Paard.

Ik weet dat je een gegeven paard niet in de bek mag kijken. Ik ben altijd heel erg blij met kadootjes die mensen voor me meenemen, hoe klein ook. Elke kaart wordt gekoesterd. Elk lief woord opgezogen. Echt. Laten we daarmee beginnen voor ik een lawine aan ellende over me heen krijg.

Maar als ik onderstaand boeket krijg van mensen die me -dacht ik- redelijk tot goed kennen, dan zet ik daar toch even mijn dikke, vette vraagtekens bij.

Het is namelijk nul mijn smaak, het past totaal niet bij mijn persoonlijkheid. Ik ben behoorlijk modern, houd van strak en gestyled. Dit boeket is iets -eh- ouderwetsch te noemen. (Ik houd overigens ook niet van die hele moderne boeketten, met bladeren in vormen gevouwen en sprieten die eruit steken en toeven hout erin.)

O ja: de foto laat u ook niet zien hoe groot het boeket ook was. Geloof me als ik zeg dat het HUGE was. Ook zoiets. Waar láát je zo’n bos?

Bloemen en ik zijn een lastige combi, ik geef het toe.

Vlam moppert regelmatig op me, want hij “mag” geen bloemen voor me meenemen, volgens hem. Ik ben namelijk een lastige tante op dat gebied. Sowieso zegt het me geen fluit als hij elke vrijdagavond thuis zou komen met een bosje ruikertjes. Bloemen mogen, maar dan graag onverwacht. Zonder regelmaat, zonder enig mij op te merken patroon.

Als iemand bloemen aan me geeft, dan vind ik eigenlijk alleen maar een bos van alles hetzelfde mooi. Tulpen, rozen, lelies, agapanthus, blauwe druifjes… Maakt niet uit eigenlijk. Buiten anjers, chrysanten en alstroemeria’s vind ik nagenoeg alles mooi.

Maar even tussen ons, heel eerlijk gezegd, hoeft het niet voor me, boeketten. Bloemen zijn het mooiste als ze met hun voeten in de aarde staan, niet stervend in een vaas.

En zeker niet als je net als ik nu 6 (!) mega-boeketten in mijn best wel kleine woonkamer heb staan.

Is het raar als ik liever bonnen had gewild? Dat ik er zelf een boeketje van had kunnen kopen? Dat ik in plaats van nu 1 week 6 bossen, lekker 6 weken 1 bos had gehad?

Of ben ik nou weer eens aan het zeiken?

59 thoughts on “Paard.

  1. Beetje wel, zuster, beetje wel. U kunt niet álles in het leven regisseren. Tuurlijk is 6 weken lang een bloemetje leuker, maar er was een soort van heuglijk feit bij u en dat willen de menschen nu eenmaal meevieren, dus dan krijg je dit soort excessen. Niks meer aan te doen. Volgende keer toch kaarten versturen, daar kun je alles op kwijt wat je wil.;-)

    1. Weet je? Ik vind het lief en attent, daar begin ik mijn blog ook mee. Maar ik vind het zó zonde van hun geld. En heel eerlijk gezegd heb ik nu een kamer vol bloemen en vind ik het echt too much. Het lijkt hier wel een kas.

  2. Ik heb heel lang niet van bloemen gehouden, dus daar hou ik mijn mond over. Maar een gekregen iets, daar moet je niet over klagen. Het is het gebaar.
    Ik gaf pas een cadeau wat echt bij iemand paste, en kreeg het terug. Ik vond het enorm ondankbaar.

  3. Ik ga je geen zeikerd noemen, maar ik ben het wel met je oneens wat dit betreft. Mensen willen graag laten merken dat ze met je geluk meeleven en geven je daarom iets. Dat niet iedereen daar even origineel in is of misschien zelfs weleens een keertje de plank misslaat, moet je ze vergeven. It’s the thought that counts….

  4. Ha ha ha, ik vind het wel een beetje gezeik, maar ik ben het ook met je eens. Ik vind dat ook altijd lastige situaties. Mijn schoonmoeder neemt ook steeds monsterlijke dingen (met vaas!) mee voor me. Omdat het heel warm is in ons huis verlept alles ook nog eens heel snel. Maar het is natuurlijk ook weer heel lief dat ze het voor me meeneemt. Los van de bloemen wens ik jullie natuurlijk nog heel veel geluk met z’n drietjes!

