Vriendschappen.

Gisteren, op de manege, kwam het gesprek op vriendschappen. Ik vertelde de dames die ik daar al jarenlang elke week zie en die me in de tussentijd zeer dierbaar zijn geworden, dat er pas geleden een vriendschap gesneuveld was bij mij. Als ik mijn stinkende best had gedaan, of één en ander anders had aangepakt, was het wellicht anders gelopen. Maar eerlijk gezegd heb ik er wel vrede mee. Om meerdere redenen die er niet toe doen. Tenminste, niet hier, in het openbaar.

Er zijn de afgelopen jaren wel meer mensen van mijn podium verdwenen. Ik ben daar nooit zo dramatisch in, als dat gebeurt. Sommige mensen maken een korte tijd deel uit van je leven en verdwijnen dan weer. Omdat beide levens een andere kant uit gaan. Omdat ze een partner krijgen waar je niks mee kan. Omdat ze verhuizen. Omdat bij bepaalde fases in je leven bepaalde mensen passen. Redenen te over.

Zo had ik een jaar of 2 een vriendin die in een compleet andere kinderfase zat dan ik. Jill was ‘al’ 8 en haar kinderen waren 2 en 0. Haar leven draaide volledig om haar nageslacht. Als ik bij haar op visite was, reed de oudste met een soort trapauto vrolijk door de woonkamer, snoeihard over het laminaat. Dat gaf een oorverdovend lawaai waardoor er geen normaal gesprek mogelijk was. Ter verhoging van de feestvreugde botste hij beurtelings tegen de keukenkastjes en de schuifpui, zodat het aantal decibellen nog verder werd opgevoerd. Op weg van de ene kant van de kamer naar de andere, was het uiteraard absoluut noodzakelijk dat hij door de smalle zone tussen bank en salontafel reed. Bij voorkeur steeds over mijn voeten heen.

Hij zat overal met zijn handjes aan. Mocht net zo makkelijk een hap van een toastje nemen, dat weer terugleggen tussen de andere onaangeraakte, vervolgens een halve koek opeten, de rest niet meer willen en iets anders eisen krijgen. Hij kreeg overal zijn zin in.

Als vriendin en ik praatten en zoonlief iets wilde vragen of zeggen, werd ik aan de kant gezet tot ik weer aan de beurt was. Tenenkrommend, echt. (Die tenen die overigens bont en blauw waren door het peutervervoermiddel.)

Toen ze de eerste keer in mijn nieuwe stulpje kwam kijken, waar ik uiteraard apetrots en superblij mee was, had ze vanzelfsprekend beide kinderen bij zich. Terwijl de oudste expres een roze koek aan het verkruimelen was in mijn kersverse tapijt en mij daarbij uitdagend aankeek, verschoonde zij zonder aan mij te vragen of ik er problemen mee had, haar baby op mijn nieuwe loungebank. Die ondergepist werd door haar jongste spruit. I was not amused. Understatement.

Een week of 4 later deed zich tussen ons een akkefietje voor en ik liet de boel escaleren en klappen. Per ongeluk expres. Einde vriendschap. Ik had haar natuurlijk gewoon eerlijk kunnen zeggen wat mijn struikelpunt was. Maar ik wist dat dat geen zin had. Ze had me een zeikerd gevonden en me niet begrepen. Want anders had ze zelf wel veel eerder ingegrepen, neem ik aan. Ze had een enorme roze kinderbril op, helaas.

Ik heb het wel heel even jammer gevonden, maar was daar rap overheen.

Ik denk dat iedereen wel van dit soort verhalen heeft, of niet?

De vraag is: moet je vriendschappen koesteren tot het bittere eind? Ook al gebeuren er dingen waar je niks mee kunt of die indruisen tegen je principes? Of moet je soms de andere kant opkijken en dingen voor lief nemen? Voor de lieve vrede?

39 thoughts on “Vriendschappen.

  1. Hoe waardevol is je vriendschap? Dat is natuurlijk waar het om draait. Hoeveel wil en kun je accepteren om de vriendschap te behouden. En hoeveel moeite doe je er voor? En de ander, werkt die er voor? Want een vriendschap blijft niet zomaar bestaan.

    Persoonlijk zal ik het nooit laten escaleren, dat is niet mijn stijl. Ik ben eerder iemand die het dood laat bloeden. Ook niet netjes, maar het echt beëindigen is ook weer zo wat.

