Sabbatical.

Ik heb met vlagen wel eens de balen van mijn leven dat soms lijkt te bestaan uit louter werken, zorgen voor, verantwoording hebben en mezelf wegcijferen.

Het lijkt soms wel of ik in ‘Groundhog Day‘ ben beland, of alles 1 groot déjà-vu is.

Zeker op maandagen, als de wekker op een Godsonmogelijk tijdstip afgaat en ik met met duffe harses en aardig wat tegenzin weer begin aan een week van louter hetzelfde. Wanneer ik aan mijn ontbijtje zit en al zit af te tellen tot mijn weekend begint.

Als ik vervolgens net als alle werkdagen van de afgelopen 6 en een half jaar hetzelfde suffe stuk naar mijn werk fiets. Bijna iedere morgen voor de brug sta te wachten. En elke keer weer dezelfde mensen tegenkom. Bijvoorbeeld die man met snor waarvan ik sterk het vermoeden heb dat hij ambtenaar is en in zijn vrije tijd heel veel porno kijkt. De ene keer tref ik hem ter hoogte van de haven, de andere keer bij de benzinepomp. Poeh, poeh. Wat een afwisseling. En is ie er een weekje niet, dan heeft hij vast vakantie. (Zou het hem ook opvallen als hij mij eens niet tegenkomt? En wat zou hij over mij verzonnen hebben vraag ik me wel eens af?)

Mijn werk was gisteren ook weer veel van hetzelfde. Ik stapte bij 1 van ‘mijn’ diabeten binnen en zijn echtgenote deed open. Er stond een wasrekje in de gang. ‘Zozo. Maandag, wasdag?’ vroeg ik om een gesprek aan te gaan. En voor ik het weet zat ik vast in een monoloogje over de 17 paar sokken die haar man had. En dat ze zelfs na 2 keer wassen, nog stonken. En ter verhoging van de feestvreugde kreeg ik een foto in mijn handen gedrukt. Met daarom alle 22 vrijwilligers die hen tijdens hun Henry Dunant reisje hadden verzorgd. Buitengewoon interessant om te zien wie Joke en wie Tiny wel niet waren. Het rare is dat je op zulke momenten in een soort tijdlus terecht bent gekomen waar de gevoelstijd heel veel langzamer gaat. Kent u dat verschijnsel?

Goed. We gaan verder met de gemiddelde werkdag.

In mijn lunchpauze doe ik boodschappen.

Na mijn werk bereid ik vast 1 en ander voor, voor het diner, ik ruim de vaatwasser uit, draai wat wasjes, ruim op. Vervolgens ga ik koken, eten, opruimen en ben ik daarna te gaar om wat nog te doen. Ik lees wat, blog, beantwoord mijn mailtjes en kijk met een half oog tv. Meestal kijken Vlam en ik samen nog even iets CSI-achtigs.

We liggen normaliter rond 11 uur gestrekt, Vlam zet de wekker om 5u15 en ik om 6u15. We gaan liggen, kletsen nog wat, friemelen aan elkaars haar en rug en vallen lepeltje-lepeltje in slaap.

Samenvattend was dat de gemiddelde doordeweekse dag.

Ik heb geen hekel aan mijn werk, -au contraire- maar soms ben ik het wel eens spuugzat.

Er zijn momenten dat ik de vorige week nog de hemel in geprezen saaiheid vervloek. Dan snak ik wel eens naar een klein sabbaticaltje. Lekker een jaar betaald doen waar ik zin in heb.

Wat zou ik gaan doen?

Weggaan uit Nederland, druiven plukken in Nieuw Zeeland, zwemmen in de oceaan. Mijn mobiele telefoon thuislaten. Buiten de kleren die ik aanheb alleen een zooi schone slipjes en jurkjes in een tas gooien en verder niks meenemen. O ja: factor 1.000.000 zonnebrandcrème.

En uiteraard zou ik na mijn break weer gewoon weer mijn eigen leven gaan leiden, precies zoals dat ik dat nu heb. Want -eerlijk gezegd- heb ik een heerlijk leven. Ik moet ook niet zeuren…

Ik denk dat ik zwaar aan het stranden ben in het zicht van de vakantie haven.

Herkenbaar?

33 thoughts on “Sabbatical.

  1. Zeker herkenbaar, helaas m’n werkgever ziet me aankomen, betaald sabbaticallen, zelfs één vrij dagje moet achter de helsdeuren vandaan gesleept worden. ’t Is dat de vakantie volgens de bouwvak is anders kon ‘k die 3 weken amper achter mekaar opnemen,
    Nog even doorbijten
    groet

  2. Ik denk het ook. Ik herken dat gevoel van toen ik werkte. Tegen de tijd dat de vakantie er aan kwam baalde ik overal van en sleepte ik mij door de dagen heen richting de vakantie. Om daarna weer opgeladen terug te komen.
    Nog even volhouden, Zuster!

  3. Tja meiske de dagelijkse sleur , I love it but I hate it ! Nu is het elke dag om drie uur op staan en kom bijna nooit iemand tegen uitgenomen de politie .
    Zuster je doet me erg aan mijn moeder denken met je uitspraken :-) Met haar uitspraken hebben veel mensen moeten lachen , net als Ollie nu “Een man met een snor die waarschijnlijk ambtenaar is en die ’s avonds porno kijkt !” ik lig weer plat ! Waar haal je het uit ! Hahahahaha Iemand om op een zomers terrasje er op los te tateren :-) Zullen we zekers eens doen !

