Scheiden.

Ik lees elke dag De Telegraaf. Soms ga ik wel 3x op een dag terug naar de site. Heerlijke, simpele krant vind ik het, het hoeft niet altijd intelligent en verantwoord te zijn. (Sorry Chantal ;)) En daarbij blijf ik graag op de hoogte van wie het met wie doet en welke kleur nagellak deze zomer een must is. Erg belangrijk tenslotte.

Vorige week las ik een interessant stukje over scheiden in China. Het schijnt zo te zijn dat na de eindexamens het aantal aanvragen voor een scheiding explosief stijgt. Ouders willen hun kinderen voor dat belangrijke examen geen stress bezorgen door uit elkaar te gaan en wachten netjes met uit elkaar gaan tot het felbegeerde papiertje binnen is.

Zelf heb ik er als kind 2 meegemaakt, scheidingen.

Eentje toen ik 4 jaar was, maar daar weet ik niks meer vanaf. In mijn beleving ging het zo: ineens was mijn vader weg, zwaaide mijn moeder steeds naar een man die ergens in een winkel zat en voor ik het doorhad, werd ik voorgesteld aan die zwaaiende man en trok hij bij ons in.

Nummer 2 was toen ik 12 was. Ook die laatste heeft mij overigens nul getraumatiseerd. Ik was blij dat mijn stiefvader -de zwaaiende man die ik overigens als mijn eigen vader beschouwde- voorgoed het pand verliet. Het gaf instant rust. Hij en mijn moeder hadden namelijk een nogal explosieve relatie en er was doorlopend ruzie en spanning. Ik zwaaide na een jaar of 8 ellende voor de verandering hem nu uit, heerlijk was dat.

Ik had gewild dat mijn moeder en de zwaaiende man eerder gestopt waren met elkaar. De manier waarop zij met elkaar omgingen, die was pas traumatiserend. Ik was een meisje dat altijd buikpijn had en verstopt was. Niet zo heel raar, achteraf gezien. Nog steeds ga ik er in volle rengalop vandoor als ik ergens thuis kom, waar zo’n onderhuids spanningsveld hangt. Ik kan hem bijna zien, als een groene waas die in het vertrek pulseert.

Als Vlam en ik wel eens woorden hebben en de nare sfeer even door blijft sudderen (want soms moeten gevoelens weer even bezinken en kun je niet 1, 2, 3 weer hiephiephoera zijn zoals u weet), krijg ik zo’n zelfde gevoel. Alsof het lijkt dat alles blokkeert. Het trekt door mijn hele lichaam.

Pas geleden hoorde ik van een meisje van 12 dat ze behoorlijk gestrest was. ‘Want ze waren er net achter dat vader vreemd was gegaan’ vertelde ze aan haar vriendinnetjes. In eerste instantie was ik helemaal perplex, waarom zou je je kind in vredesnaam deelgenoot maken van zulke details? Aan de andere kant, kom je er als ouder toch niet mee weg. Kinderen hebben feilloos in de gaten dat en wat er aan de hand is. Misschien is gewoon open en eerlijk zijn wel het beste, vraag ik me af.

Ik denk namelijk dat het buitengewoon naïef is van getrouwde stellen om te denken dat ze er hun kinderen een plezier mee doen, ze veiligheid en stabiliteit bieden, door kost wat kost samen te blijven. Tot vaak het bittere en veel te lang uitgestelde eind. Kinderen hebben enorme voelsprieten en zijn ontzettend gevoelig voor sfeer. Dat wordt wel eens over het hoofd gezien.

Soms is scheiden helemaal geen lijden.

31 thoughts on “Scheiden.

  1. Heel herkenbaar, die onderhuidse spanning. Ik had zo’n relatie met mijn ex, de vader van mijn zoon. Na drie jaar wikken en wegen heb ik de stekker van mijn negenjarige huwelijk er uitgetrokken. Ook in het belang van mijn zoon. Ik wilde niet dat hij zo’n relatie als voorbeeld meekreeg. Gelukkig kan ik hem nu laten zien hoe een huwelijk óók kan zijn: liefdevol, open naar elkaar en met wederzijds respect.

