Kinderergenissen.

Naar aanleiding van mijn stukje over de honden op het strand, kreeg ik onderstaand commentaar:

Trudy op 6 juni 2012 om 15:43 schreef:

Geweldig leuk stukje weer, al die reacties alleen al. Ben geen hondenhater maar hou meer van katten, wacht nu op een blog over vervelende kinderen, heerlijk nog meer commentaar.

Trudy: je wordt op je wenken bediend. Vandaag een fijn blogje over kinderergernissen. Want ook die kunnen er wat van. Die van mij uiteraard niet, die is zo geweldig opgevoed. Maar kinderen van anderen, brrrrrr…. Praat me er niet van.

Laten we beginnen te zeggen dat ik geen allemansvriendje ben, niet wat volwassenen, en niet wat kinderen betreft. Ik ben niet zo’n immer goedgemutste moeder die alle kinderen onder haar vleugels wil nemen en smelt bij het aanzicht van baby’tjes. Die pannenkoekenbakkend en ‘In de maneschijn’ zingend gezellig van alles onderneemt met haar nageslacht en sloten van haar vriendinnetjes.

Ik vind versgeboren baby’s best aandoenlijk, maar mijn eierstokken gaan er niet van rinkelen. Er zitten clipjes op en die zitten daar prima. Bij elk jankend, dreinend kind, voel ik ze trouwens strakker aantrekken, die clipjes. Het is een soort Pavlov reactie in mijn buik.

Zo was ik laatst een heerlijk dagje vrij en toog ik naar de plaatselijke V&D om daar wat rond te kijken voor jurkjes voor Jill. Ik was nog niet binnen en daar begon een kind te blèren. Door merg en been ging het, niet normaal. Mijn trommelvliezen deden er zeer van. De moeder winkelde met uitgestreken hoofd onverstoorbaar verder, totaal blind voor de geïrriteerde blikken van het winkelend publiek. Ik ben maar weer onverrichter zaken vertrokken. Bloed- en bloednerveus word ik van huilende kinderen. Is het nou zo’n moeite om ze even te troosten? Of te smoren in een van het rek afgetrokken kledingstuk?

Het fijnste vind ik een driftbui en plein publique. Dat zo’n kind een enorme scheur opentrekt en de ouder na 11x ‘nee’ gezegd te hebben, dan tóch overstag gaat. En dan dat triomfantelijke hoofd van het winnende kind. Ik krijg er altijd plaatsvervangend schaamtegevoel van.

Ik ken iemand wiens leven uitsluitend en alleen om haar kinderen draait. Ben ik met haar in gesprek, dan word ik net zo makkelijk even ‘on hold’ gezet als haar zoontje om iets te drinken komt vragen. Ze schenkt niet even snel wat in, ze gaat uitgebreid vragen wat hij dan wel niet wil, zet hem op het aanrecht, knijpt liefdevol in zijn wangen en zegt tegen mij: ‘Is het geen lekker ding?’ (Op zulke momenten houd ik wijselijk mijn mond. Ik kan het wel hoor. Soms.)

Zou Jill mij in de rede vallen, dan zou ze moeten wachten tot ik uitgepraat was. Ik denk namelijk niet dat ze aan een infuus met vocht moet als ze een kwartiertje moet wachten.

Wat te denken van het vriendinnetje van Jill die wij enige maanden geleden meenamen naar de stad en een compleet verzorgd uitje schonken? Geen dank je wel, niks. Ze is zonder wat te zeggen naar huis gegaan. Perplex was ik.

Of kinderen die met hun schoenen op de bank gaan lopen? Ik vind lopen op een meubelstuk sowieso een beetje gek.

Kinderen die een hele kast aan speelgoed leegtrekken, op de grond flikkeren en vervolgens buiten gaan spelen? En dan zo’n moeder die alles braaf opruimt en zeurt dat ze het zo zwaar heeft? (Je kunt ze ook leren zelf hun rotzooi op te ruimen.)

Peuters die de dvd speler zelf mogen bedienen? Zonder te vragen een appel van je fruitschaal pakken? Ineens in je slaapkamer zitten? Need I say more?

