Kilte.

In mijn werk kom ik veel mensen tegen die al tig jaar samen zijn en waar de huwelijkskoek al voor de watersnoodramp op was. Maar die nog wel steeds samen zijn. Omdat ze beloften ten overstaan van God hebben gemaakt. Of omdat ze niet weg durven te gaan bij hun partner. Of om 100 andere (onbegrijpelijke) redenen waar ik alleen maar naar kan raden.

Ik herinner me het huwelijk van mijn (inmiddels beiden overleden) opa en oma nog goed. Gereformeerd en tig jaar getrouwd. Geen warmte te vinden, maar slechts een kille acceptatie. Ze sliepen in hetzelfde bed en deelden een voordeur. Maar dat was zo ongeveer het enige. Zij praatte over hem waar hij bij was en alsof hij een cavia was. ‘Teun heeft weer zo’n erge last van jeuk, hij heeft zichzelf helemaal opengekrabd. En wie mag weer het bed verschonen?’ Hij op zijn beurt verstopte overal in huis tandenstokers en noemde mijn oma een huisvrouw van niks als bepaalde stokjes na geruime tijd nog steeds op die plek lagen. Erg liefdevol dus.

Ik kom bij veel patiënten thuis die al jaren gescheiden slaapkamers hebben. Laatst nog: 2 mensen die gingen verhuizen vanuit het huis waar ze samen 40 jaar hadden gewoond, naar het verzorgingstehuis. ‘Er hoefde niet veel meer aan te gebeuren, alles ziet er strak uit’, zei de vrouw. ‘Onze zoon moet alleen nog even een gipswandje in het midden van de slaapkamer maken. Want je denkt toch niet dat ik samen met hém in 1 ruimte wil slapen?’ Daarbij wees ze vol walging naar haar man.

Ik ken mensen die elkaar in hun beider huis niet eens meer groeten. Die elkaar volledig negeren. Zij gaat wel eens weekendjes weg, naar haar vriendin in Maastricht. Ze meldt het hem niet eens meer. Hij, op zijn beurt, gaat niet bellen als zij ineens ’s avonds niet thuiskomt. Hoe raar is dat?

Een andere patiënte wast alleen haar eigen kopjes en bordjes af, die van hem laat ze op vuil het aanrecht staan. ‘Dat doet die lul zelf maar’.

Weer een andere is al 40 jaar getrouwd met een man die -2 jaar na hun huwelijk- ineens out of the blue, zonder enige vorm van overleg Jehova’s getuige werd. Beide dochters die ze samen kregen, zijn ook van die stroming. Mevrouw heeft in de loop van de jaren een schurfthekel aan haar man gekregen omdat hij naar haar zeggen ‘alle lol uit haar leven heeft gehaald’. Scheiden is geen optie, want dan ziet ze haar (klein)kinderen nooit meer. Dan wordt ze verstoten. Elke keer als ik haar zie, is ze ongelukkiger dan de keer daarvoor. Het sloopt haar, samenleven met een man wiens bloed ze zowat kan drinken.

Er zijn momenten dat ik Vlam wel achter het behang kan plakken. Ik zie ook wel eens aan zijn ogen dat hij me het liefste over de knie zou willen gooien (op een niet-BDSM manier ;)) Maar die komen eigenlijk zelden voor. Ik kan ze op 1 hand tellen. We zijn uiteraard relatief kort samen, wie weet hoe we over 20 jaar met elkaar omgaan? Ik hoop met net zoveel respect en warmte is, als nu. En zo niet, dan pak ik mijn beauty case en ben ik weg. Mijns inziens ben je nooit te oud om voor jezelf te kiezen. En ja: ik weet dat ik mazzel heb met mijn financiële zelfstandigheid (waar ik overigens hard voor heb gewerkt, om zo ver te komen) en de tijd waarin ik leef.

32 thoughts on “Kilte.

  1. Vroeger ging men sowieso niet makkelijk bij elkaar weg, dat deed je gewoon niet, mijn ouders hadden ook veel beter kunnen scheiden, ze hebben ons (lees, 4 zussen + broer) leven behoorlijk zuur gemaakt en nog steeds samen met een hoop spanning én aparte kamers…zoiets gaat mij never-nooit overkomen.
    Toen mijn kinderen heel klein waren ben ik gescheiden, weggegaan terwijl ik niet financieel onafhankelijk was, maar dat was ik na een klein tijdje wel…nooit spijt gehad van die stap.
    Daarna mijn huidige man leren kennen, best thing ever happened to me 😉
    Een relatie is voor mij liefde, geborgenheid, jezelf kunnen zijn en af en toe bonje mag ook….als die balans er niet meer is, ben ik weg…liever alleen (met de kinderen natuurlijk) dan met een man waar ik niets meer mee kan….