    1. Zet ‘m op een tegeltje, hij is leuk. En waar. Maar dat ben ik al met je eens zoals je kunt lezen. Maar waarom mag je niet je kanttekeningen bij iets zetten? Ik heb liever dat die mensen hun geld in hun zakken houden en lekker iets voor zichzelf kopen. Daar word ik blij van 🙂

  5. Persoonlijk zou ik het niet leuk vinden om iemand die net getrouwd is een bloemenbon te geven. Maar dit boeket is wel spuuglelijk (sorry). Twee bloemen, wat takken hout en volgens mij van die lelies die, als ze opengaan, van dat heerlijke stuifmeel op hun stampertjes hebben.

  6. Ik denk dat jij nu zegt wat iedereen wel eens gedacht heeft. Ik ben het wel met je eens, al hoop ik voor de gulle gever dat hij/zij hier niet meeleest, want dat zou wel vervelend zijn. Tja, wat je met deze bos zou moeten doen weet ik ook niet, ik zie m in klein formaat op m’n iPhone en ik vind ‘m ook foeilelijk…
    Fijn weekend

  7. Inderdaad een gegeven paard niet in de bek kijken. En in dit geval snel dit bosje wegpleuren, je hebt er toch nog genoeg over. Persoonlijk ben ik blij met alle bloemen die ik krijg. Behalve zo’n bosje van de benzinepomp, dan had ik liever dat ze chocola voor me hadden gekocht bij diezelfde benzinepomp.

  8. Ik vind je wel een beetje een zeur hoor.. denken mensen aan je, is het wééér niet goed (very big grin).. ze willen gewoon laten blijken met jullie mee te leven – en dat boeket, dat is echt súpermodern. Geen wonder dat ze dachten ‘dat is wat voor Klief’. Of het móói is, laat ik in het midden 😉
    Heerlijk toch, een week lang een kamer vol met ‘we denken aan jullie en zijn blij voor jullie’!
    Nog heerlijker als je dáarna weer je éigen bloemetjes kunt kopen. Of niet. Soms moet je de dingen gewoon maar een beetje over je heen laten komen. Niet alles hoeft gezegd te worden, zuster-lief. Echt niet. Altijd even afwegen hoe belangrijk het is, het aanvaarden van iets ter ere van de gever, het behoud van de goede relatie en je eigen ongemak.

    Zei degene die haar levenslange vriendinnen afgelopen week moest vertellen ábsoluut geen ‘workshop innerlijk bevrijdend schilderen’ te willen (ik ril nog na van afschuw, sorry..). Moest, want het kostte klauwen vol met geld en zo breed hebben de dames het niet – en het was geen cadeau om te denken ‘nou ja, ik laat het maar over me heen komen’. Oi. Ik voel me zelf een énorm moeilijk mens ineens..

    Oh, en boeketten die niet naar mijn smaak zijn? Die voeg ik samen of pluk eruit wat ik wel mooi vind – kijk, dáár heb ik weer geen énkele schroom in. Doe het wel als de gevers weer weg zijn 😉

    1. Ik heb er ook niks van gezegd > ik heb haar bedankt met een brede lach. Gezegd dat ik het heel mooi vond en lief en attent 😉

      Oh, leuk man > innerlijk bevrijdend schilderen. Zullen we anders samen gaan? 😉

      Dat samenvoegen en eruit halen doe ik ook hoor. Die chrysanten die op spinnen lijken heb ik eruit geplukt en teruggegeven aan de natuur 😉 En een ander boeket is gesloopt en heb ik in een vaas gedaan, die bestaat uit allemaal kleine vaasjes op een plateau. Stukken beter, al zeg ik het zelf.