Ik vind echt niet dat kinderen op een Von-Trapp-achtige manier op moeten groeien, maar een beetje orde en regels en structuur kan in sommige gezinnen absoluut geen kwaad.

Beter nog: het worden er leukere volwassenen van. En het scheelt ons land een vermogen aan (veelal onterecht voorgeschreven) Ritalin. Iedereen blij.

45 thoughts on “Kinderergenissen.

  1. Leuk stukje weer.
    Ik vind kinderen hartstikke leuk, zolang ze maar in een klas zitten en ze aan het eind van een schooldag weer naar huis gaan.
    Als ze in het wild rondlopen vind ik ze meteen een stuk minder leuk.

  2. zoals je zegt : later als ze groter worden blijft dat gedrag, maar ze worden niet meer zo schattig bekeken en dan is het hek natuurlijk van de dam. Nu wat regels bijbrengen en hun leven zal later nog zo aangenaam zijn.

  3. Wat nog maar één reactie? Dan moet ik vanavond maar even terugkomen.

    Wij voeden ze thuis best wel ‘vrij’ op. Ze mogen (bij ons thuis) een hoop dingen zelf ontdekken. Maar een nee blijft een nee… En die discussie durf ik best met ze aan te gaan. En ehhh, het is bij ons thuis heel normaal dat je elkaar bedankt voor dingen. Dus dat dagje uit met Shirel kan ik inplannen bij jullie?

    Love As Always
    Di Mario

  4. Gelukkig dat (de mijne) onze kinderen nu ‘groot’ zijn en alleszins redelijke volwassenen, heb ‘k toch iets goed gedaan!
    Verder kan ‘k volmondig zeggen; “Amen”
    groet

  5. Hoewel dol op mijn kinderen en vroeger veel opgepast, ben ik ook niet de grootste kindervriend. In ieder geval niet als ze zich niet normaal gedragen. Mijn kinderen leerden al vanaf hun geboorte het woord nee kennen, krijgen zeker niet latijd hun zin of alle onverdeelde aandacht als ik met iemand in gesprek ben en moeten netjes andere mensen gedag zeggen in plaats van ze compleet te negeren, wat een neefje van 10 namelijk wel doet en daar wordt niets van gezegd, onbegrijpelijk! Jochie heeft wel een keer krijsend op de grond gelegen in een vakantieparkrestaurant. Voelde me zo opgelaten en bekeken. Maar ja, wie wordt er nou niet een beetje opstandig van zo’n plek 🙂 Ik gaf overigens niet toe, dan maar een huilende peuter!
    Mensen kunnen zo lekker klagen over de jeugd, maar ik denk dan wel ‘kijk eerst eens naar jezelf en je eigen kinderen, daar gaat het vaak al mis. (daar bedoel ik nu niet jou mee hoor)
    Leuk logje dus!

  6. Haha, ik las de laatste zin snel en verkeerd. Dacht dat er iets stond in de trant van: schrijf ze allemaal Ritalin voor, iedereen blij 😉
    Ik kan me vooral ergeren aan ouders die ‘gewoon niks doen’ wanneer een kind zich misdraagt. Over de misdragingen zelf denk ik wat genuanceerder. Ik heb ooit zelf getobd met een peuter die ontzettend ondeugend was (en in ogen van andere ouders misschien gewoon een rotjong was). In de winkel weglopen, onder schappen gaan liggen en dan zo dat ik hem met geen mogelijkheid te pakken kreeg. Ik kan me mijn onmacht en boosheid nog herinneren. En dan die starende blikken van andere ouders. Pffffff, ik krijg het er nog warm van. Nu heb ik twee pubers in huis en hij is juist de gemakkelijkste. Nummer twee, destijds een keurige peuter en kleuter, bezorgt me nu grijze haren. Opvoeden is de helft van het werk. Maar de andere helft, hun karakter, daar heb je niet altijd invloed op, daar ben ik wel achter.