    Werkse! ik moet echt iedereen wakker gaan roepen snel nu….de tijd gaat té snel…

  2. Mijn oma had ook een zeer liefdeloos huwelijk. Scheiden kon niet, ze was financieel afhankelijk.
    Toen werd de AOW ( in 1957 ) ingevoerd, en op de dag dat mijn oma 65 werd, pakte ze haar spullen en ging weg. Maar er mocht in de familie niet over gesproken worden, grote schande. Toen zij jaren later stierf, mocht de achternamen van haar kinderen niet op de rouwkaart, dat had ze zelf zo geëist, want dan zouden “de mensen” zien dat ze een andere achternaam had dan haar zoons.
    Vreselijk, maar wel heel dapper dat ze het toch gedaan heeft.
    Marijke

  3. Vreselijk he, zulke mensen ken ik ook wel. Vooral van die mensen die over de ander praten in de derde vorm. Mijn schoonmoeder bekende mij ooit eens dat ze heel graag met iemand anders had willen trouwen maar ja , dit was een betere partij..inmiddels zijn ze ruim 40 jaar samen..ik moet daar niet denken hoor.
    Toen je het tandenstoker verhaal vertelde ging ik wel even twijfelen aan Meneer Williams..die doet dat ook..maar volgens mij meer uit laksigheid om ze zelf op te ruimen 😉

  4. Meiden, zorg ervoor dat je een opleiding hebt en voor jezelf kunt zorgen! Mij geleerd door “ons moeder” die al jong weduwe werd.

  5. Hoe kunnen mensen dat volhouden…
    Lol hebben in je leven is zoveel meer waard dan wrok…
    Jeetje zeg een schop onder hun kont zouden ze moeten krijgen…
    kiezen voor zichzelf, waar een wil is is een weg, hoe dan ook!

    Pffffttttt….. moet er niet aan denken zo te moeten leven!

  6. Ik denk wel eens dat sommige mensen alleen-zijn nog erger vinden dan samenwonen (samenleven kun je het niet noemen) met iemand met wie ze allang geen band meer hebben.

  7. Ik zit met verbazing te lezen… tandenstokers als checkpoint neerleggen???

    Nu ken ik niet veel mensen die zo lang getrouwd zijn. Behalve mijn ouders dan, inmiddels 47 jaar getrouwd, maar die twee mutsen gezellig met elkaar en steken geregeld de draak met elkaar. Gaan op vakantie en doen samen het huishouden etc.

    Pff ik moet er niet aan denken om zo te leven als jou opa en oma of die andere “stelletjes”…

  8. Mijn oma is gaan scheiden in de jaren ’60, in die tijd natuurlijk heel wat. Niet dat de man die daarna volgende zo geweldig was, ook dat hield geen 40 jaar stand, maar toch nog te lang.
    Gelukkig dat het tegenwoordig wat sneller gaat als het samen niet gaat, alleen heb het idee dat het wel een hype is geworden, er echt aan werken zie je niet meer zo snel.

    Als het leven van elkaar zuur gemaakt wordt, snel uit elkaar gaan. Hoe moeilijk het soms ook lijkt. En zelfstandig wordt een vrouw snel genoeg. Gelukkig is die mogelijkheid er in Nederland wel voor.

  9. Het lijkt mij verschrikkelijk om zo samen het leven te leven. Ik zal er alles aan doen om mijn huwelijk zo lang mogelijk in stand te houden maar ik blijf niet aan een dood paard trekken, dan ben ik weg (reeds 2x gebeurd, ben bezig met 3e en laatste poging 😉 ),

  10. Over andermans relatie – en redenen om al dan niet te scheiden et cetera – doe ik geen uitspraken. Ik ken nooit alle ins en outs… ik ga er in ieder geval voor, tot het eind, bij mezelf

  11. Ik weet wel wat ik met die tandenstokers van hem had gedaan… 😉
    Zelf heb ik een relatie van 21 jaar. We lopen nog steeds hand in hand op straat en we maken nog steeds ruzie omdat de een vindt dat de ander te weinig aandacht geeft. Ik kan me niet voorstellen dat je met elkaar samenwoont en apart slaapt en meer van dat soort dingen. Het lijkt me zo kil! Dan maar liever alleen.

