Onzeker.

De laatste weken ben ik behoorlijk onzeker over mezelf ineens.  Elke vorm van kritiek of feedback, wordt omgezet naar iets persoonlijks, ik ervaar het als een aanval. Als falen. Alsof ik niet goed genoeg ben of doe. Twijfel alom in dat hoofd van me, over alles.

Buiten dat het voor mezelf nogal van de vervelende is, is het voor de om mij heen levende mensch ook lastig want woorden moeten ineens gewogen worden.Terwijl ik best tegen een stootje kan, in normale doen zijnde.

Deze plotselinge daling van mijn zelfvertrouwen is waardeloos en gebaseerd op niks.

Op mijn werk doe ik het supergoed en iedereen is blij met me. Patiënten prijzen me de hemel in. We hebben voor onze diabeteszorg de A status gekregen (wat betekent dat we het verdomd goed doen) Mijn werkgever is vol lof. Met mijn collega’s gaat het lekker en gezellig en soepel. Ik heb 2 weken geleden een zeer verhelderend en opluchtend gesprek met mijn werkgever gehad en de lucht is weer helemaal geklaard. Het is weer ouderwets gezellig bij en tussen ons.

Jill doet het hartstikke goed. Ze is een blij kind met een groeiend zelfvertrouwen. Ze heeft erg veel humor, is zelfstandig, gezellig en lief. We hebben soms hele leuke gesprekken samen. Ze heeft ontzettend veel zin in de aankomende vakantie en kijkt uit naar haar nieuwe school.

Ik ben heel blij met Vlam. Op een enkele irritatie en ‘vervelend’ gesprek na, hebben we het samen onwijs leuk. Hij is erg complimenteus en zegt elke dag dat hij van me houdt. Als er al scheve gezichten zijn hier, dan komt het door mij. Omdat ik soms rare dingen doe of zeg. Zeker de laatste weken.

Ik reageer namelijk soms heel onaardig, snauwerig, niet begripvol. Mijn irritatiegrens is nogal verschoven, mijn lontje korter dan kort. Er hoeft maar iets tegen me gezegd te worden, of de tranen springen me in de ogen.

Een echte verklaring kan ik er niet voor vinden. Ik denk een combinatie van factoren die me stress geven.

Misschien komt het wel omdat ik mee moet gaan in veel dingen die ik niet wil.

Zoals de aankomende weken waarin ik helemaal alleen thuis ben en vreselijk tegenop zie. Waarbij Vlam en Jill straks saampjes in la France zitten en ik me stiekem toch wel een soort van buitengesloten voel. Ik heb haar vanaf dat ze geboren is alleen opgevoed en nu ineens gaat er iemand met mijn kind vandoor. Dat is natuurlijk je reinste gelul, ik ben ontzettend blij dat die 2 het samen zo goed kunnen vinden en gek zijn op elkaar. Maar toch… Het steekt.

Ik zie er tegenop dat er straks na de vakantie misschien wederom geen werk voor Vlam is en dat Jill en ik alleen naar huis moeten gaan, dat hij daar nog blijft.

Ik maak me zorgen om het feit dat begin september ik ga starten met mijn psychologe en ik niet weet of ik dat avontuur alleen wel aan wil en kan gaan. Ik ben gewaarschuwd door Anki: het kan heel heftig gaan worden. Heb je iemand op wie je terug kunt vallen? Is er iemand als je thuis komt? Dat weet ik dus niet. En daar baal ik onwijs van. Het geeft me geen lekker rustig gevoel. Misschien moet ik het maar uitstellen.

Kortom: het sterft van de beren op mijn pad de laatste tijd. Wat heet: ik zie door de beren het pad niet meer.

Ik weet het wel: ik moet stoppen met dingen verzinnen die misschien wel helemaal niet aan de orde gaan komen. Me alleen druk maken om het hier en nu. Je weet niet hoe dingen lopen.

Maar dat lukt me dus even niet meer…

71 thoughts on “Onzeker.

