Exhibitionistisch.

Gisteren kreeg ik van iemand een mail over mijn blog van gisteren die geen mening wilde geven omdat ‘het haar geen donder aanging’. Dat klopt in de meeste pure zin van het woord inderdaad zo. Erger nog: alles wat ik hier publiceer gaat eigenlijk niemand ene moer aan. Alleen Jill, Vlam en mij.

Bloggen is denk ik wel een klein beetje exhibitionistisch te noemen. Want waarom zou je anders in vredesnaam toch wel aardig wat van je privéleven op het net gooien? Waarom wil je dat? Ik krijg die vraag regelmatig gesteld door mensen die ik irl ken en die van het bestaan van deze plek afweten.

Ik kan niet over andere bloggers oordelen maar voor mij is dit blog mijn klankbord. Ik kan er mijn alledaagse hersenspinsels op kwijt, het schept orde in de chaos die vaak in mijn hersenpan heerst. Ik loop namelijk regelmatig over. Ik denk te veel en te vaak en heb moeite met ontspannen.

Alles wat ik meemaak of wat mensen tegen me zeggen, wordt geanalyseerd. Het naadje van de kous wil ik weten, tot aan het gaatje gaan.

Ik kan daar niks aan doen. Ik doe het ook al mijn hele leven.

Er zijn ook best veel momenten te noemen waarop ik me afvraag of mijn reacties en emoties ‘normaal’ zijn? Nou weet ik uiteraard ook wel dat ‘normaal’ geen maatstaf is omdat het echt zo is dat iedereen anders is. Laat ik het dan ‘gemiddeld’ noemen. Misschien dekt dat beter de lading. Momenten waarop ik me afvraag wat de gemiddelde mens in een bepaalde situatie zou doen.

Want gemiddeld is iets dat ik niet ben.

Ik ben iemand met een aardig hoog IQ. Ik heb behoorlijk wat meegemaakt. Ben emotioneel gezond. Heb mijn leven aardig voor elkaar. Maar toch zijn er momenten dat ik onwijs onzeker ben, twijfel of ik niet iets doe wat de ander onacceptabel zou vinden, of ik niet overdreven reageer soms.

Het probleem ook bij mij is (aandachtspuntje als ik straks in september aan mijzelf ga werken) is dat ik de balans nog niet heb gevonden tussen ‘sociaal wenselijk gedrag’ en mijn eigen keuze. Ik houd teveel rekening met de ander soms, verlies mijn eigen belangen regelmatig uit het oog en doe dingen om de ander te pleasen. Aan de andere kant compenseer ik dat dan weer en draaf ik soms door in mijn assertiviteit. Ben ik veel te veel bezig met doen waar uitsluitend ik me lekker bij voel. Klein handicapje daarbij is dat ik soms echt de olifant in de porseleinkast ben. Pijnlijk eerlijk kun je het misschien het beste noemen. Ik kan niet zo goed diplomatiek zijn. Wat ik denk, floep ik er letterlijk zo uit. En er zijn heel erg veel mensen die daar niet mee om kunnen gaan.

En dus ‘moet’ ik sommige zaken hier bespreken. Ik lees al uw reacties met aandacht. Ik denk na over de denkwijze van al die mensen, hun beweegredenen, de emoties erachter. En neem ze vervolgens allemaal mee in mijn slotconclusie. (Zoals in mijn blog van gisteren. Op al die aangedragen oplossingen. Er wordt gemaald hoor mensen, echt…)

En een fijne bijkomstigheid is, dat ik de contacten die ik hier op doe, ontzettend waardeer. De toffe en lieve mails die ik privé ontvang, de FB vrienden die ik via het bloggen heb leren kennen, de mensen met wie ik live wel eens afspreek, die ik hier ontmoet heb.

Dus ja: misschien is het wel raar wat ik doe. Deze openheid hier. Maar ik voel me er goed bij. Lijkt me dan prima toch?

