Panisch.

Ik heb jarenlang in een restaurant in Zierikzee gewerkt, als gastvrouw in de bediening. Ik had daar een collega die werkelijk panisch werd als er onweer losbarstte. Zó liep ze nog met een grote zilveren schaal met daarop een zeetong, zo lag ze op haar knieën met haar armen om haar hoofd te jammeren onder het eerste het beste tafeltje. Of daar nou mensen aan zaten te eten of niet, ze dook met een enorme snoekduik de ‘veiligheid’ tegemoet. Geen gezicht, die vrouw met mantelpakje en pumps huilend onder tafel. Die verbouwereerde koppen ook van de dan dinerende gasten. Onbetaalbaar.

Die angst had ze doorgekregen via haar moeder, want die reageerde ook altijd zo hysterisch als er onweer was.

Mijn werkgever is als de dood voor vliegen en heeft met zijn zevenenvijftig jaar dan ook nog nooit in een vliegtuig gezeten. Zijn vakanties gaan altijd per auto. Nou is dat natuurlijk an sich geen probleem, er is meer dan genoeg te zien op dit continent.

Maar hij heeft vier zoons en die hebben op één na allemaal ook nog nooit gevlogen. Tot hun grote spijt. Want zeg nou zelf… Vliegen is best cool, zeker als je het voor het eerst gaat doen.

Toen spruit drie vorige maand een schoolreis had en de hele klas daar vliegend naartoe ging, heeft mijn baas wekenlang gestrest rondgelopen. Op de dag dat hij zijn zoon ging uitzwaaien, was de praktijk zelfs gesloten. Hij kon zich voor geen meter concentreren op zijn werk.

Eergisteren ging zijn oudste met school naar Italië. Voor twaalf dagen. Met de bus. Mijn werkgever heeft er na het gruwelijke busongeluk in Zwitserland een nieuwe angst bij. Ook reizen per bus bezorgt hem vanaf heden eczeem, migraine en een hoge bloeddruk.

Beide keren waren zijn zoons ook bloednerveus. Er lag ook zo’n enorme druk op.

(Ik vraag me trouwens af hoe hij zijn kinderen dan op de plaats van bestemming wil laten aankomen? ‘Beam me up Scotty?’)

Zelf ben ik op dat gebied niet zo angstig. Au contraire: pak ‘em beet twee jaar geleden liet ik mijn dochter van toen tien, net zo makkelijk bij vriend Jeroen in een Piper stappen. Ze had nog nooit gevlogen en was helemaal hieperdepiep dat ze met dat kleine propellervliegtuigje boven Rotterdam mocht cirkelen. Logisch ook, dat is ook een geweldige belevenis.

Voor mij was er geen plaats meer dus ik bleef alleen beneden. Ik las in de tussentijd een boek, dronk een espressootje en genoot van het uitzicht. Ik heb me geen seconde zorgen gemaakt.

Aankomende zomer ziet het er naar uit dat Jill met de neefjes van Vlam een poosje bij mijn in Frankrijk wonende schoonouders gaat logeren. Ze kan meevliegen met mijn schoonzus, maar dat zou betekenen dat Jill drie weken zonder ons is. Ik ken mijn dochter en weet dat ze dan last van heimwee gaat krijgen. Dus mag ze er van mij naartoe, maar dan vliegt ze pas later naar Bergerac. Alleen. Wij rijden dan anderhalf of twee weken later naar het zuiden en pikken haar daar weer op. Geen centje pijn bij mij en ook Jill vindt het allemaal prima. Ze vertrouwt volledig op de stewardessen die haar in de gaten zullen gaan houden.

Om een lang verhaal kort te maken: ik weet dat je niks/weinig aan angsten kunt doen. Maar houd jezelf in vredesnaam rustig waar je kinderen bijzijn. Angsten zijn namelijk ‘erfelijk’ en voor je het weet heb je van je eigen kind ook een neuroot gemaakt.

39 thoughts on “Panisch.

  1. Krijg je van je werkgever dan ook te horen hoe ’n ontaardde moeder je wel bent dat je kind zo alleen in een vliegtuig mag stappen,?
    Eentje uit de ervaringsdeskundige hoek hoor, niet van een werkgever maar van iemand die het niet nodig vond dat ’t meisje op 18jarige leeftijd alleen DownUnder ging, wij als ouders waren vreselijk ongevoelige mensen
    groet

  2. ” dook met een enorme snoekduik de ‘veiligheid’ tegemoet.”
    Geweldig…. waarschijnlijk had ik ook op de grond gelegen, maar dan om het lachen. Eerst verbaasd en dan was ik waarschijnlijk met betraande ogen in de lach geschoten.

    Natuurlijk is het heel erg voor die gene met angsten en vast niet zo lachwekkend.
    Ik zie het vaker om mij heen dat ouders het door geven aan hun kinderen. Erg jammer.

