Biologisch.

Gisteren vond ik in mijn brievenbus een brief van de bioloog. De verwekker van Jill. Ik vind het woord “vader” hier niet op zijn plaats, iedere Jan boerenlul kan een kind verwekken tenslotte. Vader is wat mij betreft een titel die je verdient door er voor je kind(eren) te zijn, door je uiterste best te doen voor ze, te beschermen en van ze te houden.

In 1999 werd ik zwanger van een niet serieuze relatie. Na een paar emotionele gesprekken nam ik de beslissing -ondanks zijn aandringen- mijn kind niet te aborteren en hij vertrok met de Noorderzon. Toen Jill een half jaar oud was, kreeg ik een brief waarin 22 keer het woord “ik” stond. Meneer had het zo moeilijk met de situatie, was er zo van van slag… En dan die nare, slopende, onzekere factor: was hij überhaupt wel de verwekker van mijn dochter? Hij wilde een DNA test. Ik schreef hem terug dat hij die op zijn buik kon schrijven. Ik kende de waarheid en voor mij had zo’n test nul toegevoegde waarde.

In de zomer van 2009 mailde ik hem. Ik had Jill altijd beloofd dat wanneer ze 10 was, ze haar “vader” mocht zien als ze dat wilde. Dan vond ik haar oud genoeg om te snappen waar één en ander over ging. Hij stemde toe. Mits ik akkoord ging met die verdomde test. Ik voelde me wederom nogal goedkoop, het suggereerde mijns inziens dat ik in het rond had lopen neuken. Maar het ging niet om mij. Het ging om Jill. En dus stemde ik toe.

En dus zat ik ineens als een CSI agente met een wattenstokje aan de binnenkant van de wangen van mijn dochter te roeren.

In november 2009 kreeg ik de uitslag van de DNA test: de bioloog was voor 99,9999999% zeker de verwekker van Jill.

Quelle surprise!

Goed: de brief. Die van gisteren. Daarin stond dat er al ruim 2,5 jaar geen contact was geweest tussen ons. Dat er naar haar werd uitgekeken, dat zij steeds in zijn gedachten was. Hij was benieuwd naar haar en vroeg om een kort verslag, liefst met een foto.

Ik mailde hem keurig netjes terug dat het prima met haar ging. Dat ze happy was, huppelend door het leven ging, wat haar hobby’s waren en waarvan ze hield. Maar ook dat ze Vlam volledig als vader had geaccepteerd inmiddels. En dat we toevallig (maar geheel naar waarheid) afgelopen vakantie nog aan haar hadden gevraagd of ze de bioloog wilde zien. Daaraan had ze geen behoefte. Ik mailde ook een aantal foto’s mee, onder andere eentje waar Vlam en Jill elkaar lachend vasthouden.

De biologische brief ging in de oud papierbak.

Jill is net begonnen aan een hele spannende periode in haar leven, de middelbare school. Vlam, Jill en ik gaan een paar rare maanden in, zo apart van elkaar. Ik ga volgende week aan mijn EMDR beginnen. We zijn bezig met een notaris, om Vlam als voogd te benoemen. En last but not least: we zijn hartstikke gelukkig met zijn drietjes.

Het laatste waar ik behoefte aan heb, is iemand die lekker even de boel komt oppoken. Die voor onrust gaat zorgen. In ons gezin. En in het hoofd van mijn hele gevoelige dochter.

En ik? Ik moet er niet aan denken dat ik ineens iemand verantwoording schuldig ben, aan Iemand die nog nooit naar haar heeft om willen kijken, al zijn verantwoordelijkheden heeft verzaakt. Of dat we Jill straks om de zoveel tijd even naar het Oosten van het land kunnen gaan brengen. Die Vlam misschien wel helemaal buitenspel gaat zetten?

Ik heb altijd gezegd dat wanneer Jill hem wilde zien, ze dat maar aan hoefde te geven. Daar sta ik nog steeds achter. Maar ik ga hem haar niet na al die jaren aanbieden op een zilveren presenteerblaadje. Ik denk dat ik het beste van iedereen weet wat het beste is voor mijn meisje.

