Weerzien.

Ons weerzien afgelopen woensdagavond na elkaar 2 weken niet gezien te hebben, was geenszins bouquetreekserig te noemen. Ik sprong niet in zijn armen, hij kon niet niet wachten tot ie me weer tegen zijn borst kon drukken. Kilte was er, onwennigheid en irritaties.

Woensdagmiddag gaan Jill en ik altijd naar de manege. Vlam zou ongeveer die tijd thuiskomen, maar nadat ik 2 keer een tussenstand had gevraagd maar niks van zijn kant hoorde, besloot ik niet nóg een sms’je te sturen en lekker naar de paarden te gaan. Alhoewel: de paarden komen ergens op de laatste plaats. Ik ga voor 2 moeders en een oma die daar ook al jaren elke week komen en met wie ik enorme lol heb. Jill zou misschien na 5 jaar paardrijden wel willen badmintonnen. Jammer dan, echt niet. We blijven gewoon paardrijden. Ik moet er niet aan denken mijn woensdagmiddaglol te moeten missen.

Anyway: ik vertrok naar de manege en ik zat nog niet koud op mijn barkruk toen ik een gemiste oproep zag. Vlam. Hij was inmiddels thuis en baalde een beetje dat ik al weg was, want hij had graag wat hulp willen hebben om zijn zooi naar boven te tillen. (Dat had ik de afgelopen 2 weken ook wel willen hebben, was wat ik dacht maar vooral niet terug stuurde.)

Na een ruim half uur vroeg hij wat de bedoeling was. Moest ie nog komen of niet?

Ik sms’te terug dat ie dat lekker zelf mocht invullen. Zowel Jill en ik hadden wel verwacht dat hij zou komen, maar als hij liever thuis bleef, ook goed.

Daarop kreeg ik een flauw bericht terug dat dat een typisch vrouwenantwoord was, hij kon het nooit goed doen.

Als ik iets haat, is het over 1 kam geschoren te worden met ex-vriendinnetjes.

De toon was gezet.

Toen we samen stonden te koken, begon hij meteen al over teruggaan om het huis af te maken en over zijn familie. Ik ontplofte bijna. Hij was koud nog geen uur terug in NL en we hadden het alweer over dat k*&^%$# Frankrijk?

Ik antwoordde dat ik een overdosis van zijn familie had en AB-SO-LUUT geen zin had om over ze te praten. Noch over teruggaan. Eerst maandag maar eens solliciteren en dan zagen we wel verder.

’s Avonds gingen we redelijk vroeg naar bed maar hebben we nog tot laat liggen praten. En dat ging er soms niet echt aardig aan toe. Alle frustraties van de afgelopen weken moesten eruit. Alles wat irriteerde, niet goed voelde, spanning gaf in de 14 dagen dat we elkaar niet hebben gezien, maar waarover je niet wilt praten tijdens de spaarzame momenten dat je een gesprek hebt, hadden de interne druk aardig opgevoerd.

Nog steeds heb ik mijn draai niet gevonden. Alles is weer anders. Ik moet weer leren delen, rekening houden met, me aanpassen. Mijn hele avondritueel veranderen, de weekenden zijn anders.

En nu heeft hij een nieuwe baan, met wéér een ander ritme, weer andere tijden en geen idee nog hoe een gemiddelde werkweek eruit gaat zien.

Ik meldde vorige week al dat ons weerzien niet zonder slag of stoot zou verlopen, en -helaas- bleek ik gelijk te hebben.

Heb ik alles wat ik wilde hebben, zijn we weer samen en nou kan ik er nog niet van genieten. Soms voel ik me zó stom, zeikend, moeilijk, complex, vul maar in, dat ik niet de gave heb me makkelijk aan te passen aan nieuwe situaties, weet u dat?

52 thoughts on “Weerzien.

  1. JIj hebt toch weer andere kwaliteiten. En daarom is Vlam ook op je gevallen. Hij moet er maar gewoon even rekening mee houden. En wat ik me kan herrineren is dat hij dat normaal gesproken ook wel kan. Is hij trouwens al begonnen met werken?

    Love As Always
    Di Mario

  2. Dat is ook zo en dat zegt hij ook. Hij weet hoe ik ben. Maar toch vind ik het vervelend. Dingen kunnen soms veel makkelijker en leuker zijn. Yep, gisteren de eerste dag gehad. Was erg leuk, maar véél nieuwe informatie. Komt wel goed daar.

