Aangewaaid.

Als ik aan een vers iemand mijn familiebanden moet uitleggen, kan ik daar het beste een whiteboard bij pakken en met een paar gekleurde stiften aan de slag gaan. Het is nogal ingewikkeld. Al die banden en al die scheidingen. Er is in de loop der jaren nogal wat mens aan komen waaien.

Mijn vader en moeder zijn uit elkaar gegaan toen mijn zusje 2, en ik 4 was. Mijn moeder hertrouwde met Rob die al een zoon uit een eerder huwelijk had, Paul. Samen met Rob kreeg ze mijn halfbroertje, Arie.

De vader van Rob schuine streep de opa van Paul en Arie, was ook aan zijn tweede huwelijk + tweede leg gegaan en dus hadden wij ineens ooms en tantes die jonger waren dan wij.

Ik heb talloze foto’s dat we bij ze op bezoek waren en koester fijne herinneringen.

Toen mijn moeder scheidde van Rob, verwaterde het contact en zagen we elkaar jaren niet meer.

Een aantal jaar geleden kregen we na een radiostilte van 20 (?) jaar weer contact met de ooms en tantes. Dat resulteerde in 3 heel gezellige bijeenkomsten.

De ooms en tantes hebben helaas een aardje naar hun vaartje en zijn nogal van de beloof. Hoop geblaat, weinig wol. Heel erg complimenteus, op het theatrale af, maar in de praktijk geen enkele vorm van aandacht geven.

Ik heb daar niks mee. Wat heet: ik heb er een hekel aan.

Ik heb liever mensen om me heen waar ik op kan bouwen, die misschien wat minder uiterig zijn, maar wél menen, dat wat ze zeggen. Die als ze niet zeker weten of ze iets waar kunnen maken, gewoon hun waffel houden.

Vorige week is Rob, de vader van mijn 2 broertjes (die qua DNA respectievelijk niks en halfbroer zijn) overleden. Ik had de man al vanaf mijn 13e niet meer gezien. Omdat hij onder andere net zo beloverig en niet nakomerig was. Wat heet: hij was de koning van de dode mussen.

Ik kan me de zondagen dat we op het busstation stonden te wachten omdat hij ons op kwam halen nog zeer goed herinneren. ‘Om 9 ben ik er, beloofd. En dan gaan we er een leuke dag van maken met zijn viertjes.’

9 uur werd half 10. 10 uur werd half 11. Na een anderhalf uur dropen broertje, zusje en ik maar weer af naar huis. Bleek die lamlul ons gewoon vergeten te zijn. Lag ie waarschijnlijk nog ergens zijn roes uit te slapen.

Toen ik 13 was, en inmiddels zeer veel van dat soort akkefietjes had geaccepteerd, had ik er ineens schoon genoeg van en brak ik met hem.

Ik dwaal af: Rob was overleden.

Vervelend, maar het doet me niks. Ik heb de man al 26 jaar niet gezien. Dat zelfde geldt voor de ooms en tantes. Maar die reageerden zoals voorspeld: iets overdreven.

En nu kreeg ik ineens via FB een berichtje dat één en ander ze aan het denken had gezet en ze het toch wel erg leuk vonden om weer eens samen te komen.

Eh… Ik heb daar dus geen behoefte aan en ik mailde dat ook eerlijk terug.

Het zijn leuke mensen hoor, daar niet van. Ik weet zeker als we elkaar zien dat het een gezellige middag gaat worden. Maar het voegt niks toe voor mij.

Wat is nou 1 middag op een leven, zou u zeggen? Wat maakt het uit? Ga gewoon! Klets bij, chit chat, haal oude herinneringen op, drink een wijntje, neem er nog eentje. Vooruit.

‘Moet alles altijd iets toevoegen?’, vroeg mijn oudste broer aan me.

Eigenlijk vind ik van wel.

Want weet u? Ik probeer wel eens een afspraak te maken met die beide broers, of met die vriendin die ik al vanaf de havo ken of andere vriendin Karin die hier om de hoek woont. Het kost soms gruwelijk veel moeite om iemand te zien. Iedereen heeft het druk met werk, gezin, familie en/of studie.

De vrije tijd díé ik heb, investeer ik gewoon liever in mensen die me echt dierbaar zijn. Niet dat half/vaste gedoe.

Ik kan er gewoon niks mee.

Seurry.

38 thoughts on “Aangewaaid.

  1. Mijn vrienden en langs hier blogvrienden (denk dat ik dit mag schrijven zuster) zijn me meer waard dan sommige familieleden ! Toen TV vorige zaterdag vroeg waarom ik niet naar de uitvaart van de man van een nicht ging , was het antwoord heel simpel , Nooit tegen me gepraat als hij de kans had , dus nope ! Ik lig daar absoluut niet wakker van ; Ollie zou er meer van wakker liggen moest jou iets overkomen !