  2. Herkenbaar verhaal, ik had het ongeveer zelf zo kunnen schrijven. Eerste scheiding van mijn moeder niet bewust meegemaakt, ik was 2. Maar het was een opperfoute man, dus de juiste beslissing. Haar tweede huwelijk ging veel te lang door. Ze wilde denk ik voor haar gevoel niet weer falen, maar met een manisch depressieve vent in huis was het geen pretje. Zelf ben ik ook eerder getrouwd geweest. Gelukkig nog geen kinderen en wat ben ik blij dat ik toen koos voor mezelf en vertrok!
    Scheiden is soms helemaal niet zo verkeerd, maar aan de andere kant kunnen mensen ook wel eens wat beter hun best doen. En accepteren dat het niet altijd even spannend is en blijft. Het huwelijk is geen handtas waarbij je elke jaar een nieuwe moet hebben om mee te gaan met de mode (of zoiets).

  3. Wederom 1 blauwdruk van mijn leven , Zuster ;-)Maar ook mijn moeder ging te lang door met haar tweede man.
    Zelf ben ik keer gescheiden van de vreemdganger. Het wonderbaarlijke was dat ik tegen de kinderen had gezegd dat het niet meer wilde. Dit hadden ze volledig geaccepteerd totdat hij het ineens in zijn hoofd kreeg om te gaan zeggen dat Meneer Williams de oorzaak was van de scheiding. Ze waren toen nog heel klein en ik wilde hun vader niet zwart maken. Toen ze wat ouder waren heb ik ze het toch maar verteld het zat want ze namen het Meneer Williams kwalijk dat hij mij van hun vader had afgenomen.
    Terwijl je dan twee jonge kinderen opzadelt met iets wat helemaal niet bij ze hoort!

  4. Hier zijn natuurlijk verschillende meningen over te geven. Alle vrouwen die ervoor gekozen hebben om van hun man te scheiden, zullen hiermee akkoord gaan. Ik kan deze opvatting ook wel begrijpen als de man in kwestie de vrouw slaat, of extreem gewelddadig is of een hoerenloper of weet ik veel wat. Natuurlijk moet je dan scheiden, logisch ook. Maar ik ben er gewoon niet mee eens dat een scheiding de juiste keuze is. Ook al ben je op een gegeven moment niet meer gelukkig dan kan daar iets aan gedaan worden, over gepraat. Een mens kan veranderen, daar ben ik zeker van. Het gras is maar tijdelijk groener aan de andere kant, vergeet dat niet. Je moet inderdaad niet samenblijven voor de kinderen, dat is ook verkeerd, maar ze lijden er altijd onder dat heb ik nu zelf gezien.

    1. Mij hoor je ook niet zeggen dat scheiden altijd de juiste keuze is. Maar in sommige gevallen wel. Als je al jaren tobt en er treedt geen verbetering op, als je kan zeggen dat je er alles aan gedaan hebt… waarom dan niet? Ik zie het huwelijk absoluut niet als een wegwerpartikel, maar ook zeker niet als een heilig instituut dat kost wat kost overeind gehouden dient te worden.

  5. Die spanning herken ik zeker wel. Alleen niet door mijn ouders maar door andere gezin/familieleden. Dat is dan ook de rede dat ik afstand genomen heb van de familie. Niet met ruzie maar gewoon mijn eigen pad gekozen.

    Als het echt ten koste gaat van kinderen, dat zij dag in dag uit in spanning zitten. Dan lijkt het mij wel verstandig om uit elkaar te gaan.

