Herdenken (soort vervolg)

Het blog van de Zuster van gisteren had, mutatis mutandis, zomaar door mij geschreven kunnen worden. Ik denk en voel er precies zo over. Het verschil tussen mij en de Zuster is, dat ik ongeveer twee keer zo oud ben. Ik heb al heel wat meer sterfgevallen meegemaakt, zowel in de familie (mijn ouders, een jongere broer, mijn oudste zuster, twee zwagers, een nichtje) als in mijn vriendenkring. Ik houd alle sterfdata niet bij en zal op die data ook nooit contact opnemen met de nabestaanden.

Natuurlijk is er één sterfdatum die ik niet kán vergeten: die van Boukje, mijn vrouw, die op 29 juli 1996 overleed. Maar ook op alle 29 juli’s daarna heb ik nooit iets speciaals gedaan om haar overlijden te memoreren. Die dag verloopt als alle andere. Hetzelfde geldt voor onze trouwdag en haar verjaardag. OP haar verjaardag heb ik het wel eens over haar, omdat ik dan mijn schoonzuster, Boukjes tweelingzuster, bel om haar te feliciteren. Haar verlies destijds was niet kleiner dan het mijne, want er was een zeer hechte band tussen hen.

Ik heb dus geen speciale data nodig om Boukje te herdenken. Er is geen graf om te bezoeken, want ze is gecremeerd en de as is in zee gegooid. Ik heb maar heel weinig van haar bewaard: haar trouwjurk (een mini-jurk, dat was toen mode), haar poëziealbum en ik drink nog dagelijks mijn koffie uit de beker (van de Bloedtransfusiedienst) die zij op haar werk gebruikte. Er staat een foto van haar op een kastje in mijn slaapkamer. Diezelfde foto heeft haar zus verwerkt in een collage die in mijn woonkamer staat. Zestien jaar lang inmiddels zet ik vrijwel wekelijks een nieuwe roos bij die collage. Als die bij de bloemist in voorraad is een gele roos, want ik gaf haar gele rozen op onze trouwdag en bij de crematie. Dan denk ik weer even aan haar. Het zijn geen droevige momenten, want het aantal plezierige herinneringen overtreft verre de vervelende.

Ik ben dus al weer zestien jaar ‘single’. Ik heb me me nooit bewust afgesloten voor een nieuwe relatie. Ik denk dat ik onbewust een bepaalde ‘standaard’ hanteer, die zeer veel met Boukje overeenkomt. Kennelijk is tot nu toe niemand in de buurt van die standaard gekomen. Herinneringen kunnen mooier zijn dan de realiteit.

Evert

12 thoughts on “Herdenken (soort vervolg)

  1. Zo hoort het ook te zijn. Geen enkele ziel die het ook maar wat vind om in een hoekje te zitten treuren. Vier het leven en ga door met dit leven. Koester de herinneringen, maar maak ze geen stuk van je leven.

  2. En zo rouwen we allemaal op onze eigenmanier. Er bestaat geen ‘goed’ of ‘fout’ bij rouwen. Ook bestaan er geen regels voor hoelang rouw moet/mag duren. Gelukkig maar!

  3. Mooi stukje. En vooral ook fijn dat de fijne herinneringen overheersen.
    En met single zijn hoeft ook niets mis te zijn. Wie weet kom je ooit een lieve dame tegen met wie het klikt. Maar gelukkig kun jij het prima met jezelf vinden : )

    Gaat het nog goed met ‘niet-roken’ ? Hoop het voor je!

  4. Mooi geschreven. Je hebt nog maar weinig spulletjes van haar… maar alle herinneringen zitten in je hart. Ik heb nog wel wat meer spullen van mijn man die overleden is, maar dat zal in de jaren waarschijnlijk ook minder worden. (mijn man is bijna 4 jaar geleden overleden)

  5. Mooi van die gele rozen. En fijn dat je haar daarbij even dichtbij je haalt. Wel heel toevallig. Mijn schoonmoeder is ook overleden op 29 juli 1996.
    Fijn dat het nog steeds zo goed gaat met niet roken. Misschien kun je daar nog eens over schrijven. Hoe het je verlopen is.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s