  3. Dat begrijp ik. Het zou voor jezelf een stuk makkelijker zijn als je wat meer kunt loslaten en meegaan met de flow. Je kunt niet alles onder controle hebben. Dat is trouwens doodvermoeiend.
    Cliché, maar tel je zegeningen.
    Het is mij wel duidelijk dat je in ieder geval jezelf uit tegen Vlam. Je voelt je bij hem veilig genoeg om te zeggen wat je van dingen denkt. Beter zo, dan alles opkroppen en jezelf verloochenen.
    Het komt wel weer goed, schatje…
    Relax.

  4. Haha, ik moest lachen om het stukje waar je vertelde dat Jill geen nieuwe hobby mag kiezen 🙂 Maar het is waar dat je als ouder ook wat met de hobby van je kind moet hebben, anders hou je het niet vol. Zo had ik geen kind op voetbal moeten hebben. Ik haat die sport en ik trek het daarbij niet om ieder weekend te moeten opofferen voor een wedstrijd (ik zie dit gebeuren bij de buren). Oudste zit op American Football en dan hebben ze gelukkig maar een stuk of tien wedstrijden per jaar.
    Jij hebt duidelijk verwerkingstijd nodig wanneer er iets gebeurd is. Helaas ben ik niet zo. Ooit verraste mijn man me met een vakanite, die hij al geboekt had en ik heb er voor gezorgd dat hij de vakantie cancelde. Laat hij dat niet nog eens doen 😉
    Maar het ligt natuurlijk niet alleen aan jou. Het lijkt me logish dat jullie, na de zoveelste verandering, een nieuwe balans moeten vinden. Ach, de liefde is er, de rest volgt vanzelf!

    1. Hoerah! Een medestander. Weet je dat ik mezelf soms enigszins autistisch vind in zulke situaties (niet onaardig bedoeld naar andere mensen toe, voor ik een lading over me heen krijg) ik ben zó star soms. Van die vakantie is heel erg ja. Maar wél herkenbaar. Ik zou me ook erg voor het blok gezet voelen.

  5. Lieve Kliefje, leg die lat nou niet zo hoog voor jezelf.
    Vlam is gevallen voor de Kliefje die je bent, met je mooie en je minder mooie kanten.
    Jij hebt (net als nog veel meer mensen) geen knopje in je hoofd dat je zo even om kan zetten naar ‘gelukzaligheid’ … (welkom bij de club lol)
    Denk je nou echt dat Vlam dat nog niet weet?

    Zo’n thuiskomst is dan even niet zo leuk…. tja jammer dan. Over een paar dagen is het wel weer leuk en heerlijk enzo, zodra iedereen zijn/haar plekje weer gevonden heeft in deze nieuwe situatie.
    Volgens mij is dat zo’n beetje rond het weekend…… komt dat even goed uit, zijn jullie alledrie lekker vrij! 😉

    Liefs!

  6. Moeilijk hoor. Helaas, (of eigenlijk gelukkig) ben ik geen therapeut of zoiets, dus kan ik je niet echt helpen. Kan wel zeggen: laat het gaan, stap erover heen, maar ik heb al begrepen dat jij zo niet in elkaar steekt. Gelukkig heeft Vlam nu een vaste baan en blijft jullie ritme de komende jaren hetzelfde. Zelfs misschien wel zo lang hetzelfde dat je ernaar gaat verlangen dat je eens wat anders wilt. Succes en lief zijn voor Vlam hè ;p.

    1. Klopt. Ik ervaar het echt als een soort inbreuk. Ik moet me weer aanpassen aan zijn “grillen”. Ik weet zeker dat het weer goed komt, maar baal van mezelf dat ik dit voel ondanks dat ik heel goed weet dat het idioot is.