  6. Ik snap je gedachtengang, maar denk er toch een beetje anders over. Natuurlijk, een relatie die niet werkt, brengt veel spanning mee voor kinderen. Maar ik geloof dat je er ook een boel aan kunt doen om het wél te laten werken en dat je die verantwoording ook hebt naar je kinderen toe. Volgens mij geeft het wel veiligheid als kinderen weten dat papa en mama nooit uit elkaar gaan.
    Mijn ouders konden soms ook een periode flink ruzie hebben, maar ik wist wel dat ze -ondanks alles- heel veel van elkaar hielden. Ik heb daar geen naar gevoel aan overgehouden. Ik zou het vreselijk hebben gevonden als mijn ouders uit elkaar waren gegaan. Hoe goed je relatie ook is, spanning valt niet altijd te vermijden, gebeurt hier ook weleens.
    Als één van beiden geen geborgen thuissituatie kan of wil creëren, dan vind ik het een ander verhaal.

    1. Mij hoor je ook niet over af en toe spanning, die vind je in ieder huis. Ik heb het over jarenlang spanning. Als je er als ouder/echtpaar alles aan hebt gedaan en het werkt niet, waarom dan blijven trekken aan een dood paard? Als ouder zijnde heb je nl ook verantwoording naar je kinderen toe, onder goed zorgen voor, versta ik ook een geborgen thuissituatie, niet alleen kleding, voeding etc.

      1. Die jarenlange spanning komt mij bekend voor (helaas!). Mijn ouders zijn minstens 9 jaar bezig geweest om hun huwelijk te redden voor de kinderen……..hadden ze het maar niet gedaan, dan had ik tenminste een leukere jeugd gehad! Nu heb ik van mn 12de tot mn 21ste geleefd in spanning, alcoholmisbruik, mishandeling en je moeder beschermen. Is niet de bedoeling van een jeugd! Ook ik kan slecht tegen zo’n onderhuidse spanning. Kom het ook wel eens bij mensen tegen waar ik op bezoek ben en dat is heel lastig! Herkenbaar?

        1. Hier bijna hetzelfde verhaal, erg herkenbaar helaas.

          Yep. Dat schreef ik al: ik voel die spanning. Zou dan het liefste wegrennen. Aan de kant van Vlam zijn er een paar die veel spanning hebben en in mijn familie ook zo’n stel, die ‘raar’ met elkaar omgaan, steken onder water geven en dat vreet aan me. Om die reden houd ik liever wat afstand. Het beïnvloedt mijn eigen gemoedstoestand, ik raak er helemaal van van slag. Onbegrijpelijk voor mensen die dat gevoel niet kennen denk ik. Ik leg het wel eens uit aan mensen en die hebben zoiets van ‘stel je niet aan’ of ‘daar zet je je toch gewoon overheen’? Dat gaat dus niet, I wish.

          1. Het blijft een heel lastig onderwerp, waar niet zomaar een ‘goed’ of ‘fout’ uitkomt. Ik vind zelf dat je als ouders de verantwoording hebt tegenover je kinderen om alles te doen om je relatie te laten slagen, maar dat betekent niet dat ik meteen vindt dat stellen dat niet gedaan hebben als ze gaan scheiden/uit elkaar gaat. Over een ander oordelen is heel makkelijk, maar compleet onnodig.
            Ik ben soms wel bang dat scheiden soms te ‘makkelijk’ gaat, dat er soms best meer aan te doen is. Ik zou het zelf nooit over mijn hart verkrijgen om te scheiden omdat we ‘op elkaar uitgekeken zijn’. Dan denk ik: hup, afspraakjes maken, daten, jezelf eraan herinneren waarom je überhaupt ooit verliefd op elkaar geworden bent.