  1. “De mens lijdt het meest
    Door het lijden dat hij vreest
    En dat nooit op komt dagen.”

    ’t Is een oudje, maar nog wel waar.

  2. Tijd oom de beerkens goed te pakken zuster ! En relativeren , anders komt ge misschien tegen wat Ollie tegen gekomen heeft , door op alles te vitten kwam mijn “rikkie tikker” in opstand !

  3. Waarde zuster, geef ’t over, laat ’t los … het komt allemaal goed!

    * knuf * Sas

    P.S. en je hebt ons allemaal toch om op terug te vallen mocht … ?

  4. He bah, wat otzettend kl*te dat jeje zo voelt terwijl je zelf ook al weet dat heteigenlijk niet nodig is. Maar ja, gevoel en gedachtes zet je niet zomaar uit. Misschien dat die paar weken aleen je juist heel veel fije rust gaan geven. Dochter en Vlam passen op elkaar, jij bent dan even de verantoowrdelijkheid kwijt en dat zal dan best wel even wenne zijn, maar daar kun jehet beste maar even van profiteren. Sterkte.

  5. Ik denk dat je van slag bent door alles wat staat te gebeuren en misschien heb je het gevoel de controle te verliezen. Geloof me, als je die weken alleen hebt ‘overleefd’ en je weer lekker met Vlam en Jill samen bent, gaat het vast beter.
    En voor zover de beren op het pad van de psycholoog…wellicht zie je er tegenop omdat je bang bent voor de eventuele ‘shit’ die naar boven gaat komen? Oude pijn die weer wordt opgerakeld die je juist ergens had weggestopt? Ik zeg maar iets hoor, ik ben geen psycholoog maar wel een ervaringsdeskundige. Sterkte, meiske.
    Laat je maar een beetje meestromen met de rivier…van er tegenin zwemmen word je alleen maar doodmoe..
    *knuffel*

    1. Het is idd de controle verliezen, daar ben ik niet zo goed in. Ik zie niet op tegen september. Wél als ik het alleen moet doen. Ik weet dus niet wat ik moet doen, uitstellen? Aan de andere kant weiger ik me ook op dat punt aan te passen. Lastig :S

      1. Maar kennelijk vind je het moeilijk dat je, wanneer je aan de therapie begint, thuis geen klankbord cq uitlaadklep hebt. Blijkbaar heb je daar behoefte aan/dat nodig. Wat is er mis met je dan aanpassen? Als het voor jezelf en de therapie beter is dat Vlam er wél is voor je? Inderdaad lastige materie….

        1. Hoi Kliefje, ook ik zie er vaak tegenop als manlief een week weg is, zeker in de ergste onzekere tijd een paar jaar geleden dus ik kan me dat van jou goed voorstellen. Therapie zonder schouder en oor thuis voelt niet fijn, dat kan geen blogcontact vervangen! Kijk samen of er geen andere mogelijkheid is. Uitstellen van therapie kan maar gezien hoe je je voelt lijkt het me niet slim. En angsten/gevoelens wegpraten lukt niet zo gemakkelijk!!!
          Tot horens, Ingrid

      2. uitstellen heeft absoluut geen zin, integendeel, het wordt er alleen maar erger door. Misschien is het juist beter dat je dan alleen bent met je gevoelens en twijfels. Het zal er misschien hard, maar wel eerlijk aan toegaan en dat is wat telt bij zo’n sessie.

  6. Moeilijk hoor. Ik denk (een beetje uit ervaring) dat het vooral met september te maken heeft. Toch zou ik dat niet uitstellen. Het feit dat je de eerste stap hebt gezet, geeft aan dat je eraan toe bent. Hoe heftig het ook kan zijn. Als je dat nu toch zou negeren, dan stop je het ergens weg en dan gaat het daar zitten rotten en dat is nog veel slechter voor geest en lichaam. Ik ken je niet irl, maar geloof me, je kunt meer hebben dan je denkt! En die bijwerkingen van nu moet je maar gewoon even accepteren. Straks kun je nog even heerlijk genieten en opladen in Frankrijk!