En dat is vooral niet biologisch…

48 thoughts on “Biologisch.

  1. De titel vader moet je idd verdienen (net als de titel moeder ook trouwens). Vlam is inmiddels meer vader voor haar dan wie dan ook, dus volgens mijn bescheiden mening doe nu juist wat het beste is voor Jill: brief in de papierbak en Vlam en Jill vader en dochter laten zijn.

  2. Pfff, na tweeënhalf jaar wil de bioloog eindelijk contact… wat een s.kkel daar had ie toch niet zo lang over hoeven denken. Laat ‘m rustig nog eens 2,5 jaar nadenken en kijken of Jìll dan nog contact WIL.
    groet

  3. Als die bioloog nu eens niet zijn eigen ‘vaderlijke’ gevoelens belangrijker vindt dan de belangen van zijn nageslacht, kan hij maar één logische conclusie trekken: Jill heeft haar vader al gekozen.

  4. al het goede nu niet laten kapot maken door een schim uit een ver verleden.
    de dingen zijn nu eenmaal zoals ze zijn en een bioloog kan hier alleen maar roet in het eten gooien.

  5. 12 jaar geleden wilde hij nog dat ze niet eens zou bestaan…. en nu ‘wordt er op haar gewacht’??
    Pardon??

    Als ik een Iep had gehad, had ik de brief onder in de kooi gelegd…. en niet in de oud-papierbak…

  6. Hij was er niet , normaal moet hij er niet meer zijn ! Natuurlijk kan ze later achter haar biologische vader vragen ! Persoonlijk als ze zo’n goede relatie heeft mat Vlam gaat dit waarschijnlijk niet gebeuren. maar de publiciteits jaren komen eraan !

  7. Wat voor een sukkel is me dat….laten voor wat het voorsteld en laat hem maar aan de rant van de samenleving voor mijn part…
    Je besluit is heel wijs en dat je Jill zelf laat kiezen, of ze het tweede deel van het DNA wil zien, vindt ik super. Niet omdat ze nog maar 10 is, dat ze geen eigen visie heeft op wat komen kan.
    Je mag trots zijn op je zelf.

  8. Ik vind dat je het prima oplost zo. Je hebt natuurlijk moeders die stoken en enorm afgeven op zo’n man, waardoor het kind niet wil. Maar jij lijkt me een eerlijke speler en als Jill dan aangeeft niet te willen, zegt dat genoeg. Los van het feit dat dit natuurlijk een enorme flapdrolactie is van de bioloog. Wat denkt-ie nou eigenlijk?!

  9. Het allerbelangrijkste is wat Jill wil en die heeft er geen behoefte aan, voila..lijkt mij zo klaar als een klontje. Dat gezeur van die verwekkers altijd op kwetsbare momenten in kinderlevens, maar als je ze “nodig”hebt..zijn ze in geen velden of wegen te bekennen. Druk met de horizon verkennen of zichzelf of vele andere…zaken.
    Niet biologisch is erg logisch in dit verhaal ;-)

  10. Zolang Jill niet wil, hoeft het geen punt te zijn om bij stil te staan.
    Zolang alles nu goed gaat, zo laten gaan. Ze kan hem altijd nog zien mocht ze daar behoefte aan hebben. Het is fijn dat jij van haar nu weet dat ze het (nog) niet wilt en fijn voor haar dat ze weet dat jij het niet in de weg staat.

  11. Jill lijkt mij inderdaad wijs genoeg om zelf te beslissen of ze hem wil zien. Niet? Klaar dan. Ben je alleen niet bang dat hij een keer contact gaat proberen te maken buiten jou om?

  12. Jaja, wel de lusten, niet de lasten zeker. En zelfs daar nog over na moeten denken. Inderdaad: de titel papa krijg je niet cadeau, die moet je verdienen!