    1. Uiteraard zijn er ook karakters, ligt het niet altijd alleen maar aan de opvoeding. Maar ik durf te zeggen dat daar wel heel erg veel mis gaat. Ik kan legio voorbeelden noemen vanuit mijn werk.

  7. Ik ben ook niet echt groot knderfan. Ik vind ze vaak brutaal en druk. Ik zal dan ook zelden meehelpen als er op school iets te doen is. Ben daarom 6 jaar penningmeester van de OV geweest, dan deed ik toch nog iets. En ik vind kinderen die roepen ‘je bent mijn moeder niet’als jeze corrigeert echt helemaal verschrikkelijk.

  8. Ik denk dat kinderen anno 2012 gebrek hebben aan regelmaat en aan strakke lijnen van de ouders, en ze willen geen verantwoording nemen, de ouders… de makke van deze tijd.

  9. Ondanks moeder te zijn van een gezin met drie en nog eens juf, ben ik ook allergisch voor andermans kinderen. Ik vind huilende kinderen vreselijk, daar word ik helemaal kriebelig van. Van babies smelt ik totaal niet, behalve dat ik ze zie als een project om mijn creatieve uitingen op los te laten.
    De vader van de meisjes verzuchtte wel eens of we ze niet rond een jaar of 3 konden krijgen ;-).
    De discussie over ritalin by the way , daar word ik erg moe van,, tegenwoordig is elk druk kind een kind met een afwijking, terwijl je ook eens kunt kijken wat er allemaal van kinderen wordt verwacht, thuis (applausgeneratie) en op school. Daar zou elk normaal kind al een sik van krijgen!

  10. Heerlijk stukje! Ik ben over het algemeen dol op kinderen, mits goed opgevoed. M’n nichtje van vijf haalt het bloed onder ieders nagels vandaan maar omdat het een wonder is dat ze we überhaupt is lachen pa en vooral ma er maar schaapachtig om. Ik weet niet wie ik irritanter vind maar op mijn nichtje pas ik niet!

  11. Ik ben wel iemand die smelt van babytjes, nog steeds, ook als ze huilen ;p. Maar het mooiste theater vind ik de paniek van de ouder(s) als er een dwarse peuter in de winkel (of ergen anders) op de grond ligt. Heerlijk zo’n kind, van een ander dan.

  12. Bewust kinderloos. En niet omdat ik niet van kinderen hou. Dan word ik de beste stuurvrouw aan wal, nu.

    Oei was de gedachten bij de laatste zin. Ik dacht dat daar wel flink wat commentaar op zou komen. Ben het er helemaal mee eens. Ik ken ze en geef gerust een opmerking als zij hun kind die troep geven. Lekker rustig nu. Je hebt er geen kind meer aan. Ongeveer in die trend. School roept en ouders geven pffff. Niet verder kijken maar vol vertrouwen die pillen elke dag bij het ontbijt.

    Dat met in de winkels erg herkenbaar. Wil dan ook het liefst zo snel mogelijk er weer uit. Word er erg onrustig van.

    Natuurlijk zie ik ook dingen op het gebied van opvoeding dat ik denk, gaat het nog gebeuren of moeten de kinderen hun zelf opvoeden? Maar goed nu komt de stuurvrouw eraan. Waarschijnlijk als ik kinderen had gehad had ik het anders gedaan.

    Had meer commentaar verwacht maar tot nu toe valt het reuze mee;-)

  13. Ook weer zo herkenbaar. Ik kan mij ook kapot ergeren aan het gedrag van kinderen en aan ouders die daar dan niks tegen doen. En ook ik heb helemaal niks met baby’s. Ik vond één kind gelijk al genoeg en heb nooit meer het verlangen gehad er nog één op deze aarde te zetten.
    Weet je wat ik erg vind? Wanneer je visite hebt en je hebt de kinderen een ‘eigen’ zakje chips gegeven en die hebben ze opgegeten, waarna ze vervolgens in de schaaltjes voor de volwassen gaan graaien en binnen no-time alles naar binnen werken.
    En de ouder zegt niks….grrr.

