Gewend.

Vandaag ben ik 2 weken getrouwd, waarvan ik al 12 dagen alleen ben. Iets van heel erg suf dus. Aan de andere kant, houd je het wel lang vol zo. Ruzie maken of woorden krijgen, is er zo niet bij.

Overmorgen komt Vlam weer naar huis. Voor mijn verjaardag. Hij blijft 2 weken thuis. Stiekem hoop ik langer.

Want volgende week heeft hij een sollicitatiegesprek en als hij bevalt, dan kan hij 1 december al aan de slag.

Ik heb Vlam ook gezegd al zijn spullen mee te nemen vanuit la France, je weet maar nooit. De laatste boodschappen zijn ook alvast doorgegeven, een berg blikken met eendenpoten, wat Franse chips, mayonaise… En dan kunnen wij voorlopig wel vooruit tot aan de zomervakantie van 2013. Want ik hoop/denk zomaar dat dat de eerste keer weer zal zijn dat we dat land bezoeken. Iets met een overdosis (schoon)familie.

Inmiddels ben ik helemaal gewend aan het alleen zijn. Ik heb mijn leven zoals ik dat had voor ik Vlam leerde kennen, helemaal opgepakt. Het voelt heel eerlijk aan alsof ik een weekendvriendje heb, terwijl de trouwring toch echt iets anders zegt. Raar.

Sowieso ben ik iemand die zich geestelijk distantieert van zaken die ik moeilijk te verkroppen vind. Ik neem er gewoon afstand van. Dat is mijn manier van coping. Misschien raar voor de buitenstaander, maar iedereen heeft zijn eigen modus operandi.

Voor Vlam is het lastiger dan voor mij denk ik. Hij merkte vorige keer dat hij in Nederland op dat ik een stuk afstandelijker ben dan zoals hij me kent. Ik lijk meer op de vrouw die hij 2,5 jaar geleden leerde kennen, zei hij.

Ik merk niet echt dat ik anders doe tegen hem dan eerst. Maar ik geloof hem volledig als hij zegt dat het zo is. Ik ken mezelf namelijk heus wel.

En mocht hij straks weer fulltime thuis zijn, dan zal ook dat niet zonder slag of stoot gaan, ben ik bang.

Hij is vanaf half juli amper thuis geweest. Ik ben iemand die op sommige gebied lastig schakelt. Heb tijd nodig om te wennen aan nieuwe situaties. Stabiliteit betekent veiligheid voor mij. Bij al teveel wisselingen en hak op de tak, voel ik me gewoon niet prettig.

En als je zo’n relatie op afstand hebt, sluipt de oppervlakkigheid er stiekem in. We hebben elkaar in de afgelopen 4 maanden amper gezien. Die vierenhalve dag in Barcelona, was Jill er doorlopend bij. Dan ga je niet even je hartje op tafel gooien. Ik heb het één keer half gedaan, en toen zaten we toevallig nét in een restaurant. Boeien dan, denk ik. Ik ga die mensen daar nooit meer zien en de druk was gewoon té hoog bij mij. Het móést eruit, de frustratie.

De spaarzame periodes dat hij hier is, probeer je allebei je best te doen het de ander naar de zin te maken, je wilt per se dat het het leuk is. Wie zit er op woorden te wachten als je elkaar 2 weken niet hebt gezien?

Als hij daar zit en ik hier, gaan er elke dag e-mails heen en weer. Vol met buitengewoon boeiende teksten als: ‘lekker geslapen?’, ‘druk dagje gehad’, ‘O ja: Jill had een 8 voor wiskunde’, ‘we hebben pasta gegeten’, ‘poeh, het was koud hier vandaag’, ‘mijn moeder heeft de hele dag in de tuin gewerkt’, Peter was weer aan het zeiken deze week, niet normaal’, ‘morgen komt mijn broertje langs’… Wat moet je anders?

Conseclusie: ik raad het u niet aan, dit op afstand van elkaar leven. Het lijkt misschien voor u, de 20 jaar getrouwde mensch een zaligheid, zo’n vent op afstand. Maar ik vind er echt geen donder an.