  13. Zonder de voorgaande reacties te hebben gelezen is het eerste wat in mij opkomt: als de bioloog dan toch ineens zo enthousiast is over zijn dochter, dan zal hij vast en zeker ook wel ineens de financiële medeverantwoordelijkheid willen dragen, mét terugwerkende kracht.
    Nu ga ik ervan uit dat het jou helemaal niet om geld te doen is, maar als hij de boodschap krijgt dat bij rechten ook plichten komen, dan zegt mijn ervaring dat zo’n mensen al vlug een stuk minder aandrang hebben om ‘papa te gaan spelen’…

    1. Ik neem aan dat hij daarvan op de hoogte is. Meneer is advocaat. Hij heeft haar niet erkent, maar er is wel een DNA test. Geld interesseert me idd niet, anders had ik hem allang wel aangepakt. Wij maken ons alleen een beetje zorgen op dit moment… Als hij ons maar met rust laat, als hij niet maar contact met Jill gaat opnemen, rechtstreeks met haar. Ik hoop dat hij idd meent wat hij schreef: dat haar geluk boven alles gaat.

  14. Lijkt me inderdaad dat jij degene bent die het best weet wat goed voor haar is. Zeker nu ze net haar eerste stappen zet op de middelbare school wat op zich al een grote verandering voor haar is. Laat de bioloog maar mooi wachten totdat Jill zelf aangeeft dat ze behoefte heeft om hem te zien.

  15. En toch, zuster, en toch. Toch zou ik de brief niet weggooien, omdat het wel eens een onderdeel van een antwoord zou kunnen zijn op de vragen die je dochter gaat stellen. Misschien niet nu, maar dan toch later. Misschien, he, ik zeg misschien. Ik zou ‘m ergens diep onder in een kast opbergen, ’t proberen te vergeten, en ‘m pas geven als ze antwoorden zoekt of er zelf naar vraagt. Het is onderdeel van haar geschiedenis, hoe je ’t ook wendt of keert. Niet makkelijk, dit, zeker niet makkelijk en eng ook. Kan begrijpen dat ’t onrust oplevert

    1. Helaas. Maar ik snap je wel hoor, heb ik ook overwogen. Maar gelukkig hebben we de mails nog ;) Ik heb de vorige brief van hem ook allang niet meer, kwijtgeraakt met een verhuizing denk ik. Ze zal het moeten doen met de mondelinge variant, van mij, en misschien ooit die van hem. Maar nu even niet.

  16. Hi Kliefje,

    Natuurlijk staat het belang van je dochter bovenaan en is het nu absoluut niet handig voor jou en jullie om hier actief aan mee te werken, maar ik denk dat het toch fijn voor je dochter is dat haar verwekker geïnteresseerd is in haar …. zij het behoorlijk laat. Iedereen zijn eigen ontwikkeling natuurlijk maar voor hem ook beter dat hij er mee dealt dat er een kind van hem rondloopt. Wie weet heeft hij dat in therapie ontdekt ;-) Dus nu zeker effe niet maar blijf open over later. Toi toi met alles!

    groetjes,

    Dorothé

    1. Ik schreef ook dat het mag en kan, als zij dat zelf aangeeft, niet omdat hij ineens wil. Zo werkt het niet. Jill is de belangrijkste in deze.

      Heel eerlijk: I don’t fucking care wat hij vindt of wil of voelt. Ik koester geen wrok, ik ken de beste man niet tot amper.

      Een week of 4 geleden wilde Jill niet. We hebben het haar gevraagd nl, zoals ik ook al schreef.

      Maar nu even niet, om alle redenen die ik noemde.

  17. ik geef jou én Vlam gelijk voor de volle 100%! Laat Jill nou maar rustig gelukkig wezen bij jullie tweetjes, die er al altijd voor haar staan en dat reeds 12 jaar doen! Helemaal geen meerwaarde is het om na 12 jaar het leven van een jonge meid helemaal overhoop te halen om haar eventjes aan een wildvreemde voor te stellen!
    En als Jill later, als ze volwassen is, toch nog behoefte zou krijgen om haar ‘bioloog’ te zien, wel dan kan ze dat dan nog zelf beslissen.