  2. Als één op de drie huwelijken (“tot de dood ons scheidt”) al voortijdig beëindigd wordt, waarom zou je dan ineens veel moeite gaan doen om een vriendschap, wat je daar ook onder verstaat, in stand te houden?

  3. Vriendschappen kunnen doodbloeden, soms heb je na een tijd geen raakvlakken meer en is het beter elkaar los te laten.
    Ik ben trouw in vriendschappen, soms té trouw en houd ik een vriendschap aan terwijl ik er eigenlijk wel klaar mee ben…

  4. Ik laat de vriendschap doodbloeden. Ik doe zelf eerst nog een paar pogingen om in contact te treden maar wanneer het alleen nog maar van mijn kant komt, houd ik daar mee op. Kennelijk moet het dan zo zijn dat je afscheid van elkaar neemt. Maar dat vind ik dan toch een beetje jammer. Voor even.

  5. Soms is het even jammer dat een vriendschap ophoudt te bestaan maar als je verder geen raakvlakken meer hebt kan je beter laten doodbloeden. Da’s niet netjes misschien maar waarom zou je je vermoeien door er een knallende ruzie van te maken,
    De herinnering aan zo’n ruzie staat vaak de mooie kanten van de voorbije vriendschap in de weg.
    groet

  6. ik heb veel “vrienden” verloren in de loop der jaren.
    echte vrienden kan je op één hand tellen.
    En zij die verdwenen zijn hoeven van mij niet terug te komen.

  7. Dit komt allemaal bekend voor, hoor. Ik ben iemand die bepaalde dingen niet uit mijn mond krijg, toch bang om te kwetsen denk ik. Maar ergens loopt het dan toch verkeerd. Die omschrijving van ´per ongeluk expres´ vind ik wel treffend, want zo is het bij mij ook wel eens gelopen.
    Ik had ook eens een vriendin waar ik eigenlijk niet veel mee had. Maar we woonden bij elkaar in de straat en hadden een kind van dezelfde leeftijd. En we bleven elkaar maar overal tegenkomen, dus ontstond er toch een soort van vriendschap. Maar uiteindelijk ging ik me steeds meer aan haar ergeren, want ze was totaal anders dan ik. Als ze bij mij op bezoek was, bv, liep ze zonder toestemming boven rond en stapte zelfs bij de kinderen de kamer binnen, dat soort dingen 😉 Ik was het ondertussen meer dan zat, maar het sudderde maar door. Tot haar kind bij mijn kind in de klas kwam. En mijn kind heeft haar kind toen even mijn ware gevoelens verteld. In al zijn naïviteit. Zo, opgelost! 😉

  8. Ik heb niet heel veel vrienden; hoef ook geen elftal. Mijn ervaring is dat sommige vriendschappen vanzelf verwateren. Er is bij mij nog nooit een bom gebarsten, maar dat ligt ook niet zo in mijn aard.

  9. Oei. Ik ben de verkeerde om dat aan te vragen. Ik ben de slechtste vriendin die je je maar kunt wensen, ik heb nl niets met verplichtingen, koffie leuten, geheimen uitwisselen. Ik investeer te weinig tijd in vriendschappen, ben er eigenlijk te egoistisch voor. Om me heen zie ik vriendschappen die hechter zijn dan een huwelijk, vreselijk. Niets voor mij.

  10. Ik ben het eens met Mario, het zijn van die fases en ik zit zelf net weer in zo’n fase van verdwijnende vriendinnen. Niet erg, het leuke is dat er ook altijd weer nieuwe voor terug komen die veel beter bij me passen.

  11. Ik ben meer van het laten doodbloeden dan laten escaleren, daar houd ik veel meer een rotgevoel aan over. Soms maak je in een vriendschap nu eenmaal dingen mee die de relatie niet ten goede komen, dan is het beter om de stekker eruit te trekken en het contact ”per ongeluk expres” te laten verwateren, er zijn genoeg leuke mensen op de wereld 😉

  12. Ik heb eens gelezen dat een gemiddelde vriendschap ongeveer 7 jaar duurt. Niet dat dat met iedereen zo is, maar om de 7 jaar breekt er een andere fase aan en ga je verder met de een en neem je afscheid van de ander. Ik vind dat wel een mooi idee, ik heb 7 jaar een heel goede vriendin gehad op de middelbare school, daarna was het afgelopen.
    Het is doodgebloed, en dat is prima, want er kwamen andere vriendschappen voor in de plaats. Als ik haar nog eens tegen zou komen op een reünie ofzo dan zou ik best een gesprek met haar kunnen voeren maar zoals het toen was wordt het niet meer (hoeft ook niet).