  14. Ik ben het behoorlijk met je oneens, maar dat mag. Niet dat er geen regels moeten zijn, maar in de essentie denk ik dat we hierin nogal van elkaar verschillen. Met name mijn dochter gedraagt zich voorbeeldig buiten de deur, dus wat dat betreft ben ik tevreden. Mijn peuterzoon kan een behoorlijk draakje zijn, en de mening van de buitenwereld maakt dat ik soms half overspannen raak. Ik vind dat niet kloppen. Ik vind dat mensen wel iets begripvoller mogen zijn naar moeders van peuters, in plaats van het eeuwige veroordeel. Ik troost hem, of spreek hem op zijn gedrag aan en ik geef hem zeer zeker zijn zin niet (nooit!). Maar peuters huilen. De mijne heel veel. Ik weiger daardoor een kluizenaars bestaan te hebben.

    Zo stapte ik onlangs van mijn fiets om een moeder met een moeilijk peutermoment te vragen of ze hulp nodig had. De moeder begon spontaan te huilen, omdat ze niet wist wat ze moest doen en niet had verwacht dat iemand haar te hulp zou schieten. Ik heb niks gedaan, maar even stoppen was blijkbaar voldoende.

    Oh en, mijn kinderen mogen wel een appel van de fruitschaal pakken. Of een banaan. Zelfstandigheid noem ik dat 😉

    1. Je hebt helemaal gelijk twistvrouwe. Ik vind dat de buitenwereld wel wat begripvoller mag zijn naar kleintjes. Je wordt toch ook niet boos op een bejaarde omdat ze te langzaam lopen of je niet gelijk horen? Of op een mongooltje? Kinderen zijn nu eenmaal geen volwassenen.

      1. Klopt dat ze geen volwassenen zijn. Dit blogje heeft ook meer te maken met de manier van opvoeden van veel mensen, het is geen aanval op kinderen 😉

        Ik ben dan wel geen allemansvriend, ik heb absoluut geen hekel aan kinderen…

  15. Tsk, wat een meegaande reacties allemaal. Wellicht hier en daar last van het ‘mijn kind is ok, maar dat van jou niet’ syndroom 😉
    Ik zit op de lijn van de twistvrouw – uit pure noodzaak, ha ha ha.

    Mijn kindjes zijn bij ons gekomen toen ze ouder waren – het maakt niks uit. Grenzen aftasten, eigen dingen ontdekken, karaktertje ontwikkelen: het hoort erbij. Het súpergrote verschil met toen de moppies er nog niet waren is inderdaad dat ik nu stop als ik iemand het zwaar zie hebben met een zich over de toeren werkende peuter en mijn hulp aanbied. Voorheen liep ik me heerlijk te verontwaardigen en mijn neus op te halen en te denken ‘pfa, dat gebeurt mij niet’. Voelde best fijn hoor, die morele superioriteit.

    Totdat ik er ineens eentje kreeg die nog een graadje of 10 erger bleek te zijn. Ai. Boontje komt om zijn loontje..
    Nu glimlach ik vriendelijk – ook met dat warme rode hoofd – naar al die vrouwen en oudere mannen (nooit mannen van mijn leeftijd, die kijken er écht heel anders tegen aan!) die me verontwaardigd aankijken omdat zoonlief met de meloenen aan het voetballen is. Waarna ik hem en plein public een standje geef – en dus diezelfde blikken weer krijg omdat hij zo vréselijk zielig (en hard..) kan huilen. Hoe was het ook al weer? Het is niet goed of het deugt niet?

    Ik heb liever dat ze die appel of banaan pakken dan de snoeppot elders plunderen 😉
    Nog liever heb ik het als ze het elders éérst even vrágen.. maar dat schijnt wel goed te gaan. Klaarblijkelijk werkt dat vechten thuis toch uiteindelijk wel door 😉

    1. Iedereen doet het op zijn manier. Ik op het mijne. En daarbij heb ik wrs een makkelijk kind, das mijn mazzel. Neemt niet weg dat ik me wel eens stoor aan andere kinderen. Ik ben geen heilige, gelukkig niet 😉

      Ik heb -zoals je weet- diep respect voor je. Zou het je vooral ook niet na kunnen doen.