46 thoughts on “Exhibitionistisch.

  1. natuurlijk prima, zolang jij Vlam en Jill dit goed vinden.
    Trouwens jij bepaald wat wel en niet hier verschijnt, niet de lezers.
    Komt daarbij dat ik vind dat men niet moet overdrijven over de impact van bloggen.
    Moest je log als artikel in een of ander tijdschrift verschijnen dan zou je enorm veel lezers meer hebben. Ga maar eens na hoeveel mensen onze blogs lezen.
    Ikzelf probeer evenwicht te vinden in privé zaken die ik log.
    Meestal is het een tipje van de tong.

    1. Klopt. Over Jill schrijf ik om die reden zelden. Vlam weet wat ik schrijf en vindt het goed. Ik weet het niet Suske, over die impact. Er zijn toch wel honderden mensen elke dag die het lezen. Waarvan ik er maar een handjevol van ken. Dus wie zijn al die andere mensen? Misschien ook wel mensen die je in het echt kent en niet mag?

  2. Ach jij doet het hier.. er zijn ook mensen die het elke dag in de bus of tram,trein ect doen. Of in de kroeg, net terwijl ik rustig met wat vrienden een biertje wil drinken. Dan heb ik het liever op een log, dan kan ik het lezen wanneer ik het wil en beter nog, niet lezen als ik niet wil. Hahahahaha. Nee hoor, iedereen heeft een uitlaatklep nodig en iedereen doet dat op zijn eigen manier.

    Love As Always
    Di Mario

  3. Meer dan prima toch? Ieder heeft haar eigen reden om te bloggen. Maar klankbord dekt voor mij de lading meer dan genoeg.

    Uit het gemiddelde van de reacties kun je een soort van referentiekader opmaken, waardoor je je iets zekerder kunt voelen over je eigen gedachtes. ‘sociaal wenselijk gedrag of olifant in de porceleinkast’ ( voor mij is dat nog vaak een ‘zie je wel, ik ben echt niet gek’ ontdekking)

    Fijne dag!

  4. Zo’n blog IS toch ook een heerlijke uitlaatklep, je kan op deze manier een balletje opgooien en kijken waar die terecht komt, boosheid kan je kwijt, verdriet en blijdschap kan je delen en een groot voordeel van het bloggen cq schrijven vind ik dat emoties en frustraties tijdens het schrijven genuanceerd uit de pen, euh toetsenbord, komen. meestal dan 😉
    groet

  5. Wat mij betreft gaat bloggen over delen. Je deelt, een ander doet er iets mee of niet, reageert erop of niet en vervolgens kun je daar zelf wat mee of niet. Daarbij geeft het gewoon een lekker gevoel om iets leuks te maken van je blog. Of het nu met woorden, foto’s of tekeningen is. Je maakt iets en dat is een lekker gevoel.

  6. Dus je gaat aan jezelf werken omdat de buitenwereld (sommige dan) niet tegen je directheid kunt. Of ga je aan jezelf werken omdat je zelf niet lekker in je vel zit en onverwerkte dingen uit je verleden een plekje moeten krijgen? Gaat het om het eerste, dan zou ik het niet doen. Gaat het om het 2de dan is dat een geldige reden, lijkt me. Maar omdat je af en toe of misschien wel geregeld bot overkomt en direct bent en sommige mensen daar niet tegen kunnen, dat zegt toch meer over hoe de ander in elkaar steekt of niet. Ik zou me daar nu niet al te druk om maken. Zeker niet als je geen klachten krijgt van je werkgever en in je privéleven, tja mensen die je privé kennen weten toch niet beter. Daarbij heeft de mens heeft tegenwoordig veel te weinig eelt op z’n ziel. Wat je blog betreft: zolang jij erachter staat en je dochter en partner, dan is er toch niets aan de hand. De gasten zijn vrij om het te lezen of niet.