  13. Omdat ik niet zoals mijn moeder wil eindigen zonder echte vriendinnen en slechte familiebanden, neem ik veel dingen voor lief, Zolang ik er nog wat “uithaal” maakt het me bijvoorbeeld niet uit of ik 3x achter elkaar moet bellen. Ik heb 3 vriendinnen die ik vanaf de basisschool ken en vanaf de middelbare school zijn het echte vriendinnen geworden. En verder heb ik aan elke levensfase wel een vriendin overgehouden. Ik ben wel een keer gedumpt door de vriendin van mijn man’s beste vriend. Van de een op de andere dag wou ze niet meer wat met me te maken hebben. Dat deed zeer, bijna liefdesverdriet. Ik wijt het maar aan de borderline 😉

  14. Als ik bepaalde vrienden/vriendinnen moe ben laat ik het doodbloeden. Ben niet zo van het laten escaleren. Maar heb ook enkele vriendschappen die me zeer waardevol zijn maar waarvan er soms wel dingen gebeuren waar ik niet blij van word. En dan denk ik toe maar, tot tien tellen en doorademen.

  15. Het is inderdaad heel herkenbaar. Ik denk dat je in de ene vriendschap ook meer voor lief neemt dan in de andere en dat je daaruit kunt opmaken wat voor vriendschap het eigenlijk is, een voor jou belangrijke of niet. Ik had vriendinnen waarvan ik dacht dat het hele goede vriendinnen waren, maar waarbij de vriendschap nu wel zo ongeveer is doodgebloed en dat vind ik prima. Ik heb ook vriendinnen waarvan ik niet had gedacht dat het zo lang vriendinnen zouden blijven. Wat al veel is gezegd: het zijn fases. Ik ben ook niet het type voor een hartsvriendin, maar een paar goede vriendinnen heb ik wel. Daarvoor hoef ik echt niet elke dag met ze aan de telefoon te hangen, maar ik weet dat ze altijd voor me klaar zullen staan en ik voor hen en dat vind ik het belangrijkste.

  16. Trouwens wel grappig, want ik zit ook al een paar dagen met het onderwerp vriendschap in mijn hoofd en dat ik het van me af wil schrijven. Jouw logje zet me nu ook weer aan het denken. Bedankt dus voor je verhaal.

  17. En ik ontlurk weer even…. Heel herkenbaar dit! Ben nu op een punt in mijn leven (40 + 2 jaar ervaring) dat ik niet meer wil doen alsof tegen andere mensen. Dat heeft als resultaat dat ik mijn “beste vriendin” al een paar jaar niet meer zie en mijn “beste vriend” niet meer kan zien omdat zijn vrouw mij niet meer leuk vindt. (En hij dus zo’n lul is die dat pikt van haar). En dat alles omdat ik tegenwoordig mijn mening dus wel zeg. Wij vangen al bijna een jaar hun dochter van 20 op in ons toch al volle huis (want zelf 3 zonen + wij = huis vol) maar dat heeft dus geen betekenins voor haar. Ik heb er geen moeite meer mee, ze bekijkt het maar! Al doet het af en toe toch best wel een beetje pijn dat hij niet meer even een avondje dom komt ouwehoeren…. Ik lurk weer verder!

  18. Ik denk dat je verschillende niveau’s in vriendschappen hebt. Ik heb 5 vriendinnen die ik al bijna mijn hele leven ken – die koester ik en daar ‘pik’ ik beduidend meer van dan van de andere laag vriendinnen. Ze zijn eigenlijk een soort familie en alhoewel we de deur zeker niet platlopen bij elkaar – er kan rustig een half jaar voorbij gaan zonder elkaar te spreken – kan ik hen (en zij mij, gelukkig!) niet missen.