      1. Yup, het gaat om de combi ouder-kind en wat het beste in die combi werkt. Zo zal ik mijn kind nooit een uur aan tafel laten zitten ‘omdat het bord leeg moet’, maar geldt bij ons wél de regel dat je altijd moet proeven. Met je handjes van andermans spullen afblijven, ook zo een. Of van elkaar (da’s een werk in wording ben ik bang). En kinderen maken nu eenmaal lawaai, rennen, springen, vliegen en doen. Als mijn hoofd er niet naar staat ga ik dus niet een drukke VD in waar ik de grote kans loop tegen blerende kinderen aan te lopen. Want ook ik stoor me, ook nu nog, bij tijd en wijle – mateloos – aan andermans kinderen. Maar nog meer aan de óuders die er bij staan en niet ingrijpen, niet zozeer aan de kinderen. Die moeten het nog leren. Die zgn. volwassenen… die hádden het al moeten weten. Ik ben heeeel erg voor streng zijn naar ouders toe, waar zou ik dat nou toch vandaan halen… 😉

        Dank voor de veer *buigt zich en plukt ‘m ergens uit – het fietst zo lastig*.
        Tuurlijk wel: als je ergens voor staat dan stroop je je mouwen op en gaat aan de slag 😉

  16. Oke, ik trap er in. Honden, die moeten streng opgevoed en het liefst uitgezet naar andere landen waar ik niet op vakantie kom. Maar kom niet aan kleine kinderen, niet aan de mijne en niet aan die van anderen (-;

    Baby’s daar smelt ik nog steeds van, en peuters, kleuters… enig. Ze zijn zo klein, vergeef ze alsjeblieft dat ze niet in het grote mensen ritme meelopen?! Dat meen ik serieus voor een keer. Autoritaire opvoeding, ik heb er niets mee. Kijk eens naar een kind, probeer te bedenken waarom ze iets doen of niet doen, luister naar ze… en vel niet zo snel een oordeel.

    Ik zie als ik met peuter ronddrentel heel veel lieve begripvolle mensen maar ook mensen die gewoon geen feeling hebben met kinderen. Natuurlijk moeten ouders ze dingen bijbrengen en leren (opvoeden) maar dat wil niet zeggen dat ze niet gewoon kind mogen zijn en zelf dingen mogen proberen. Een driftbui hebben is heel normaal en nee zeggen hoort erbij, hoe irritant dat (meestal het meest voor de ouders zelf) ook is.

    (En voor iedereen denkt dat ik in de supermarkt met zo’n schreeuwer loop die perse snoep wil, nee, dat is me gelukkig nog nooit gebeurd. Dat klasgenootje van 7 wel, die met die strenge moeder. Mama, ik wil NU een cadeautje… )

    1. Ik doe niet aan autoritaire opvoeding, ook niet aan hoe jij het doet waarschijnlijk. Gewoon, iets er tussenin, op mijn eigen manier. En ik heb een kind dat het goed doet en huppelend door het leven gaat. Prima toch?

      1. Zo is het. Je moet doen wat bij jou én bij je kind past. Ik heb er drie en hoewel ik bij alle drie natuurlijk dezelfde mening heb over wat wel en niet goed is, heb ik wel bij alle drie andere “trucjes”, wat bij een werkt doet het bij de ander niet, een heeft meer sturing/begrip/aanmoediging/uitleg/weetikveel nodig…

        1. Hear hear hear hear!
          Waarbij dat ´weetikveel´ in huize Sabine ingevuld wordt met knuffels, kietelen, boze blikken, nekvel grijpen en soms een ronduit ´nee, het is NU genoeg´.

