Herinneringen.

Van mijn nieuwbakken psychologe, met wie ik een intakegesprek heb gehad en met wie ik begin september ga starten, heb ik de afspraak voor die tijd met 5 herinneringen te komen uit mijn kindertijd.

Specifieke herinneringen, die de problemen waar ik steeds weer tegenaan loop, waar ik op blokkeer, illustreren. Want die gaan we als uitgangspunt gebruiken.

Tsja: en das dus een probleem.

Want ondanks dat ik tig fotoalbums vol heb met kiekjes uit mijn jeugd, kan ik me niet veel meer herinneren.

Hier en daar een verhaal of anekdote bij een foto. Soms een naam. Af en toe een geur of een smaak die ik me herinner.

Maar echt gebeurtenissen? En daar dan ook de emoties bij weten op te roepen? Nee dus. Sorry. Zeker die gevoelens niet. Het moet er ergens allemaal nog zitten, maar ik kan het niet terugvinden of oproepen.

Ik ken mensen die vreselijk veel weten nog over hun jeugd, die alle namen van hun huisdieren nog kunnen opnoemen, hun oude postcodes nog weten.

Ik heb een verschrikkelijk goed geheugen. Ik denk zelfs bijna fotografisch te noemen. Ik kan me feilloos herinneren waar ik bepaalde dingen heb gezien, weet nog precies wat ik droeg met wie. Wat we aten en dronken. Ik ken van heel veel patiënten hun geboortejaar uit mijn hoofd. Weet alle meisjesnamen van ruim 1000 vrouwelijke patiënten. Ik kan mensen echt om hun oren slaan met teksten die ze geuit hebben, terwijl ze het zelf niet eens meer weten. ‘Echt wel, dat je dat gezegd hebt! We waren daar en daar en je had dat aan en je zei dat’.

Maar even 5 herinneringen opnoemen? En erbij vertellen wat ik toen voelde? Nee dus. Foetsie!

En dat vind ik me een partij irritant.

Hoe is dat bij u? Weet u nog veel van uw jeugd?

24 thoughts on “Herinneringen.

  1. Dingen die ik liever niet meer wil weten, weet ik wel nog en dingen die ik me graag zou herinneren dan net weer niet. Maar gezichten en plekken waar ik ben geweest en dat soort dingen, daar ben ik inderdaad ook heel goed in.
    Succes met spitten in je hoofd dan maar! Heb je wat te doen in die tijd dat Jill en Vlam er niet zijn.

  2. Hi Kiefje,

    Je hebt ze wel maar ze zitten verstopt, daarom ga je naar de peut. Ga eens met je tantes, zus etc. praten over vroeger dan komen de zaken wel naar boven of neem gewoon die foto’s mee naar de peut. Ze helpt je wel het deksel van je herinneringen te openen.

    groetjes,

    Dorothé

    1. Dat denk ik ook. Maar aangezien ik ze wél nodig heb om te kunnen starten, is het verdomde lastig dat ik ze niet kan oproepen. De enige met wie ik er over kan praten, is mijn broertje en die is 6 jaar jonger en heeft dingen heel anders beleeft. Daar hadden we het een week geleden nog over.

  3. Een van de eerste dingen wat ik me nog kan herinneren is dat we ’s avonds werden wakker gemaakt, Ik was nog geen vijf. Ik had een klein zusje erbij en wij mochten de naam verzinnen. Ze heeft er nog steeds problemen mee 😉

    Love As always
    Di Mario

  4. Ik weet gigantische veel uit mijn jeugd. Ook met die details van wat bijvoorbeeld mijn moeder voor zelfgemaakt jurken aan had. Of vakanties… Noem een periode en ik weet geheid wat er in de mode was, op welke school ik zat, ik heb er op meerdere gezeten 🙂 vandaar. Welke vriendinnen ik had, maar ook mijn zus had. Wat er ging veranderen in de tuin, omdat mijn vader die weer eens op z’n kop ging zetten… Maakt niet uit…

    Mijn man zit me ook geregeld verbaasd aan te kijken, want hij weet ook niets van zijn jeugd en van zijn moeder (die ontdooide na de scheiding) heb ik het er wel eens over gehad en zij vertelde toen het een en ander over zijn jeugd…. De honden lusten er geen brood van zal maar zeggen. Ik snapte gelijk niet waarom ze niet eerder is gescheiden, dat had gelijk na de geboorte van de jongste moeten gebeuren… Dat was duidelijk geen jeugd… dat was een jeugd vol met ruzie (tussen ouders) en spanningen (tussen ouders) en de daarbij behorende continue angst voor wat er zou gebeuren als….. (invullen naar keuze).