  7. je inhouden om het ‘leuk te houden’ en dingen even oppotten cq uitstellen om welke reden dan ook werken echt niet! niet meer doen, gooi ut eruit.
    Dat aanpassen, schakelen is voor mij ook moeilijk, kon ik vroeger dus helemaal niet. Het brengt onrust.
    Vergeleken worden met .. of ‘net als andere vrouwen’ zijn me ook ook doorn. Worrik ook pissig van en gooi m’n kont in de krib met een lekkere scherpe terug. Soms krijg ik het al voor elkaar die typisch mannelijke manier van uitdrukken volledig te negeren.
    ennuh; af en toe even ruzie hebben is niks erg en vaak goed. Is het afgekust? 😉

  8. Soms ben je zó stom, zeikend, moeilijk, complex 😉 Mannen zijn soms irritant kalm, niet meelevend genoeg, onbegrijpelijke koppige %$#%# ;-). Gelukkig maar…anders werd het toch allemaal maar een hele saaie boel! 🙂

  9. Maar je kunt het in ieder geval wel goed verwoorden, dat is ook knap en dan ben he alweer een stukje op weg…

    Mag jill echt niet badmintonnen?

  10. Zoals hier al eerder geschreven is: Vlam kent je inmiddels wel een beetje, misschien wel meer dan een beetje 😉 Natuurlijk moeten jullie allebei weer wennen aan de situatie, er gaan ook echt weer wat dingen veranderen, dat is best spannend. Zoals jullie er maar over praten komt het vast wel goed. Dan wordt het uitgesproken en blijft het niet tussen jullie in hangen. Over een maand kun je – hoop ik- lachen om dit blogje en denk je “waar precies deed ik nou ook alweer zo moeilijk over”.

  11. Gelukkig hoeft hij nu niet meer terug naar dat …Frankrijk. Dus hoef je ook niet meer aan hem te wennen en is hij nu steeds bij jou? En denk je trouwens dat als hij constant bij je is dat je hem niet af en toe verwenst? O ja hoor…..Modelhuwelijken bestaan niet.

  12. Tja, samen leven doe je in een leeromgeving en dat kan heel leuk zijn. Hoppakee, lekker allebei in de doestand en gaan met die banaan. Maar ja, dat samen he. Ik denk dat ik het berichtje over naar de manege komen had beantwoord met : ja, leuk schat!

    1. Normaal zou ik dat ook sturen, maar ik was al iets gevallen over dat helpen en wachten. Ik dacht nu even aan mijzelf, mijn leven is nl gewoon doorgegaan toen hij er niet was. Klinkt misschien onaardig, maar zo voelt het soms wel.

  13. Thuh, ik heb dat al als manlief een aantal weken druk is met z’n werk en hier dus eigenlijk alleen slaapt.. dan val ik in een ritme met de kinderen en dat moet ‘ie dan niet verstoren, want anders.. Hij moet ook niet teveel beslag op ‘mijn flexibiliteit’ gaan leggen door smsjes te sturen met ‘ik ga het proberen’. Ik ben van de DOEN, niet proberen.. en na 15 jaar heeft hij dus inmiddels geleerd om tegen zijn vrouw te zeggen ‘ik ga het niet redden’, waarna het alleen maar fijn is als hij het toch redt. Maar af en toe, zoals vanmorgen, vergeet hij dat en trekt hij dus een superzware wissel op mijn toch al wankele humeur met dat geneuzel over ‘als ik dan… dan kan ik … en dan moet het ..’ – zout op, je redt het toch niet denk ik dan. Vanmorgen bleef ik vriendelijk – ik heb hém verteld dat ik er van uit ga dat hij het niet redt. Ach, hij wil het zo graag goed doen.. en hij heeft zo’n moeilijke vrouw.. 😉

    1. Psies, dat bedoel ik. Hij verandert “weer eens” met iets. Sinds ik hem ken is het steeds iets anders. Nu moet ik me aanpassen aan zijn nieuwe werk. (Heel zwart/wit geschreven hoor.) Dat vind ik helemaal prima en ik werk er graag aan mee om dit tot een succes te brengen. Dit is namelijk ook wat ik heel graag wil. Maar ik ben zelf ook iemand. Ik werk, draai het huishouden alleen. Ik heb dan ook gisteren gevraagd me op de hoogte te houden van hoe laat, wat en waar. Dat ik niet als een soort gekke Henkie op hem ga zitten wachten met mijn boerenkool opzetten.

