Naam.

De afgelopen week heb ik een berg huwelijkspost ontvangen ter attentie van de “Familie Vlam”. Das heel leuk lieve mensen, maar de beste man is nog steeds in de minderheid in dit gezin. Niet alleen heeft hij alleen zijn fiets en iPhone nog over na het tekenen van de huwelijkse voorwaarden, hij heeft ook op andere vlakken het onderspit moeten delven.

Ik heb mijn eigen naam gehouden. Om een aantal redenen.

Eentje daarvan was om Jill niet het gevoel te geven dat ze er niet bij hoort, dat ze niet als enige anders heet. Toen we maanden geleden aan Jill vroegen wat ze wilde; alleen gezag of zowel erkenning als gezag, wilde ze heel graag allebei. Ze wilde dat Vlam haar vader zou worden. Echt en volledig, ook op papier. Ze had 2 kanttekeningen echter: ze was niet van plan hem “papa” te gaan noemen en ze wilde haar eigen achternaam houden. En ze had groot gelijk.

Nog een reden: in 2006 ben ik een jaartje getrouwd geweest en nam eerst de achternaam van mijn ex, met daarachter de mijne. Ik ben PVD nog langer bezig geweest om van die kolerenaam van hem af te komen, dan van het insect de man zelf. Tot vervelends toe kreeg ik post op zijn naam. Van de gemeente, van het ziekenhuis en last but not least van mijn belastingvrienden. Die laatste zijn het meest volhardend. Op een gegeven moment was de scheiding er allang officieel doorheen, was mijn naam weer veranderd in de gemeentelijke basisadministratie en nóg bleven de blauwe vloppen met zijn naam op de mat vallen. AARRGGH!

Ik was in die tijd herstellende van een burn-out en een depressie en was niet echt mijn sprankelende begripvolle zelf.

Op een gegeven moment ben ik uit pure frustratie -nadat ik echt waar al 3 keer aan de patiëntenadministratie van het ziekenhuis had gevraagd weer alleen mijn meisjesnaam in het systeem te zetten en ik weer post kreeg met de verkeerde naam- zwaar maar dan ook zwaar uitgevallen tegen de secretaresse. Ik werd echt misselijk als ik die ex-naam zag. Wilde zo ontzettend graag verlost worden van hem, dat één en ander nogal frustreerde.

Ik heb er sowieso last van gehad, die wisseling. Het is meer dan raar om na ruim 3 decennia ineens anders te heten. Ik heb niks met mijn achternaam, het is een suffe, veel voorkomende oer Hollandse naam, maar hij hoort wel bij me. Ik zou het ook gek vinden als ik ineens een andere voornaam moest gebruiken.

Ik ben echt verschrikkelijk gek op Vlam en hij op mij, zonder enige twijfel. Ik verwacht niet dat ik over een paar jaar weer de secretaresse van het ziekenhuis over de balie heen moet trekken, omdat er geen sprake is van dat ik weer mijn naam zou moeten veranderen. Maar ik voel me gewoon lekker als mijzelf. Ik ben blij met mijzelf. En daar hoort die naam ook bij.

Maar toen ik een onderzoek las waarin stond dat vrouwen die hun meisjesnaam houden, in tegenstelling tot vrouwen die de naam van hun echtgenoot gebruiken, gezien worden als onafhankelijker, ambitieuzer en intelligenter, was ik volledig om.

Ik heet Klivia en blijf dat mooi heten ook.

Há!

42 thoughts on “Naam.

  1. Ik snap het echt helemaal. Je weegt een hoop dingen tegen elkaar af en maakt dan een keuze. Ik denk dat ik in jouw geval hetzelfde had gedaan. Toen ik destijds trouwde heb ik wel de naam van mijn man aangenomen. Ik had namelijk een hekel aan mijn eigen achternaam en zijn achternaam was lekker neutraal. Bovendien moesten er nog kinderen komen en het leek me wel zo gemakkelijk wanneer we allemaal dezelfde achternaam zouden hebben. Evengoed praktische en gevoelsmatige overwegingen dus!

