kiezen.

  11. Hoe eerlijk je reactie ook is, ik zeg altijd: breng het met een bloemetje. En zoiets per mail is altijd lastig omdat je geen non-verbale communicatie ziet. Ik hoop dat ze erover nadenkt en weer contact opneemt. Zij zou je nl. inmiddels ook moeten kennen en weten hoe eerlijk je bent.

  12. Bellen en praten, zou ik zeggen.
    Dit is niet (meer) iets voor de mail. Misschien wel kijken of je nu met z’n tweetjes kunt afspraken even.
    En, het feit dat zij jou de vraag uberhaupt stelde, geeft wsl al aan dat ze wat aanvoelde, wat voor haar ook weer niet prettig was.

    Ik snap heel goed dat je niet vrolijk wordt van immer dat kleffe gedoe, aan de andere kant is het fijn dat zij zo blij is (zoals jij zelf ook constateert). Er moet dan toch een redelijke middenweg te vinden zijn. Het moet eigenlijk ook weer niet groter gemaakt worden dan het is.

  13. Wat je aan het begin schreef, dat je verrast was over de reacties omdat iedereen voor eerlijk en open zou zijn, dat had ik ook. Want natuurlijk denken en zeggen veel mensen dat maar het wordt zelden gewaardeerd als je iemand eerlijk en open zegt wat er niet leuk aan hen is. Natuurlijk ligt het er aan hoe je de boodschap brengt, maar dan nog.

    Je vriendin moet toch bter weten, hoe jij bent, hoe je het becoelt. Als ze echt om jullie vriendschap geeft kan ze ook wel eens in de zoveel tijd zonder haar liefde met je afspreken. Maar dan vind ik normaal, er zijn er ook zat die denken dat als je eenmaal een stel bent je alles samen moet doen.

  14. Als ik maar eens wist wat klef zijn betekende 😦 Maar tegen goede vrienden mag je eens meer zeggen denk ik ! Even nadenken en verdraagzaamheid zijn hier ook een beetje van toepassing . Maar niet meer reageren van haar vind ik heel flauw !

  15. vind ook dat je eerlijk ‘mag’ zijn (‘mag’ maar niet ‘moet’). ’t belangrijkste is echter de manier waarop je het zegt. mijn man kan dat enorm goed, die zegt altijd wat hij denkt, draait nooit rond de pot, maar hij zegt zijn gedacht altijd met een vleugje humor waardoor de meesten (ik zeg wel ‘de meesten’) zich niet op hun tenen getrapt voelen!
    dit gezegd zijnde hoop ik dat het toch echt terug goed komt tussen jou en de vriendin. het zal als een knoop in je maag aanvoelen zolang deze situatie niet opgelost is.

  16. In het geschreven woord kan de ontvanger wel eens nuances missen of dingen verkeerd oppikken, hoe “aanschouwelijk” je ook schrijft. Het ligt er ook een beetje aan hoe na iemand je aan het hart ligt. Ik stuur in zo’n geval (want het zal je niet verbazen dat mij dit ook regelmatig overkomt, haha) na een tijdje een neutraal mailtje, zo van: “Hee, lang niets gehoord, alles goed daar?” Of: “Heb ik soms iets verkeerd gezegd dat ik niets meer van je hoor?” Daarmee geef je de ander de gelegenheid om een punt achter het onderwerp te zetten, of er alsnog op door te gaan. Hoor je dan weer niets, dan toch proberen je schouders op te halen en het op zijn beloop te laten. Misschien heeft ze wat tijd nodig om te beseffen dat jullie vriendschap belangrijk genoeg is om voort te zetten.

  17. Ik weet dat je geen belwonder bent, maar dan had je misschien eens kunnen afspreken, owh nee, want dat is de andere helft er toch ook weer bij. Ik heb het jaren geleden eerlijk tegen een vriend gezegd. Hij is welkom bij mij, zij niet. (Ik kon niet met haar door één deur. Sterker nog, in één huis of plaats was al teveel) Vriend en ik zijn nog steeds bevriend. Vrouw is ondertussen ex. (en daar heb ik niets mee van doen….)

