Ontvlambaar.

Toen ik na een dag hard werken, ein-de-lijk thuis kwam, het grindpad opreed en mijn huis voor me zag opdoemen, overviel me een melancholisch gevoel.
Vijf jaar geleden kwam dit huis, het huis van mijn dromen, in de verkoop. Een klein boerderijtje, aan de rand van de binnenstad. Een grote tuin met een hele oude beuk. Op het gazon in de voortuin groeiden in het vroege voorjaar duizenden primula’s. In mei stond de blauwe regen aan de pergola in uitbundige bloei. In de zomer zagen de borders blauw van de Afrikaanse Lelies. Het huis had een meer dan schattige erker waar ik mezelf al tig keer had voorgesteld. In de zon, met een kop thee, lezend.
Gelukkig was Luc al net zo enthousiast als ik en we kochten het huis. Na de nodige verbouwingen, was het helemaal naar onze zin. De dag dat we verhuisden, tilde Luc me over de drempel en toverde een fles Veuve Clicquot tevoorschijn. Hij nam me aan de hand mee naar buiten. We leegden de fles, zittend onder onze beuk, in de ondergaande zon. We vreeën op het mos.
Ik wist het zeker: hier gingen we zó verschrikkelijk, gruwelijk gelukkig worden.
De werkelijkheid was dat mijn droomhuis een gevangenis was geworden en mijn prince charming zich had ontpopt als de koning van de dode mussen.
Ik zou er alles voor geven mijn oude leventje weer terug te krijgen. In dat flatje, veertig vierkante meter met dat piepkleine balkonnetje.
Zuchtend opende ik de voordeur.
Ik schopte mijn knellende pumps uit in de gang, liep naar de keuken, schonk mezelf een glas witte wijn in, liep het terras op en plofte neer op één van de teakhouten stoelen. Ik staarde doelloos naar de kruin van de beuk tot ik de rust in mijn hoofd weer gevonden had en de pijn in mijn gespannen nekspieren weggeëbd was.
Tenminste, zo had ik me het begin van de avond al de hele dag al voorgesteld.
De teleurstellende werkelijkheid was dat manlief in zijn sta-op-stoel in de woonkamer zat. Ik was de drempel nog niet eens over of hij riep me al.
‘Karin, liefje? Ben je daar eindelijk? Wat ben je laat vandaag!’
Dat was lekker thuiskomen.
Ik kon naadloos van de ene rol, in de andere stappen. Nooit meer alleen. Op welk moment was ik mijzelf kwijtgeraakt?
Overdag manager van ruim driehonderd zeikende verpleegsters die om de beurt last hadden van PMS, een relatiedipje, of een snotterend kind dat hun aandacht nodig had. En thuis mijn lieftallige COPD Gold 4 klasse man die nog geen vijf meter meer kon lopen, geen zak meer alleen kon en rochelend en hoestend de dag doorkwam. Met die charmante zuurstoftank op zijn rug. En die lustopwekkende plastic slangetjes door zijn neus.
Met een diepe zucht en vol tegenzin, deed ik de deur naar de woonkamer open. Daar zat hij net als elke dag op me te wachten. Smachtend naar nieuws uit de buitenwereld, hunkerend naar mijn aandacht.
Ik kon het vandaag echt niet opbrengen geïnteresseerd te doen, gespeeld lief te zijn, om hem überhaupt een kus te geven op zijn hoopvolle gezicht.
‘Sorry Luc, nu even niet. Ik ben gesloopt en heb echt even ruimte en stilte nodig.’
Zonder zijn antwoord af te wachten, liep ik richting keuken. Ik haalde de entrecotes uit de koelkast, klopte snel een vinaigrette voor over de rucola en schilde een paar aardappels.
Na een minuut of tien ging de deur van de keuken ging en Luc stond achter me. Hij zei niks. Ik voelde zijn verwijtende ogen priemen. Met mijn rug naar hem toe vroeg ik hem hoe zijn dag was geweest. Het interesseerde me geen reet en ik nam aan dat mijn lichaamshouding wel genoeg zei. Daarbij, wat had hij te vertellen? Ik heb de hele dag zitten lezen? De uren geteld tot je terug kwam? Ik heb koffie gedronken met de verpleegster? Poeh, poeh… Interessant hoor.
Ik walgde van hem. Ik wist dat hij er niks aan kon doen, maar hij had van mijn leven een hel gemaakt. Zo had ik me mijn relatie nooit voorgesteld. We kwamen nooit meer ergens, hadden doorlopend verpleegkundig personeel over de vloer, Luc was veranderd in een soort mummie-achtig karikatuur van zichzelf. Zijn huid stond strakgespannen en grauw over zijn pezige lichaam en gezicht.
Het ergste vond ik nog wel dat hij stiekem nog gewoon doorpafte. Hij dacht zeker dat ik achterlijk was? Ik rook hem al als ik binnenkwam.
Na het diner, waarbij we zwijgend onze borden leegaten, vertrok ik naar boven om te douchen en te lezen. Ik vroeg Luc of ik hem nog ergens mee kon helpen, maar hij zei dat hij zich wel redde. Hij durfde niet eens meer iets aan me te vragen.
Luc sliep al bijna een jaar in de logeerkamer op de begane grond. Buiten dat hij de trap amper meer opkwam, deed ik geen oog dicht met die snurkende, rochelende man. Ik had een zware baan, was de enige die nog geld binnenbracht en had mijn slaap hard nodig. En dus had ik zonder noemenswaardig overleg beneden een slaapkamer voor hem gecreëerd. Net als met alles, had Luc het over zich heen laten komen.
Omstreeks half drie werd ik wakker omdat ik dorst had. Ik liep de trap af, richting keuken. Luc’s kamerdeur stond open en ik zag hem, half zittend op bed omdat hij liggend geen adem meer kon krijgen. Zijn hoofd hing opzij en kwijl sijpelde uit zijn mondhoek op zijn shirt.
Ik deed waarvan ik de laatste maanden al honderd keer had gedroomd. Ik zette zijn zuurstoftank zo wijd mogelijk open en ging plassen. Ik waste uitgebreid mijn handen, dronk een glas water en viste het nogal slecht verstopte pakje Marlboro uit de boekenkast.
Toen ik terugliep naar de kamer van Luc, stak ik een sigaret aan, nam twee trekjes en plantte de brandende sigaret tussen zijn vingers. Luc werd niet wakker. De slaaptabletten die ik door zijn Nutridrankje had geroerd, werkten prima, hij was helemaal out.
De smeulende sigaret en de gevaarlijk hoge concentratie zuurstof in de kamer zouden verder hun werk wel doen. Die mazzel was me toch wel gegund?
Ik viste een fleecedeken van de bank, schonk mezelf een single malt in en liep naar buiten. Zittend onder de beuk, zag ik door het slaapkamerraam van Luc een rode gloed verschijnen. Twee minuten later vatten de gordijnen vlam.
Ik nam nog een grote slok van mijn whisky, pakte mijn mobieltje uit de zak van mijn kamerjas en belde 112.