    In de andere laag komen en gaan mensen, afhankelijk van de fase waarin ik en zij zitten. Precies zoals je al schreef. En in deze groep ben ik meer van het ‘laten doodbloeden’ dan van het laten klappen, tenzij iemand ene betonnen flatgebouw voor het hoofdje heeft. Maar alleen als het niet meer klikt he, ik ben verdraaide trouw in mijn vriendschappen. (tsk, er springt zomaar iemand in mijn hoofd. Iemand die het in haar hoofd haalt tegen mijn kind te zeggen ‘kom eens logeren’ terwijl ze al ruim een jáár alle contact vermijdt. Iemand die tegen ánderen zegt dat ze zo’n leuk contact met me heeft, maar mij niet spreekt… en mij dan opzadelt met antwoord moeten geven op vragen als ‘hoe is het met…. ‘ How the h… moet ik dat weten?! Nou ja.. zo dus.)

  19. Van vriendinnen die ècht je vriendinnen zijn pik ik denk ik meer, gewoon omdat we allebei onszelf zijn en dan allebei onze “rarigheden” hebben… en dat gaat over en weer. Maar aan de andere kant zeggen we allebei waar het op staat, dus als haar zoontje over mijn tenen heen gefietst had, kan ik daar wat over zeggen, zonder dat ik daar “problemen” mee krijg bij die vriendin…

    Voor de rest zijn er een heleboel vrienden meer kennissen en dan boeit het me minder of ze wel of niet blijven “hangen”…

  20. Heel herkenbaar je verhaal en de commentaren hierboven. Net als Gerda ben ik ook op een punt gekomen, dat ik niet meer wil doen alsof. Toch blijft het lastig om je aan je principes vast te houden; de ander niet willen kwetsen blijft toch meespelen. Natuurlijk heeft iedere gek zijn gebrek, denk ik dan vaak. Wat ik pas echt lastig vind, is omgaan met familie..hoeveel moet je daar van pikken en slikken? Vrienden kan je tenminste nog zelf uitkiezen (en verliezen).

  21. Mijn idee is dat je het goed hebt opgelost. Ik heb eens een blog gepost waarin ik schreef geen enkele behoefte te hebben aan vriendschappen, nou het commentaar was niet mis. Ik zou egoïstisch zijn en a-sociaal en nog een paar onvriendelijke dingen. Maar ik heb nu eenmaal niet de behoefte om met anderen om de zoveel tijd koffie te drinken of op stap te gaan , kom jij bij mij dan kom ik daarna bij jou. Asjeblieft zeg, ik wil graag mijn eigen keuzes maken en geen verplichtingen aan mijn hoofd. Laat mij dan maar lekker a-sociaal zijn.

  22. Dat heb je prima opgelost zo , en ik vind het knap van je dat je na haar binnenkomst bij jou
    er niets van gezegd hebt!
    Heb een paar vriendinnen die zussen zouden kunnen zijn, die relaties ben ik er zuinig op
    ze zijn me veel waard. Die kan ik ook rustig zeggen als ik of zij een verschil van mening hebben
    hoe we er over denken en waarom, geen enkel probleem.
    In het verleden zijn er ook mensen uit mijn leven verdwenen waar ik me wel eens heb af gevraagd waarom het zo moest gaan, maar ook daar stap ik wel overheen.
    De beste relaties zijn die van 2 richtingsverkeer, als het 1 richting wordt dan gaat het over het algemeen vanzelf mis, wat voor relatie het ook is.
    Vrienden,huwelijk, familie bedenk het maar.
    Dus ja, ze zijn belangrijk voor me maar niet ten koste van mezelf 😉

  23. Ik koester mijn echte vrienden, maar dat zijn er niet zo veel. Ik laat geen vriendschappen bestaan voor de lieve vrede. Het hele leven passeren er mensen die even met je mee wandelen en dan weer weggaan. Eenrichtingsverkeer is zo’n situatie waarin ik gauw klaar mee ben.

  24. Ik heb veel vrienden maar ook enkele echte en daar kan ik gewoon alles tegen vertellen. Wat jij aan de hand had, had ik hun dus verteld zodat ze er rekening mee zouden nemen.