  7. Je hebt gelijk, kinderen pikken feilloos stemmingen op en voelen zich behoorlijk rot als er iets niet goed zit tussen de mensen waar ze van houden. Dus wens ik alle kinderen een paar lieve ouders toe die vooral ook veel van elkaar blijven houden (…)

  8. Typisch… rennen voor een scheiding na een examen. De kinderen merken dat toch. Ik vind dat mensen bij problemen met elkaar niet gelijk naar de scheidingspapieren hoeven te grijpen, maar blijven hangen in een rampenjhuwelijk is weer het tegenovergestelde…

    Ik hoop dat de meeste mensen hun hersens gebruiken…

  9. Een relatie met spanningen die jaren aan elkaar moet binden, is gewoon moorden voor gelijk wie. Zelfs als je als kind nooit geweten hebt wat het is om in zo’n relatie te zitten. Mijn ouders zijn zo gescheiden, voor ik besef had van iets of wat. Maar ik heb wel het gemis gehad van een vaderfiguur. Toen hij ons opeiste, was het een vreemde die ons ons moeke ontvreemde….
    Weg was alles en vielen in een zwart gat. Scheiden doet leiden zeg ik sindsdien. aan een relatie kan je werken en als je iets jaren laat aanslepen….goed fout dan.

  10. Ik ga nog even reageren als dat mag. Ik lees hier veel over spanning. Maar wat als er geen spanning was? Als de kinderen en vrienden totaal uit de lucht komen vallen? Inderdaad, dat heb je als er een derde persoon in het spel zit, als je wederhelft gevoelens heeft gekregen voor die persoon. Jammer allemaal.

    1. Das een ander verhaal, maar daar gaat dit blog niet over. Het gaat over huwelijken die op de klippen lopen na veel spanning. En dat een scheiding soms beter is dan jarenlange stress en spanning.

  11. Tja, het is soms zo lastig. In veel gevallen zijn mensen er gewoon niet voor gemaakt hun hele leven bij elkaar te blijven. En in veel gevallen zullen de kinderen er zeker niet beter van worden. Mijn moeder was destijds niet echt van de vaste relaties. Ik heb meerdere mannen zien komen en gaan. Vooral het gaan vond ik wel prettig. Mijn man komt ook uit een gebroken gezin. Maar zelf zijn we alweer 21 jaar bij elkaar, ondanks dat we op dat gebied niet echt een voorbeeld hebben gehad. Als ik een andere man had getroffen, was het misschien wel heel anders gelopen. Ik vind dat je bij elkaar moet blijven zolang het voor beide prettig is. Ik ben getrouwd, maar eigenlijk zegt dat briefje me verder weinig. Ik geloof in liefde, maar vaak is het onevenwichtig of wil één van beide niet meer. In zo´n geval is een scheiding niet onlogisch.

  12. O ja, ik lees ook de Telegraaf. Schijnt helemaal fout te zijn (lak aan) en meerdere mensen vonden het al nodig om me daar op te wijzen ;) Maar het scant zo gemakkelijk en snel. Ik lees hem voor de plaatjes en de gemakkelijke berichtjes, zeg maar :) Voor meer heb ik vaak geen tijd of geduld.

  13. Ik spreek gelukkig niet uit ervaring want ik heb een fijne jeugd gehad. Ben zelf jong getrouwd en jong gescheiden. Gelukkig waren er toen geen kinderen in het spel. Ik denk dat relaties het verdienen dat er veel moeite voor gedaan wordt (zeker als er kinderen in het spel zijn), maar dat op een gegeven moment de koek op is.

  14. Ha zuster Klivia,

    Kinderen voelen dat feilloos aan, ze kenen hun ouders door en door, ook al denken we dat het niet zo is.
    Gewoon eerlijk zijn. oma

  15. pfff, zo’n dubbel gevoel!
    ergens denk ik wel dat er nu veel te snel gescheiden wordt, dat men niet meer “vecht” voor de relatie (niet met elkaar hé), dat men geen ruzie meer kan maken, men veel te snel opgeeft.
    terwijl ik zelf wou dat mijn ouders gescheiden waren ipv samen te blijven voor “het oog van de mensen”.
    en zelfs nu nog heb ik altijd mijn “spanningsantenne”, ik voel zoiets direct aan, willen of niet, en onbewust komt toch weer de angst…

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s