  7. Tja moeilijk, zo goed ken ik je nog niet om te zeggen het zal wel daar en daar aan liggen. Persoonlijk hou ik niet zo van beren en versla ze daarom ook maar liever.

    Love As Always
    Di Mario

  8. Hi Kliefje,

    Als je op de bodem van de put zit kun je alleen nog maar omhoog 😉 Ik denk dat je binnenkort die kant op gaat en dan weet je ook ineens hoe en wanneer je het allemaal gaat aanpakken. Je weet wel dat er een pad is, maar je moet nog even zoeken hoe dat loopt en het is logisch dat je onzeker daarover bent.

    Warme groet,

    Dorothé

  9. Wat vervelend voor je zeg! Tja er is al heel veel aan oude wijsheden aangedragen, loslaten en kijken wat er komt is heel erg moeilijk. Als straks de eerste beren zijn verslagen zul je zien dat het allemaal wel goed komt , het is nu echt ff doorbijten hoor!

  10. Gevalletje kont tegen de krib omdat de dingen niet lopen zoals je wilt dat ze lopen? Het zal je niet verbazen dat me dat heel bekend voorkomt. Ik noem dat bij mezelf wel eens gekscherend “prinsesjesgedrag”. Jij moet maar mee met wat anderen doen en beslissen terwijl jij het daar helemaal niet mee eens bent en het gevoel krijgt dat niemand zich een snars van jou en je gevoelens aantrekt. Misschien komt het bij jou uit iets heel anders voort, hoor, ik ken je natuurlijk alleen maar van lettertjes. Wie weet keert het tij zodra Vlam en Jill daadwerkelijk zijn vertrokken, want dan kun je er toch niets meer aan veranderen. Hou je taai, stoer wijf, komt wel goed met jou.

    1. Het heeft er idd ook mee te maken dat er ineens allemaal dingen gebeuren en beslist worden waar ik geen enkele invloed op heb. Tel daarbij op de werk-onzekerheid van Vlam en het doorlopend wisselen van de plannen. Prinsesjesgedrag? Hahaha! Das een mooie. Ik heb idd wel eens het gevoel dat er thuis wel gezegd wordt dat er begrip is, maar dat het niet gesnapt wordt. Niet echt. Dat irriteert wel ja.

  11. Niet lullen maar poetsen, Klief! Kom op, schouders eronder en doorbijten. Van uitstel komt afstel, en uiteindelijk zul je het toch alleen moeten klaren, en daar heb je meer dan veel ervaring mee, dus dat gaat je nu ook lukken. Is natuurlijk eng, en spannend, en zelfs heel vervelend, maar je kunt t. denk tsjakka. 😉

    1. Tsjakka? Gátver! 😉 Ik kan het ook wel alleen, ik ben een ster in alleen zijn en dingen doen. Tis een combi van teveel en te lang gezeik en gezeur en onzekerheid die me op aan het breken is.

      1. En na het opbreken komt de vechtlust weer terug, echt. Probeer die beren één voor één te tackellen meis, niet allemaal tegelijk! Als je hulp nodig hebt…..je weet t.

  12. Het heeft er idd ook mee te maken dat er ineens allemaal dingen gebeuren en beslist worden waar ik geen enkele invloed op heb. Tel daarbij op de werk-onzekerheid van Vlam en het doorlopend wisselen van de plannen. Prinsesjesgedrag? Hahaha! Das een mooie. Ik heb idd wel eens het gevoel dat er thuis wel gezegd wordt dat er begrip is, maar dat het niet gesnapt wordt. Niet echt. Dat irriteert wel ja.

  13. Klief, je noemt ook niet de meest makkelijke dingen op. Het zijn stuk voor stuk pittige zaken waar je mee geconfronteerd (gaat) word(t)(en). Ik vind het al knap dat je zo goed onder woorden kunt brengen waar je tegenop ziet. Dat maakt het voor je omgeving ook wat makkelijker misschien. Sterkte!

