Gestresst.

Dat mannen en vrouwen van Venus en Mars komen en écht heel verschillend denken, was iedereen al wel bekend. Ook ondergetekende. Maar er zijn momenten dat ik geen ene reet (excusez le mot) van mijn vent snap.

Zaterdagmiddag kreeg Vlam een sms’je van een vriend: kom je vanavond voetbal kijken? ‘Leuk, doen’ zei ik. ‘Nee, ik wil gezellig uitgebreid met jullie eten’ zei hij. Aldus geschiedde.

Even na acht uur ’s avonds, op het balkon, de tafelgrill was net leeg, Jill zat aan een bakje aardbeien en ik had nog een vol glas rosé voor mijn neus staan, (naar wat ik dacht) gezellig natafelend, toen Vlam op de klok keek. ‘We zijn vroeg, ik ga denk ik toch even naar Marcel. Ok?’ ‘Eh, ok’ zei ik, ietwat verrast door deze nogal onverwachte wending van de avond.

Hij stond op om zich even snel een lange broek aan te trekken omdat hij met de fiets wilde, toen zijn broer belde. Daar hing hij vervolgens ruim tien minuten mee aan de telefoon.

Toen Vlam een kwartiertje later omgekleed beneden kwam en me gedag zoende terwijl ik nog wat verbouwereerd af stond te wassen, vroeg hij nogmaals of het wel goed was? ‘Ja, ik vind het prima. Ik ben alleen even verrast, dat je zo uit het niets toch weggaat. Ik heb je vanmiddag meerdere malen gezegd lekker naar je vriend te gaan en je wilde niet, we zitten nog na te tafelen en ineens besluit je toch te gaan. Ik moet even omschakelen als je het niet erg vindt. Buiten dat vind ik het raar dat je zo tegenstrijdig en twijfelend bent.’ (Dat was hij al de ganse dag, over echt alles. Red.)

En toen kreeg ik me toch een tirade over me heen. Over hoe hij nooit iets voor zichzelf doet, altijd rekening houdt met ons, over hoe ik zeg iets goed te vinden, maar puntje bij paaltje dan toch niet. Nu was hij toch al te laat om het begin van de eerste helft te zien (had dan niet zo lang met je broer gebeld was wat ik dacht) en had het geen zin meer te gaan. En daarbij: als hij toch was gegaan, had ik de volgende dag lopen mokken. (Over aannames gesproken.)

Uiteindelijk ging hij toch niet weg, was het ineens mijn schuld dat hij toch al te laat was en was ik de party pooper. Hij heeft vervolgens zelf de mokker-rol aangenomen. Eerst op het balkon en toen belachelijk vroeg boven, op bed. Half tien waren we hem ineens kwijt.

Conclusie: ik geloof dat ik niet de enige ben hier in huis ben wiens emmer even overloopt en zwaar toe is aan ontspanning.

42 thoughts on “Gestresst.

  1. Mmmm, klinkt inderdaad alsof ’t van binnen wat onrustig is bij jouw De Man. En dat hij een klankbord nodig heeft in de negatieve zin des woords: gewoon, om die onrust op te botvieren. Laat ‘m maar vaker lekker op tijd naar bed gaan.

    1. Yep nogal. Tis een beetje een o.d van van alles. Hij doet werk wat hij niet leuk vindt, staat de hele dag binnen terwijl het een buitenmens is, heeft een zeikende baas, we hebben nog wat financiële shit omdat hij maanden thuis heeft gezeten met een hernia, zijn rug en knie doen niet wat hij wil, hij voelt zich beperkt. Dus dan krijg je dat. Logisch.

  2. Soms moet de ‘stress’ er even uit en degene die dichtbij staan zijn dan vaak de pineut. Hopelijk is het vandaag beter?

    1. Ja hoor. Gisteren was nog een semi-mokkende dag, maar vandaag ging het wel weer geloof ik. Hij is werken en ik ben vrij. Vanmiddag maar eens een fles whisky kopen voor hem ofzo ;)

  3. Ik kan hier een berg over zeggen maar doe het niet. ;) Waarom moest jij zeggen dat je nog even moest omschakelen? Dat kan als negatief worden aangenomen. :P Heb ik er toch nog wat van gezegd

    1. Ik was al verbaasd: Redstar die er niks van zegt ;) Waarom? Hij vroeg het me toch? Ik houd niet van liegen en dus zei ik dat ik verbaasd was en even om moest schakelen. Is dit zo’n gevalletje waar ik het wél had moeten doen: leugentje om bestwil? ;)

  4. Gewone mensen komen niet van Venus of Mars. Ze worden gewoon geboren op ‘the third rock from the sun.’, die ergens tussen die twee rond de zon draait. Ze krijgen wat mee en ontwikkelen wat en verschillen daardoor van elkaar. Je ziet er wel eens twee die dingen samen gaan doen. Vaak lukt dat prima, maar soms ‘schuurt’ het wat. Even slikken!

