Ouwehoeren.

Kom ik vorige week woensdag op de manege, waar ik dus al 5 jaar lang kom, vanwege Jills paardrijlessen, vraagt de eigenaar aan me: ‘Ik moet je feliciteren? Je bent getrouwd hoor ik?’

Nou ja. Ik was even flabbergasted. Hoe kon hij dat nou weer weten? We hebben geen enkele gemeenschappelijke hobby of kennissen, noch zijn we vriendjes op Facebook of waar dan ook.

Hij noemde een achternaam, het was verre familie van Vlam en blijkbaar hadden die 2 met elkaar zitten ouwehoeren.

De naam zei me even niks, ik ken amper mensen van Vlams kant. (Houden zo ook.)

Toen viel het kwartje. De meisjesnaam van de nicht van Vlam was hetzelfde als de naam die de manegehouder noemde.

Ik heb niet gevraagd hoe die 2 elkaar kennen of waarom ze het over ons hebben gehad. Omdat het me eerlijk gezegd geen fluit interesseerde.

Wat ik me wél even afvroeg, is hoe 2 mensen op het onderwerp “ons” komen? Ik ben namelijk echt helemaal geen interessant of publiek figuur.

Ik zat me voor te stellen hoe dat dan gaat. De eigenaar kent de achternaam van Vlam niet, die verre oom kent mij niet. Ga je dan gewoon al je hele klantenbestand af en ga je kijken of je een match hebt?

Koffie Gert?
Lekker Gerard.
Ok, kunnen we?
Yep, kom maar op.
Karin Jansen?
Nee, zegt me niks.
Johan de Vries?
Nee, ken ik ook niet.
Zuster Klivia dan?
Nou, die naam komt me wel bekend voor. Jaja, nu je het zegt. Ja hoor. Die ken ik. Die heeft een relatie met mijn neef die ik al 100 jaar niet heb gezien. Nou ja zeg. Weet je wat ik hoorde? Dat ze gaan trouwen. Het is toch wat. Mijn neef met jouw klant.
Goh echt? Interessant.

Toen ik gisteren weer op de manege was, bleek de manegehouder inmiddels ook de weg naar mijn blog gevonden te hebben, via dat verre familielid van Vlam. Er werd nog even een grapje gemaakt over mijn nickname hier. Ik heb er maar niet op gereageerd.

Wat moet ik hier nou weer mee?

Er zijn genoeg mensen die me irl kennen en van dit blog afweten. Dat vind ik prima, de meeste heb ik zelf erop gewezen trouwens. Er lezen misschien wel meer mensen mee, die ik ken maar waarvan ik niet weet dat ze me gevonden hebben.

Maar dat er mensen van de kant van Vlam -mensen waar hij zelf al jaren geen contact meer mee heeft- elkaar de url van mijn blog gaan geven en dat weer doorgeven aan mensen die ik “ken” maar met wie ik zelf alleen een zeer oppervlakkig contact heb, dat begrijp ik niet zo goed. De lol ontgaat me heel even.

Hebben die mensen geen andere zaken die interessanter zijn dan mijn simpele leventje. Wat is dat toch met mensen en nieuwsgierigheid? Waarom willen mensen altijd een glimp opvangen van het privéleven van anderen?

Ik vind het heel erg triest eerlijk gezegd.

56 thoughts on “Ouwehoeren.

  1. Mmm, toch een beetje heel vreemd. Ik zou me er best ongemakkelijk onder voelen. Kijkt, dat ze over je kletsen, dat is van alle tiden, maar dat ze met je blog gaan lopen strooien is idd op zijn hoogst gezegd apart.

    1. Dit wou ik ook zeggen maar is niet meer origineel. Meid, bekijk het van de positieve kant. Je bent werkelijk veel interessanter dan jezelf denkt! Gewoon leuk. Net als je blog!

  2. Haha en nu weten ze gelijk hoe jij erover denkt ;-). Ik vraag(vroeg) me dat ook wel eens af, wat is er nu zo interessant aan mij om over mij te gaan lullen… En dat dan vooral in het dorp waar ik eerst woonde… Daar was het echt van “Ooh kende gij d’n dieën van d’n dieën” (dat is zoiets als “Ken jij truusje, de dochter van Pietje”) heel vermoeiend 😉

  3. Tja , heb per dag meer dan 500 bezoekers en er reageren amper een twintigtal . Ook vind ik dit soms erg , maar wat kan je er aan doen ? Geheel afsluiten voor de buitenwereld ?? Er zijn er die mijn blog helemaal overnemen , beginnen janken tegen hen ? Jij bent iemand die vlot schrijft en leuk om te lezen is en gluurders hebt ge nu overal !!! Never mind the bollocks ! 😉

  4. je kan de vraag ook omkeren “waarom plaatsen mensen huh privé op facebook”.
    En al die reality soaps waar BV en BN”s privé gevolgd worden.
    het is de aard van het beestje vrees ik.