  18. Lekker laten wachten. Wat een loser. Sorry, ik spreek een beetje uit ervaring. Ik heb hem nooit gezien en na 18 jaar vond ‘meneer’ dat hij rechten had. Nou, de rechterkant van de weg…. en snel weg ook.

    Love As Always
    Di Mario

  19. Ik denk dat Jill de belangrijkste persoon is in deze. Zij bepaalt of ze haar biologische vader wel/niet wil ontmoeten. Maar ik vind dat je dan niets (brieven) mag achterhouden, zeker met het oog op de toekomst. Wie weet wat ze denkt/wil over een aantal jaren.

  20. Kan me voorstellen dat jij geen enkele moeite voor de bioloog doet, en wel alles in het werk zal stellen om Jill van antwoorden (en een evt kennismaking) te voorzien…

    Mijn nichtje heeft (op iets jongere leeftijd) kennis gemaakt, maar het boeide haar weinig. Toen de eerste nieuwsgierigheid bevredigd had ze wel weer genoeg, het is niet opeens een vader ofzo. Zeker niet als de man zich zo beroerd gedragen heeft/nog steeds niet vaderlijks te bieden heeft.

  21. je had er beter aan gedaan geen contakt met hem te zoeken, na tien jaar.
    Maar ja, dat is nu toch gebeurd.
    Zoals wel meer dingen, zo is het leven.

  22. Hmmm.. ik zit eens aan mijn eigen gevoelige dochter te denken.. en zou het niet voor haar weg houden. Je hebt het haar een week of wat geleden gevraagd, je kan daar best aan refereren met de enkele mededeling dat bioloogje ondertussen heeft gevraagd hoe het met haar ging. Niet gemakkelijk. Wel eerlijk. Maar het kan nog wel een weekje of wat wachten, die mededeling. Niet té lang. Je wilt niet dat hij ineens voor haar neus staat zonder dat ze dit weet. Want ik heb zo’n donkerbruin voorgevoel dat zoiets een volgende stap gaat worden.

  23. Ik denk er ook iets genuanceerder ovet, Jill heeft aangegeven hem niet te willen zien, niet wetende dat hij nu interesse in haar toont. Ja 12 jaar te laat, maar beter laat dan nooit…dat hij destijds een lamlul was betekent niet dat hij het nog is.
    Ik begrijp je beschermingsdrang en je gevoelens, maar hou er ook rekening mee dat Jill wellicht zegt wat ze denkt dat jij wil horen.
    En inderdaad mag ‘vaders’ dan ook weleens financieel gaan bijdragen.
    Ik zou haar in ieder geval vertellen dat hij contact zocht.

    1. Ik niet. Jij weet niet hoe de situatie voelt en vind het makkelijk oordelen. Rationeel oordelen. Dat zou ik wrs ook doen, als het niet mijn eigen situatie betrof. Dan spelen er ineens heel veel emoties mee. De bioloog is niet haar vader. Klaar. Ik kan je zijn laatste mail laten lezen en daaruit blijkt dat ie nog steeds een lamlul is. Zich boven mij plaatst. Mijn laatste mail zelfs ‘absurd’ noemt.

      1. Daarom…ik kan je als vriendin alleen de rationele kant laten zien en jij mij de emotionele. Jij ziet het rationele niet door je emoties heen en ik kan de emoties niet voelen.
        Ik denk er na laatste logje wel weer anders over nav zijn laatste mail.
        X

  24. Ha zuster Klivia,

    Denk dat het verstandig is om het goed te regelen voor Jill, als ze zelf behoefte aan haar herkomst heeft is ze nu wel mondig genoeg dat aan te geven.
    Nee een vader is wat anders, ik hoef ook geen bewijs van mijn kinderen. oma

    Ot. Je verzoekje staat genoteerd voor de volgende show.
    De shows staan allemaal op: http://www.wir-3.com

