Herdenken.

Vandaag, 2 jaar geleden, is Niek, die één van mijn oudste en dierbaarste vrienden was, overleden.

Ik ben normaliter totaal niet van de geijkte rouwmomenten, probeer zo snel mogelijk na het overlijden van iemand die datum uit mijn geheugen te wissen, omdat ik niet wil dat het een ritueel wordt.

Maar toevallig raakte ik gisteren op FB aan de praat met zijn oudste zoon en hij gaat vandaag met zijn gezin naar Zeeland, om met zijn weduwe zijn sterfdag en zijn verjaardag, die 3 dagen uit elkaar liggen, te herdenken.

Nieks foto en rouwkaart hangen aan onze koelkast en ik zie hem dus elke dag. Soms zeg ik hem gedag, soms kijk ik even in zijn ogen. Soms aai ik even met mijn vinger over zijn gezicht. Soms mis ik hem, soms moet ik in mijn eentje gniffelen om wat we hebben meegemaakt.

Niek was op een paar dagen na 70 toen hij dood ging aan kanker. Ik was toen 37. We leerden elkaar in maart 1995 kennen. Hij had een restaurant en ik ging als serveerster voor hem werken. Al met al zijn we dus ruim 15 jaar vrienden geweest.

Er was vanaf het eerste moment een klik. Ik vind het woord “klik” een jeukwoord, maar ik zou niet weten hoe ik het anders moet uitdrukken. Het was alsof we elkaar al veel langer kenden. Het gaat me te ver om te zeggen ‘uit een eerder leven’, maar soms voelt iemand meteen al vertrouwd aan, vanaf het eerste moment. Ondanks het leeftijdsverschil van ruim 30 jaar, gingen we als vrienden met elkaar om. En voor Jill was hij een opa.

Toen ik in 2005 verhuisde naar de Randstad, werd ons contact minder intensief.

Bij een bezoekje aan hem, viel het me op dat er iets aan hem was. Er klopte iets niet, er was iets helemaal fout. Hij zei zelf dat hij moe was, last had van schommelende suikers, meer niet. Ik voelde dat er iets anders aan de hand was.

Een jaar later bleek ik gelijk te hebben, hij had kanker.

Hij is een jaar of 3 ziek geweest.

Eind oktober 2010 zag ik hem in het ziekenhuis van Goes voor het laatst. Ik schrok me rot toen ik hem zag liggen in zijn bed. Volledig verzwakt, enorm afgevallen. Zijn hand kon hij nog net onder de dekens vandaan halen om de mijne te pakken. Ik heb die gekust en kon niet meer stoppen met huilen. Niek huilde ook, maar had geen tranen meer. Door de morfine zakte hij na enkele minuten al weer weg. Ik fluisterde in zijn oor dat ik van hem hield en gaf hem een kus op zijn voorhoofd. Hij deed nog één keer zijn ogen open, keek me aan en gaf weer een snik. Toen hij voor de 2e keer wegzakte, ben ik weggelopen.

Ik beleef dat moment nog vaak. Zo ook gisteren weer.

Maar vandaag is het klaar met sippen. Dat heb ik gisteren al gedaan. Ik weiger verplicht mee te rouwen vandaag. Dwars als ik ben.

Vandaag schijnt een mooie dag te worden. Ik ga lekker op de fiets de stad in, gezellig met Jill ergens wat drinken, genieten van de fijne dingen des levens.

Ik denk dat ik een enorme zak kersenbonbons meeneem op de terugweg en die bij de thee soldaat ga maken. Niek was daar gek op. Ik denk dat we met zijn drietjes een pallet vol ophebben van die dingen. Niet normaal.

29 thoughts on “Herdenken.

  1. je koestert de leuke momenten met Nick en da’s al heel wat. Da’s al veel meer dan een verplicht ritueel zoals rouwen enz. Daar doe ik ook niet aan mee.
    Onlangs wilde mijn schoonmoeder met haar kinderen, kleinkinderen en aanverwanten naar het kerkhof voor een rouw en bidmoment bij het graf van haar man. ik heb niet meegedaan en mijn vrouw ook niet.