  12. Hoi Kliefje,

    Wat een geluksvogel ben ik toch…. ik heb een goed huwelijk. We zijn allebei van het soort dat zoekt naar wat ons bindt ipv wat ons scheidt. We kennen elkaars gebruiksaanwijziging, elkaars kwaliteiten en beperkingen. Het wordt wel saaier nu we meer dan 20 jaar samen zijn maar we worden ook ouder en hoeven niet dagelijks onszelf te bewijzen. We zijn types die kijken naar wat we wel hebben en niet altijd streven naar meer en beter etc.

    Je voorbeelden vind ik schrijnend, maar wie ben ik om daarover te oordelen?

    Prachtig beschreven overigens!

    groetjes,

    Dorothé

  13. Hand in hand lopen heb ik nooit gedaan, het zit gewoon niet in me. En gelukkig ook niet in Dinnetje. Maar binnen onze muren, daar toon in elke dag nog mijn liefde, respect en warmte voor haar.

    Love As Always
    Di Mario

  14. Haha, die tandenstokerverstoppende opa…

    Maar je hebt gelijk, het heeft ook alles met financiele onafhankelijkheid en de cultuur te maken. Vroeger “deed” je dat gewoon niet, accepteren maar. Ik ken die generatie ook goed. Tegenwoordig is het veel meer tendens om als een of andere karaktertrek je niet bevalt er mee te stoppen en een ander te zoeken (waarbij je tegen hetzelfde probleem aanloopt). Best, prima, doe wat je denkt dat goed is. (Maar als er kinderen in het spel zijn, probeer dan net even iets harder je best te doen, ik zie wat gevalletjes bij ons op school die daar echt helemaal niet beter van geworden zijn, van het geruzie en scheidingen en “nieuwe” vaders of moeders…)

    1. Disclaimer: ik wil niemand veroordelen hoor, heb zelf ook wel de ene man voor de ander ingeleverd. En de ene situatie is de andere niet. Etc etc. (phew, net op tijd voor andere reageerders me gaan lynchen?!)

      1. Dan lynchen ze mij ook maar want ik vind dat je gelijk hebt. Onze wegwerpmaatschappij werpt ook net zo makkelijk relaties weg. Ik zie soms redenen van mensen om te scheiden dat ik denk ‘waarom hebben jullie in vredesnaam geen relatietherapie geprobeerd? Er was nog liefde genoeg om het te proberen’.

  15. Ik ben dit jaar 34 jaar getrouwd en nog even gek op mijn man als toen. Natuurlijk zijn er hobbels geweest, maar ik zou hem voor geen goud willen missen. Wij zijn tegenwoordig heel ouderwets geloof ik omdat wij nog bij elkaar en gelukkig zijn.

  16. jaha…hoe zuur kun je elkaar het leven maken ( je man als cavia beschouwen…hahahahaha)… ik heb er voor de rest geen oordeel over: ellende bindt soms beterm/meer dan liefde…maar ze moeten er niet over gaan zeuren…dan ben ik weg…

  17. Ik ben ook zoals jij, bevalt t niet meer dan ben ik foetsie. Ik werk er wel hard aan hoor, aan een relatie, maar als t echt niets (meer) is dan is het klaar. Move on, denk ik dan, plenty fish in the sea, meer mannen dan kerken, enfin, je snapt t wel.

  18. Ha zuster Klivia,

    Mensen zijn rare wezens ook in een huwelijk, of andere samenlevingsvorm.
    Zelf ken ik ook een stel at al heel lang samen woont en kind hebben en het zelfde gedrag vertonen als wat je net schetste.
    Denk dat het in de mens zelf zit en niet in de vorm. oma

    Ot. Je verzoekje staat genoteerd voor de volgende show.
    De shows staan allemaal op: http://www.wir-3.com/

  19. Ik denk ook dat het tegenwoordig veel makkelijker (soms te makkelijk) en meer geaccepteerd is om uit elkaar te gaan. Gelukkig maar, voor veel mensen. Ik heb zelf ook na een kort huwelijk (nog geen kinderen) gekozen voor een scheiding. We waren gewoon echt niet lief meer voor elkaar. Ik was ervan overtuigd dat geluk anders hoorde te voelen. Het is me door velen niet in dank afgenomen, maar ik koos nu eens voor mezelf en ik heb wel mijn theorie bewezen: ik ben daarna mijn lieve Man tegenkomen! En mijn ex is ook weer getrouwd.

  20. Jij hebt wel altijd wat te vertellen als je thuis komt hè? Vreselijk zulke mensen.
    Wij zijn dit jaar 23 jaar getrouwd en nog 2 jaar samenwonen, en ik ben nog steeds superverliefd. Seurry. Haha.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s