  9. Ja, je zeikt, best wel, maar dat is ons mensen eigen, ik kennurokwatvan!!
    Ik krijg nooit bloemen, ze zijn hier trouwens ook onbetaalbaar, zelfs een klein plantje voor in de vensterbank is 10 euro of meer en dan zonder mooi potje. ´Stervend in een vaas´ afzetten tegen bloemen met hun worteltjes vol levenskansen in de grond, wauw! Das nog eens een statement. Nu weet ik het zeker+ ik hoef nooit meer snijbloemen, die trouwens ook gekweekt worden op steeds meer uitgeputte grond en op lange termijn zeer giftige aarde bovendien met al die kunstmatige meststoffen en insecticiden waardoor zelfs een regenworm het aflegt.
    Goeie log+ merci.

  10. Hi Kliefje,

    Herkenbaar … het gebaar waarderen maar de gift op zich niet. Ik sta ook als kritisch bekend. Als mensen het me vragen dan meld ik ook altijd dat ik van boekenbonnen hou 😉

    groetjes,

    Dorothé

  11. ZUSTER! Je bent wel erg kritisch. We krijgen allemaal wel eens dingen die we zelf nóóit uitgezocht zouden hebben. En waarschijnlijk geven we zelf ook wel eens iets aan een ander, wat diegene liever niet had willen krijgen. Toch?
    That’s life!
    Ik zou zeggen: geef een paar bossen bloemen aan je buren, of aan weet-ik-wie, als ze je in de weg staan.
    En maak je er niet zo druk over. Zou ik denken.
    Fijn weekend!
    Liesbeth

  12. Ik houd ook niet van boeketten die zomaar door iemand uitgezocht worden. Heb ook een uitgesproken smaak van wat ik mooi vind. Bovendien ben ik het met je eens dat bloemen in hun natuurlijke habitat veel mooier zijn. Ik koop dan ook zelden tot nooit bloemen. Manlief geeft op onze trouwdag altijd bloemen en dat is het wel zo’n beetje.

  13. Ze slaan de plank mis met een herfstboeket voor een pasgetrouwd stel, dat is een ding wat zeker is. Maar het is natuurlijk goed bedoeld. Ik denk dat bloemen toch heel persoonlijk zijn. Mijn hubby kreeg vorige week voor zijn verjaardag een trui, die hij niet al te mooi vond. En mopperde achteraf dat hij dan toch liever geld had gewild. 🙂 Het gebaar wordt zeker gewaardeerd, maar… Dus ja, hoewel je zeker een beetje zeurt, is het ook heel herkenbaar en zeker menselijk 🙂

    1. Poeh, iemand een trui geven? Dat zou ik niet eens aandurven. Over persoonlijke smaak gesproken. Iets dat je aan moet trekken? Ik vind het al lastig zoiets voor Vlam te kopen. Jill durf ik nét aan 😉

  14. De oplossing! Schenk ze aan een van je patiënten, die nauwelijks een bloemetje krijgen???
    En het bos die je op de foto vereeuwigde….schenk die aub aan het bos…leg ik nog niet op een grafzerk 🙂

  15. Herkenbaar, inderdaad, maar toch best wel lief dat ze jullie op die manier geluk willen wensen.
    Smaken verschillen, dat is een groot geluk, tot je iets voor een ander wil kopen 😉
    Ik vind bloemen voor iemand anders uitzoeken altijd moeilijk en meestal kies ik dan voor iets wat ik zelf zou willen. Het komt er dan op neer dat mensen een wit boeket krijgen of inderdaad een bos tulpen of zonnebloemen, afhankelijk van het seizoen. Ik haat lelies, die geef ik nooit aan anderen. Ze stinken en doen aan kerkstukjes denken.
    Mensen vinden bonnen geven soms wel saai, ik ben er altijd blij mee. Gek genoeg geef ik het zelf ook niet graag, het geeft de indruk dat ik geen moeite gedaan heb om iets persoonlijks te geven.
    (qua onsamenhangend gebazel kan dit antwoord wel tellen, maar het is nog veel te vroeg om samenhangend te zijn ;-))

  16. Ik vind die bos mooi en niet ouderwetsch hoor, beetje herfstkleuren… Stuur maar naar mij door! Een kale bos chrysanten, dat is ouderwets, maak ik mijn moeder altijd heel blij mee (-; Maar eigenlijk vind ik (bijna) alles wat bloem is wel mooi, hoewel er wel gradaties zijn in mooi. Veldboeketten, niet te stijf, geen bakjes met kabouters en kerstballen zo.

