Exvriendjes.

Gisteren had ik een enigszins awkward moment: Vlam en ik lagen samen tv te kijken en daar was ie weer op de beeldbuis: exliefde Martin. Ik kan u zeggen: het is een vreemde gewaarwording om een ex uit een ver verleden ineens voorbij te zien schuifelen op tv. Ik had hem al vaker gespot, maar de laatste tijd is zijn verschijning vaker en vaker te zien. Hij heeft een leuke baan en ik ben blij voor hem dat hij het zo ver heeft geschopt.

Hij is overigens geen fluit veranderd, grappig is dat, terwijl we inmiddels toch wel 16 jaar ouder zijn geworden. Hij heeft precies dezelfde stem nog, zijn maniertjes, serieuze blik en beetje stijve houding.

Vlam merkte terecht op dat hij hem geen lekker ding vond. Dat was en is hij ook niet. Maar hij was wel lief en zorgzaam, kon geweldig koken en we hebben de korte tijd dat we ‘iets’ gehad hebben, veel lol gehad en leuke dingen gedaan.

Ik heb eigenlijk geen idee hoe het uit gegaan is, als er überhaupt al sprake was van een echte relatie. Het was meer een losvast iets. We zochten elkaar eens in de zoveel tijd op en maakten dan uitstapjes, gingen ergens eten of bezochten de kroeg. Dat was makkelijk, want we hebben een aantal jaar boven elkaar in hetzelfde pand gewoond waar we alle twee een kamer huurden. We zijn niet stapelverliefd op elkaar geweest en toen Martin verhuisde naar een ander dorp, spraken we minder en minder af en dat was het. Prima. Ik denk terug aan een leuke tijd met hem.

Door dat tv programma dan, want anders was ie gewoon ergens in de krochten van mijn herinneringen gebleven.

Op Facebook heb ik tussen mijn vrienden nog een ex staan, leuke vent ook. Hij is inmiddels getrouwd en heeft kinderen. Hij vroeg me ooit vriendjes te worden en ik had daar geen problemen mee. Zelf had ik hem nooit opgezocht en gevraagd. Ik dacht nooit meer aan hem. Nu wel. En ook aan hem met louter warme gevoelens.

Dat heb ik trouwens niet met veel exen. Over het algemeen was er altijd wel een gegronde reden om ergens een stekker uit te trekken en gingen exliefdes en ik met een ‘knal’ uit elkaar.

Het is niet zo dat ik ze stuk voor stuk hel en verdoemenis of een gezwel toewens, maar ik heb ook nul animo ze op te zoeken, vriendjes met ze te worden of te mailen of wat dan ook. Het is prima zo.

Sinds een jaar of 1,5 ben ik op FB vrienden met de broer van een ex, en niet met meneer ex zelf. Daar heb ik ook totaal geen behoefte aan. Met hem heb ik een jaar of 2 wat gehad en een tijdje samengewoond. Hij heeft aardig misbruik van me gemaakt en we zijn raar uit elkaar gegaan. Ineens was ik zijn streken en gelieg zat en heb ik in een middagje onaangekondigd mijn spullen gepakt en was ik pleite. Dat leek me een mooie terug-pak-aktie.

Dat alles was in het prémobiel- en internettijdperk, dus van contact was er daarna geen sprake meer. Een vaste telefoon had ik niet. En ik verhuisde naar een andere provincie en dat was dat. Einde contact.Typisch. En lekker ook.

Tegenwoordig word je dus op allerlei manieren geconfronteerd met zaken uit het verleden. Van een ex is met goed fatsoen amper meer af te komen. Ze sms’en, mailen, facebooken je of proberen met je te chatten.

En als dat niet werkt, verschijnen ze gewoon met hun kop op tv.

Het moet niet gekker worden…

26 thoughts on “Exvriendjes.

  1. Hahahahaha, nou bij mij verschijnen ze gewoon in de winkel. Maar gelukkig is dat om datgene wat ik verkoop. Ach de meeste kan ik wel mee overweg. Het is eigenlijk nooit met een knal uitgegaan bij mij.

