Klungelig.

Ik ben vreselijk onhandig. Gelukkig barst ik daarbij ook van de zelfspot. Dat moet ook wel, want ik doe met regelmaat iets onhandigs. En daar kan ik dan maar beter een goeie grap over maken, me dunkt.

Wat is er mis met mij? Ik ben motorisch enigszins gestoord. Ik flikker van stoeprandjes af, stoot mijn dijbeen zeker 2x per dag aan de punt van mijn bureau waardoor ik er soms uitzie alsof ik mishandeld word. Ik ben die ezel die zich gewoon net zo makkelijk 1000 keer aan dezelfde steen stoot.

Laatst draaide ik me in de inloopkast op mijn werk te hard om en stootte ongelofelijk hard mijn harses tegen de hardhouten deurpost. Ik werd er helemaal misselijk van en heb echt 10 minuutjes zittend op een stoel moeten bijkomen. Gevolg: een fraai ei onder mijn haar.

Ik kijk ook wel eens in een etalage en schat dan de afstand tussen mijn hoofd en de ruit niet goed in zodat ik vervolgens très charmant met mijn giechel tegen het raam knal.

Ik blijf ook heel vaak met mijn hak tussen de straatstenen steken waardoor in in het minst erge geval ineens met mijn blote voet op straat sta en mijn pump blijft staan. In het ergste geval flikker ik op de grond. Uiteraard bij voorkeur daar waar lekker veel mensen zijn. En dan is het de kunst te doen alsof er niks aan de hand is, jezelf zo ongenaakbaar mogelijk van de grond te hijsen en je weg te vervolgen. Die zere knie te negeren en je trots te behouden.

Zo ben ik op de middelbare school eens midden in een groepje jongens geland die een klas hoger zaten én op het VWO. Ik kon wel door de grond zakken van schaamte. Het is meer dan 20 jaar geleden, maar ik herinner het me nog als de dag van vandaag.

Met afdrogen draai ik regelmatig de kelk van een wijnglas af. Geef mij nooit je allermooiste kristal, want ik sloop het. Gegarandeerd. Ik zeg altijd tegen Vlam (wiens volledige dure glasservies ik in 2 jaar tijd naar de gallemiezen heb geholpen) ‘Ach. Ik kan beter je glaswerk breken, dan je hart.’ Echt lachen kan ie er niet om helaas.

Mijn balletcarrière toen ik kind was, was ook van zeer korte duur. Ik bleek geen geboren talent. Mijn juf adviseerde me voorzichtig na een paar lesjes misschien toch iets anders te gaan doen.

Afgelopen weekend fietste ik alvast een stukje vooruit toen Vlam, Jill en ik op een feestje waren geweest. (Buiten onhandig ben ik namelijk ook nog eens verschrikkelijk ongeduldig.) Na een meter of 100 zag ik dat niemand me volgde. Ik zag ook niet waar ik was, ik ken die stad niet zo goed namelijk. Verkeerde afslag genomen. Uiteraard had ik mijn mobiel thuis gelaten en dus kon ik niet bellen.

Over een stukje van normaal gesproken 15 minuten, heb ik een uur gedaan. Ik heb geen idee waar ik allemaal ben geweest in het pikkedonker.

Ergens halverwege werd ik toch wel licht paniekerig en lette ik niet goed op waar ik fietste. Er was een verhoginkje naar een brug toe en die nam ik uiteraard zoals ik veel doe: iets onbehouwen. En ik lag languit op mijn plaat.

Resultaat: fraaie blauwe plekken op mijn kont en dijbeen, een schaafwond aan mijn arm, een pijnlijke heup, een verrekte nek en zere schouders.

En een gedeukt ego.

51 thoughts on “Klungelig.

  1. Au, het doet al pijn om te lezen! Ik ben ook wel een beetje zo. Vooral mijn tenen zijn niet veilig. Ik heb ze al regelmatig gebroken, gekneusd, verrekt. Beste prestatie: struikelen over een parkeerdrempeltje, vervolgens een hekje en eindigen met een hersenschudding én gebroken teen :-)
    Durven Vlam en Jill nog wel met je op pad of lopen ze altijd op een veilige afstand?

    1. Oeps, das ook heftig zeg! Is mij nog niet gelukt.

      Alhoewel ik wel denk een paar tenen te hebben gebroken in de loop der tijd. Maar ik ga -raar maar waar- nooit naar een dokter ;)

      Vlam houdt altijd mijn hand vast, voor de zekerheid ;)

  2. Als ik dit zo lees lijk je me een gevaar voor jezelf. Gelukkig herinner ik me dat je schreef te overdrijven op je log, dus neem ik maar aan dat het best meevalt. Gelukkig.