  2. Zo heb ‘k ook officieel de naam van man maar gebruik altijd m’n eigennaam, en kijk dan ook iedere keer heul gek op als ‘k aangesproken word met mevrouw Knieperman: vraag me altijd af over wie men het dan heeft, blijk ‘k het zelf te zijn.
    groet

  3. Hi Kliefje,

    Trouwen leek me wel handig om van die gewone achternaam Jansen af te komen, maar iedereen zei dat het helemaal niet bij mijn aard paste om mans naam voortaan te voeren, dus heb het maar gelaten en ik heet nog steeds gewoon Jansen ;-)

    groetjes,

    Dorothé

  4. Ik krijg nog altijd post op naam van Mevrouw … van een supermarkt (omdat de klantenkaart op zijn naam sprak en ik er zelden ga en de moeite niet heb gedaan om die te veranderen), die gaat van pure colère nog altijd ongeopend de papiermand in.
    Groot gelijk heb je dat je je naam niet meer wil veranderen, ik vind dat prehistorische toestanden trouwens dat je als vrouw je identiteit zou moeten veranderen (alsof een man het omgekeerd ooit zou willen doen)

  5. Hihi,
    I know the feeling, ik krijg ook nog steeds op de achternaam van ach ja wie was dat ook alweer…..Heerlijk hoe je het verwoordt! Ben tortos op je en wat geweldig dat Jill dit zo oppakt, die Vlam dat is een hele beste dat kan niet anders :))

    Liefs
    xx

  6. Proest, gnuif, grinnik. Ken het gevecht, maar meer omdat mijn eerste man van achter een naam had die hetzelfde was als oer-hollands snoepgoed. Geen straf om ook zo te heten, altijd een glimlach. 2e keer trouwen; het interesseert me nog steeds niet en hier in dat wat achterlijke afgelegen stukje FR is het een enorme pre, want hokken kan hier eigenlijk (nog) niet. Maar kan me erg goed voorstellen dat als ik weer zou scheiden ik me net zo zou voelen als jij toen.

  7. Ik denk als ik een kind (of meer) had gehad, de keuze ook anders zou geweest. Maar ik ben ook een romantische ziel en ik vind het heerlijk om de naam van mijn te dragen. Alhoewel ik ook eerlijk moet toegeven, dat ik zo de naam van mijn bio-vader niet meer hoef te dragen en dat dus ook wel mede-bepalend was voor mijn keuze ;-)

  8. Ik heb dat bij mijn tweede huwelijk ook geroepen dat ik niet meer de naam aannam van mijn man. Dit heb ik toch maar enkele maanden volgehouden. Nu heet ik dus al bijna 20 jaar toch naar de naam van mijn man. Mijn kids trouwens ook.

  9. Goede keus hoor, van jou en Jill. Ik heb ook gewoon mijn meisjesnaam. Dat zorgde 20 jaar geleden voor heel wat rare blikken en diepe zuchten, maar ik ben ik. Manlief heeft er nooit problemen mee gehad…

    Dat het zo lang duurt eer die naam uit “het” systeem is. Zeker als het zo *&^%-vent was, dan wil je daar niet meer aan herinnert worden.

  10. Groot gelijk heb je ! Vreemd genoeg als je in Engeland huwt , krijgt de vrouw de familienaam van haar man en verdwijnt haar meisjesnaam . Als ze scheidt blijft ze de naam van haar man houden . Vb , de tennister Chris Evert , trouwde met john Lloyd en noemde dan Chris Lloyd , scheidde en huwde opnieuw en heet nu vb Chris Evert Lloyd – Jones !

  11. Ik snap het helemaal, maar dat laatste argument vind ik erg makkelijk. Ik heb juist voor de naam van mijn man gekozen, waarom zou ik anders trouwen? Ik wilde ook graag de achternaam met mijn toekomstige kinderen delen, anders hadden we ook gewoon samenwonend kunnen blijven. Ik ben dus een zelfstandige, ambitieuze, maar ietwat romantische vrouw. Boeiend… Ieder z’n ding toch. Vind het zo flauw dat ik steeds moet lezen dat ik niet zelfstandig zou zijn.

      1. Was dat niet een van die onderzoeken van Professor D. Stapel? Waarvan later bleek dat hij zijn onderzoeksgegevens bij elkaar gefabuleerd had?

  12. Mijn moeder heeft ook nog steeds haar eigen naam (24 jaar getrouwd). Zij wilde vooral haar eigen naam houden omdat ze de naam van mijn vader niet leuk vond ;). Mocht ik ooit trouwen met mijn lief dan weet ik niet of ik zijn naam aanneem. Ik ben best wel gehecht aan die rare naam van mij :D.