  2. Ik vind ‘klik’ wel een oké woord om te omschrijven dat het tussen twee mensen klikt dus. Soms voel je dat er gewoon iets anders is tussen jou en een ander persooon, dan met andere mensen. Een klik is een duidelijk signaal.
    En juist door die klik hangt Niek zijn foto nog aan je koelkast.
    En jaarlijks iemand even herdenken is normaal. Ik herdenk iedereen waarmee ik een klik had, en stiekem doe jij dat met die bonbons ook! En terecht. Geniet er van.

    1. Lief, maar niet nodig. Het gaat prima met me, niet verdrietig hoor. Dat moment had ik gisteren eventjes, door het gesprek met zijn zoon. Maar ik ben iemand die me liever focust op de toffe momenten, in plaats van te rouwen.

  3. Ik krijg zo de kriebels van een aantal van mijn familieleden die op sterfdagen van mijn grootouders eventjes gaan posten hoe lang het alweer geleden is en ‘ik mis je’. Beetje weerzinwekkend en vooral meelijopwekkend. Doe ik niet aan mee. Ik denk eraan als ik er aan denk, en dat is best veel. Maar de dag zelf: soms wel, soms niet. Hoeft ook niet, herinneringen laten zich daar niet in vangen.

    1. Dat heb ik dus ook. Ik ken mensen die álles herdenken. Toen was de eerste ontmoeting, toen had ie zijn havo diploma gehaald, jarig, getrouwd, sterfdag. Ze zijn alleen maar aan et herdenken. Zonde vind ik dat.

  4. Hi Kliefje,

    Jij bent echt, dus je rouwt ook echt… gewoon als je het voelt en niet als het ‘de dag is van’. Ik had niet anders verwacht eigenlijk maar/en toch bewonder ik je erom.

    groetjes,

    Dorothé

  5. Ik denk dta ik een beetje weet wat je bedoelt. Zo verraste ik mezelf door op de sterfdag van mijn vriend daar toch opeens juist op die dag anders en moeilijker mee te hebben dan de dag ervoor of erna. Sterkte. Probeer vaker aan de leuke herinneringen te denken.

    1. Ik dus normaal gesproken niet. Maar door dat gesprek met zijn zoon, herinnerde ik me ineens dat het vandaag was. Anders was ik het -net als vorig jaar- compleet vergeten. En dat heb ik liever, ik houd niet van beladen momenten. Doe dat liever als het me “uitkomt”, als ik er écht aan toe ben, vanuit mezelf.

      1. Ik dus ook altijd gedacht dat dat zo zou gaan, maar blijkbaar is mijn geheugen te goed (-; Wil niet zeggen dat ik hem de rest van het jaar vergeet, zeker niet. Slehte en goede momenten. Helaas zo rond die sterfdag komen de slechte herinneringen (aan die kutziekte en zijn overlijden) vanzelf boven.

  6. Wat een heftig verhaal….en kan me helemaal inleven in je beleving. Toen we na 72 uur aan het sterfbed van ons moe haar laatste adem zagen zoeken, is dit moment als een groef in mijn hart gegaan. Soms kan ik dit moment zo bovenhalen en loop ik vol van de emoties….Net alsof ik op mezelf neerkijk in die kamer. De eerste dagen wilde ik niet slapen…bang van dit moment 🙂
    Ook je klik herken ik…dit had ik met mijn vrouwtje 🙂 zielsverwanten vanuit een ander leven of zo iets 🙂
    Wie weet…Een hele leuke dag verder en vier het leven 😉