  3. Whaha ik moet wel lachen als ik dit lees. Het komt wel herkenbaar voor, al ben jij misschien nog een tikje erger (of misschien niet, want ik denk dat je het wel een tikje heb aangedikt, toch? Anders zou je misschien beter binnen kunnen blijven ;D). Ik ben er zelf goed in om mezelf half knockout te slaan met een deur. Strijkbouten worden hier regelmatig vervangen, want ik laat ze vallen. Dansen… ik ben er gek op, maar ik ga op mijn eigen tenen staan. En zo kan ik wel even doorgaan. Dus een en al herkenbaarheid ( en ook ik ben in het verleden met een mooie slider aan de voeten van een groepje jongens gekomen :D).

  4. Sorry..ik heb vreselijk gelachen..hier valt mijn fietsavontuur in het niet, ik reed ooit eens een sloot in tijdens een excursie , lag met fiets in schrikdraad in de sloot..men heeft het hier thuis nog over…;-)

  5. Oef haha. Zó herkenbaar! Gelukkig is mijn lief net zo lomp als ik, we hebben dus geen servies meer over ;). Verder is fietsen met mij altijd spannend en verplaatsen muren in mijn huis zich regelmatig.. Heel onhandig is dat!

  6. Oooh, wat beschrijf jij jezelf toch dolkomisch. Net Mr. Bean die bezig is… hèhè, wel lekker om daar de ochtend mee te beginnen hoor!!

  7. Autsj! Bij mij valt de onhandigheid gelukkig mee. De meeste blauwe plekken kwamen door het zeilen en hockeyen waarbij ik door m’n fanatisme wel eens een bal op andere plekken opving dan m’n stick.

  8. herkenbaar. Ben ook wel eens naar een feestje van een collega de weg kwijt geraakt. Andere collega gebeld, omgekeerd en toen flink op mezelf zitten schelden. Bleek alleen dat ik de telefoon niet had uitgezet…. Collega heeft lekker meegenoten:)
    Trouwens hoe kunnen die paaltjes toch spontaan achter je auto staan? Wie bedient dat knopje?

  9. leuk! en heeel herkenbaar helaas…hier thuis zijn wij ook van die klunzen,ik koop niet eens meer wijnglazen op een steeltje, maar gewoon die franse bistroglazen van de ikea,scheelt toch weer..;-)

  10. Is een brilletje misschien iets voor je? Dit kun je dan leuk combineren met een fietshelm die je eventueel ook binnenshuis op kunt houden. Om het helemaal af te maken kun je er ook knie en polsbeschermers bij dragen. Dan kan jou weinig meer overkomen toch…

  11. LOL voor deze hoor:

    “Ik kijk ook wel eens in een etalage en schat dan de afstand tussen mijn hoofd en de ruit niet goed in zodat ik vervolgens très charmant met mijn giechel tegen het raam knal.”

  12. Heerlijk stukje en zo eerlijk. Respect. En ook herken het. Op mijn eerste afspraakje lig ik gelijk languit in het plantsoen. Gelukkig kon er om gelachen worden. Soms is mijn hoofd sneller dan dat mijn lichaam bij kan houden. Ook dat gaat niet samen.
    Maar ik moet eerlijk zeggen jij spant de kroon. Pijnlijk maar het maakt je ook zo apart. Leuk mens ben je

      1. Eerste keer bij schoonpa op verjaardag. Taartje op de grond… Tweede verjaardag…..Echt waar!! T is gelukkig al bijna 25 jaar geleden, ik weet niet of zij het nog weten…. Ik dus wel;)

  13. Grappig….ik heb er nog nooit iets van gemerkt als ik je zag ( alle drie de keren niet :-P) Zelf kan ik bridget jones nog doen verbleken en heb ook het gevoel dat ik maar een beetje lomp op mijn korte pootjes achter jou moet aanrennen terwijl jij fier doorstapt op je pumps.

  14. Haha, ik lach er wel om, maar het lijkt me pijnlijk. Nee, het is pijnlijk.
    Ik lig ook om de haverklap op de grond, of val bijna, heb beurse plekken overal.
    Laatst nog; ik stapte uit de metro {op m’n slippers}, stapte ergens in en ging languit op m’n bakkes.

  15. Ik dacht dat ik onhandig was, maar het kan toch nog erger als ik het zo lees. Succes met je herstel en bedenk: er is altijd wel iemand die nog erger is! Houdt Vlam maar bij je in de buurt.