    Love As Always
    Di mario

  18. Ik denk dat het wel verschil maakt hoe je iets zegt, in mailtjes kunnen dingen toch vaak wel anders overkomen omdat je geen nuance aan kunt brengen. Het staat er zwart op wit en dat kan best confronterend overkomen. Misschien over een tijdje een neutraal mailtje sturen.*
    Ik heb iets soortgelijks meegemaakt met een oud-huisgenootje, heb haar geprobeerd uit te leggen hoe het voor mij was toen ze ineens een vriendje kreeg en vanaf dat moment non-stop op haar kamer zat, met hem. Op dat moment begrepen we elkaar niet en dat was best lastig. Nu, bijna drie jaar later kunnen we erover praten en hebben we begrip voor elkaars standpunt, gelukkig is dit verschil van mening niet tussen ons in komen te staan, maar het heeft onze relatie wel veranderd en dat vind ik nog altijd jammer.
    *Oh, lees nu de reactie van ‘Oog op de toekomst’, zelfde idee, haha!

  19. Ik vraag me af waaróm ze het jou heeft gevraagd. Vond ze zelf misschien ook dat ze te klef was met haar vriend toen ze bij jou waren? En als ze je kent, weet ze dat je een eerlijk antwoord zal geven, toch? Je hebt je best gedaan om het goed te maken. Als ze verder niet reageert zou ik het maar laten rusten, hoe pijnlijk dat ook is. Ze is/was tenslotte toch je vriendin.

  20. Je weet al wat ik ervan vind. Maar om toch nog even te reageren; ik denk ten eerste dat de bewuste relatie geen stand houdt als mensen zo hun best doen om te laten zien hoe fijn ze het hebben. Misschien is alleen de sex goed en delen ze verder niets? Verder blijft het kleffe gedoe ongepast. En je vriendin is zich er schijnbaar zeer bewust van als ze er naar vraagt.

  21. Ik vraag me af waarom ze het aan je vroeg. Zou ze iets van je ergernis gemerkt hebben of hebben anderen haar al eerder dan jij op haar kleffe gedraag aangesproken en wou ze jouw mening ook horen om te checken of de anderen wel/geen gelijk hadden.
    Tja, ik ben het niet met Vlam eens. Had je bij elke ontmoeting met kromme tenen van ergernis moeten zitten? Da’s ook geen fijne vrienschap.
    Dat ze nog niet gerageerd heeft is vreemd. Of ze is boos omdat ze graag wat anders gehoord had of ze is boos omdat je te kort door de bocht gegaan bent.
    Als ze over 2 weken nog niet gerageerd heeft (dan is een eventuele computerstoring wel verholpen 😉 ) dan zou ik een mailtje sturen met de tekst dat het wel erg stil blijft vanaf haar kant en dat je graag de reden wilt weten.
    Nu ga ik maar eens lezen wat de rest er van zegt, mogelijk storen zij zich niet aan klefnekken.

  22. Als zij geen antwoord wilde hebben op je vraag, moet ze hem niet stellen toch? Had je moeten zeggen dat je het wel prima vindt, als ze altijd samen (plakkerig) zijn? Of neutraal, ‘het maakt me niet zoveel uit?’ En zou ze dat dan geloven? Ze voelt blijkbaar aan dat je ermee zit, anders zou ze je het niet vragen. Dus wellicht weet ze het antwoord al. En valt het rottig om die bevestigd te zien? Moeilijke kwestie. Misschien proberen even te laten rusten? Je hebt toenadering gezocht. Nu is het haar beurt om wel of niet te reageren denk ik.

  23. Ik zie het als jouw probleem. Zoals ook iemand anders al schrijft vermoed ik ook dat je vriendin jouw afkeuring duidelijk gemerkt heeft maar zich misschien niet voor kon stellen dat ze het goed had. Vandaar de vraag en het antwoord is haar duidelijk tegengevallen.