  2. Tegenwoordig denk ik ook zo en ga dus niet meer voor de sier naar begravenissen en aangelegenheden waar ik mezelf in de weg zit en wat bovenal zonde van mijn kostbare tijd is. Wanneer mensen zich nooit hebben bemoeit hebben met mij/ons en alleen ter decoratie dienen, haak ik luidkeels af.
    Ik mag jou wel, met hoe je denkt en doet 😉

  3. Ik was ook niet gegaan hoor, dat kan ik je nu al vertellen. Ik moet er niet aan denken. Het is niet voor niets in de jaren zo verwaterd. En dat moet je maar lekker zou houden.

    Love As Always
    Di Mario

  4. Hi Kliefje,

    Fantisch beschreven: de koning van de dode mussen, maar het voelde natuurlijk anders. Ik zou een koekje van eigen deeg geven: beloven dat je komt en dan niet gaan.

    groetjes,

    Dorothé

  5. Het gaat niet om die ene middag. Je hebt op een gegeven moment duidelijk een lijn getrokken en soms is het beter om die lijn (misschien ook uit zelfbescherming) in stand te houden. Sommige dingen uit het verleden mogen wat mij betreft ook gewoon in het verleden blijven. Ik snap je standpunt dus wel.

  6. Op een gegeven moment is de liefde over en waarom zou je dan tegenover hen – waar je toch al niets mee hebt – nog de schijn ophouden? Op zo’n manier wordt het leven wel nodeloos ingewikkeld. Nee, een vriend is een vriend, of hij is het niet. Bij mij zit daar niks tussenin. Ik heb maar een handvol vrienden, maar ’t zijn wel héle echte!
    Bovendien: als je familie niet tegen je antwoord kan, moeten ze de vraag niet stellen. Simpel.

  7. Het is zo makkelijk om al die dingen wel te doen, want; sociaal wenselijk; het is maar een middagje; en nog veel andere redenen. Maar willen we het allemaal ook echt? Is het niet een grote verplichting?
    Liever zoals jij doet afspreken met de mensen die er echt toe doen. Maar zure gezichten op de koop toe van degenen met wie je geen tijd doorbrengt.

    1. geweldige reactie; het is zo makkelijk! en zo vullen mensen velen dagen van hun leven; uit gemak. Wat ze overslaan zijn ze zelf (ook makkelijker natuurlijk) en daardoor vinden ze dat ze het recht hebben een ander ook even over te halen om toch maar mee te doen met de verplichting. Gelukkig zien mensen als Zuster_Klivia die zure gezichten niet en kan ze ons blijven verblijden met sterke logs en tijd die voor ons lezers zeer waardevol besteed wordt door hier te lezen en te genieten. 🙂

    2. Dit komt mij bekend voor! “Vroeger” hebben we al te veel rekening gehouden met wat moest en geacht werd (beide kanten van de familie uitnodigen voor onze bruiloft ondanks dat je met één kant niets had, maar je kan voor de familie toch niet slechts één kant uitnodigen…….die andere kant kwam gelukkig toch niet!). Inmiddels dus 25 jaar later, woonachtig in het buitenland. In het begin commentaar als we tijdens een bezoekweekje in Nederland niet elke keer bij bepaalde mensen aankwamen…….hebben even duidelijk gemaakt dat we onze tijd moesten verdelen over een aantal mensen dus niet iedere keer met iedereen konden afspreken! Nu wordt dat geaccepteerd. Anders….pech gehad! Ons leven, onze vrije tijd, onze keuze! Zo ook dus met gewone bezoekjes/afspraken. Dus Klivia e.a. , ik kan alleen maar achter jullie uitspraken staan!

  8. Met mensen die ik twintig jaar niet gezien heb hoef ik niets meer. Ik heb hen gewoon niets meer te vertellen. Hou totaal niet van die ‘hoe gaat het nu met jou praatjes’. Om diezelfde reden zie je mij ook nooit op reunie’s. Zonde van mijn tijd. Wel vind ik het leuk om mensen te ontmoeten met wie het contact de laatste jaren wat verwaterd is (en waar ik dan ook zelf mede schuld aan heb) maar met wie ik het in het verleden wel erg gezellig heb gehad.

  9. Zooooooooooooooooo herkenbaar! Mijn moeder is inmiddels voor de derde keer (ruim 25 jaar inmiddels) getrouwd. Heb 1 moeder, 1 stiefmoeder, 1 halfbroer, 2 stiefbroers, 3 pleegbroers, 1 pleegzus. Van bio-vaders kant nog een halfzus en voor zover bekend 2 halfbroers rondrennen. Met sommige contact, met sommige niet, met sommige bewust niet.
    Zelf getrouwd geweest met jongste broer van stiefvader 2; je kan het zelf blijkbaar ook nog ingewikkelder maken hahaha.
    Als bio-vader zou overlijden (2 keer gezien in mijn leven en zelf bewust geen contact meer mee) zou het mij ook niets doen.
    Dus nogmaals; zooooooo herkenbaar jouw gevoelens daarin!