  13. Lees al een tijdje mee, maar ben niet zo’n reageerder. Dit onderwerp spreekt me wel erg aan! Ik zou mijn eigen naam willen houden, met name omdat ik echt een vaderskindje ben, en ik heel veel op mijn vader en zijn kant van de familie lijk. De vaderskant van mijn vriend is echt heel anders (mijn vriend lijkt weer met zijn karakter op zijn moeder). Als ik zijn achternaam over zou nemen, zou ik voor mijn gevoel een naam hebben die niet bij mij en bij mijn vriend past. Gevoelsmatig kies ik voor mijn eigen naam, maar wie weet veranderd dat als er ooit kinderen komen.

    En natuurlijk alsnog van harte gefeliciteerd!!!

  14. Ook ik heb m’n eigen naam gehouden, geen extra naam ervoor of er achter. Het blijft voor verwarring zorgen want getrouwd zijn en dan alleen je meisjesnaam voeren vinden veel instanties en mensen nogal vreemd.
    Ach, dan leg ik het nog maar een keer uit, maar ik heb wel lekker mijn eigen naam. Puh.

  15. Ik kende ooit iemand die 3 keer getrouwd was en van haar achternaam ‘de Man’ heette. Als ze getrouwd was, nam ze steeds de achternaam van haar man aan. Tot onze hilariteit heette ze na een scheiding dan weer ‘de Man’. Een tante van me hertrouwde nadat haar man was overleden en heeft nu weer de achternaam van haar huidige man. Ze heet nu mevr. De Heer.
    Ik heb altijd mijn eigen naam gehouden. Ik ben ook niet getrouwd. Maar de laatste tijd merk ik dat als ik zeg ‘mijn vriend’ dat mensen dan denken dat mijn vriend niet de vader van mijn jongvolwassen kinderen is, dat hij wel een stiefvader of zo zal zijn. Zo lang al samen en dan nog niet getrouwd…???

  16. Ik geef je groot gelijk en veel herkenning om na scheiding ook af te komen van naam van ex. Ik maakte het toppunt mee in onze dokterspraktijk (sorry), het kostte al ongelooflijk veel moeite om zelf meisjesnaam weer geregistreerd te krijgen en kinderen op naam van hun vader te houden. Maar ik kreeg een nieuw lief en met hem samen een kindje en je durft NOOIT te raden onder welke achternaam dit meiske door de assistente werd ingeschreven. Ja inderdaad !!!! Nadat ik bij mijn afspraak een vervanger arts al een paar keer vertwijfeld naar baby ….(achternaam ex) had horen roepen ben ik maar eens naar de balie gelopen om te vragen wanneer we nu eens aan de beurt kwamen, want onze afspraak was immers al meer dan 20 minuten geleden…… IK was toen ook niet even mijn rustige en begripvolle zelf.
    Jouw andere achternaam argument begrijp ik heel goed. Ik wilde met Tarja onderweg niet trouwen met mijn lief, want ik was/ben bang dat mijn andere kinderen zich dan buitengesloten zouden voelen……

  17. Há! Gelijk heb je. Zeker met het oog op Jill. De kinderen (toen nog nr. 1 in wording) waren voor mij juist reden om officieel Mans naam en daarachter mijn naam te kiezen. Anders zou ik er zo buiten vallen. Maar je weet hoe ik erover denk, ik heb er laatst al over geschreven. Ik gebruik lekker mijn eigen naam in het dagelijks leven!

  18. Ik snap helemaal dat je, dezelfde naam hebbend als je dochter, die niet gaat veranderen en haar ‘achterlaat’.

    Overigens (met zoals je weet mijn man’s naam áchter die van mijzelf geplakt) krijg ik van mijn schoonfamilie nog steeds verjaardagskaartjes met Sannah Mansnaam. Tsja ….
    Is dat nou desinteresse, koppigheid, ouderwetsigheid, ik weet het niet.

  19. Na mijn trouwens nam ik zonder na te denken de naam van G aan. Inmiddels zijn we 24 jaar verder en voer ik al weer een paar jaar m’n eigen achternaam. Officieel zelfs laten vastleggen bij het gemeentehuis, krijg ik alle officiele post op m’n eigen naam. Dit is wie ik ben; ik ben trots op de achternaam van mijn vader! Ik snap jou dus volkomen, ook door je nare ervaringen.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s