  5. Toen ik je blog las, kreeg ik spontaan overal jeuk. Zoveel roddel en achterklap en je kan er niets mee en er al helemaal niets tegen doen. Er is maar 1 oplossing: blijf gewoon je eigenste zelf. Je bent goed zoals je bent, je hebt het fijn met je man en je kind en laat de rest de rambam krijgen. Wees eerlijk: we willen toch niet weten waarom sommige mensen zo in elkaar zitten? Ze zijn jaloers dat jij geslaagd bent in het leven, terwijl ze zelf ergens halverwege.blijven hangen.

    Dit blog geeft duidelijkheid: jij weet hoe zij over jou denken, en zij weten hoe wij 😉 over hen denken! Het ga je goed, zuster ❤

  6. Achja, blijkbaar ben je interessanter dan je zelf denkt 😉 persoonlijk zou ik sommige dingen over voor mij bekende mensen liever niet weten dan dezelfde dingen van onbekenden, wat privézaken aangaat.

  7. ik denk dat dat hetzelfde is waarom mensen achter je rug gaan lullen en alles van je willen weten en wat ze niet te krijgen er zelf bij verzinnen…echt n superhekel aan maar wat doe je er tegen? Helaas weinig en gewoon je eigen leven leiden en zulke lui negeren
    Fijn weekend alvast

    grtzz Brigitte

  8. Iew, wel redelijk eng dit toch? Vraag me ook vaak af wie die lezers zijn die mijn blog lezen maar nooit reageren. Blijkbaar houden veel mensen van gluren. Ik zelf ook, vandaar dat ik iedere dag bij jou gluur 😉

    1. “Gluren” en jezelf bekend maken is voor mij geen gluren maar gewoon volgen/lezen. Ik heb wel eens gevraagd of mensen die mijn blog lezen zich eens bekend willen maken, maar geen respons behalve van de vaste, mij bekende, lezers. Jammer! Je krijgt inderdaad soms de kriebels waarom en wie nou eigenlijk allemaal op je blog komen. Laatst kreeg mijn man via LinkedIn een berichtje van een oude studievriend waarmee het contact al jaren geleden is doodgebloed. Hij bleek mijn blog te lezen! Waarom? Al jaren geen contact en geen interesse! vreemd en eigenlijk ook vervelend. Moet je dan je hele blog gaan beveiligen en alleen je vaste lezers het wachtwoord geven? Natuurlijk loop je een bepaald risico als je een weblog schrijft, net als met facebook en nog veel meer, maar wat is er nou interessant aan om een blog te lezen van iemand die je (bijna) niet kent om waar je niets mee doet? En al helemaal: waarom zou iemand die ver van je af staat met een ander waarvan je de connectie met jou niet kent, je blog-adres doorgeven? Zoiets als: “Hé melkboer, hier heb je het blogadres van die-en-die die je misschien wel als klant hebt, kan je zien of ze over jouw melk schrijft…..!” Kliefje, ik snap je gevoel. En….jij weet dat ik meelees omdat ik jouw schrijfstijl en verhaal mij aanspreken.

      1. Oeps, was via mijn facebook dat die oude studiegenoot mij een bericht stuurde! Wilde gelijk “vrienden” worden! Uhhu, nee dus. Maar het is dus wel zo dat hij bewust naar onze naam heeft gezocht……! vraag dan direkt of wij zin hebben in contact!

    1. Nee, ééécht? Die twee? Ik dacht het al, toen ik ze de vorige keer zag, maakten ze al zo’n vreemde indruk op me. Weet je dat Karin er heel slecht uitziet de laatste tijd? Zou haar man het weten?