    Als jouw jeugd misschien ook dat soort ingrediënten had… dan zit het gewoon verstopt onder een betonnen blok zodat je er op dát moment geen last van had en kon functioenren… en dat wordt graven, graven en graven…

    Misschien met ooms en tantes praten (bij manlief wist de gehele familie van de problemen en toestanden), dus misschien bij jou ook?

  5. Blijkbaar is mijn eigen fenomeen niet zo zeldzaam als ik dacht. Ik kan me al helemaal niks meer herinneren van een week terug, ver van iets boven te halen uit mijn kindertijd. één ding wel en dit is raar ( vind ik zelf ) De eerste ontmoeting en ruzie tussen mijn vader en mama. Ik was toen ongeveer 3 a 31/2 jaar jong. Voor de rest zero. Zes kinderen en niks van herinnering uit hun kindertijd. Ik dacht maanden terug al dement te worden of alzheimer te hebben, maar na controle niks te vinden. Behalve te weinig zuurstof in de hersencellen of de bovenkamer. Op de foto atrofie van de hippocampus of zo…. Het zou je maar overkomen. Nu werk ik met een kort termijn-geheugen en moet ik alles goed noteren of ik ben het zo kwijt. Doet mijn onderbewustzijn dit zelf, om me te beschermen van de vele moeilijke momenten? De bovenkamer van de mens is een moeilijk te bevatten ding, die nu en dan de boel in de war schopt.

  6. Lastige opdracht. Ik heb soms een ijzersterk geheugen, vind ik zelf, voor bepaalde dingen. Andere dingen ben ik soms zo kwijt. Van vroeger bij ons thuis weet ik veel. Maar soms vertelt iemand een verhaal over iets van jaren terug waar ik ook bij was, en dan ben ik het echt helemaal kwijt. Ook wel grappig om dan te horen trouwens wat jij toen en toen deed/zei/meemaakte?!

  7. Hier nog zo één. Ik weet ook nauwelijks nog iets van vroeger. Mijn moeder zegt vaak: weet je nog wel, toen en toen, daar en daar? Ik moet het antwoord schuldig blijven. Net als van mijn 1e huwelijk (van mijn 19e tot 26e)…schiet mij maar lek. Volgens mij leefde ik toen veel minder bewust ofzo. Ik zou het ook een hele moeilijke opdracht vinden. Succes met graven 😉

  8. Ik ben een kei in het onthouden van onbelangrijke feiten. Ook uit mijn jeugd herinner ik me nog best veel. Maar het korte termijngeheugen, dat is juist tegenwoordig een groter probleem.

  9. ’t Lijkt me niet goed om te proberen al die herinneringen naar boven te halen als je geen vertrouwd persoon in de buurt hebt, dus vooral niet wanneer je straks een beetje onbestorven weduwe bent, hè
    groet

    1. Dat is ook 1 van de zaken waar ik momenteel op vast loop. Met een beetje pech is Vlam straks nog in Frankrijk als ik ga beginnen. Ik denk idd niet dat het verstandig is om dit aan te gaan als ik alleen ben. Aan de andere kant heb ik ook geen zin het uit te stellen. Ik vind dat ik al genoeg concessies doe tav zijn werk. Dit is wat ik wil en ik wil niet gaan wachten tot het kan en mag. Maar aan de andere kant -en dat schrijf je dus heel terecht- is het zeer wrs erg onverstandig het te doen zonder steun aan het thuisfront. Ik denk idd dat het heftig kan gaan worden…

  10. ja hoor, als ik eenmaal bezig ben dan komt er steeds meer naar boven, vooral tijdens een gesprek of zo. Het geheugen werkt maar raar, soms is iets er en soms niet.