    1. Uiteraard doe ik het voor mezelf. Ik loop er zelf tegenaan als ik weer eens een tijdje niet goed naar mezelf luister en voor mezelf opkom. Daarna ga ik soms zo tekeer dat ik achteraf van mezelf vind dat ik niet de schoonheidsprijs verdien. Ik zit er zelf mee ook. Ik ga ook om onverwerkte jeugddingetjes aan te pakken. Daar ligt uiteraard de basis van mijn gedrag nu.

  7. Tja, de een publiceert al haar gevoelens en gedachten op het net en de ander laat alleen haar breiwerkjes zien. Doe mij het eerste maar.
    Ik ben ook iemand die niet altijd even makkelijk praat, hoewel het al veel beter gaat dan een paar jaar geleden. Op mijn blog schrijf ik soms dan ook wat ik moeilijk vind om zomaar te zeggen. Voor mijn gevoel laat ik daar soms meer van mezelf zien dan irl. Ik ben ook niet iemand die heel makkelijk vrienden maakt. Ik heb veel meegemaakt als kind, heb nooit een ‘normaal’ kindgevoel gehad en had een muur om me heen, maatje Chinese muur. In blogland kom ik een beetje gelijkgestemden tegen en ik merk dat dat me goed doet. Onzeker ben ik stiekem ook enorm en het feit dat mensen het leuk/interessant vinden om bij mij te komen lezen, maakt me ook iets zekerder.
    Zolang je niemand in je directe omgeving echt kwetst, zou ik zeggen: lekker doorgaan met schrijven op jouw manier!

  8. Ik deel de mening van Marjan. Ik schrijf ook weleens ergens over waarvan ik denk dat ik de enige ben die het zo voelt/doet. Door de reacties die ik dan krijg zoals bv ‘herkenbaar’ voel ik mij gesteund, krijg ik bevestiging dat ik toch niet de enige gek ben. Waardoor ik die eigenschap/gedachtengang weer wat meer accepteer. En schrijf ik, wat ik een ‘jankblog’ noem dan zijn de lieve, steunende reacties enorm hartverwarmend en maken ‘het’ allemaal weer wat minder erg. Snap je het nog? 😉

  9. Voor mij is bloggen ook soms bevestiging vragen in dingen waarvan ik denk..ben ik nu de enige die dit zo voelt of zie ik dit zo raar?
    Ik lees graag bij je en moet zeggen bewonder je openheid, over bepaalde dingen zou ik niet durven bloggen, voor mezelf niet, maar ik vind het erg prettig als mensen open zijn en duidelijk!

  10. Ja, het is exhibitionistisch, maar op een goede manier vind ik. Ik vind dat je wereld door bloggen groter wordt. Je ´ontmoet´mensen die je normaal gesproken niet zou hebben ontmoet. En je komt ook eerder mensen tegen met wie je op een lijn zit (mensen die totaal anders denken laten je blog toch sneller links liggen).
    Ik heb het even kunnen uittesten door niet te bloggen (na zes jaar), maar ik voelde me op een rare manier afgesloten. Ook miste ik een uitlaatklep, een plek waar ik even snel neer kon typen wat me bezig hield. En dan maakt het niet uit hoe druk je eigen leven is. Ik denk dat je het bloggen op een gegeven moment gewend bent. Het is een ontwikkeling van deze tijd, maar wat mij betreft een goede ontwikkeling.

  11. Ik vind het super hoe jij je blog hier maakt. Ik lees graag en reageer graag. En vind het fijn om te lezen dat je ook de reacties leest en daarover nadenkt. Ik blog en waardeer de reacties ook zoals jij dat doet, eerlijk en serieus en veel nadenkend over. Alleen ben ik niet zo extravert….

