Geheimhoudingsplicht.

Met Vlam heb ik een zeer open relatie. Hij weet alles van me en dat wat ik nog niet verteld heb, mag hij aan me vragen. Ik heb helemaal niks te verbergen.

Omgekeerd geldt dat ook. Als er iemand open en eerlijk is, is hij het wel. Ik vertrouw hem dan ook voor 100%.

Een verademing met een zekere ex van mij die dagelijks mijn telefoon en mail checkte en de geschiedenis van mijn pc doorspitte. Hoe vaak ik het niet heb gehad dat ik mijn webmail opende op mijn werk en dat de inbox leeg was omdat meneer thuis mijn Outlook aan had gezet? Of al die keren dat ik mijn telefoon nog oplichtend op het aanrecht zag liggen omdat hij ‘em net daarvoor had neergelegd? Op het laatste werd het ‘zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten’ en deed ik vrolijk mee. En toen vond ik tig nogal vervelende bevestigingen van dat wat ik stiekem allang wist.

Ik wil nooit meer in zo’n situatie belanden. Vreselijk is dat als je zo met elkaar om moet gaan. Vertrouwen is de basis wat mij betreft.

Vlams telefoon ligt altijd open en bloot en ik heb er nog nooit ingekeken. Ik heb het ding 1 keer opgepakt om een telefoonnummer te zoeken van een vriendin van hem met wie ik een halfvaste afspraak had gemaakt en dat heb ik hem toen ook verteld. Ik voelde absoluut niet de onbedwingbare behoefte sms’jes of belgeschiedenis te bekijken, al zoekende.

Vlam en ik hebben ieder ons eigen netbookje en met zijn exemplaar doe ik niks. Af en toe even help ik met wat softwaredingetjes, maar meer niet.

Omgekeerd geldt dat ook. Al mijn communicatiemiddelen zijn vrij toegankelijk. Mijn wachtwoorden zijn bekend van mail, FB en blog. Als hij dat nodig acht, gaat hij zijn gang maar.

Nou is er alleen de afgelopen maanden een paar keer een zeker ‘niet nader te noemen’ onderwerp te sprake gekomen waarover ik niks wil weten. Het is iets dat absoluut tegen mijn principes indruist. Ik heb een aantal maal voorzichtig gezegd dat ik liever heb dat ik er niks over hoor of zie. Maar dat kwam niet aan geloof ik. Vlam wil het toch graag met me delen.

Gisteren was ik het zat en heb ik zonder de  bekende doekjes gezegd dat ik wil dat hij op dit gebied zijn mond houdt naar mij toe. Het is zijn beslissing, zijn pakkie an en ik wil er buiten gehouden worden. Klaar. We zijn dan wel partners, maar dat betekent niet dat alles wat hij doet of zegt, ik maar leuk moet vinden of moet accepteren.

En dit is het enige onderwerp waarover hij maar ‘oneerlijk’ tegen me mag (moet zelfs) zijn.

O ja: en mocht hij ooit eens vreemdgaan, ook dan is mijn naam Haas en blijf ik liever in het ongewisse. Het lijkt me op dat (hoop ik nooit mee te maken) moment ook beter als hij zijn waffel houdt. Niks uit een raar soort ‘ik-kan-er-niet-mee-leven’ schuldgevoel zijn slippertje gaan zitten opbiechten naar mij toe. Want dat kan hij achter elkaar zijn koffers pakken.

Vertrouwen is een raar goed bij mij. Eenmaal beschaamd, kan ik lastig vergeven.

Maar in dit geval maak ik een eenmalige uitzondering en speel ik graag de struisvogel.

Vreemd? Of vindt u dat alles te delen of bespreekbaar moet zijn? Of zijn er zaken die u voor uzelf houdt?

39 thoughts on “Geheimhoudingsplicht.

  1. Ik heb mezelf ooit zoooo gegeven aan mijn man dat ik op den duur mezelf niet meer was – oei, dit klinkt raar.
    Ik wil nog veel delen met iemand die het waard is, maar zeker niet meer alles, en ik wil me in geen geval nog verantwoorden voor wat ik doe of laat.
    Vertrouwen is inderdaad de key-word, als dat er niet is, heb je volgens mij geen relatie

  2. Mmmm, is moeilijk te beoordelen zo. In principe mag ze van mij alles weten. Maar misschien zijn er wel situaties dat ik denk.. laat maar.Maar ik kan me er zo niets bij voorstellen.