    Love As Always
    Di Mario

  2. met dat FB is het idd moeilijk om het verleden te laten voor wat het is. Voor je het weet ben je vriendjes met mensen die misschien 20 à 30 jaar geleden wat voor je betekenden maar waar je nu in feite niets meer mee hebt.

  3. Wat een leuk stukje weer en wat toevallig dat je hier nu over schrijft. Met de meeste van miijn exen heb ik als ik ze zie nog een leuk contact. En bij een aantal denk ik: ik snap wel dat ik jou ooit leuk vond want je bent gewoon nog steeds leuk. Maar heel toevallig was ik kortgeleden een uurtje op een receptie van een goede vriendin terwijl ik voelde dat ik steeds werd bekeken/aangestaard. Vreemde ogen prikten in mijn rug, zoiets voel je. Toen de betreffende persoon zich in mijn buurt had gemanouvreerd hoorde ik zijn stem en viel bij mijn het kwartje. Een heel vervelende ex die mij bijna twee haar heeft gestalkt, terwijl het woord in die tijd nog niet eens was uitgevonden. Ik heb echt heel nare herinneringen aan hem. Iewks, ik had totaal geen zin om die l*l te ontmoeten of spreken en heb me dus snel uit de voeten gemaakt. Ik hoop wel vurig dat hij niet via die vriendin nu weer contact met me probeert te krijgen. Ik krijg spontaan uitslag als ik er aandenk.

    1. Oeiiii, dat is heel naar ja. Ik kan me goed voorstellen dat je enigszins angstig bent voor een herhaling. Mannen met grote ego’s zijn eng en onvoorspelbaar. Ik hoop dat ie je met rust laat! Anders: meteen duidelijk zijn en afkappen. En als hij niet luistert > de politie inschakelen.

  4. Vreemd om je ex op tv voorbij te zien. Met sommige exen heb ik een verleden en daar zeg je u tegen. En dat wil ik graag zo houden, dat het een verleden is. Heb geen FB of dat soort gein, dus waarschijnlijk via de www moeilijker. En bijna niemand weet meer waar ik woon. Ex en gewone vroegere vrienden niet. Maar dat wilt niet zeggen dat je ze niet tegen kan komen, ga nog vaak terug waar ik opgeroeid ben dus grote kans.

  5. Je komt ze ook overal tegen! Een vader van het kinderdagverblijf help mij met mijn scriptie. Tijdens een van onze mailwisselingen vroeg hij: “hoe ken jij X? Dat is mijn oude buurjongen!” Ik: “X is mijn exvriend.” De wereld is klein soms…

  6. Ik had voor mijn man maar 1 ex-vriendje. Na de dood van mijn man zijn we weer met elkaar in contact gekomen en hebben we alles ingehaald waar we 25 jaar geleden nog niet aan toe waren 🙂 Het beeld van hem 25 jaar later aan mijn voordeur met een bos bloemen in de hand, ik denk er nog steeds met heel veel plezier aan terug. We horen (sms) mekaar nu nog, en onlangs is hij nog eens langs geweest, ik heb daar nog steeds een fijn gevoel bij. Maar ik ben er zeker van mocht ik gescheiden zijn van mijn man, dat ik die liever nooit meer zou zien (moeilijk als je kinderen deelt)

  7. Een ex van mij trouwde met mijn broer, scheidde van hem en trouwde wat later met een van mijn beste vrienden. Van dat tweede huwelijk was ik ook getuige (broer was not amused…) en mijn “relatie” met die ex is meer dan uitstekend te noemen. Het kan bijzonder lopen.

  8. Heb ook via facebook een oude vriendin teruggevonden , het doet vreemd aan , je kent haar , haar lichaam , haar karakter ! Vreemd is er nog een heel klein vlammetje die blijft branden .
    Een andere vriendin die ik ook binnenstebuiten ken , komt in de stadspolitiek op meer openbaar (Ollie op de achtergrond) voor een tegenovergestelde partij dan mezelf. We liggen veel verbaal in de clinch. Maar we onder vier ogen zijn , klikt het ,nog altijd ! Ollie heeft zijn gezin en zij het hare en da’s beter zo ! De andere kom / wil ik niet meer kennen !