  14. Oef, wat een beren. Maar misschien heeft het al een klein beetje geholpen nu je het zo voor jezelf op een rijtje hebt gezet? En vaak is het ‘er tegenaan hikken’ erger dan het geheel zelf. Dus probeer die kop wat meer in het zand te krijgen, werkt erg fijn namelijk.
    Sterkte!

  15. het is natuurlijk ook niet allemaal leuk, wat je beschrijft aan toekomst ehm muziek???
    (ik vraag me vaak zowiezo afw aarom menschen bij de psych dingen op willen rakelen, waarvan je waarschijnlijk wel weet dat je er honds verdrietig om zult gaan worden enzo brrrr dapper hoor)
    Wat mij wel eens hielp was te bedenken dat ik de problemen pas een probleem laat zijn als ze ook daadwerkelijk een probleem zijn en voor me staan op dat moment zeg maar en dan handelen, wat soms iets rust geeft in het heden.
    Maar dat je er knorrig van word dat je mogelijk een langere periode zonder vlam gaat zitten snap ik ook heul goed hoor, als je het fijn hebt samen, wil je dat niet echt meer denk ik. Nouja iig sterkte hoor…..
    (ps k heb hier nog een flinke botte bijl liggen, die is te leen 😉 )

  16. Schat, ik heb zojuist een luchtgeweer voor je gekocht, daarmee gaan we samen de komende dagen op berenjacht! Het komt wel goed schatje!!!

    1. Nou Vlam, help haar maar, ook al snap je het misschien niet hoe het voelt. Dat kan alleen iemand die zoiets zelf ook heeft meegemaakt! Die schouder en dat oor zijn denk ik heel belangrijk. Oja, én die armen om haar heen natuurlijk! Sterkte samen, Ingrid

  17. Het lijkt mij ook ontzettend moeilijk. Eerst een leventje wat toch wel vertrouwd is. Jill nog jong, dus weinig verandering. Net een nieuwe relatie wat nog gewoon mee loopt zoals je leven liep. En nu dan ineens verandering. Jill zelfstandiger en Vlam die ook zijn eigen ideeën heeft. Zoals boven al beschreven werd de controle is weg aan het gaan. En dat is loslaten, vooral dat met Jill. Lijkt me ook wel ontzettend moeilijk.

    En dat met de psycholoog ook dat gaat je lukken. Ik weet het zeker jij bent sterker dan je zelf denkt blijkbaar

    *knuffel*

  18. Hier kan ik niks meer aan toevoegen. Wat een wijze raad en opbeurende woorden worden tot je gesproken hier……ik sluit me erbij aan. De reactie van je Vlam moet je heel goed doen.

  19. Het is een moeilijke situatie die geen eenduidige oplossing heeft. Controle verliezen is nooit leuk, ik kan daar ook niet zo goed tegen. Maar soms wordt de beslissing voor je genomen en dan moet je maar met de stroom meegaan. Ertegenin gaan is nog veel pijnlijker en lost haast nooit iets op. Succes met de beslissing die je gaat nemen.

  20. Ik ben vast gek, maar ik en al mijn (oudere) vriendinnen zijn door zo’n fase gegaan. Mijn theorie is dat t alles te maken heeft met hormonen! Misschien dat een simpel bloedtestje al heel verhelderend is? Ik had t zo’n 2 jaar geleden en zit nu in de overgang…. Sterkte en kop op..
    gr. Annelies

  21. Dat is niet fijn. Ik weet verder niet wat ik er op zeggen moet, wijze raad heb je niet nodig. Misshien een dikke knuffel?

  22. het grote loslaten en geen regie in handen hebben, doet bij sommige van ons gekke dingen.
    Probeer je zorgen en vooral die beren van de weg te trappen en werk aan jezelf.
    Zie het als een vroeg leermoment voor dat wat komen gaat in september…

    “Komt goed schatje..”