  12. Volkomen normaal, zoals je jezelf hierboven beschrijft. Iedereen is anders en uniek toch? Het zou heel saai worden als iedereen binnen het zelfde kadertje paste.
    Mijn blog ben ik begonnen als uitlaatklep, om de gedachten in mijn hoofd te ordenen (net als jij dus). In eerste instantie nog niet eens om de reacties maar nu die wel komen vind ik dat wel heel erg leuk.
    Nooit over nagedacht dat als je blogt een beetje exhibitionistisch bent. Misschien is het wel zo, maar zijn de lezers dan ook niet gewoon gluurders?

  13. Jaaaaaaa…lekker gluren 🙂 En zo leuk dat je dan herkenbare verhalen tegen komt 🙂
    Gelukkig kunnen we tegenwoordig het gevoelsmatige, waar we dan toch tegenaan blijven lopen, lekker van ons afschrijven. Input – juist van mensen die je niet kent – is dan een bonus, denk ik dan. Vaak ook veel makkelijker aan te horen (te lezen), dan van mensen die je wel kent. Tenminste in mijn geval.
    En volgens mij ben jij ook iemand die niet gelooft in zachte heelmeesters? Ok, soms flap je misschien de dingen te fel eruit, maar het is dan wel duidelijk. En ik denk dat de mensen om je heen, echt wel weten dat het uit een goed hart komt. Diegenen die dat niet kunnen inschatten…hun probleem. Klinkt heel verstandig, toch? hihi

  14. Ach, de een schrijft in een dagboek, de ander blogt. Het voordeel van bloggen vind ik dat het interactief is. Voor mij heel prettig want soms denk ik dat ik de enige ben die een bepaalde mening over iets heeft en dan helpen de meeste reacties mij om het wat luchtiger te zien of ze bevestigen het. En daarbij: als ik het opschrijf ben ik het kwijt. Een uitlaatklep dus. Heerlijk!

  15. Ik merk dat ik op schrift meer kwijt kan, dat de woorden duidelijker uiten wat ik bedoel. IRL ben ik heel rustig, en vrij gesloten, en kom vaak over als bitch, terwijl ik dat diep vanbinnen niet ben. Op `papier` kan ik wat milder zijn. Ik snap u dus heel goed.

  16. Hier een reactie van een stille meelezer (kom ik ook uit de lurk-kast!).
    Ik lees je blog met plezier en erger me totaal niet aan je openheid. Sterker nog ik vind het juist heel verfrissend in een tijd waarbij zoveel mensen vooral bezig lijken te zijn met te laten zien hoe goed ze ’t allemaal wel niet voor elkaar hebben. Af en toe lezen dat iemand net als ik er soms gewoon ff flink de pest in heeft (of juist tegenovergesteld heel heppie is) vind ik alleen maar fijn. Het is oprecht en dat siert je. Ga vooral zo door!

    Marielle

  17. Als iemand je blogs niet wil lezen, dan niet toch? Waarom dan daar nog een mail over sturen, zou ik denken. ’t Is net als met tijdschriften en kranten: wat je niet interesseert, kan je lekker overslaan.

    Dat schrijven overzicht geeft, herken ik wel, ik heb precies hetzelfde. In m’n hoofd wil het maar niet lukken om orde te scheppen en als ik dan ga schrijven, wordt het plaatje langzaam helder.

    Of het exhibitionistisch is, vraag ik me af. Vind ik echt zo’n woord voor mensen die zelf gewoon niet kunnen schrijven en dan dus maar op diegenen die dat wel doen afgeven. Ieder z’n ding, zou ik zeggen.

    Weet je wat ik de laatste tijd geleerd heb te denken/zeggen als ik dreig onzeker te worden van de opmerkingen en meningen van anderen? “Dat is jouw mening, ik denk daar anders over.” Moet je eens proberen, wie weet helpt het jou ook wel 😉

    1. Dit was iemand die ik hoog heb zitten hoor, ze durfde gewoon niet goed eerlijk te zijn. Maar dat waardeer ik juist heel erg dus het was goed.