  24. Het zegt meer van haar dan van jou, dat ze niet reageert op jouw eerlijke antwoord.
    Ik vind het nogal ongepast als je bij een ander in de keuken bijna staat te krikken op een andermans aanrecht: gedraag je als je niet in je eigen huis bent.
    Als ze geen eerlijk antwoord had gewild, had ze je het niet moeten vragen.

  25. Eerlijkheid is overschat. Soms is het beter om iets niet te vertellen of weg te laten, de goede vrede blijft bewaard. Te vaak is eerlijk zijn de oorzaak van een conflict dat onoplosbaar blijkt.

  26. Ai, vervelend zeg. Inderdaad is mail niet altijd de meest geschikte manier. Men pikt er toch altijd uit wat men lezen wil.. Jammer dat het zo gaat, uiteindelijk. Ik neem aan dat zij jou ook wel iets langer kent dan vandaag, dus een beetje flauw is het wel, helemaal omdat ze het je recht vroeg. Mensen willen toch graag bevestiging van anderen; zij heeft dit van jou niet gekregen. En dat is soms aaiikss. En van manieren had ze in ieder geval al niet echt gehoord, zeg maar..

  27. Ha zuster Klivia,

    Soms is even niet zeggen beter, en soms weer niet.
    Maar als je op bezoek bent moet je je ook zo gedragen en niet dingen doen die men bij jou ook niet zou doen. oma

  28. Och zustertje toch, maar mag ik u er dan wellicht heel eerlijk, en daardoor misschien ook best een beetje akelig, op wijzen dat u altijd zo heel precies lijkt te weten wat u wil en vooral ook wat u beslist níet wil, dat het daardoor best een heel klein beetje eng of confronterend is voor mensen die sommige dingen gewoon een ietsiepietsie anders doen dan u. Is dat dan eerlijk genoeg zuster? Mag het licht dan nu weer uit alsjeblieft, en mag ik dan heel gauw weer terug in mijn eigen fijne hoekje? En mag ik hier dan gewoon blijven lezen en dan in stilte het mijne ervan denken? Jawel hè zuster, dat mag wel he, van u…

    1. Dat kan. Maar de persoon kent me al een tijdje en vroeg -nogmaals- zelf naar mijn mening. Ik ga de mail niet publiceren, maar believe me, die was erg netjes 😉

      En nou weer wegwezen jij! 😉

  29. Ah… zo ben ik een life-long vriendin kwijtgeraakt toen ze na haar trouwen aan me vroeg wat ik van haar man vond. Domme ik, dacht dat ik na 15 jaar intense vriendschap kon zeggen dat manlief en ik elkaar niet lagen. Nee dus… Ze greep mijn uitspraak aan om het voor haar steeds lastiger wordende contact te verbreken omdat manlief de druk steeds verder opvoerde – iets wat ik pas jaren later van een ander familielid van haar hoorde. Heb ik me in die tussentijd toch jaren over verbijsterd en naar over gevoeld, want ik hield erg van haar. Wederom, domme ik – niet dat houden van, wel dat naar voelen. We hebben tegenwoordig weer heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel voorzichtig contact, maar verder dan dat zal het nooit meer komen. Zó dom ben ik nu ook weer niet.

    Een ándere vriendin vroeg een keer naar het gedrag van haar husband tijdens etentjes bij ons – gedrag waar ik me mateloos aan erger omdat ik het niet begrijp. En dat zei ik dus. Iets te heftig. Ze slikte. En zei ‘goh, wat vervelend dat je het zo voelt – hij bedoelt het…’ waarna het gesprek verder ging en ik me verontschuldigde voor mijn heftigheid (ik voel me altijd weer erg klein en jong als mannen dergelijk gedrag vertonen). Ach, zei ze, ik weet toch hoe je bent. Zo kan het dus ook. Omgekeerd steekt zij haar mening over bepaalde zaken ook niet onder stoelen of banken. En kan ik dát weer hebben.