    Love As Always
    Di Mario

  3. Man en ik vertrouwen elkaar ook volledig. Erg fijn en vooral rustgevend in een relatie. Maar er zijn misschien inderdaad dingen die ik liever niet weet. Dat weet ik denk ik pas als het zich zou aandienen. Kan me er wel iets bij proberen voor te stellen, maar het is rustiger om dat niet te doen :-)

  4. Vertrouwen en eerlijkheid daar draait het ook bij mij/ons om. Niet gemakkelijk, bij ons allebei zit/zat er een flinke deuk in. Het heeft dan ook even geduurd voor dat vertrouwen er was. Maar nu? Zit het goed.
    Het lijkt me wel moeilijk om je partner te vragen te moeten over een bepaald onderwerp waarover je niets wilt horen. Als er dan wat over verteld wordt is het immers een leugen. Ik zou dan gaan malen over wat de mogelijke waarheid zou kunnen zijn.
    Heb jij daar geen last van?

    1. Idem bij ons. We zijn alle twee in eerdere relaties nogal gebruikt.

      Nope, ik weet waarover het gaat, maar wil het vervolg niet weten. Ik ga daar niet over malen omdat ik zelf heb aangegeven dat dit mijn keuze is. Dan sluit ik het ook af. Ik hoop er niks meer over te horen, dat hij mijn keuze accepteert.

  5. Hahaha, ik word nu wel nieuwsgierig. Dat je eventueel vreemdgaan niet zou willen weten, daar kan ik niets mee. Je wilt toch niet in een leugen leven?
    En oh ja j vraag, alles moet bespreekbaar zijn al gaat er regelmatig iets het ene oor in het andere oor uit. Zowel bij mij als bij manlief.

    1. Als je in een leugen leeft, dan weet je daar toch niks van? Jouw leven gaat dan toch gewoon door zoals het ging? Daar heb je dan toch geen last van? Uiteraard is dit geen vrijbriefje, maar mocht het een keer gebeuren, dan weet ik het liever niet nee. Is dat raar? Geen idee. Als hij een relatie met iemand zou beginnen en bij me weg zou willen gaan, dan zal het uiteraard wel verteld moeten gaan worden. Maar een eenmalige ‘misser’? Waarom zou een relatie daar per se op moeten stuklopen? Want ik zou de stekker eruit trekken als het wel zou weten nl. Omdat het vertrouwen beschaamd is.

  6. Dat opbiechten van het vreemdgaan, daar kan ik ook niets mee. Ik ken het uit mijn vorige relatie, die was ook zo ahum eerlijk om het te vertellen…
    Ik zou er een dagtaak hebben om hier alles te controleren, en daar heb ik ook geen zin in. Daar begin ik ook niet aan ;-)

  7. Natuurlijk zijn er zaken die ik voor mezelf hou. Ik moet er niet aan denken alles, maar dan ook alles te delen met elkaar. Ik ben een individu, geen samengeval, hecht ook erg aan privacy. En gesprekken/onderwerpen verbieden, daar ben ik ook niet van. Wat er in zit, moet er toch ook eens uit, of ik het nou met het onderwerp eens ben of niet.
    Laptop is persoonlijk bezit, evenals de dingen die er op/in staan. Ik word kanarie als daar zomaar in gekeken word. Gewoon afblijven dus. Iphone ook niet aankomen en nooit zonder vragen mijn atelier binnenlopen. Zelfs de Kale niet, hoe lief ie ook is.
    Ben het tegenovergestelde van jou denk ik…

    1. Ik hoef ook niet alles te delen hoor. Bepaalde zaken aangaande exen bijvoorbeeld, ik zie daar het nut niet van in. Ik ben samen met Vlam nu, waarom ouwe koeien bespreken? Sommige dingen die ik denk, slik ik ook wel eens in, omdat het als zeer kwetsend zou kunnen worden opgevat. Dan kun je dat maar beter voor je houden denk ik.

      En uiteraard mag hij op mijn laptop, maar als hij alles zou gaan lezen, weet ik ook niet of ik dat prettig vind. Ondanks dat er niks staat wat hij niet zou mogen weten.

      Voor de rest zijn we idd best verschillend ja ;)

  8. W. mag alles van mijn weten, alleen niet ongevraagd in mijn telefoon of laptop komen. Ook niet in mijn tekenboeken. Heb wel geen geheimen voor hem maar wil graag nog wat controle houden op mijn IK zijn of zoiets. Ook hij weet zo een beetje alles van mij en anders kan hij er naar vragen.