      Ik denk dat je gelijk hebt met je opmerking. Helaas zijn er veel mensen om me heen met lange tenen en is het soms verdomde lastig toch je eigen koers te varen.

  18. Iedereen heeft zijn reden om te bloggen. De mijn was ook als uitlaatklep en ook om mensen met gelijklopende feiten een riem onder het hart te steken. Wat ik ook schreef en wat anderen er van vonden kon me weinig schelen in het begin. Ik was mijn ding kwijt. Naar privacy toe heb ik zo iets van…muren bouwen rondom je leert de mensen maar nieuwsgierig te zijn. Alhoewel bloggen is voor de wereld of toch een groot deel. Maar als ik één iemand een opstekertje kan geven, waarom zou ik het dan laten?

  19. Ik kijk dagelijks uit naar je blogs. Vind het altijd heel erg leuk en ben erg benieuwd naar wat je schrijft. En andersom is het ook. Ik denk en bespreek vaker wat ik gelezen heb. Dit is mijn sociale wereld. Ik steek er dagelijks veel van op. Ga zo door.

  20. Soms kan ik de stelligheid waarmee jij sommige logjes schrijft moeilijk rijmen met de onzekerheid die je tegelijkertijd ook tentoonspreidt. Maar daarover schrijf je in dit logje weer heel duidelijk hoe een en ander bij je werkt. 😉

  21. Hey Zuster, je kunt je ook afvragen waarom al die mensen steeds terug komen om je te lezen 😉
    Schijnbaar heb je de gave om behalve bij jezelf ook bij anderen iets los te maken.

    Eerlijk is eerlijk: soms denk ik ook wel eens dieper na over dingen die jij schrijft
    en jou olifantengevoel herken ik.
    Maar liever plat er voor dan met zachte woordjes proberen een punt duidelijk te maken
    om dan de conclusie te trekken dat het niet helpt!

    Blijf alsjeblieft lekker jezelf want volgens mij is er helemaal niets mis mee
    en men mag je lezen, niemand moet 😉
    Laat je alsjeblieft door niemand vertellen wat je moet en niet moet
    enige wat belangrijk is dat je eerst met jezelf door de voordeur kunt!!!

    Succes er mee, liefs Cheet.

  22. Ha zuster Klivia,

    wij zijn een soort van dagboek schrijvers, net als een schrijver zijn boek schept, zo doen zij dat met ons logje.
    De een zal het aanspreken de ander zal het verwerpen, het is jou “ei” wat je legt.
    Een ander mag er van vinden wat hij wil, als je er zelf maar plezier aan beleef. oma

    ot,Puzi, doet de hartelijke mauw groeten, hij loopt al regelmatig weer buiten op drie pootjes.
    Het is een schat van een beestje, hij ging mee wandelen van middag, maar zoon heeft hem moeten dragen.
    Dan is hij zo dankbaar dat hij hem telkens een likje geeft.

  23. We hebben allemaal onze redenen om te bloggen en als je niet geïnteresseerd bent in de mening van iemand, dan lees je het toch niet. Ik snap dat niet, je doet dit geheel vrijwillig. De ene keer ben ik het met je eens, de andere keer denk ik: meid, dat je daarmee zit. Maar dat is jouw gedachtegoed en daar moet je trots op zijn. In dit land kan dat gelukkig. Ik hoop nog veel van je te lezen. In goede en slechte tijden.

  24. Net terug in blogland. Na een heel lange pauze mijn feedreader durven openen en dit was de eerste blog die ik las. Alsof je het over mij had…

    Mijn manager die ooit commentaar (onterecht!) op een blog van mij had noemde het voyeuristisch. Ach, als ik me er maar goed bij voel.

      1. Te druk, weinig inspiratie. Bloggen over fotografie doe ik natuurlijk nu op mijn andere websites. Gedoe over één blog op het werk. Na ja, en toen sloop het eruit, nu sluipt de gewoonte er weer in 😀

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s