  3. Ben het met je eens voor wat betreft het projecteren van eigen angsten op de nakomelingen. Heb zelfs mijn angsten voor alles dat glibbert en kruipt overwonnen juist door aan ex-stiefdochter te laten zien dat alles wat in een terrarium leeft “leuk” is.
    En toch, als ik aan mijn meiden denk en ze plaats in deze soms verrotte maatschappij, dan slaat de angst om mijn hart. Gelukkig ben ik een meester in relativeren, én een coole moeder…een keer diep zuchten en ieder greintje aan angst houd ik binnen, al peentjes zwetend en horrorscenario’s afspelend ;)

  4. Je kunt juist heel veel aan angsten doen. Maar daar zal jij het vast wel niet mee eens zijn.
    Onweer is trouwens enorm gaaf. ALs het hier via de Noordzee binnekomt geniet ik er geweldig van.

    1. ‘Vast wel niet mee eens zijn’ is een fraaie aanname Red ;)

      Je kunt idd veel aan angsten doen, maar de meeste mensen durven dat niet/kunnen dat niet aan en blijven zich verschuilen. PS: werken aan je angst met bijv. een psychiater is tegenwoordig onbetaalbaar voor de meeste mensen. Helaas.

  5. Mijn moeder is voor veel dingen bang. Had ik bv een vliegvakantie geboekt zei ze: “Ga je vliegen? Bah wat eng!” in plaats van “Wat heerlijk, je gaat op vakantie.” In de auto zat ze naast mijn vader hem steeds te waarschuwen voor het tegemoetkomende verkeer. Ik ergerde mij groen en geel.
    Ik nam mij daardoor voor niet in angst te willen leven. Maar daar ontkom je niet aan. Angst heeft soms ook een zelfbeschermende functie. Het moet alleen niet doorslaan naar de verkeerde kant.

  6. Ik merk het al hier met die kleine draken in huis. Shirel pikt op dit moment alles op. Dus als iemand zegt, he gat een spin. Dan is dat niet wat wij vinden. Dan ga ik met Shirel de spin, torretje, beestje uitvoerig bestuderen. Angsten breng je over.

    Lvoe As Always
    Di Mario

  7. Deze zomer gaan we eindelijk (mag wel eens als je bijna 43 bent) vliegen. De echtgenoot moest er niets van weten, mijn jongste ook niet. Als ik nu moet kiezen om 20 uur met de wagen te rijden of 2 uur te vliegen, dan is die keuze voor mij simpel. Mijn jongste moet maar een pamper aandoen :-)

  8. Bang ? Wie is bang is gaat schilderen, werd er vroeger tegen mij gezegd. Zelf ben ik als de dood voor de tandarts maar ik ga stoer met de kinderen mee.Ze zijn geen van allen bang.
    Iekss een grote spin, ik pak de stofzuiger en zoef weg spin, rustig blijven is mijn motto in angsten, natuurlijk heeft niemand mij ooit gezien voor ik de ok werd ingereden ;-)))

  9. iedereen is wel ergens bang voor, maar je moet met je angsten leren omgaan anders controleren ze je leven en dat van je familieleden. Therapie kan hierbij helpen.

  10. Ik heb een spinnenfobie die, voor zo ver ik weet, niet is aangeleerd. Ik weet dat het nergens op slaat,maar gelukkig kan ik daar, zonder therapie, redelijk goed mee leven. Ik ga gewoon niet naar streken, waar je van die zeer grote exemplaren kunt tegenkomen.

  11. mijn oma trok bij onweer alle stekkers uit het stopcontact, pakte geld, passen en al haar belangrijke papieren bijeen en ging ineengedoken in het midden van de kamer wachten tot het natuurgeweld weer over was.

    mijn moeder is ook een angsthaas (gek genoeg niet voor onweer) en ik, van nature niet bang, heb in mijn jeugd toch heel veel van haar angsten overgenomen en gelukkig ook weer van me afgeschud.

  12. Wat dacht je van ouders en grootouders die zo panisch doen bij glijbanen en klautertoetstellen…..terwijl dat zo leuk is voor kinderen, lekker zelf een beetje uitproberen, glijden en vallen misschien.

  13. O ja. Mijn moeder is voor veel dingen bang, maar zei daar dan niks over. Maar ze was zo stil en pips rond haar neus… of bij een muis een ijselijk hoge gil… dat als kind merk je het toch. Maar ik geloof dat mijn zus en ik het niet over hebben genomen… want we zijn allebei bij mijn weten niet scheiterig… en vind ik iets eng…. gewoon doorademen!!

    Nu merk ik de laatste tijd wel, nu mijn kinderen steeds meer zelfstandig dingen gaan ondernemen ik meer stil sta daarbij. Ik denk dan maar terug aan wat ik ondernam op die leeftijd… en ik moet zeggen… ik heb het er goed afgebracht en mijn kinderen hebben goede hersens… dus die zullen ze wel gebruiken… pff… doorademen!!

  14. Nou gelukkig waren mijn ouders nergens écht bang van.
    Alleen hebben wij thuis altijd honden gehad en die zijn een paar keer aangevallen door andere honden en dan de ‘vechtershonden’ zoals pitbulls e.d. En voor die honden ben ik een beetje angstig, maar dat is mijn moeder ook (maar dan graadje erger dan ik). Ook voor loslopende honden, terwijl mijn hond aan de lijn zit, ben ik bang.. gewoon bang dat ze met mijn hond aan het vechten gaan… en dit heb ik wel van mijn moeder overgenomen ja….