    Die kwestie waar jij niks over wilt horen is moeilijk lijkt me. Maar wat je zelf al schrijft je gedraagt je als een struisvogel. Het ligt eraan waarover het gaat en of het op geen ene wijze door je leven geweven is en/of je er zelf ook wat mee te maken hebt, zonder er over te praten. Voor Vlam lijkt mij dit ook wel moeilijk om er niet over te mogen praten.

    Ik vind het knap dat je het gewoon achter je kan laten, vooral omdat je totaal niet achter staat, tegen je principes indruist. Ik zelf zou dat niet zo goed kunnen denk ik, omdat het zo af en toe toch bewust naar boven komt.

    Met dat vreemd gaan, weet ik even geen mening over. Ik denk dat mijn intuïtie dat toch wel weet (als ik er ook nog eens naar luistert) en dan krijg je weer die struisvogel. Als ik het eenmaal weet dan is het waarschijnlijk ook gelijk over en uit. En toch zeggen meer mensen dat en weten op een of andere manier er toch uit te komen.

  9. Zonder vertouwen heeft een relatie eigenlijk een erg slecht fundament. Op je partner moet je kunnen bouwen, zonder dat deze verwachtingen heeft. Ook daar moet je op kunnen vertrouwen.

  10. In mijn/onze tijd waren er nog geen mobieltjes en ieder zijn/haar eigen pc, maar waren die er geweest, dan zou elk apparaat voor beiden toegankelijk zijn geweest, zonder dat wij daar, noodgevallen uitgezonderd, ooit gebruik van zouden hebben gemaakt. Boukje kon simpelweg niet liegen of smoezen verzinnen en zoals je weet vertelde ze ook spontaan datgene wat de meeste mensen niet zouden durven/willen vertellen, omdat ze ook wel wist hoe ik erop zou reageren. Ik hoefde overigens niet meer te weten dan de hoofdlijnen.

  11. Vertrouwen eerst, invulling later. Hier hoef ik zijn wachtwoorden niet te weten – ik weet ze wel – en vice versa, omdat ik niks op zijn account te zoeken heb. En vice versa. Geen geheimen, wel enig respect voor elkaars privacy. Ik loop ook de badkamer niet binnen als hij op de wc zit. Zoiets als wat je nu beschrijft – als hij zich ergens in zou hebben gestort waar ik het absoluut niet mee eens ben – oeh… het zou wel eens een dealbreaker kunnen worden als het om ‘hellend vlak’ dingen zou gaan. Ook al zou ik het niet horen.

    Vreemdgaan en niet vertellen? whahahaha – ik zou het van mijlenver voelen. Er van dromen, het ruiken. Dat weet ik omdat het me eerder gebeurd is, zo’n ‘schat’ die dacht ‘dat missertje vertel ik haar maar niet’ – en mij maar laten rondlopen met al die signalen. Dacht dat ik gek werd. Ik geloof dat ik hem dát nog het meeste kwalijk heb genomen, dat hij me aan mezelf heeft laten twijfelen.
    Vreemdgaan is foute boel. Of je het nu verteld of niet.

    Ik ben liefdevol edoch genadeloos eerlijk. Maar alleen als je er naar vraagt. Ik kan ook heel goed andermans ‘geheimen’ voor me houden. Vriend die al een ander heeft voordat zijn huwelijk is afgerond bijvoorbeeld – en vriendinlief maar denken dat het écht pas na de scheiding aan is gegaan. Zijn mijn zaken niet. Tenzij ze er naar vraagt, wat ik er van weet of denk. Ze kent me. Ze vraagt het niet.

    1. Die ww zijn toch wel handig om te weten, mocht er iets met mij of hem gebeuren bijv. Ik doe er verder niks mee.

      Ik denk dat ik het ook wel zou weten idd, dus zeer wrs komt het niet vertellen niet eens aan de orde ;)

      Bij mijn ex wist ik het ook, ondanks dat hij helaas verschrikkelijk goed kon liegen en me op heel veel fronten in de maling heeft genomen, werkten mijn voelsprieten feilloos. Het was alleen nog even bewijs verzamelen en toen was ik weg.

  12. Oef wat lastig dit. Voor mij zijn vertrouwen, openheid en eerlijkheid toch wel de basis van een relatie. Ik heb een vriend gehad die niet open naar mij toe is geweest en ik merk dat ik daar nu best moeite mee heb wanneer ik een leuke man tref. Gelukkig weet ik het van mezelf en ik probeer er iets relaxter in te worden maar makkelijk is anders.

  13. Alles ligt open en bloot op mijn bureau , ze mag alles gerust inkijken ! Enkel in mijn archief mag ze niks verleggen ! Dat is mijn heiligdom . Portefeuille en GSM liggen altijd bloot van mij en van haar ! Geen geheimen dus !

