Werkplezier.

Ik lach me soms suf met ‘mijn’ patiënten. Het zijn soms net mensen. Echt.

Vorige week kreeg ik een dagboekje terug van een dame van zeventig plus. Ze had de afgelopen vierentwintig uur een bloeddrukmeter om gehad die elke twintig tot veertig minuten de bloeddruk opmeet en registreert. Je bloeddruk fluctueert de hele dag en verandert ook -onder andere- door activiteiten en emoties. Om die reden vraag ik patiënten altijd per uur op te schrijven wat ze doen. Meestal is dat redelijk tot zeer saai:

13 uur: op de bank liggen.

14 uur: nog steeds op de bank liggen.

15 uur: ik lig er nog steeds.

Soms is het echter ook buitengewoon spectaculair. ‘Tussen 19 en 20 uur had ik ruzie met mijn vrouw. Haar moeder is een takkewijf.’ Amen.

Maar de betreffende patiënte had een veel leukere dagbesteding. In het kader van ‘Make love, not war’. Want dit kreeg ik terug: tussen 15 en 16 uur: geknuffeld. Tussen 20 en 21 uur: getorteld. (Dat laatste woord heb ik even op moeten zoeken by the way.) Bezig bijtje, die oudere dame. Overigens was haar bloeddruk tijdens die bezigheden supermooi. Lager dan op welk ander moment dan ook. Op medisch advies moet ze dus meer vrijen.

Een andere patiënte die ik vroeg even haar handen te willen wassen omdat ik een suikertje bij haar wilde prikken, spoot zonder het door te hebben, een flinke klodder glijmiddel in haar handen en ging aan de slag. Ik draaide me maar om aan mijn bureau omdat ik bijna stikte van het lachen.

Versprekingen zijn ook altijd mooi. Ik neem het de mensen ook niet kwalijk: de gezondheidszorg kent idiote onuitspreekbare woorden. Maar toch moet ik er soms om gniffelen. Als iemand me vertelt dat zij op Manuela therapie zit. En om de vrouwennamen te blijven: een andere dame vertelde me dat ze vorige week een Tina had gehad (tia, lichte beroerte, red.)

Niet medisch maar wel leuk. Een oudere patiënte meldde me dat ze zichzelf heerlijk verwend had, met een nieuwe Sejazons. Pas een week later kwam ik erachter wat het was. Een tijdschrift. Ook wel Seasons genoemd.

En een gepikte verspreking dan, van één van mijn zeer gewaardeerde lezers. Die een patiënt had die in de saté scan moest. Wat uiteraard CT scan moet zijn. Briljant.

De mooiste is toch wel een golden oldy. Ik had ooit eens een zwaar verontwaardigde Indische dame aan de telefoon. Ze had de verwijsbrief van de dokter naar een specialist gelezen en de conclusie beviel haar niet. Ze had ‘Somalische klachten’ gelezen in plaats van somatische (dat betekent: met betrekking tot het lichaam en niet tot de psyche) en was zeer beledigd. ‘Weet de dokter na al die jaren nou nog niet waar ik vandaan kom?’…

26 thoughts on “Werkplezier.

  1. Ghe, ghe, ghe. Hoogst vermakelijk, dit stukje.
    Laatst bij de tandarts hoorde ik deze: ‘zo, nu kunt u gezellig samen de oven in.’ ( 2 mensen op leeftijd lieten een kroon maken en beide kronen konden de oven in om opgebakken te worden)

    1. Haha: die is te erg! 😉

      Ik werkte eens in een restaurant toen mijn collega een blind echtpaar binnenhielp en ze een tafeltje aan het raam gaf “Dan kunt u lekker naar onze mooie tuin kijken”. Mij kon je afvoeren…

  2. Versprekingen daar hou ik erg van 🙂 Even een West-Vlaams vulgair mopje erbij. Een boer kwam bij de dokter en zei dat hij de Colorado had . De dokter keek hem vreemd aan en zei dat de colorado een ongedierte is die op de patatten zit ! ” Dat is’t !” zei het boerke ! Begrijp je ‘em 🙂

  3. Hier iemand in mijn omgeving die haar ogen heeft laten leasen (spreek uit liezen) i.p.v. laten laseren. Wij schieten er nog steeds van in de lach. Verder loopt ze met een rollade en gaat ze een maal per week naar de Manuala therapie. Blijkbaar doet die therapie veel oude mensen aan Jaques Herbes denken.

  4. Dus ik moet gewoon door blijven tortelen tot mijn….. ach, heel lang nog!
    Heerlijk daar teken ik voor.

    enne die gouwe oude vind ik wel heel erg leuk!!!

  5. Hahaha, wat heerlijk zulke versprekingen. Het zet je hersens af en toe ook flink aan het werk… want die Sejazons is wel een doordenkertje, hahaha.

  6. Het zijn allemaal net mensen!
    Hoe ouder hoe verwarder vaak, best sneu, maar soms ook wel aandoenlijk.
    Wel een naar toekomstbeeld.

  7. hahaha, somalische klachten!
    Zelf moet ik regelmatig beroepshalve overlegvergaderingen leiden met patiënt, mantelzorgers en hulpverleners. Zegt de partner van een patiënte, die volgens hem te weinig meewerkt aan de revalidatie: ‘de kinesiste die haar zal helpen, moet haar op haar benen hebben.’ Toen lag ik toch ook wel even (zeer onprofessioneel) in een deuk.

  8. Haha…zo grappig.
    Op mijn werk lig ik ook regelmatig krom om uitspraken of versprekingen van cliënten.
    Ze gebruiken graag moeilijke woorden om vooral te laten zien dat ze helemaal niet zo gek zijn
    met de hilarische gevolgen van dien.
    Er schiet me even geen voorbeeld te binnen, ik denk dat ik ze maar eens op ga schrijven.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s