  9. “He Gert, nog wat nieuws deze week?”
    “Nou Gerard, geloof het niet. Ja, ik hoorde net dat een neef van me getrouwd is, maar hij had niemand erbij uitgenodigd hoor. Ik hoorde het van die en die.”
    “Wat raar, zo klein zoiets groots doen.”
    “Och, het botert niet zo met de familie enzo.”
    “Ken ik die neef van jou ook, Gert?”
    “Dacht het niet Gerard, hij heet Vlam.”
    “Vlam… Vlam… wacht eens, dat is die met die Klief. Kliefje ken ik wel. Da’s nou ook toevallig!”
    “Oh, dan moet je eens op haar blog kijken. Ze schrijft leuk hoor. Lekker gevat, scherp, maar ook wel ontroerend soms.”
    “Zal ik zeker eens doen Gert!”

    Je weet het maar nooit… (maar in eerste instantie krijg ik er ook de kriebels van hoor 😉

  10. O Jakkes, zeg. Ik snap het niet. Je zou inderdaad denken dat die mensen niets beters te doen hebben. Het zieligste vind ik nog wel wanneer mensen je confronteren met dingen uit je blog en doen alsof ze je ‘betrapt’ hebben. Alsof je zelf niet heel goed weet dat alles op het ww openbaar is en dat je er dus over na hebt gedacht voordat je het publiceerde.
    Ik heb zelf een paar keer meegemaakt dat mensen openlijk vertelden dat ze me gegoogled hadden en dat ze dit en dit hadden gevonden. Gewoon zonder schaamte, terwijl mijn mond openviel van verbazing. Wat ik laatst ook heel vreemd vond: Mijn oudste heeft pdd-nos en daarom een rugzakje. Er ligt bij jeugdzaken dus een dossier over hem en deels over ons gezin. Een paar weken geleden confronteerde een kennis me met wat dingen die in het dossier stonden. Ja, want ze werkte bij jeugdzaken als administratieve kracht en had het dossier over moeten typen. Nou, teneerste zijn we een heel saai gezin en stond er echt niet veel bijzonders in, dus ik had niets om me voor te schamen, maar als ik haar was, had ik toch discreet mijn mond gehouden. Ik ben trouwens ook niet blij dat ik onlangs onze doktersassistente als buurvrouw heb gekregen. Zo komt echt alles wat privé is op straat 😦

    1. Ik zou haar werkgever hier toch van op de hoogte brengen.
      Ik werk zelf ook met vertrouwelijke informatie over mensen die ik soms ken; er staat trouwens heel duidelijk in mijn arbeidscontract dat dergelijk gedrag aanleiding kan geven tot onmiddellijk ontslag…

  11. Mensen willen altijd wat te kletsen hebben en liever over een ander dan over zichzelf. Zeker als ze met een ander kletsen. En als de een het smeuïger weet te brengen dan de ander scoor je meer punten. Als je dan de blog van Kliefje te pakken hebt… Bonus!!

  12. Tis toch zo oud als de mensheid dat mensen liever over andere kletsen dan over zichzelf? Geeft ze wat te doen en het leidt zo lekker af. Dat een ander interessanter is, is een teken aan de wand en de reden dat mensen graag naar docu-drama’s en soaps kijken.
    Probeer niet het trieste ervan te blijven zien, maar als een compliment dat je een interessant mooi mens bent met capaciteiten die het gewone overstijgen 🙂

  13. Ik zeg altijd ” Als er over mij geroddeld word, is het teken dat ik interessant genoeg ben om over te rodelen”. Maar soms gaan die roddels wel over privé dingen en dan vraag je je af, hoe en waarom die dingen op straat komen te staan? Maar langst de andere kant is het internet een broeikast van privé dingen…dus laat staan dat alle dingen privé blijven….
    In ieder geval je slaap er niet voor laten 🙂
    Groetjes

  14. Een negatieve uitleg kan zijn: Kennelijk hebben ze niks beters te doen…
    Positief is dat ze het wellicht, net als een heleboel anderen, gewoonweg leuk vinden om je blog te lezen…

  15. D’at soort relaties, geen bekenden, geen onbekenden maar ertussenin, en dat geouwehoer, dat zou de reden zijn dat ik een geheime anonieme deels versleutelde blog ga beginnen…. En hij heeft het nog eerlijk toegegeven moet je maar denken!

    1. Oeps. En nu leest hij mijn reactie ook. Dat komt niet zo aardig over natuurlijk. Zo bedoel ik het niet hoor… meneer van de manege en andere meelezers. Maar ik persoonlijk zou het niet leuk vinden als de moeders van het schoolplein wel stiekem mijn blog meelezen maar dat niet tegen mij vertellen…..