46 thoughts on “Gewend.

  1. Oef, dat kan ik me voorstellen. Dat afstandelijke herken ik wel, als mijn lief een tijd is weggeweest duurt het ook altijd weer even (soms tot twee weken samenzijn) voordat het weer voelt als voordat hij wegging. Vaak hebben we eerst een hoop gepraat en gehuil (dat ben ik dan) nodig voordat we weer een beetje weten waar we staan. Ik hoop hard met je mee dat Vlam aangenomen wordt en dat jullie kunnen gaan genieten van Samen Leven :).

    1. Ben blij dat jij ook antwoordt, als kenner zijnde. Ik vraag me soms nl af of ik raar/onaardig reageer. Maar ik kan er niks aan doen. Tegen de tijd dat Vlam na een lang weekend weer weggaat, ontdooi ik pas. De eerste uren als ik hem zie, zijn heel onwennig, elke keer weer. Gelukkig lees ik net dat er meer zijn :)

      1. Haha ik vraag me dat ook wel eens af van mezelf hoor. Gelukkig weet m’n lief dat ik het er echt niet makkelijk mee heb (het weggaan, maar ook het opnieuw samen leven) dus die wacht geduldig tot alle nukkigheid en onzekerheid (want dat speelt bij mij ook een rol) er uit is gegooid. Ik moet altijd wennen aan in mijn eentje zijn als hij weg is, maar ook enorm wennen als hij weer in “mijn” ruimte is. Ik weet niet of het ‘normaal’ is, maar in ieder geval sta je er zeker niet alleen in!

  2. Toen mijn man en ik elkaar ontmoette in februari 2010 maakte hij mij gelijk duidelijk geen lange afstandsrelatie te willen (er zat toen 250km tussen onze woonplaatsen). Binnen twee weken hadden we besloten dat ik bij hem in zou trekken, dat ik in juli zou verhuizen en dat we in augustus zouden trouwen. Ik had de boodschap begrepen.
    In de periode vóór mijn verhuizing hadden wij inderdaad ook van die huis-tuin-en-keuken-gesprekken. Niet echt iets om warm van te worden.
    Sterkte, meid. Ik duim voor Vlam dat hij die baan krijgt!

  3. Nee, hoewel ‘k het heerlijk vin ‘ns een heule dag alleen in huis te rommelen of niks te doen, zou een langeafstandrelatie niks voor mij zijn,
    Sterkte en ‘k ga duimen dat Vlam de baan dichtbij krijt
    groet

  4. Ollie heeft twee jaar in Liverpool gewerkt en e-mail bestond nog niet , de kinderen waren nog klein , weet wat ge bedoeld ! Duim voor Vlam voor zijn werk , een stielman zal dit gauw wel vinden !

  5. Oh, zou super zijn als Vlam in de buurt weer aan de slag kan. Snap jouw copingstyle wel, heb zelf ook zoiets van ‘het is zoals het is, kan je hoog of laag springen, maar het is nu eenmaal zo’. Maakt het allemaal trouwens niet makkelijker en ook emotioneel kan ik me behoorlijk afsluiten dan… iets waar ik momenteel middenin zit.

    1. Voelt rot niet? Als niet jezelf, geforceerd. Mensen zeggen wel eens dat ik het dan “gewoon niet moet doen”. Alsof dit iets is wat je even oproept. Het is gewoon wie je bent, en dat hou je niet tegen…

  6. Jouw copingstyle klinkt bekend. Ik stel me dan al in op weinig contact. Dat betekent ook dat ik ‘moeilijke dingen’ zoveel mogelijk voor mezelf hou. Eigenlijk maak ik het er noch voor A noch voor mezelf erg veel makkelijker op… maar ik ken geen andere manier van coping…

    Ik duim mee voor de baan voor Vlam… een Vlammenbaan, waardoor jullie lekker met zijn drietjes kunnen zijn en er niemand voorlopig naar Frankrijk hoeft.

    Liefs!