  25. Hi Kliefje,

    Heel verschillende vriendschappen heb ik en ik raak eigenlijk zelden iemand kwijt. Ik heb heel veel begrip voor mensen en hun omstandigheden. Ik heb ook begrip voor mijn eigen leven en zaken. Ik ben van het type open en eerlijk op een gepast moment dingen aan de orde stellen, maar soms moet je wel een jaartje wachten en tijdelijk afstand nemen. Er zijn ook fases in vriendschappen en vrienden ontwikkelen zich soms heel anders door partners, verlies van partners, banen …. en ik ontwikkel mee. Zo worden intieme vrienden soms sportmaatje of vage vrienden en kunnen verre vrienden intieme vrienden worden door frequent telefonisch contact of juist enkele ‘diepe’ mails of gesprekken.

    En ja … ik ben inmiddels ook al 18 jaar getrouwd met een man wiens motto ik deel: we zoeken naar dat wat ons verbindt ipv wat ons scheidt.

    Ouderwets he? Maar daar heb ik dan weer lak aan 😉

    groetjes,

    Dorothé

  26. Sommige vriendschappen horen inderdaad bij een fase in je leven. Geen probleem dat die dan ook verdwijnen na een tijdje. Maar ik heb ook een paar vriendschappen ‘voor het leven’. Daar investeer ik veel in en ik zou niet zonder kunnen. Ik kan dan ook veel hebben van zo’n dierbare vriendin, omdat ik heel goed weet hoe zo iemand in elkaar steekt. Ik heb een vriendin die ik al 33 jaar heb. We zijn een soort zusjes, zei ze laatst tegen me. Dat vond ik mooi klinken.

  27. Ik ben heel trouw. Mensen waar ik echt om geef/ goede vrienden daar kan ik veel van hebben. Maak dus ook nooit ruzie, soms bloedt iets dood maar ik breek nooit zomaar af. Maar soms kom ik ook te weinig voor mijn eigen ” belang” op, dat is ook wel een puntje.

  28. Ik heb een paar echt heel goede vriendinnen (ik kan ze op 1 hand tellen) en een heleboel kennisvriendinnen zeg maar. Eén heel goede vriendin heeft een totaal ander leven dan ik en regelmatig erger ik me aan haar. Dan kan ik twee dingen doen: het uitspreken of me erbij neerleggen. Een tussenweg is er dan niet. Ik spreek het dan uit en dat lucht op. Het wordt ook goed opgepakt en dat is ware vriendschap. Die kan tegen een stootje. Ik vind wel dat je altijd eerlijk moet zijn, ook al kan dat vervelende consequenties hebben. En ik vind dat je niet aan mag nemen hoe een ander zou kunnen reageren. Hoe goed je iemand anders ook kent. Misschien verrassen ze je immers met hun reactie. Wat dat betreft spreek ik ook uit ervaring. Alleen dan de andere kant op: die vriendschap bestaat niet meer.

  29. Ha zuster Klivia,

    Mensen komen en gaan nu eenmaal in je leven, men hecht zich niet zo sterk meer als vroeger.
    Zou er ook de pest in hebben als men zo in ons hui tekeer zou gaan.
    Eens mee gemaakt, kind in pisbroek op een kussen van het bankstel zetten, grrrrrr, dan is de kapper zelfs leuker. oma

  30. Interessant onderwerp. Hier leeft die materie ook.
    Ik ben van mening dat bepaalde mensen op bepaalde momenten bij je passen maar dat je niet te krampachtig moet doen als het op een gegeven ogenblik niet meer past.
    Je loopt allebei je weg, komt elkaar onderweg tegen, loopt een klein of groot stuk samen op en hoe beide paden daarna vertakken? De geheimen van de toekomst.
    Een vriendschap beëindigen is lastig. Ik kies daarom meestal voor de doodbloedtactiek. Misschien niet altijd fair maar dat is dan jammer. Geeft de wederpartij meteen een extra reden om niet te lang te blijven treuren. 😉

  31. Als je je ergert aan de kinderen van je vriendin…niet kan zeggen tegen haar dat ze wellicht iets strenger zou ‘kunnen’ zijn of bijvoorbeeld zelf tegen het kind kan zeggen dat hij niet over jouw tenen mag rijden….dan houdt het op een gegeven moment gewoon op…ergenissen zijn funest vind ik
    Je moet jezelf kunnen zijn bij mensen….ten alle tijde kunnen zeggen wat je voelt, vindt enz….als dat niet kan voel je dat op een gegeven moment gewoon aan de sfeer….dan match je volgens mij niet samen…en sommige mensen matchen sowieso niet snel met anderen 😉

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s