48 thoughts on “Ontvlambaar.

  1. Mmmm… {=denkend geluid ;)}. Ik vond het sterk beginnen, je had me gelijk, wilde doorlezen. Voor een kort verhaal vind ik het goed.
    Jammer dat het juist een kort verhaal is, had wel meer over beiden te weten willen komen. Hoe is het zo gekomen, hoe was het? Maar ja, in een kort verhaal is daar natuurlijk niet zo veel ruimte voor.

    1. Het is idd een kort verhaal, want die cursus doe ik namelijk ;)

      Opdracht: beschrijf een plek/huis die/dat je aanspreekt en verzin daar een verhaal omheen. Mijn uitgangspunt was een boerderijtje in Zierikzee. Ik ben al jaren wég van dat huis. Een huis waar je wel gelukkig in moet zijn, dat is wat ik altijd heb gedacht. Wat natuurlijk flauwekul is, want achter de meest mooie gevels, gebeuren de vreselijkste dingen…

  2. Luc’s kamerdeur stond open en ik zag hem liggen. Zittend op bed………. Leuk om te lezen… maar ik zag hem liggen en zitten tegelijk, daar ging mijn hersenpan toch even van koken.

    Love As always
    Di Mario

  3. Mooi en spannend kort verhaal. Ook ik heb de behoefte om er meer van te willen lezen. Maar zoals je al schrijft het is een kort verhaal. Alleen maar complement natuurlijk!

  4. Yeah! Weer met veel plezier gelezen.
    Zoals al gemeld: ” Helaas een kort verhaal” . Ik hoop op meer en langere verhalen in de toekomst :-))

  5. ik vind het verhaal wel geslaagd, je manier van vertellen pakt me wel… ook articulatie op papier ligt je, als met dat ein-de-lijk, dat voel je ook op die manier…

  6. Een huis met erker, love it (heb er zelf twee, eentje om in de ochtendzon te ontbijten, eentje om in de avondzon te lezen – als de zon nog bestaat that is)
    Hard verhaal, maar realistisch want al te dikwijls wordt de partner van de ernstig zieke helemaal vergeten, die mensen moeten alles maar kunnen slikken, en ik kan me voorstellen dat het soms wel eens teveel wordt.

  7. Wat heb je een heerlijk (helaas te kort) kort verhaal geschreven. Van begin tot eind… in één ruk doorgelezen!!

  8. Wauw haha. Een mantelzorgster die het zat is en dat wel heel duidelijk maakt ;). Femke zegt een rotwijf, maar doordat het een momentopname is weet je niet hoe ontzettend ze er doorheen zit en wat voor een rotvent die man van haar is.. Een stukje om over na te denken, leuk!

  9. Zo…onder het genot van een kop koffie even heerlijk rondje bij gelezen hier.
    Goed begin van de vrije ochtend (na het uitslapen :)).
    Geweldig verhaal ook weer!

  10. Compiment hoor, ik had niet meteen door dat het om een verhaal ging, Ik zat met groeiende verbijstering te lezen!

    Groetjes Jacq.

  11. ben het met iedereen eens: echt een leuk verhaal, met beetje spanning en in 1 ruk uitgelezen. en voor mij was de lengte van het verhaal perfect.

  12. Een 10 met een griffel !! Wie zal het zeggen..misschien reageer ik hier wel bij de nieuwe Verhoef of Noort;-) Die opdracht is in the pocket. Er is momenteel ook een contest dat je een verhaal in 6 woorden moet vertellen hoorde ik op de radio, misschien ook iets voor jou?

  13. Ik vind het een kreng die Karin. En hoe komt Luc trouwens aan zijn sigaretten als hij geen kant meer uit kan? toch zeker niet van de verpleegster. Of kent hij van haar een duister geheim en chanteert hij haar daarmee?

  14. Enorm goed neer gezet , inderdaad in 1 stuk uitgelezen.
    Misschien een bundel uit brengen met korte verhalen??
    Kan tegenwoordig allemaal, ik zou er eentje willen ,echt wel.

  15. Goed en spannend! Heb het vluchtig maar aandachtig gelezen. 1 puntje: je schrijft “de slaaptabletten….. werkte prima”. Dat moet “werkten” zijn. Klein puntje, maar het is nu eenmaal mijn vak :-)

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s