  15. Ik dacht even dat je baas bang was voor vliegende vliegen ;-)
    Ik denk dat ik mijn angsten goed onder controle heb, doe gewoon alsof ze niet bestaan. Ik ben bijvoorbeeld best bang voor honden, maar ga toch altijd naar mijn vriendin met 2 grote herders. Ik moest niks weten van vliegen, stap tegenwoordig zonder angst in het vliegtuig. En vwb mijn kinderen: die zijn echt nergens bang voor ….

  16. Het is zo makkelijk om je angsten op je kinderen te projecteren… En zo oneerlijk ook. Maar ook moeilijk om het helemaal te voorkomen, lijkt me.
    Gelukkig heb ik, bij mijn weten, geen angsten.

  17. Ik weet het, dat angsten heel makkelijk over te nemen zijn, ook van vriendinnetjes trouwens. Zo heeft dochter een spinnenfobie, en die heeft ze niet van ons! (nouja, fobie nog niet echt, maar ze doet heel raar als ze iets zwarts met pootjes ter grote van ziet, net als haar vriendin zeg maar…) Aan de andere kant zijn zowel man als ik erg gevoelig voor allerlei angsten en gekke trekjes, en proberen we dat inderdaad zo rationeel mogelijk te benaderen. Ik loop zelf een stukje om als ik een hond zie, maar probeer NIET S te laten merken aan de kinderen. Tot nu toe gelukt.

    1. Dat mag je vinden, ik vind van niet ;)

      Ik laat Jill altijd de keuze. Laat haar zelf doen wat ze denkt aan te kunnen. Jill is een heel zelfstandig kind en als ik in de verste verte zou denken dat iets haar onzeker zou maken, dan deed ik het niet. Elk kind is anders, elke moeder is anders.

  18. Ik ben nergens bang voor. Tot ik er voor sta dan, denk ik. (Als ik bijvoorbeeld nu moet gaan bungee-jumpen of zo, ben ik wel even een tikje (=understatement) bang, denk ik.) Ik ging altijd naar het onweer kijken met de kindjes toen ze klein waren. Ze vonden vooral het lawaai wat engig. Maar dat was maar één of twee keer. Dat was ook zo bij vuurwerk. Maar ook dat is (helaas) helemaal over gegaan, die angst. Ze moesten een paar jaar geleden verplicht naar een documentaire kijken over vuurwerkongelukken van mij. Vonden ze wel erg om te zien, maar ze trekken zich er tot dusver nog niet al te veel van aan. Gelukkig is dat maar eens per jaar..

  19. We hebben in de keuken een deur naar een kelder, en wie niet goed oplet kan in het gat vallen.
    Er staan namelijk ook spullen op wat planken daarzo.

    Mijn moeder waarschuwde mijn zusje altijd, pas op, daar zitten spinnen!
    Ze bedoelde, pas op dat je niet valt, weg daar.
    Mijn zusje is altijd bang geweest voor spinnen, tot ze zelf moeder werd.

  20. Angst voor onweer kreeg ik vroeger , omdat we op een boerderij leefden , mee.
    Als het insloeg en dat gebeurde wel eens, lag er een stapel hooi in het achterhuis.
    Een ramp is dan niet te overzien, dus idd met z´n allen het bed uit , voor het geval dat.
    Inmiddels is dat niet meer aan de orde , dus de praktische angst in dit geval ook niet.
    En als het niet al te gek wordt, blijven we lekker liggen.

    Andere angsten ken ik niet echt, een mens lijdt het meest
    door het lijden dat hij vreest
    al zijn sommige zaken nog steeds niet aangenaam ;)
    maar dat is iets wat iedereen heeft denk ik.

    XXXXXXXXX

  21. Ik vind het best lastig om een duidelijke mening te hebben over hoe ouders zich ‘zouden moeten’ gedragen. Je kunt bijvorbeeld ten bate van je kind nog zo hard rustig blijven in situaties waar je zelf angstig of zelfs fobisch bent, maar het hangt er maar net vanaf hoe gevoelig je kind is of ze het niet alsnog oppikken. Ik heb ook geen idee ‘hoe het moet’ mensen zijn allemaal anders…

  22. Hier hebben we een dochter met een angststoornis, echt vreselijk voor haar natuurlijk maar zo onbegrijpelijk voor mij. Ik ben zelf een koele kip en vind (bijna) niets eng (behalve solliciteren, dan pies ik zowat in m’n broek van angst).
    Ook mijn kinderen vlogen al vrij jong alleen naar opa en oma in Frankrijk en weer terug.
    Jongste ging na de lagere school alleen met de bus naar een school in de grote stad. Ook helemaal geen moeite mee gehad. Ik ga er altijd vanuit dat het goed gaat, zo niet dan is er nog tijd genoeg om je druk te maken op het moment het echt nodig is lijkt me.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s