    Limo heb ik in huis, dus…

    Liefs,

  23. Wat is dat nou….een emotioneel incontinente klief? Gelukkig weet je zeker dat je niet zwanger bent. 😛
    Lijkt me een gevalletje aan vakantie toe?
    Mooi dat je je bij sommige dingen afvraagt of het anders zou kunnen maar niet teveel aan jezelf twijfelen hoor. ( ik kan me je gevoel wat Jill betreft goed voorstellen, ze kan natuurlijk ook bij jou blijven…ze hoeft niet weg toch? Misschien helpt het al om als optie te overwegen)
    Voor nu hoop ik dat je snel weer wat steviger in je pumps staat. Zie je de 17e…..zullen we Rotterdam eens op z’n kop zetten. 😉 xx

  24. Lief Kliefje,
    Maak het je nou zelf niet zo moeilijk.
    Ik denk dat je gewoon aan vakantie toe bent.
    Neem dit nou maar gewoon aan van deze verpleegkundige (oude stijl)

    groetjes van Ria (ja die met die ecco schoenen die dus ook verpleegkundige is)

  25. Het is heel herkenbaar. Ik denk dat veel vrouwen (en vooral moeders) hier last van hebben. Waarschijnlijk hebben we het vooral aan onszelf te danken en maken we het ons veel te moeilijk. Mannen pakken gewoon een geweer en schieten die beren af. Wij gaan erover piekeren.
    Hup, je geweer pakken en richten maar, je kunt het! ( en ik ook, hoop ik, ik weet het, makkelijk gezegd enzo…)

  26. Hee lief wief! Het kan nooit zo donker zijn of het wordt altijd wel weer licht. Ja, dooddoener, I know. Maar hier kom je ook wel weer door heen, je hebt voor hetere vuren gestaan.. Niets dat een ander zegt, kan het gevoel voor jou wegnemen, moet je zelf doen. En datkun jij.

    *Preekmodus uit*

  27. Het lijkt me er op dat je onbewust bang bent voor wat de toekomst brengen kan…of wat er naar boven gaat komen en je er geen ( onbewust ) weg mee kan of weet. Bang, gefrustreerd, nieuwsgierig naar je zelf, of zit je onbewust met een kleine depressie door onafgewerkte of afgewerkte dingen die blijven knabbelen aan je zelf….
    uit eigen ervaring weet ik dat het deze symptomen kan geven en ook ik wuifde dit weg als het komt wel goed, maar dit kwam niet goed tot ik het zelf inzag dat de weg niet alleen af te leggen viel…

  28. heel herkenbaar.
    en gelukkig kan je in september terecht bij een psychologe.
    ik ken je niet, lees nu en dan eens, maar ik herken de signalen, en ik wil me zeker niet moeien,
    maar gewoon een raad van mens tot mens: aub, stel het niet uit. het kan en zal waarschijnlijk heftig worden de eerste keren, maar dat is iets waar je door moet. maar uitstellen zal het enkel erger maken, en ik vrees dat je nu al een beetje kantje boord loopt.
    veel sterkte en goeie moed,
    en misschien moet je nu eerst en vooral een beetje aan jezelf denken.
    groetjes

  29. De zon schijnt altijd wel ergens, het is alleen soms even zoeken. Hier, hier heb je mijn berengeweer. Maak je een mooi kleed van de vachten?
    Sterkte meis, soms voel je je gewoon flut – en bij jou is het niet ‘gewoon’ maar heel duidelijk dat je als een berg opziet tegen de komende periode. Hang in there, this too shall pass.

  30. Hmm het klinkt alsof je de laatste tijd iets te veel hooi op je vork neemt, danwel je drukt maakt over of alles wat je wilt wel gaat lukken.
    CHILL!
    Je moet je geen zorgen maken over wat er in september eventueel allemaal naar voren kan treden, je leeft nu en we zitten pas op 2 juli! De zomer moet nog goed en wel beginnen, denk BBQ en rosé en wat er nog allemaal op het programma staat… ach… wie dan leeft, wie dan zorgt.

  31. Ik herken het zo en ik noem het mijn controledrang. Alles willen beheersen, terwijl je weet dat het niet kan. Het heeft vast tijd nodig. Soms is het goed dat iets een tijdje niet goed voelt.