  11. Ja, veel, en ook van toen ik nog heel klein was al zijn dat meer indrukken dan chronologische gebeurtenissen.
    Wel heb ik overwegend nare herinneringen aan mijn kindertijd, er zullen vast ook wel leuke dingen gebeurd zijn maar daar weet ik nu nog bar weinig van.

  12. Ik heb heel veel herinneringen vanaf mijn derde jaar. Ik weet zelfs nog dromen die ik in mijn kleutertijd heb gehad, knutselwerkjes die ik gemaakt heb, hoe mijn kamer eruit zag, wat mijn moeder droeg, hoe ik er mijn levensmissie van had gemaakt een koekje uit de koekjestrommel te pikken zonder mijn moeder iets zag, enz. Ik weet ook precies wanneer mijn leven van ´leuk en onbezorgd´ veranderde in ´rotjeugd´ en welke gebeurtenis dat inluidde. Nah, blij dat ik niet bij een psycholoog zit. Ik zou dat echt niet willen oprakelen 😉

  13. Het achteraf overlezend is het nogal stellig. Maar het kwam in één vloeiende beweging te staan – ik laat het maar zo. Hoop dat je er iets aan hebt.

    lieffie… het blok zélf is een van die punten. Want dat blok doet iets met je.
    Het deed iets vóór je, en nu (soms?) tégen je. Vanwege iets anders. Een geheel, een sfeer, een allesoverheersend gevoel – vandaar het blok. Da’s niet bedoelt om je er gemakkelijk vanaf te maken. Als ik 5 herinneringen zou moeten opnoemen van welke de gevolgen nu nog voelbaar zijn – dat zou ik niet kunnen. Want zo simpel zit het bij mij niet. Het is/was niet één ding. Het was het geheel. Ik heb eén keer geprobeerd het ‘los te peuteren’ op aanraden van en onder begeleiding van een lieve psych. Dat leverde een bak ergenis en irritatie op. Bij mij. Want ik ben geen mens van de één oorzaak – één gevolg. Jij wel?

    1. Dat is ook het probleem > het is idd niet een gebeurtenis, het is een periode van jaren. Ik weet dat de spanning er was, het was er ook op momenten dat het gezellig en leuk was, de dreiging dat het kon escaleren. Toch wil ik gaan proberen of ik eea los kan peuteren, omdat het voor mij heel duidelijk is waarom ik bepaalde dingen doe of denk, en ik dat graag anders zou willen. Maar niet kan.

  14. Ha zuster Klivia,

    sommige dingen herinner je nog heel goed en andere, soms de minderen hebben plaats gemaakt voor betere.
    Ik weet ook nog veel van mijn jeugd, maar mis soms ook bepaalde zaken die ik best nog wel zou willen weten. oma

    ot, heb genoten van je onderwerp, ook een periode waar ik blijkbaar veel heb weggestopt.

  15. Een geheugen als een zeef heb ik. En van veel dingen die ik denk me te herinneringen denk ik stiekem dat ze ‘herinneringen’ zijn omdat er zoveel over is gesproken. Voor mijn tienertijd heb ik gelukkig vriendin E., zij weet nog alles. Al is dat soms ook niet echt heel fijn. 😉

  16. Ik wens je veel succes in september. Het feit dat je ze niet meer kan herinneren heeft een reden. Het oproepen van de shit i.s.m. peut kan heel vervelend worden. Ik spreek uit ervaring. Ik zit er namelijk zelf middenin.

  17. Ik kan me ook niet veel meer herinneren van mijn jeugd, hier en daar wat flarden. Het meeste van mij jeugd wil ik ook niet meer weten trouwens, zo leuk was dat meestal niet. Dat heb ik overigens ruimschoots goedgemaakt met mijn huidige leven.

  18. alles wat ik wou vergeten herinner ik me nog.
    jaren geleden wist ik dat niet meer, blijkbaar blok je zelf onbewust de nare dingen, kan je het niet geloven omdat het te erg is, maar de flarden komen terug, eens of laatst.
    en dan kan je psy-ondersteuning goed gebruiken.
    anders gaan die je leven overheersen.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s