  25. Ik heb alle reacties niet gelezen (dat even als eerste). Ik snap héél goed dat je hier absoluut niet op zit te wachten, net nu alles zo lekker loopt en klopt. Maar zou je niet toch die papierbak induiken om op zn minst ‘het dossier’ compleet te houden?
    xx
    (en hé, EMDR; in een ver weg verleden, toen ik nog psycholoog was haha, kreeg ik iets van de opmars hiervan mee – ben heel benieuwd)

  26. Hai Kliefje. Als persoon met drie vaders, een bio en 2 stief, wil ik je even laten weten, dat je in mijn ogen een goede keuze maakt. Mijn moeder heeft mij altijd verteld dat ik een bio-vader heb en aan mijzelf de keuze gelaten of ik contact wilde met welke vader dan ook.
    Op mijn twaalfde was ik wel nieuwsgierig naar mijn bio-grootouders, die ben ik samen met mijn moeder gaan zoeken en gevonden. Mijn grootouders hadden alle begrip ervoor, dat ik (nog) geen behoefte had aan contact met mijn bio-vader. Ik was anderhalf toen mijn bio-ouders scheidden en ik heb altijd gedacht; als ik mijn grootouders zo makkelijk kan vinden, dan kan hij mij ook vinden. Inmiddels op de begrafenissen mijn bio-vader 2 keer in levende lijve meegemaakt en ik blijf achter mijn keuze staan.
    Toen ik in mijn tienertijd ook weer contact met mijn 1e stiefvader wilde, had mijn moeder daar meer moeite mee. Ik heb toch doorgezet. Het verhaal niet langer makend; heb nu goed contact met mijn 2 (stief) vaders. (En ook weer normaal contact met mijn moeder trouwens)
    Dus laat het lekker aan Jill over…op het moment dat ze er ZELF naar vraagt! Je hoeft het dus inderdaad niet op een zilveren schaal aan te bieden hoor. Als het zo moet zijn, dan komt het vanzelf wel. Zo niet, dan lekker zo laten ;-)
    Hoop dat je hier wat mee kan. Hartelijke groet, Patty

    1. Ik kan er zeker wat mee, Het bevestigt me in mijn keuze. Dat het de juiste is. Ik heb zelf geen contact meer met zowel bio- als stiefvader. Kom zelf ook uit een bijzondere gezinssamenstelling. Mijn echte vader is weggegaan toen ik 4 was en op een enkele uitzondering na (hij had het te druk met zijn nieuwe gezin) heb ik hem tot mijn 17e niet meer gezien. Toen er eenmaal contact was, heeft dat een jaar of 12 geduurd. daarna heb ik de knoop doorgehakt hem niet meer te willen zien. Hij wilde een vaderrol, incluis tips en het vooral niet respecteren van mijn keuzes en mening. Daarbij deelden we geen gemeenschappelijk verleden, ervaringen, herinneringen en ben ik heel anders opgevoed dan hij mij dat wrs gedaan had. Kortom: er was totaal geen band. Over mijn stiefvader kan ik boeken schrijven, laten we het er maar op houden dat het een zeer foute man is. Dat hij wegging, was een zegen voor het hele gezin.

  27. Sorry lieverd
    loop een beetje heel erg achter en zit met stomme verbazing te lezen.
    ´t is nogal wat om zomaar even ´je kind´op te eisen als bioloog.
    Wederom: hou je bij je gevoel lief want niemand kent Jill zoals jij haar kent
    en ja jij weet het beste wat goed voor haar is!
    XXXXXXXXXXXX

  28. Voelt een beetje als “een weggegooid paard na tien jaar toch nog even in de bek willen kijken” – eerst niet naar omkijken en later toch nog even willen checken wat je eigenlijk weggegooid hebt en of ’t misschien toch nog iets (geworden) is. Echnie… Ik kan me jouw gevoel helemaal voorstellen en je hebt groot gelijk. Bioloog of niet. Wat denkt-ie wel…

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s