  14. Hi Kliefje,

    Respect en openheid is hier het credo…… gek he maar ik zal nooit post van man of kinderen open maken, mobiel en pc zijn de digitale versies daarvan. Het is een soort eigendomsrecht. Ik vraag ook of ze iets willen vertellen of niet. Verder heb ik niet zo’n wild leven, dus de rest is niet aan de orde gelukkig ;-)

    groetjes,

    Dorothé

    1. Nee, post is ook zoiets ja. Ik maak zelden iets open van Vlam, of het moet een rekening zijn. Jill’s privacy wordt ook volledig gerespecteerd. Ik klop voor ik naar binnen ga, check geen mail. Heel af en toe haar Hyves. Omdat ik het wel belangrijk vind te weten wat ze uitvreet. Uit bescherming.

  15. Ik vertel geloof ik alles, ben nogal een open boek. Maar er zijn ook wel dingen die ik niet bespreek, niet omdat het geheim is, maar omdat het iets van mij is.
    Ik zou vreemdgaan dus wél willen weten en vooral waarom. Kan ik daarna beslissen wat ermee te doen:-)

  16. Tussen geheimen hebben voor elkaar en niet alles vertellen, zit nog wel een verschil.
    Ik weet niet alles van G (denk ik) en hij niet alles van mij (weet ik). Ik kijk niet in zijn mobiel, PC of iPad en hij blijft van mijn iPhone en macbook af.
    Ik ben naast echtgenoot, partner en moeder namelijk ook gewoon nog Zara. En dat houd ik graag zo.

  17. Mijn man en ik hadden al een heel leven achter de rug toen wij elkaar leerden kennen. Op liefdesgebied weet hij in grote lijnen mijn geschiedenis en ik de zijne. Ik vind het niet nodig en relevant om alle ins en outs op dat gebied te delen.
    Tot op het bot vertrouwen vind ik erg moeilijk, ontstaan door ervaring.
    Ik vertrouw, tot het tegendeel is bewezen…

    1. Ik ook niet, dat schreef ik hierboven al. Wat heeft het voor zin om dat soort zaken te delen? vertrouwen is een lastig iets, I know. Maar gelukkig heb ik iemand getroffen die dat wel is en zelf door schade en schande wijs geworden, dus dat schept een band op de 1 of andere manier. Ik kan me nl niet voorstellen dat ik beduveld zou worden door hem, juist om wat hij zelf heeft ervaren.

  18. Ik merk dat ik toch wel zo eens wat niet vertel…gewoon omdat het meestal te onnozel is hem daar mee te belasten. En als het om iets serieus gaat, dan heeft de persoon in kwestie mij gevraagd het zelfs niet aan mijn manneke te vertellen. Ligt trouwens geheel aan de kwestie, of ik dat dan ook niet doe en dat leg ik zo’n persoon dan ook uit. Maar de personen om mij heen weten dat ook van mij.
    Vreemd gaan; ik zou het absoluut willen weten. Hij mag het dan vertellen met zijn koffer in zijn hand, alvast klaar voor vertrek. Ik ben monogaam en dat wist ie, op het moment dat hij met mij een relatie begon. Mocht hij aan mij niet meer genoeg hebben, dan kan hij dat vertellen, vóór dat hij het bed deelt met een ander. Dat is trouwens ook vice versa.
    Daarom heb ik ook geen behoefte om in zijn mail, telefoon, etc. te kijken. Wel weet ik waar zijn overzicht van passwords is verborgen…mocht er iets gebeuren, laten we hopen van niet, dan kan ik er wel bij. En ook dat is vice versa zo.

  19. Lief en ik kennen elkaar al heul erg lang en zijn ook wel een beetje een open boek voor elkaar denk ik. Ik vertel hem veel maar niet alles. Van sommige dingen wordt hij ook gewoon niet gelukkig dus hou ik het voor me. Hij hoeft mij ook niet alles te vertellen. Lief heeft jaren op zee gezeten terwijl wij al verkering hadden en wat hij daar toen allemaal heeft uitgespookt wil ik echt niet weten. Om die reden kijken we ook nooit spoorloos ;-).

  20. Ik denk er eigenlijk niet eens over na, ik vertel gewoon van alles en als ik iets niet vertel vind ik het denk ik niet de moeite… Ik ben ook een flapuit wat dat betreft. Manlief weet alles van mij en ik van hem. Ook de wachtwoorden, over en weer trouwens. Bij mij ligt ook alles open en bloot, denk er verder ook niet over na. Maar als iemand mij een geheim verteld, dan blijft dat bij mij en vertel ik het manlief of wie dan ook niet.

