Delen

In een reactie op mijn blog “Alleen” van vorige week schreef Francien, die ik overigens niet ken: “Waar ik dan wel nieuwsgierig naar ben is wat voor functie bloggen voor jou heeft. Je wilt toch blijkbaar wel dingen (jezelf) delen met de wereld. Dat vertelt mij dat je geen totale kluizenaar bent.”

Ik ben zeker geen kluizenaar in de klassieke zin: een persoon die zich terugtrekt in de wildernis, contacten met andere mensen zo veel mogelijk vermijdt en zich richt op ‘hogere’, spiritule zaken. Ik heb totaal niets met het hogere/spirituele. Ik houd van lekker eten en drink daar graag een drankje bij en dat kan nog plezieriger zijn in gezelschap van mensen die ik aardig vind. Ik kijk graag naar mooie vrouwen en heb bijna dertig jaar een zeer mooie relatie gehad met een heel mooie en lieve vrouw, tot de dood ons scheidde.

Ik ben geen totale kluizenaar, maar wel een beetje, van jongs af aan. Ik ben opgegroeid in een tienpersoons gezin: vader, moeder, zeven kinderen en een inwonende grootmoeder. Er kwamen ook wel eens vriendjes en vriendinnetje over de vloer, ooms en tantes, neefjes en nichtjes. Het was dus nog wel eens druk bij ons thuis. Vaak trok ik me dan terug op een
kamer op een hogere verdieping, meestal met een boek, maar ook in een volle kamer kon ik me volledig in een boek terugtrekken. Als ik met een groep ga fietsen of wandelen, fiets of wandel ik toch vaak alleen achteraan en houd ik me bezig met mijn eigen gedachten. Als ik met Boukje op vakantie was, liepen of fietsen we altijd een flink eind uit
elkaar. We spraken elkaar alleen tijdens rustpauzes. Als ik iets mooi vind, hoef ik dat niet bevestigd te hebben door iemand die het ook mooi vindt.

Met bloggen ben ik ooit begonnen niet omdat ik zo nodig emoties en
gedachten wilde delen. Het was gewoon de voor mij makkelijkste manier om bezorgde familieleden te laten weten dat ik op de dag van publicatie weer gezond en wel was opgestaan. Gezien mijn medische historie en motorische onhandigheid is er alle reden om aan te nemen dat ik wel eens niet ’s ochtends fris en fruitig aan mijn pc was gaan zitten. Het leek me ook niet leuk in de krant te komen als iemand die geruime tijd na zijn overlijden in zijn woning was aangetroffen.

Toch had Francien gelijk toen ze schreef: Je wilt toch blijkbaar wel dingen (jezelf) delen met de wereld. Dat realiseerde ik mij toen ik al een tijdje aan het bloggen was. Ik wil graag anderen laten weten hoe ik over bepaalde dingen denk en als ik niet voortdurend andere mensen spreek is bloggen een prima manier om dat te doen. Het is ook de ‘schoolmeester’ die nog altijd ergens in me huist en die mensen iets wil leren.

Het dagelijkse bloggen gaat me trouwens de laatste tijd steeds minder makkelijk af. Ik vind  steeds moeilijker een (mij) aansprekend onderwerp en al schrijvend heb ik vaak het gevoel dat ik mezelf zit te herhalen en oude koeien uit de sloot haal. Ik kan, net als de Zuster, over mijn dagelijkse beslommeringen schrijven, maar dat wil ik mijn lezers niet aandoen. Er gebeurt nooit iets in mijn dagelijkse leven.

Evert

X

8 thoughts on “Delen

  1. Goedemorgen Evert,
    Tegen de tijd dat ik iedere dag het schrijfsel van Kliefje lees staan er vaak al minstens een stuk of zeven acht reakties. In het weekend bij jou ben ik lekker de eerste :).
    Zelf heb ik een blog om mijn ellende en frustratie van me af te schrijven. Maar als er even niks te zeuren is, schrijf ik dus niks. Ik denk dat als je jezelf verplicht iedere dag te schrijven je blog op den duur minder interessant wordt. Maar dat is mijn mening en misschien heb ik het wel hartstikke fout.
    Fijne zondag verder.

  2. Ik ben met een blog begonnen omdat mijn moeder heel slecht hoort, het e-mailen, laat staan het sms’en niet onderde knie krijgt (ze is 88!), maar wél een computer heeft. Op de openingspagina ligt de link naar mijn blog en op die manier kan ze regelmatig ons leven volgen in DK. Dat er anderen mee zijn gaan lezen vind ik toch ook weer leuk. Een mens is nu eenmaal geen eiland.

  3. Francien was ik, Liesbeth.(maar maakt niet uit verder, hoor)
    Leuk dat je reageert op mijn opmerking. Ik begrijp heel goed dat je in een druk familie- en gezinsleven de behoefte hebt om je terug te trekken. Om jezelf te kunnen voelen (denk ik dan).
    En dat bloggen om de mensen iets ‘mee te geven’: we willen toch allemaal iets bijdragen aan de wereld, invloed hebben, onszelf uitdrukken, op wat voor manier dan ook. Bloggen is daar een prima manier voor, dunkt me. Een podium waarop jij staat, in de spotlights, terwijl jouw lezers, het publiek, in het donker zitten, onzichtbaar, ongekend. Jij kent mij niet, maar ik meen jou wel een beetje te kennen, door jouw schrijfsels. Je deelt best veel van jezelf, tussen de regels door.
    Ik kan me trouwens voorstellen dat elke dag bloggen een hele opgave wordt op den duur.
    Ik wens je een fijne zondag, als kluizenaar met een boek, of op een zonovergoten terras, of anderszins!
    Liesbeth

  4. Hi Evert,

    Tot nu toe heb ik alleen gereageerd op Kliefjes schrijfsels omdat die meer appelleren, maar ik vind jou blog hier ook zeer lezenswaardig. Ik volg Beggartalk niet. Ik heb wel een keer gekeken maar het zijn voor mij teveel woorden…. echt een mannenblog. Zelf blog ik ook maar ik leef eerst en dan blog ik. Je moet ervoor waken dat je de dingen niet gaat omkeren. Ik vind de relatie met mijn lezers en het feit dat ik gelezen wordt belangrijk en daarom hou ik wel een frequentie aan. Een blog is immers een continuing story. Ik probeer niet teveel te bloggen over alledaagse beslommeringen maar vooral over de dingen die mijn leven smaakvoller maken. Ik hoop dan dat de lezers dit recept waarderen.

    Voor wat betreft inspiratie/variatie zou je ook een foto/plaatje artikel kunnen delen zodat het niet iedere dag helemaal uit jezelf hoeft te komen. Op een damesblog hebben ze daar zelfs een speciale dag voor woordeloze woensdag. Googel er maar eens op.

    groetjes,

    Dorothé

  5. Toch vind ik jouw blogjes over je leven en wat je meemaakt vele malen interessanter dan wanneer je een mening hebt over iets politieks. Ik vind blogs over persoonlijke zaken het leukste, fotoblogs en spreuken ed boeien me niet zo.

    Soms is elke dag bloggen ook een opgave. Meestal schrijf ik ze de avond van te voren en lees ik ze des morgens nog even na op taalfoutjes, verander wat woorden… Soms heb ik niks voor de volgende dag en denk ik ‘ik sla een rondje over morgen’ en dan zit ik eenmaal om half 7 achter mijn pc en rolt er toch een verhaal uit.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s