          En heel gek. Ook mijn kindjes laten het wel uit hun hersenpannetjes om in de winkel aan mama´s hoofd te gaan zeuren om snoep – ze weten dat ze dan binnen 10 seconden retour auto en huis gaan.. helemaal toen ik het óók deed toen er een vriendinnetje van toen 6 mee was die dacht ´kom, laat ik eens kijken wat ik bij déze mevrouw kan uithalen´. Hi hi hi hi.. de mensen vonden haar gebler wat minder, kan ik je vertellen. Haar moeder schaamde zich halfdood.. ook niet nodig.

  17. Ha, ik loop ook zonder er aandacht aan te schenken door als mijn kind vanwege een driftbui begint te huilen. Jammer dan voor de omgeving, ik vind het belangrijker dat mijn kind leert dat het niet altijd alles kan hebben wat het wil.

    Ik vind het belangrijk dat kinderen normen en waarden leren (zoals dank-je-wel zeggen, mensen netjes aanspreken, respect tonen en nog meer deugdzame dingen), maar vind het niet (meer) zo erg als anderen zich aan mijn kind irriteren. Doen ze namelijk ook als ik dat steeds probeer te voorkomen en dat kost me dan dus extra veel energie zonder nut 😉

    En ach, ik irriteer me ook regelmatig aan de kinderen van anderen, dat is echt niet altijd de schuld van de ouders.

  18. Leuk stuk, zeer herkenbaar (as usual) 🙂 Alleen de laatste zin vind ik niet zo geweldig. Gelukkig staat er nog het woord ‘veelal’ in. Niet altijd dus. Ik was ook altijd sceptisch in dit opzicht, tot mijn zoon mij het anders liet inzien… (zie bijv. http://louterlou.wordpress.com/2011/12/01/ja-een-pilletje/ – beware, enige frustratie voorhanden). En ja, hij was een huilbaby… Er komt zoveel meer bij kijken dan slechts een stelletje slechtopvoedende ouders :-S Maar op zich ben ik het geheel met je eens, dat wel 🙂

    1. Tuurlijk, veelal. Uitzonderingen daargelaten, maar ik zie héél veel kinderen op mijn werk waarbij het niet nodig is. Tis gewoon zielig dan. Er zijn ook plenty onderzoeken die dat uitwijzen, dat kinderartsen iets scheutig zijn geweest. Gelukkig lijkt eea te veranderen.

  19. Hi Kliefje,

    Thuisblijfmoeder van 3 boys in de (pre)puberleeftijd 11-13-15 ben ik en hoeveel ik ook van de jongens hou: kinderen opvoeden is vaak niet leuk!!! Het is moeilijk, uitdagend, en soms bevredigend als je iets bereikt of kunt overdragen. Iedere fase heeft leuke en mindere kanten en in sommige dingen ben ik beter dan andere. Je groeit mee de leeftijd van je eigen kinderen omdat je je daar wel in moet verdiepen. Ik merk dat ik veel minder begrip heb voor die klassieke peuterpubers in de winkel en die waarom-kinderen. Die fase ben ik voorbij en de werkervaring daarmee ben ik grotendeels kwijt/vergeten.

    Ik ben verder 1 dag vrijwilliger bij de tussenschoolse opvang voor de middagpauze op de basisschool. Je loopt/draait dan 3 pauzes achter elkaar van onder-/midden-/ en bovenbouw. Ik doe dat al 9 jaar dus je mag wel zeggen dat ik ervaring heb. Ik sta bekend als streng maar het gekke is ook dat ze naar me toe komen als er echt wat aan de hand is. Er wordt veel geklaagd over de kinderen: de grote monden, de pesterijen, het meeloopgedrag, de kinderen met etiketjes/rugzakjes van ADHD/PPD NOS en hoe het allemaal mag heten. Het klopt ook dat het een stuk hectischer en gecompliceerder is op het schoolplein als vroeger alleen al omdat de helft van de kinderen uit gebroken gezinnen komt, maar er zijn nog wel meer redenen.