    1. dat is het ook, dat voelt lekker, als in controle heb. Ik houd niet van verrassingen en zaken die me overkomen. Ik vind het niet goed, dat het niet goed voelt. Ik vind mezelf heel stom als ik zo blijf malen en hangen in.

  32. Och Klief toch, wat zul je je nu ff ellendig voelen. Maar is het niet geheel logisch? Je voelt je waarschijnlijk aan de leeuwen overgeleverd en dat heeft vast te maken met de psych. Vergeet niet dat je er zeker ook van opknapt. En er wordt niets besproken wat jij NIET wilt of waar je nog niet klaar voor bent. ik voel me in mijn therapie ook niet altijd tof..maar mijn peut doet er wel alles aan om mij te helpen. En of je nu alleen in deze shit zit….of je zit er samen met een peut in….dan zou ik kiezen voor de peut. En Evert heeft wel gelijk, men lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest. Ik vermoed dat je moeite hebt met je kwetsbaar opstellen, maar je doet dat al zo mooi op het weblog hier. Ik zou alles gewoon laten gebeuren…ook de psych in september.

    Er zijn al wijze dingen geschreven hier boven..ik ben verbaasd over de moeite die mensen nemen te reageren op verhalen. Mooi toch? Scheelt het misschien als je bij anderen (bij mij) leest hoe dingen vergaan? of wordt het dan juist erger?
    liefs!

    1. zeker onwijs mooi en lief, al deze reacties. Was er ook helemaal ontroerd over (maar dat zegt niks de laatste tijd, haha! ;))

      Ik ben niet bang voor september. Ik wil het echt. Wil alleen graag dat er iemand is die me op kan vangen voor als het te zwaar blijkt te zijn.

      Wbt de rest: dat moet ik wel laten gebeuren, ik ben weinig keuze helaas…

  33. Nah kom ik nog eens aan op de valreep.
    Je hebt al heel veel reacties gehad die je ws nog meer in verwarring brengen.
    Het is fijn dat het weer al beter is, dat scheelt al een stukje (tenminste hier).
    Maar herken je gevoel, verloren zijn, controle kwijt, lange dagen, weinig energie.
    Enige advies wat betreft de therapie: Blijf of liever ga terug naar jezelf en je eigen gevoel.
    En als je gevoel zegt : niet doen, niet doen.
    Probeer beslissingen of situaties simpel te houden of te maken en beslis dan.
    Feiten kun je niet veranderen , maar hou jij er mee omgaat is een keuze 😉
    Succes ermee!

  34. Ha zuster Klivia,

    Een mens lijdt het meest onder wat men vreest te krijgen, neem afstand.
    Laat de beren in het bos lopen en kijk per dag wat je gaat doen.
    Je bent een kanjer, dat weet je toch! oma

    Ot. Je verzoekje staat genoteerd voor de volgende show.
    De shows staan allemaal op: http://www.wir-3.com/

  35. Nah had reactie achter gelaten en die staat er niet?
    Kwam er op neer:volg je eigen gevoel.
    Schakel even terug en neem je tijd.

    Heel veel adviezen brengen je ook van slag, want JIJ bent wel die het doen mag 😉
    Maar herken je heel goed.
    LOS laten wat je niet vast hoeft te houden is een quote van mij.
    XXXXXXXXXX
    en heel veel succes!

  36. Nu een bereknuffel geven zou ongepast zijn zeker ? En toch, bij deze …
    Je geraakt wel door die weken heen ! Ik duim voor een thuiszijnde en werkende Vlam voor september !

  37. Het komt me ook bekend voor. Het is best goed om af en toe te kunnen laten weten dat je ook je onzekere momenten hebt. Ondanks dat het veel fijner is als je lief in de buurt zou zijn om je te steunen, zal je het sowieso alleen moeten doen, wat dat betreft denk ik zelf altijd: hoe sneller hoe beter. Ik wens je positieve kracht toe! (en af en toe een arm om je heen natuurlijk!).

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s