  4. Herkenbaar….ik heb het leukste werk van de wereld maar tel de uren af tot mijn vakantie (het feit dat ik dan moet klussen en verbouwen en verhuizen daar gelaten)

  5. Same here :-) Het lijkt ook wel of de tijd steeds sneller gaat en je steeds sneller het sleurrijtje aan je voorbij ziet trekken. Goh, alweer boodschappen, alweer een was draaien, alweer koken,alweer een jaar ouder. Nu heb ik daar als zzp’er iets minder last van qua werk, maar de rest van mijn leven rolt op dezelfde manier door. En dan dat gefantaseer over ‘wat te doen met een miljoen’… Ik zou nog zoveel willen doen dat ik toch niet kan kiezen. Ik kan niet eens kiezen aan welk nieuw boek ik nu zal beginnen. Nee, dan is die sleur ook best wel rustig (en mijn leven toch eigenlijk ook best wel leuk).

  6. Hi Kliefje,

    Als ik in zo’n baalfase zit, dan heb ik het niet druk genoeg ;-) Momenteel heb ik nergens last van ;-)
    Verder heb ik een structurele sabatical in mijn week ingebouwd en die noem ik tijd voor mezelf.

    groetjes,

    Dorothé

  7. Ha zuster Klivia,

    even een vroege reactie, Jill haar foto is geplaatst.
    Het tegen komen van de zelfdr mensen op weg naar het werk is herkenbaar, zeker als je met de trein reist, zie je dagelijks de zelfde gezichten en reuk je de ochtend geurtjes.
    Elk werk heeft zo zijn routine, of je nu met mensen omgaat of niet.
    Denk dat je verlangen naar vakantie je opspeelt, en het uit blijven van de zomer. oma

  8. Herkenbaar! Ik heb er vaak ook last van in de winter, als ik op mijn werk kom als het nog donker is en weer wegga als het wéér donker is. Voel me dan net een molletje, bah!

  9. Herkenbaar van de tijd dat ik nog werkte. De laatste lootjes wegen het zwaars en ik denk dat jij daar nu in beland bent. En dan wilt het weer ook nog geen eens echt meewerken.

    Maar zo een jaar met alleen maar doen wat je leuk lijkt word op den duur ook een sleur.

  10. Zeer herkenbaar hoor. Ook bij mij is het tegen de vakantie tijd mezelf naar het werk slepen en daar de sleur oppakken. Maar als ik weer terug ben, zou ik geen andere baan willen hebben.

  11. Ik had vorig jaar de laatste dag voor de vakantie van mijn tandarts nog een afspraak, die klonk precies zo! Gelukkig was het toen ik twee maanden later kwam weer normaal en had ie lol in zijn vak. (-:

    Maar ik kan ook niet tegen sleur. Alleen al het zin van clubjes collega’s ie lke dag om dezelfde tijd hetzelfde onje door het struikgewas rond het indutrieterreintje maken, daar word ik zoooo eng van…

  12. Niet herkenbaar. Want ik denk altijd maar zo: alles wordt (ooit) een sleur, zelfs het meest grote en meeslepende leven. Gewoon roeien met de riemen die je hebt en af en toe stoom afblazen en dan weer vol goede moed verder met genieten van het saaie en voospelbare leven. ;-)

  13. Nu, ik begin de laatste weken voor de vakantie eerlijk gezegd ook strontvervelend te vinden… niet saai geloof ik, maar gewoon vervelend. Ik heb gewoon geen zin in vroeg opstaan en steeds op mijn horloge kijken… Ik wil weer even een paar weekjes de dag laten komen zoals ‘ie komt. Zal ik vast na een aantal weken óók weer vervelend en saai vinden, hahaha.

    Ik kikker trouwens vandaag wel op omdat het zonnetje schijnt… zou het dáár aan liggen… te weinig zonnenstralen op mijn snoet…

  14. Hier herken ik dus niets in wat niet wil zeggen dat mijn leven ’n stuk meeslepender is dan dat van jou! Misschien versta ik de kunst om van (bijna) elk moment van m’n leven te genieten beter en hwb daarom totaal geen sleur-gevoel. Terwijl ik ook mijn partner, kinderen en kleinkind, vrienden en familie, werk, huisdieren en huishouden heb!
    Kan natuurlijk ook ’n (vroege) midlife-crisis oid zijn ;-)), groet Tecla

  15. Ik had dit vroeger ook tegen de vakantie, maar geloof me maar gerust….na 10 jaar thuis te zitten door ziekte, zou ik wat graag dat rotgevoel terug hebben. Nu ben ik aan het aftellen naar het eind van deze week…eindelijk twee maand waarin we niet om 6 uur moeten opstaan voor school. Zoals je ziet, het is niet noodzakelijk om te werken om vervelende dingen in het hoofd te hebben. De sleur van het leven noemt dit dan zeker?
    Groetjes

  16. ja, op zich is dat wel herkenbaar, eigenlijk is het leven maar kut.
    En dan ook nog lezen dat mensen GEEN idee hebben wat ze vinden van megastallen, te triest voor woorden.

  17. oh ja hoor! ik denk dat we allemaal wel eens dromen van eens een jaar uit de sleur te stappen, eens iets heel avontuurlijks te gaan doen, een wereldreis maken bijvoorbeeld….. later, als we met pensioen zijn én nog gezond!

  18. Wie heeft er niet zo nu en dan een groundhogday?
    ik beleef dat vooral als ik de trap naar zolder beklim en daar
    de zelfde bergen was tref die ik toch echt ooit had gevouwen en in de kast gestopt

    in de oceaan gaan zwemmen met duikbril en zuurstof lijkt me een uitstekende remedie
    tegen het hardnekkige fenomeen van de deja vue

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s