  7. Lieve Klief, ook ik herdenk niet op vaste dagen. Als je me vraagt hoe lang mijn ouders dood zijn zou ik op hun grafsteen moeten gaan kijken. Zelfde met de sterfdata van mijn zus heb ik dat. Haar verjaardag zou ik niet meer weten. Ja ergens in November. Maar wat ik wel nog weet is de laatste week van haar leven die ik bij haar heb mogen doorbrengen en het moment waarin ze door euthanasie bij ons vandaan ging. En zo was het goed. Soms kan dat door een geluid, geur of opmerking, of wanneer ik met mijn oudste zus op sjouw ben zomaar ineens naar voren komen. Maar nooit als iets zwaars en triest. Ik mis haar maar koester wat we samen gehad hebben. Op mijn oude blog had ik een speciale pagina voor haar waar ik zo af en toe schreef of een kaarsje brandde. Deze week heb ik haar overgebracht naar mijn word press blog en zo is het ok. Lief dat je dit met ons gedeeld hebt. Mooi geschreven. Fijn weekend, liefs Ria

  8. Herdenken hoeft niet per sé op bepaalde dagen lijkt me. Dát er nog aan mensen die ons verlaten hebben wordt gedacht is veel belangrijker.

    Enne: jemig een pallet kersenbonbons. Brrrr.

  9. Mja… er aan denk als het zo is en niet door een datum… en vooral denken aan de leuke momenten… is zoveel meer waard en heb je nog lol aan ook… smikkelse 🙂

  10. Wat is er mis met herdenken, en wat is er mis met rituelen

    Mij troost het juist erg, om op de verjaardag van mijn overleden zoon een ritueel te hebben van het grafje mooi maken, kaarsje aan enzovoorts. Het pijnlijkst vond ik zijn verjaardagen waarop niemand van de familie belde. Alsof hij er niet geweest was. Gelukkig weet nu iedereen hoe belangrijk ik het vind op zo’n dag in de openheid bij dit verlies stil te staan en worden we wel gebeld of krijgen we een kaartje e.d. Enorm troostrijk.

    Ik merk dat ik mij gekwetst voel door je stukje en ook door de reacties.
    Laat ik je toch even weten.

    Groetjes Jacq.

    1. Ik schrijf niet dat er iets mis mee is, ik schrijf dat ik er zelf niks mee heb. Iedereen doet rouwen (of wat dan ook) op zijn/haar eigen manier. Jammer dat je je gekwetst voelt, want dat is natuurlijk nergens voor nodig. Dit blog staat vol met mijn gevoelens en gedachtes, ik verwacht van niemand dat ze het er mee eens zijn of er in mee gaan.

  11. Ik heb na zitten denken en natuurlijk had ik niet moeten reageren omdat ik je stukje niet op mezelf had moeten betrekken. Ik merk dat als ik lees dat jij geen ritueel wilt, dat ik daarin lees, mensen die wel rituelen willen, zijn stom, want rituelen zijn stom. En dat zeg je helemaal niet en dat vind je hoogstwaarschijnlijk helemaal niet. Dat is toch wel weer een leermomentje voor mij. Bedankt dat je nog even reageerde. Ik ga een nieuw tegeltje boven mijn bed hangen: niet alles op mezelf betrekken.

    Fijne zondag!

    Groetjes Jacq.

    1. @jacq: dat geeft toch niks? Doen we dat niet allemaal? Dingen op onszelf betrekken? Zaken die je emotioneel raken, daarop reageer je soms heftig. Te heftig soms. Ik maak me daar ook wel eens schuldig aan hoor. We zijn gewoon menselijk.

  12. ja, gelukkig heb ik nog geen vrienden verloren, wel een collega.
    En elke keer als die jarig zou zijn geweest denk ik er toch wel aan, de sterfdatum ben ik vergeten.
    Ja, sommige dingen in het leven zijn maar triest, maar we moeten voort.

  13. Ik ben ervan overtuigd dat Liefde dwars door de tijd en de ruimte heengaat.
    Het is aan ieder de keuze hoe hij/zij zich een dierbare wil herinneren. Daar heb je geen regels voor nodig. Zeker geen regels van anderen. Maak je eigen riueel! Niek is vast trots dat je hem met kersenbonbons herdenkt. Sterkte met zijn gemis.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s