  10. Ik hou oprecht meer van jou geschrijf en bloggen, dan van mijn eigen broers…gewoon omdat ik weet dat wat jij schrijft of blogt oprecht is. Geen onnodig gekleur en geklodder. Geen smoelentrekkerij (zoals wij hier zeggen) maar oprecht het ding wat je meent en waar je voor staat. Ook ik heb zo’n familie die we enkel zien bij een overlijden en dan is het dan…soms zien we elkaar dan eens terug nadien, maar dat is zo’n gedwongen neptoestand waar je helemaal niks aan hebt. Laat dit dan ook maar snel voor wat het is. Energie dient ergens anders voor zeg ik altijd. Dus kan je heel goed volgen en begrijp je standpunt maar al te goed.
    Dus van mij krijg je groot gelijk en doe je ding zoals jij het wil, want daar heb je zelf wat aan !
    groetjes

  11. Familie, aangetrouwd of niet, heb je niet voor het uitkiezen. Maar gelukkig kan je wel uitkiezen met wie je wel, of juist niet, om wil gaan.

    Mensen waar ik totaal niets mee heb, familie of niet, zoek ik niet op. Ik heb daar niets mee en zal er ook nooit iets mee krijgen, al zouden ze bij mij om de hoek wonen.
    En als mensen te druk met hun eigen leven zijn zodat afspraken met familie/vrienden moeilijk wordt, dan pas ik niet echt in hun leven, maar zij al helemaal niet in mijn leven.
    Vrienden zie ik niet wekelijks, gelukkig is er een telefoon zodat we elkaar toch regelmatig spreken. En als ik weer eens in ‘het westen’ ben, zoek ik ze uiteraard wel op. Net zoals zij mij opzoeken als ze kunnen.
    Ik begrijp je volkomen zoals jij er over denkt en naar handelt.

  12. Je hebt ook helemaal gelijk! Soms is het zo moeilijk om eerlijk te zijn, maar uiteindelijk help je er jezelf mee. Ik vind dat er uitzonderingen zijn, maar over het algemeen kun je beter je energie stoppen in mensen/dingen/activiteiten waar je zelf ook energie uit terugkrijgt. Mijn moeder noemt dat vaak nog egoïstisch of hard, maar ik noem het eerlijk en duidelijk.

  13. Je KUNT er best wat mee hoor. Je WILT er alleen niks mee. Da’s heel wat anders. Maar net zo goed je goed recht. Jij mist volgens mij een soort nieuwsgierigheid die andere mensen juist heel eigen is. De algehele nieuwsgierigheid van “hoe zou ’t met die en die zijn, wat zou er van hem geworden zijn, wat zou zij nu doen”. Die heb ik wel. Ook met mensen die ik al 25 jaar niet gezien heb. Zo ga ik midden december met de trein naar NL om een reunietje te doen met mensen die ik daadwerkelijk al 25 jaar niet meer gezien heb maar waar ik een keer een week of 4 mee naar Australie ben geweest. Ik dok 250 euro, stap in de trein naar NL, doe anderhalve dag reuniten en dan kar ik weer met de trein terug naar huis. Voor mensen die ik in principe helemaal niet (meer) ken en die ik waarschijnlijk daarna minstens weer 25 jaar niet ga zien. En dat is dan niet eens familie. Ik heb er zin in 🙂 maar ieder zijn meug! Als jij dat niet wilt, er geen boodschap aan hebt, dan toch gewoon niet? Niet iedereen is ‘t-zelfde. Gelukkig.

    1. En soort nieuwsgierigheid die de meeste mensen eigen is? Haha, misschien. Geen idee. Als ik hier de reacties zo lees, ben ik niet de enige die er zo over denkt 😉

      Wat jouw verhaal betreft > ga je gang. Doe wat je leuk vindt.

      We zijn idd gelukkig niet allemaal hetzelfde 😉

      1. haha jah, ik zag ook de reacties en ik snap dat ook wel hoor, maar toch zijn veruit de meeste mensen redelijk nieuwsgierig van aard. Toch? Ik ben best nieuwsgierig. Ik ben daarentegen geen roddelaarster, dat is weer heel iets anders. Ik zie mensen ’t liefs ‘live’ en vraag dan hoe ’t met ze gaat. En ik kan m’n klep houden, heel belangrijk. Maar nieuwsgierig naar andere mensen in ’t algemeen ben ik wel, ook naar die die ik niet zo goed (meer) ken. Ik kan echter helemaal bevatten dat jij er géén boodschap aan hebt hoor, echt. ‘t-is goed zo 😉

  14. Ik moet lachen om je afbeelding.
    In de hulpverlening werken ze soms met een genogram. Ook zo’n fijne manier om familiebanden duidelijk te maken. En dan kun je op verschillende manieren die dingen tekenen..bij jou zouden ze even bezig zijn. 😉

    Familie kun je niet kiezen maar wel kun je kiezen wie belangrijk is en wie dus ook je spaarzame vrije tijd waard is.

  15. Gewoon lekker doen wat je zelf wilt, en waar je je goed bij voelt.
    Ik zou ook niet gaan denk ik, gezemel allemaal.

    En je familiebanden uitleggen hoeft niet meer, gewoon de link van dit logje bewaren en ze onder de neus wrijven.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s