  9. Nou ben ik wel benieuwd.. heb gisteren alleen Spoorloos gezien, en die meneer was heel oud en donkerbruin en had een dochter van in de veertig, dus eh… Hij heette trouwens ook anders, nu ik erover nadenk.

    Op de een of andere manier heb ik geen ex-en gespot nog (op die ene na waar ik eerst “gewoon” contact mee had en pas daarna via de social media). Zoveel had ik er niet, en die behoeftes heb ik ook niet. Maar zelfs als ik zoek dan zijn ze niet te vinden,. Net als echte vrienden of kennissen, blijkbaar ik mijn generatie niet allemaal aan het social media gebeuren toe (ze hebben vaak wel mail, dat is al lastig geneg, haha..)

  10. Exen moeten gewoon van de aardbodem verdwijnen en zich niet op Facebook, Twitter, of TV (hoe gek wil je het hebben) wagen. Zo, dat houdt het allemaal wel zo overzichtelijk 😉

  11. Mja, ex-en en Facebook (gelukkig niet op televisie). De meeste exen interesseren me geen bal, maar er is er ééntje die wens ik niemand toe (welliswaar met leuke moeder maar ja daar heb je verder ook niets aan). Nee, dit heerschap heeft me zo’n anderhalf jaar gevolgd in alles wat ik deed, naar mijn werk, als ik uit ging, naar vriendinnen gin, ook telefonisch blééf hij bellen en dreigen met zelfmoord (ik nam dus géén telefoon meer op, dat mochten mijn ouders doen (gestalkt heet dat nu). Hij heeft er voor gezorgt dat ik minstens anderhalf jaar walgde van elke man die probeerde dichterbij te komen. Hij had me een half jaar geleden gevonden via FB en wilde “vriendjes” worden. IEKS!!! Gelukkig zit hij in Portugal (weet ik van mijn moeder, die zijn moeder af en toe ziet 🙂 Hij zit lekker ver weg.

  12. Het bolletje waar we op leven wordt door het digitale tijdperk kleiner en kleiner gemaakt. Elkaar tegen het lijf lopen is dan ook meer en meer mogelijk geworden. Alhoewel het niet echt iets slecht is….het lijkt me meer en meer een gedwongen toestand, om ( gedwongen ) vriendschappelijker uit elkaar te gaan. Alhoewel uit elkaar gaan doe je niet zo maar….maar liever zonder conflicten dan gloeiende ruzie….nergens voor nodig lijkt me. Een stalker daarin tegen…grote vliegenmepper en meppen maar 🙂

  13. Ik heb gelukkig nauwelijks exen, en spreek er slechts 1 via FB af en toe.
    Lekker rustig dat ik meteen verhuisd ben toen ik trouwde, zal er in het wild niet snel eentje tegenkomen… en ook niet op tv trouwens 😉

  14. Martin van De Blijker? Vind ik wel een leuke man hoor, vooral hoe hij heel rustig al die slechte kokkies op hun nummer kan zetten als ze geen hollandaise saus kunnen maken. 🙂

  15. whahaha 🙂 ik wil helemaal niet zo erg van mijn exen af. Ik vind ze allemaal nog leuk. Ik heb er 4 op Facebook en ik vind ’t alleen maar prettig. Ik heb naar geen enkel van mijn ‘exen’ (die overigens allemaal uit een uiterst pril tijdperk stammen: ik was al redelijk vroeg ‘honkvast’) ook maar een greintje rotgevoel. Ik vind ze fijn om nog ergens op de achtergrond te zien en te merken dat ook hun leven goed geworden is.

  16. Ha zuster Klivia,

    Al weer een nadeel van onze multimedia maatschappij.
    Maar hij komt toch niet op Tv om jou te laten zien dat het goed met hem gaat? oma

  17. haha, ja, internet maakt de wereld kleiner.
    je komt elkaar altijd weer tegen, online, is het niet hier dan is het wel daar. En dat is wel prettig ook, vind ik. We zijn toch samen allemaal op de wereld.

  18. Ben bezig met een inhaalctie van jouw stukjes, die 6,5 werken hakken dr lekker in…. inmiddels is daar verandering gekomen want aan spatadres ook geen zin. Plus zero-me-time is ook niks. Dus. Binnenkort weer meer reacties van moi.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s