  16. Tja…de wereld is klein en de internetwereld nog kleiner….Men kan het hard ontkennen, maar kleppen, roddelen, kletsen, hoe je het ook wilt noemen, doet iedereen wel eens of vaker. En in deze tijd van sociale media gaat dat nog sneller en makkelijker. Wat ik niet wil dat iedereen weet, of over kan kleppen, zet ik niet op FB en/of mijn blog 😉

  17. Hi Kliefje,

    Ik kan me voorstellen dat je er niet op zit te wachten, maar ik vrees dat het inherent is aan je blog. Je geeft een inkijk in je leven en dat roept vragen op over hoe je bent IRL. Iemand kent je (of via via) IRL en kijkt even op je FB, blog en wat je allemaal nog meer bij houdt. Goed dat je ook slotjesblogs hebt want we willen eigenlijk toch allemaal het naadje van de kous weten 😉

    groetjes,

    Dorothé
    (die dus nadenkt wat en hoe ze hier en elders dingen opschrijft omdat dat ook gelezen wordt door iedereen)

    1. Het gaat me niet zozeer om het lezen, want dan moet ik een andere hobby gaan zoeken, als ik niet wil dat mensen meegluren. Maar het feit dat 2 mensen, waarvan ik er 1 niet en de ander amper ken, over mij ouwehoeren én mijn bloggevens doorgeven. Dát stoort me. Focus je op je eigen leven. Ik vind het zo triest.

  18. Ik zou er niets mee doen, je bent gewoon jezelf en als ze dat blog lezen dan weten ze dat ook. Ik vind het raar dat er schijnbaar zo over mensen gepraat wordt en dat ze dan alles doen om iets te weten te komen, via blog of fb of whatever. Negeren die hap!

  19. Waarom? Omdat ze dan bij de volgende keer dat ze elkaar toevallig na 25 jaar weer zien, wat te kleppen hebben. “heb je dat gelezen?” “wist je dat…” enzo. *iets met Grapevine mompelt* Het zou mij persoonlijk volledig wurscht zijn of iemand ‘zo ver weg’ m’n blog leest. En in mijn blog staat (onafgeschermd door wachtwoorden, daar heb ik er pas 1 van geschreven) een hoop geschreven waar mensen hun fantasie bij de loop kunnen laten. Mooi doen. Voor mij een reden om in ieder geval te trachten, nog nét ietsje confronterender te zijn.

  20. Uh hallo, ik als lezer wil ook een glimp opvangen van je privéleven.
    Nou ja, wat je schrijft over je privéleven is niet zozeer hetgene waar ik nieuwsgierig naar ben (het boeit me niet of je je kont veegt met een krant of toiletpapier met roze en gele bloemetjes), maar vooral de situaties die je beschrijft. Dat er privédingen gemeld worden is leuk maar niet noodzakelijk. Zo had ik de blingblinggiraf echt niet hoeven zien, want in mijn fantasie was jouw kerstboom veel mooier geworden. 😉
    Maar wat een rare lui om dan ook nogeens je blog aan elkaar door te geven. Hopen ze hier iets over zichzelf te lezen?? En dan lekker op de tamtam gooien: lees die blog want ze heeft het over mij.

  21. Mijn afgeschermde blog bevalt mij opperbest. Geen nieuwsgierigen en ander gespuis die me in de gaten houden:)). Alleen de mensen die ik zelf gekozen heb.

  22. Ha zuster Klivia,

    Zo zie je dat uit onverwacht hoek de warmste felicitasties kunnen komen.
    Jou manier van openlijk schrijven maakt de mensen nieuwsgierig, soort van verslaving.
    Geen blaadje wat bij de dokter of tandarts lig, maar live met klief. oma

  23. Heb als kind op menig familiefeestje gezeten waar verschillende mensen de revue passeerden precies zoals jij omschreef (en me er toen al groen en geel aan geergerd). 😉 Over anderen praten is vaak leuker denk ik? En gelukkig weten die mensen nu ook hoe jij er over denkt! (jammer dat je hun reactie niet kan zien als ze dit lezen eigenlijk… 😉 )

  24. Niet zo fijn, dat van de blog (vind ik persoonlijk toch). Ik ben nogal van anoniem, dan schrijf ik wat ik wil. De enige die mijn blog kennen, zijn ook bloggers. Meer moet dat niet zijn. Zeker geen familie, trouwens *gruwel*
    Ik heb wel hartelijk gelachen met het ‘gesprekje’.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s