    Ik draai 1x per week TSO om het leuk te houden en ik probeer daarbij niet alleen maar politie-agent te zijn maar om contact te maken vooral met de zogenaamde ‘rotzakjes’ en ‘klieren’ en ‘hormonale brokken’. Dat lukt alleen maar op momenten dat ze niet in een grote groep zijn en op een neutraal moment dwz. als je niet net een conflict met ze hebt. Soms is dat heel leuk en verfissend. Zo’n kind met lange gebruiksaanwijzing blijkt ook maar een gewoon kind, terwijl je hem/haar het andere moment wel achter het behang wilt plakken.

    groetjes,

    Dorothé

  20. Mijn Jongste heeft een pittig karakter, hij kotste voor mijn voeten om zijn zin te krijgen toen hij nog maar 18 maanden was.. Zijn allerliefste bezigheid toen hij 2 was…. midden in de supermakrt zijn adem inhouden en blauw aanlopen omdat hij zijn zin wilde krijgen. En dan vooral als er heel veel andere mensen in de winkel waren natuurlijk.

    In de ogen van de omstanders kan je het als moeder van zo’n peuter nooit goed doen. Als ik zijn kunsten negeer dan ben ik een ontaarde moeder die haar zoon laat ‘stikken’ letterlijk en figuurlijk.
    Als ik hem zijn zin geef, dan ben ik een moeder die haar kind niet de baas is….

    Die ene moeder die dan in die situatie op me afstapte en me vroeg of ik hulp nodig had… ik ben haar nog steeds erg dankbaar.

    Je kind heeft je liefde het allerhardste nodig, op het moment dat hij het eigenlijk niet verdiend…

  21. neen tegen lopen op de bank, laat staan met schoenen aan, opruimen wat je zelf hebt laten liggen: natuurlijk, even wachten totdat ik klaar ben met telefoneren of praten met Matroos, zeker…maar kinderen mogen leren (en dus ook fouten maken)…eigenlijk gaat je blog meer over ouders of over opvoeden. Leuk om te lezen en een verschrikkelijk interessant onderwerp want…ik heb elke dag te maken met pubers van alle standen en vanuit allerlei leefstijlen…..en zie en hoor veel: van de kinderen maar ook van de ouders. En soms moeten ouders ook eerst fouten maken voordat ze begrijpen dat het anders moet ;P

  22. Ha zuster Klivia,

    Denk dat je niks te veel hebt gezegd.
    Of een kind wat met een natte pisbroek op je kussens van je bank wordt gezet, omdat moeders of vader te beroerd is om kind te verschonen. oma

  23. Giga leuk stuk Zuster en nog leuker de reacties 😉
    Ben het eens dat die Ritalin er te snel ingestopt wordt alleen zijn ze er die het wel nodig zijn
    of beter functioneren.
    Opvoeden is hard werken 😉
    Maar denk wel eens dat ouders wel eens te weinig tijd hebben ,niet omdat ze niet willen maar zelf zoveel ´moeten`.
    Je hebt weer stof tot nadenken gegeven, dank je wel !

  24. Kijk, dit bedoel ik nou, zo heerlijk al die reactie s, ben zelf stapelgek op mn 3 kleinkinderen maar zie echt wel hoe moeilijk opvoeden is, wij passen 2 dagen in de week op en ze zijn net als ieder kind ook ondeugend.
    Maar ik ben nog van de generatie thuisblijven toen de kinderen klein waren, dat is t enige wat ik alle ouders gun, de rust die je geeft aan de kinderen.
    Want ikzie toch dat heel veel kinderen t nodig hebben, de regelmaat maar vooral structuur.
    Helaas dat is verleden tijd, nu allemaal niet denken wat n ouderwets iemand, nee hoor ben 65 , pas opgehouden met werken, we rijden al bijna 4 jaar iedere week 350 kilometer om op te passen,zijn altijd met van alles bezig, geniet van de hechte band met de kleintjes.
    Leuk die reactie s, raak verslaafd aan je blog. ben blij dat je erop reageerde!

  25. Ja hoor onderwerpen genoeg in mn hoofd, zag afgelopen week de oranjecamping in Polen,
    helemaal niet erg dat iedereen in t oranje gekleed is maaaaaaaar mannen in n oranje minijurk, sorry ik zou meteen n scheiding aanvragen .

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s