  7. Gefeliciteerd met je twee-weken-jubileum! En echte franse mayonaise mmmm heerlijk. Doe mij ook effe een paar potten ;p. Nog twee nachtjes slapen voor Vlam met de mayonaise er is. Kan je weer van beide genieten.

  8. Wij hebben 9 jaar een lat-relatie gehad voordat we vorig jaar zijn gaan samenwonen en hoewel we maar 10 minuutjes bij elkaar vandaan woonden, was het soms net of je langs elkaar heen leefde en dat de afstand veel groter was. In het begin moesten we er zeker ook aan wennen om dan een volledig weekend bij elkaar te zijn, gewend als je bent om je eigen dingen te kunnen doen. Gelukkig wonen we nu samen en tuurlijk dat was in het begin ook echt wennen maar ik ben nog steeds erg blij dat we die stap hebben gezet…

  9. Wat een verschil met mij. Wij zijn vanaf dag 1 24/7 samen geweest. Het nu regelmatig even dus niet samen zijn is me een zaligheid. Het is weer een beetje zoals het begin, spannend, veel lachen, diep in elkaars ogen kijken, genieten van het samen zijn en het is makkelijker om bij onszelf te blijven, onafhankelijker zonder dingen te doen en te laten om het elkaar maar naar de zin te maken.
    Maar ik begrijp je zooo goed. Want steeds je eigen leven leven na het omschakelen en getrouwd zo ver van elkaar is niet tof, niet voor jou, Vlam en zeker niet voor Jill.
    Ik duim voor jullie dat het vanaf 1 dec anders IS.
    liefs

  10. Ik ga heel hard duimen dat het sollicitatiegesprek goed verloopt. Kan me voorstellen dat dit helemaal niks is. Er is heel veel te bespreken, maar tegelijk ook helemaal niets, raar lijkt me. Dat je wel veel contact met elkaar hebt, maar dat het zo oppervlakkig blijft. Hopelijk is dat gauw anders! Het is jullie heel erg gegund!

  11. Ik duim ook mee! Hoop dat hij de baan krijgt en snel in Nederland aan de slag kan.

    Ik zit nu anderhalve week alleen en vind er ook niks aan. We mailen, sms en skypen, maar dat is ook niet alles. Gisteren besloten dat ik over anderhalve week een lang weekend naar hem toe ga! Kan niet wachten!

  12. Tja, ik zie dat ook bij mijn zus. Haar man komt woe dag thuis uit Indonesië en vliegt vrijdag naar Egypte. Zij heeft ook heel erg haar eigen leven en dat is ook goed. Ik duim voor de baan!

  13. Ik moet er ook niet aan denken. Manlief heeft eens gesolliciteerd op een ban op een boortoren. 2 Weken op en 2 weken af. Wat was ik blij dat dat niet doorging! Ik hoop voor je dat hij die baan krijgt, vastigheid is een zegen tegenwoordig. En dat aan elkaar wennen, dat komt ook wel weer.

  14. Dus deze week komt er een auto met doorgezakte veren de grens over …
    Na ons trouwen heeft het 9 maanden geduurd voordat we eindelijk samenwoonden. Tussendoor zagen we elkaar natuurlijk wel op vrije dagen en gingen we de vakanties samen op pad. Maar het samenwonen is toch wel veel prettiger. (al geniet ik ervan als hij 1 avond in de week weg is want dan is de tent lekker helemaal voor mij alleen)

  15. Mijn man gaat regelmatig voor zijn werk naar het buitenland. De ene keer twee weken, de andere keer twee dagen. Ik vind het niet erg dat-ie weggaat, maar gezellig is het niet. Dus ik kan me helemaal in je verplaatsen, maar bij jou is het nog een tandje erger.