  17. Ik vind bloemen juist leuk om te krijgen. Als ik geen bloemen krijg koop ik ze ook gewoon zelf. Ik zet ze overal neer, op de eettafel, de salontafel, op de piano. Prachtig vind ik het.

  18. Ik zou niet zeiken over die bloemen.. nou ja, dan zijn ze wel snel dood en ben je wel weer van die bloemenzee/kas af… dat dan weer wel.
    Verder snap ik helemaal je gedachten…. Mijn mam ‘verblijdde’ me vandaag met niet 1 maar met maar liefst 2 bossen chrysanten… in die ‘toegevoegde hippe kleurtjes’ … gruwel… chrysanten vind ik al ‘grafblommen’ maar als ze dan ook nog blauwachtig paars en zuurstokroze zijn geverfd….
    danneh….. jeg.

    Maar ja… mam bedoelt het goed…en het gaat er niet om wat ik krijg, maar wat ze me gunt en je mag een gegeven paard niet in de bek kijken enz enz enz… zucht…

    Liefs!

  19. Ik vind wel dat je een beetje zeikt. Maar aan de andere kant: ik zou sowieso nooit bloemen geven bij een huwelijk, juist omdat je weet dat em al tig bossen krijgt. Ik vind cadeautjes kopen altijd erg leuk en verdiep me ook in de krijger. Sla de plank zelden mis denk ik. Of ze durven het niet tegen me te zeggen, dat kan natuurlijk ookn. 😉

  20. Ben ik blij dat ik je geen kaartje gestuurd heb. Misschien vond je de voorkant niet mooi of stonden er teveel schrijffouten in mijn tekst. 😉
    Kliefje, ‘over smaak en kleur valt niet te twisten’, heb ik onlangs nog ergens gelezen. 😉 Eigenlijk was je eerste alinea dus al voldoende. Weeral 😉

  21. Heel herkenbaar! Ik krijg nooit bloemen en koop ze zelden zelf. Toen ik op de uitslag van een biopt zat te wachten kreeg ik ineens van een aantal mensen bloemen: ik werd er rete agressief van: kreeg ik ‘zomaar’ nooit een bloemetje, nu hoefde ik ze al helemaal niet!
    Deze bos is idd te lelijk om in het zicht te zetten…

  22. Oh oh Kliefje, ge hebt de mensenheid weer wakker 😉
    geef liever een onpersoonlijke bon waar ze wel wat mee kunnen dan bloemen of zo.
    Is stuk handiger namelijk ook in het bewaren 😉
    En ach voor de rest: ze gaan vanzelf dood en kun je ze weggooien ;))
    Geniet lekker met z´n drieeen !!
    XXXXXXXXXXXXX

  23. Ja, je zeikt, maar dat is niet erg.
    Ik hou ook niet van stervende bloemen en ik hou niet van luchtjes maar ik hou al helemaal niet van bonnen.
    Maar ach, nu veel bloemen, dan ben je ook tegelijk klaar met ze:)

  24. Ik houd ook helemaal niet van bossen bloemen, ik heb ook maar 1 vaas en als ik die week nog een bos krijg moet ie noodgedwongen in een grote blondmok staan..Mij maak je ook veel gelukkiger met een bon en gelukkig weten ze dit inmiddels in mijn omgeving;-)
    Fijne zondag!

  25. Whaha! Die bos is wel héél erg op de foto. Oké het gebaar is ongetwijfeld heel lief maar inderdaad zo zonde van het geld. Als zal ik dat ook nooit durven zeggen. Er zit ook wel weer iets in ‘je mag wel hopen maar nooit verwachten’ … toch zou ik ook meer hopen op een bon!

  26. het doet me terugdenken aan de tijd dat onze zoon geboren was en we een pakje kregen met daarin een kruippakje met de woorden “it’s a baby girl”. We hebben daar hartelijk om moeten lachen en het was ook zonde van hun geld.

  27. Als, ik zeg als ik je ooit ga ontmoeten, neem ik een boeketje met anjers, chrysanten en alstroemeria’s voor je mee. Hoe je daar dan op gaat reageren, lees ik de dag nadien wel op je blog.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s