    Iemand die een dergelijke vraag stelt weet wat ze te horen gaat krijgen, anders vraagt ze het niet. Het antwoord is volgens mij niet de reden om een vriendschap te verbreken – dat is de spagaat waarin de persoon terecht is gekomen. Haar ding.

    Misschien wat nieuw licht op de zaak..

  30. ik had waarschijnlijk hetzelfde gehandeld in deze situatie, hoewel, ik blijf e-mail geen handig medium vinden voor dit soort toch wel gevoelige kwesties…

  31. Zij vroeg het. Per mail. Wat had jij dan moeten doen? Gewoon bot liegen? “Neeee hoor, ik heb er helemaal geen moeite mee, ik vind het heerlijk om jullie tongzoenend in mijn keuken te zien, ga vooral zo door!!”. Dat had ze dan vast ook verkeerd opgevat… Ik vind a) niet dat je had moeten liegen (als je je bevestiging met een simpel “ja” geformuleerd hebt, kan dat wat ondiplomatiek zijn maar ik neem aan dat je het tactvol en uitleggend bevestigd hebt?) en b) email helemaal niet verkeerd voor dit soort kwesties. Wij hebben ons huwelijk al 2x gered dmv email. Heerlijk medium.

    Neemt niet weg dat het inderdaad vaak moeilijk te verkroppen is, absolute eerlijkheid. “Hee, lang niet gezien! Hoe is het met je?” “Nou, opperklote want die geweldige man van jou heeft me gisteren gedumpt”. Soms is een leugentje om ’n bestwil best op z’n plaats…

    1. Ik ben ook zeker niet anti e-mail. Ik communiceer heel veel via het geschreven woord. Ook met Vlam. Van de week schoot me ineens iets te binnen wat ik met hem wilde bespreken. Iets precairs. Ik ‘tipte’ het even aan per mail en des avonds hebben we het er live over gehad. Dus ik kan me helemaal vinden in jouw commentaar. Lang leve de mail!

      1. in principe is mail toch gewoon een iets sneller bezorgde, geschreven brief… Enig nadeel is dat die brief soms net iets sneller verzonden is dan eigenlijk de bedoeling was. (oeps-effect).

  32. In het begin van mijn relatie met mijn huidige vriend, was hij uitermate eerlijk. Zo eerlijk dat ik het niet kon hebben. Dat hij zijn vorige vriendin de liefde van zijn leven vond, hoefde ik echt niet te weten (deze is nog altijd niet voor 100% verteerd, trouwens, ook al beweert hij ondertussen dat niet meer te vinden en geloof ik hem). Sommige dingen zijn ronduit kwetsend en vallen onder sociaal onaanvaardbaar gedrag. Als ik zou zeggen wat ik van sommige mensen denk, stopten ze mij in ’t gevang. 😉

    Eerlijkheid mag en moet, maar je moet het kunnen brengen dat het een ander niet of zo weinig mogelijk kwetst. Dingen die ik niet persé moet zeggen, zeg ik niet als ik denk dat de ander er ongelukkig van wordt. Als ze mijn mening vragen, dan zeg ik die wel. Hoewel daar gradaties in zijn, sommige mensen kunnen maar weinig hebben. Daar houd ik rekening mee. Soms maak ik het mijzelf daar moeilijk mee, maar soms ook minder moeilijk dan wanneer ik wel de waarheid zou zeggen. Ik vrees dat ik nogal voorstander ben van de lieve vrede, al weet ik ook wel dat dat mij soms niet vooruit helpt.

    Wat je vriendin betreft: ze had het gevraagd en als je het inderdaad op een goeie manier gezegd hebt, dan is de kans groot dat ze beseft dat je gelijk hebt, maar misschien wil ze het nog niet toegeven? Eens uitpraten lijkt me inderdaad een goed idee. Hoewel ik dat nu zeg met mijn grote mond… Ik zou vermoedelijk niet eens durven.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s