    1. Nee hoor, gelukkig eigenlijk nooit. Alhoewel hij van mij best vaker voor zichzelf mag opkomen, dat weet ie overigens ook. Ik heb liever dat ie eerder aangeeft dat hij niet lekker in zijn vel zit en dat we daarmee escalaties voorkomen.

  5. Ik kan het ergens wel begrijpen. Ik heb ook heel vaak dat er opties zijn, dingen die ik kan doen, maar dat ik met mijn gezin wil zijn. En dan ineens besluit ik toch iets doen, gewoon omdat het kan. Ik kan dan ook zomaar opstaan en de man met de ‘boel’ laten zitten. Hij doet dat overigens ook wel eens hoor. Maar dat maakt mij geen mannelijk type toch? ;-)

    1. Nope, je bent geen man ;) Tsja: fijn dat jullie allebei zo flexibel zijn. Ik ben dat wat minder. Vlam mag alles, maar als het ineens uit het niets komt, heb ik even moeite met omschakelen… En zeg ik dat ook als het me gevraagd word. Gelukkig zijn we daar allemaal verschillend in.

  6. Gôh… ik was dus niet de enige na de maaltijd verbaasd… Manlief heeft de hele zaterdagavond zitten mokken na dat zinnetje van mij toen ik vroeg of er wat leuks was op televisie… Gisteren was het aardig opgeklaard, vanochtend was hij weer het heertje…

    Snappen doe ik het niet, maar ja, ik snap mezelf ook niet als ik last heb van PMS… dus misschien hebben mannen ook zoiets rond hun veertigste of zo. Ik hoor en lees wel meer van dat soort verhalen :-)

  7. hahahaha, herkenbaar, maar ik probeer het wel te vermijden. Ik heb dan soms een mokmomentje van een vijf tot tien minuten. Dan ben ik wel weer bijgetrokken.

    Love As always
    Di Mario

  8. Wat een heerlijke liefdevolle en relativerende conclusie. Ik zou gelijk hebben gedacht dat het aan mij lag. En dat snapt hij dan weer niet hihi…

  9. Wat vervelend voor jullie (drietjes). Soms klets je langs elkaar heen, zeg je net de verkeerde dingen. Venus en Mars ja. Zoiets. En hoe gaat ’t nu verder?

  10. ja, een heel vreemde wending. ‘Gaan?’, ‘Niet gaan?’. ‘Oké, ik ga’ en dan weer’Neen, ik ga toch niet!’, en dan is het plots allemaal jouw schuld! niet leuk hé, maar er over schrijven lucht blijkbaar toch wel op. een nieuwe dag, een nieuwe wind, uit de goede richting wel te verstaan! groetjes, Hilde

  11. Gosh, dan is die van mij zo bijzonder dus niet ;)
    Denk dat , zoals de meesten hier schrijven, ook mannen hebben een midlife crisis schijnbaar en als het hun tegen zit mogen wij de klappen opvangen.
    Maar als het andersom is , zitten wij te zeuren LOL
    xxxxxxxxxxxx

  12. Ja, men kan ten alle tijden van gedachten veranderen, en op het laatst besluiten om alsnog te gaan. Maar om daar nou woorden over te hebben, nee, dat is niet nodig, hij had beter gewoon kunnen gaan, Altijd doen wat je zelf het leukste vindt.

  13. check! hier zulke gevallen minimaal wekelijks. Vooral op mooie zater- of zondagen. Waar ik uitgebreid kook of we BBQ-en. Dan gaat hij namelijk ineenszomaarplotseling tóch wielrennen, 3-4 uur lang, om dan ergens na het eten aan te komen kakken “want het ging zo lekker”. Op de onmogelijkste tijdstippen. Stressreductie prima, maar dan wel in je eigen tijd dear, en niet in onze afgesproken gezamenlijke tijd. Duhhh (leest u de frustratie?)

  14. Ha zuster Klivia,

    Besluitlozer en onvoorspelbaar kun je het niet hebben als je met mensen omgaat.
    Schatarina heeft er ook vaak last van als ik zo ben, dan snapt ze me volkomen, dus niet. oma

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s