  16. Haha, heel leuk stukje, hier ook erg onhandig, dacht dat ik de enige was die de etalage vaak van te dichtbij bekeek :) Ook met fietsen ga ik regelmatig het decor in.. Gelukkig nog nooit met heel erge gevolgen ;-)

  17. Kun je wel goed diepte zien? Het schijnt bijv, dat heel veel mensen die niet goed durven autorijden niet goed afstanden kunnen schatten. Ik weet niet of jij dat hebt maar veel struikelen en stoten duidt daar ook weleens op.

  18. goh wat een klunzen lezen hier allemaal mee… of.. is het menselijk en hebben we allemaal deze charmante eigenschap???

    Zolang we er om kunnen lachen (zelf nog het hardst) komt het allemaal wel goed!

    Liefs,

  19. Ha zuster Klivia,

    Gelukkig ben ik niet de enigste, het erge is dat het nooit wendt en over gaat, het achtervolgt je de rest van je leven. oma

  20. Herkenbare blog… Roept herinneringen op aan het kijken naar een vuurwerkshow vanaf de pier van Scheveningen. Snel naar beneden willen lopen via de trap in zo’n glazen huisje; om in volle vaart tegen een van de drie wandjes op te lopen. Ei op het hoofd, blauwe knie en geknakt ego.

  21. Hier nog zo’n brokkenpiloot.

    Toen ik vijf was viel ik in amper twee maanden tijd mijn tanden door mijn lip, tanden door mijn tong, gat in mijn kin – en na die drie redelijk forse ongelukken deden mijn ouders me onmiddelijk op èn balletles, èn turnen, èn padvinderij – alles om me maar een betere motoriek te leren, mijn lichaam en bewegingen te leren kennen, mijn energie kwijt te raken.
    Het mocht niet baten.

    Ik weet niet waar de wereld begint en ik ophoud (of andersom), stoot mezelf doorlopend overal tegen. Ben ook nog redelijk lang, als kind al, en dat maakte het alleen maar erger. Ik was zo’n kind dat bij het opstaan in de klas eigenlijk per definitie tegen het tafeltje stootte, met de voet in de tas bleef hangen, bij het naar voren lopen ook nog even de etui van tafel maaide – en onderweg eventueel ook nog over àndermans tas struikelde.

    Op mijn negende rende ik eens heel hard om het flatgebouw heen. Nam de bocht te kort – terwijl ik mijn hele leven al in datzelfde flat woonde, het had toch geen nieuws moeten zijn waar en hoe dat gebouw stond. Rende in volle vaart frontaal met mijn gezicht in de muur. Neus en hoofd geschramd, stukje van mijn tand af – dat het daarbij gebleven is mag een wonder heten.

    Rond diezelfde tijd had ik een passie voor handstand. Ik deed overal waar maar iets van een muur was handstand, de godganse dag door. En ook in de flatlift.
    Op een dag stond ik te ver van de muur af, en daardoor te dicht bij de achterwand van de lift. Tijdens het energieke opzwaaien van mijn benen trapte ik tegen die achterwand en lanceerde mezelf daardoor recht omlaag, midden op mijn schedeldak.

    De skateboard-ongelukken zal ik nu maar even onvermeld laten.
    Echt, dat ik nog leef is een wonder. En allemaal van die ongelofelijk stupide ongelukken, allemaal te maken met ‘waar is mijn lichaam ten opzichte van de wereld’.

    ‘Ik schud u de hand’, wil ik met deze lap tekst maar zeggen.

  22. Sommige mensen worden met een (afwijking) geboren, maar als ik dit allemaal lees…Hopelijk zit alles goed vast en val je nooit uit elkaar :)
    Maar troost u, blijkbaar zit je niet alleen in die situatie. Heb ooit in de winkel voor een grote spiegel gestaan en mezelf willen voor laten gaan. Die vent in de spiegel volgde me steeds, tot ik oplette en zag dat ik het zelf was….en de mensen maar kijken naar mij :)
    15 jaar terug wou ik nog eens een salto doen en landen op mijn rug en voeten…brak een ruggenwervel. Gelukkig goed gekomen. zo zie je maar, het is eigen aan de mens om het domste uit je zelf te halen. Zal zo ook zijn bij het onhandige…

  23. Goh Klief… volgens mij zijn wij toch echt ergens familie van elkaar… *naar de blauwe plekken op haar onderbenen kijkt*… moet zo eigenlijk nog naar de dokter voor iets dat in mijn voet zit en waar ik 4 dagen geleden per ongeluk op ben gaan staan. Ken het gevoel. Maar ik blijf lachen (om jou :-D).

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s