  16. Tijdelijk kan alles, maar het moet dan ook tijdelijk blijven. Geen enkele relatie is boeiend als je meer van elkaar bent dan te samen. E-mail is dan ook een noodoplossing zeg maar. Ook je gedrag naar je relatie toe is maar normaal vind ik. Een beetje gedwongen…gemaakt gedrag. Net als een ijsblokje dat op kamertemperatuur moet komen…. Een mens kan nu eenmaal geen jojo gaan spelen met zijn eigen gevoelens. Dus duimen maar voor die baan :-)

  17. Hi Kliefje,

    Manlief hier is wel veel weg maar toch dagelijks thuis en zelfs dan moeten we even ‘tunen’ voor we weer op elkaars frequent zijn afgestemd. Na 14 dagen zoals bij jullie is dat natuurlijk helemaal.

    groetjes,

    Dorothé

  18. Ik begrijp je heel goed…. ben je net een beetje gewend dattie weg is, is tie alweer terug… en andersom. Ik probeer zoveel mogelijk afleiding te vinden, maar leuk is t niet. En t gaat hier nog wel een jaartje duren. Of t ooit went? ik weet t niet.

  19. Toen wij (weer) gingen samenwonen, vond ik er ook geen bal aan. Ik had het gevoel dat ik ineens savonds gezellig moest gaan doen, terwijl ik mijn eigen riedeltje net zo lekker had eigen gemaakt. Het heeft zeker een half jaar geduurd voor ik een beetje gewend was.
    Jij bent nu getrouwd en krijgt bij wijze van spreken een nieuwe relatie weer. Wat inderdaad niet zonder slag of stoot zal gaan, maar op de een of andere manier ben ik niet bang voor een ‘slechte afloop’. Gek? ;-)

  20. He getrouwde vrouw. Ha, dat had ik natuurlijk wel even gelezen toen ik op vakantie was. Ik heb je wel in de gaten gehouden hoor. ;-) Maar ik hoop dat hij die baan krijgt zeg. Ik duim even voor jullie mee. En ehhhh. .een acht voor wiskunde is heel goed. Schouderklopje van mij.

    Love As Always
    Di Mario

  21. Ha zuster Klivia,

    Zo hou je het zeker lang vol, denk ik.
    Jij ook al in november jarig, wij ook.
    Hé dat geeft perspectief, een andere baan, hopelijk een beetje in de buurt.
    blikken met eendenpoten! kun je die dan eten, of is het wat anders dan je schrijft.
    Zal straks wel wennen zijn, dan moet je weer op elkaar instellen. oma

    Ot. Je verzoekje staat genoteerd voor de volgende show.
    De shows staan allemaal op: http://www.wir-3.com/

  22. Je staat gewoon in de overlevingsmodus, zodat je zo min mogelijk last hebt van het gemis van Vlam. Zo functioneer jij het best als je het met Jill moet rooien… Gelukkig herken je het en hopelijk weet Vlam dat het jou “strategie” is…

    Ik duim met jullie mee hoor 1 december, ik hoop dat het lukt en dat hij gewoon zelf een beetje vastigheid heeft, lijkt me heerlijk na zo’n lange tijd onzekerheid (qua baan dan hè!!!!!)… en die zekerheid van steeds weg moeten kan laten liggen.

    Groetjes, Puck

  23. Oeh. Ik ken ’t gevoel. Wij hebben de 1e tien jaar eenlange afstandsrelatie gehad. Grofweg 1000km zat ertussen. We zagen elkaar ca. elke 2 maand een weekend en in die weekenden lagen we hoofdzakelijk in bed :-S Ik kende alle nachttreinen (inclusief conducteurs) op m’n broekzak. Het maakte het spannend maar inderdaad, elke keer dat we elkaar zagen, moest ik toch echt eerst even weer aan hem “wennen” (zo van: ohh jah, dát was ‘m). Nu vind ik ’t best lekker als J. een keer een paar dagen weg is, maar veel langer dan een week hoeft dat niet te duren… Ik leef met je mee. ‘t-Is prut. Ik hoop dat hij die baan krijgt en jullie gauw weer volop en langdurig van elkaar mogen genieten. x

  24. wij zijn bijna 22 jaar getrouwd en mijn wederhelft was laatst 1 hele week naar Amerika…….vond er geen zak aan en de week duurde lang eer hij voorbij was….kan hem soms achter t behang plakken ,maar heb respect voor je…het zou dus niks voor mij zijn…heb alles en iedereen het liefst om me heen en in de buurt…..

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s