    Over vreemdgaan. Ik heb het zelf nooit meegemaakt (bij mijn weten, hahaha), maar als het me zou gebeuren ben ik héél zwart wit en zijn de koffers al gepakt voordat hij met z’n ogen kan knipperen, want ik ben dan geloof ik niet vergevingsgezind…

  21. Ik ben nu heel nieuwsgierig naar dat ene dingetje natuurlijk (-;

    Ik ben van nature niet zo open, hij een stuk meer. Maar ik heb geen geheimen voor hem, voor zover ik weet, wat we belangrijk vinden dat is wel besproken, ook vorige relaties en wat daarin belangrijk was en hoe diep dat ging. Niet dat alles tot in detail is besproken, een beetje privacy is ook fijn, ook voor de ex-en.. .
    Ik ben wel altijd eerlijk. Wij vertrouwen elkaar helemaal en kunnen (in principe) ook alles zien, agenda’s, mailaccounts etc. Maar gebruik dat alleen als het praktisch nut heeft, niet ter controle. Lijkt me echt belachelijk.

  22. Ooit was mijn partner over de schreef gegaan en had de koffers gepakt voor een ander. Na een paar weken en vele gesprekken kwam ze terug. Nu na 26 jaar zijn we nog samen en vertrouwen we elkaar door dik en dun. ze zit met fb, msn, blogger, WordPress en heb nooit de intentie gehad om te kijken. De gouden regel om bij elkaar te blijven, is wederzijds vertrouwen door dik en dun. Maar soms bekijken we de dingen anders en hebben we een andere mening over dingen en dit maakt het soms moeilijk, maar soms ook zo leuk aan elkaar. Maar je moet elkaar kunnen vertrouwen wat er ook gebeurd of beslist wordt, je elkaar bijstaat. Zo iets als in goede en slechte tijden zeg maar…
    groetjes

  23. Ik denk dat iedereen ook nog een prive leven heeft, eigen gedachten, eigen interesses en eigen eigenaardigheden. Daar duidelijk over zijn en mensen in hun waarde laten. Heel goed.

  24. Wat niet weet wat niet deert: Enig! Ik hoef niet alles te weten;ik hoef niet alles te zeggen. Respect en vertrouwen, dan moet het toch goedkomen…?!Ik open geen brieven, snuffel niet in mailtjes. Manlief op facebook, ik niet. Ik blog, daar kijkt hij nauwelijks naar om. En TOCH weten we heel veel van elkaar!

  25. Ha zuster Klivia,

    Hier is ook alles een open boek, maar we lezen niet bij elkaar, niet dat het niet mag, maar he gebeurd gewoon niet.
    In alles zijn we eerlijk, de kinderen ook en wat ze niet kwijt willen aan ons gaan we ook niet naar lopen vragen. oma

    Ot. Je verzoekje is gedraaid in de show.
    Het programma kun je straks beluisteren op onze weblog en nu al op de website waar de programma’s staan: http://www.wir-3.com/ kies voor radio de BOM

  26. Vertrouwen is het sleutelwoord. En als er dat niet meer is, dan ga je gekke dingen doen. Zo ook ik. Ik wist dat ze aan het liegen was. Dus ging ik de gsm faktuur controleren. Heel wat smsjes naar 1 bepaald nr, en als ik vroeg om die te lezen, had ze ze allemaal gewist. Totaal geen vertrouwen meer, ik had zelfs zo een bepaald gevoel in mij dat ik wist wanneer dat ze naar hem ging. Vreemd, heel vreemd.

  27. tjee, wat een blog :-) ik heb alle reacties niet gelezen dus geen idee of ik nu dubbelop zit te neulen. Maar op je vraag: nee. Ik vind niet dat alles bespreekbaar moet zijn. Ik vind ook niet dat je alles maar moet vertellen en dat je alles van elkaar moet weten. Ik heb best veel “geheimen”. Dingen die van mij zijn, dingen die ik doe waarvan ik niet wil dat mijn partner dat weet, dingen die ik denk of vind maar die ik voor mij houd. Ik en MIJN wereld. Ik zou niet kunnen leven zonder mijn eigen dingen, mijn eigen ‘geheimen’. Ik wil ook niet alles weten van mijn partner. Zo lang het geen gevaar oplevert voor onze onderlinge liefde, ons respect en onze saamhorigheid, vind ik het heel gezond als men binnen de relatie ook nog een zekere privacy en misschien wel geheimzinnigheid mag cultiveren. Maar dat wist je al, geloof ik ;-P

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s