  14. Hi Kliefje,

    Ook ruziemaken moet je leren 😉 Waarschijnlijk was alles heel anders verlopen als jullie gewoon als veel eerder eerlijk waren geweest over hoe lastig jij het vind om alles alleen te moeten doen en niet te weten waar je aan toe bent etc. en Vlam over zijn zaken die anders liepen dan hij wilde (reis, gevoelde verplichting tov zijn familie omdat ze hem dus werk aanboden, maar wat nu dus nog niet af is). Verder zijn er altijd periodes waarbij de een harder aan de kar moet trekken dan de ander om de boel vooruit te krijgen. Het kan zelfs blijvend zijn omdat ergens nou eenmaal een wiel aanloopt zal ik maar zeggen. Pas als je het euvel echt kunt verhelpen (lees tijd, geld, energie weet ik wat hebt) rij je weer lekker verder.

    Toi toi,

    Dorothé

    1. Ik ben daarin heel eerlijk geweest, heb hem steeds verteld wat ik van de situatie vond. Maar er was geen alternatief. Ja thuis op de bank zitten en geen geld verdienen. Ergo: geen keuze dus. Kartrekken is iets waar ik geen zin meer in heb, dat heb ik al jarenlang gedaan. Ik pleit voor gelijke lastenverdeling.

  15. Goh Jezus…. blijkbaar trekken we nog meer op elkaar dan ik vermoedde…
    Ja verandering doet leven zeggen ze soms, maar ook ik heb ze liever niet. Net zoals je zegt dat je ritme en je zekerheid dan weg is. Net alsof je in een gat valt en niet weet waar de schakelaar zit om het licht aan te floepen. Gewoon bangelijk. In jou plaats zou ik me net een lichtschakelaar voelen die maar op en neer gefloept wordt, om een ding te doen…geleefd worden…
    Maar zoals alle sprookjes…. het komt wel goed eens je terug wat zekerheid hebt en houvast.
    Verlies je zelf niet in alle ellende van de onzekerheid.
    Groetjes en een knuffel

  16. Ik kan niet meer zeggen dan wat hierboven allemaal al geschreven staat. Hopelijk is de volgende thuiskomst heel erg vurig en warm. Dan moet je ook wel alles tot in de puntjes beschrijven, dat ben je ons verplicht. 🙂

  17. Ik kan me voorstellen dat er best irritaties zijn, maar kun je je daar dan niet even overheen zetten? Grappig dat al die mensen boven mij zo op jou lijken, wij lijken echt niet op elkaar 😉
    Maar ik vind je evengoed leuk hoor, je hoeft elkaar niet altijd te begrijpen, vind ik juist verfrissend!

    1. Ik doe mijn best niet toe te geven aan die irritaties, echt. Maar ik ben iemand die heel lang alleen heeft gewoond en dat ook prima kan. Ik zat ineens weer terug in die flow. Nu moet ik weer terug naar hoe het was, voor Frankrijk. Dat zat wel snor, dus ik weet zeker dat het fijne/ontspannen gevoel ook weer komt. Nu alleen nog even niet :S

      Anders is niks mis mee 😉

  18. Af en toe gewoon niet te veel verwachten, dan valt het ook niet tegen? Of zoiets? En wat liever en gemakkelijker zijn voor jezelf en voor anderen? Dat wil ook wel helpen. Schouders ophalen, tot 10 tellen, weet ik veel. Dit is in ieder geval niet fijn zo, hopelijk trekt het snel weer bij.

  19. Ik herken je gevoel. (Weer) samenwonen betekent concessies doen en dat gaat niet altijd even makkelijk. Doe het rustig aan samen! Komt goed 🙂

  20. Nou, volgens mij is alles wel al gezegd en geschreven dus daar sluit ik me alleen maar bij aan. Wel kan ik zeggen dat ik zelf ook altijd moeite heb om me aan te passen aan een nieuwe situatie of me enigszins flexibel op te stellen, dat kost gewoon tijd en moeite en ja, dan knittert het weleens…

  21. Nah schrijf ik een comment is ie weg?
    Meid jij moet wennen aan zijn grillen
    en hij aan die van jou,
    zo simpel is het .
    Maar meen je echt dat Jill niet op een andere sport mag
    omdat jij jou middag niet wilt missen ???

  22. Ha zuster Klivia,

    Paarden verzusteren blijkbaar.
    Ja, elke dag past men zich aan een ander aan, als de tussen ligende tijd langer wordt duurt het aanpassen ook langer. oma

  23. Ja, de man wil bij thuiskomst graag ontvangen worden, en bij een vraag graag jouw antwoord willen horen, wat jij het liefste wilt.
    En soms botst het een beetje, en op zich is dat jammer.

  24. Niks stomme zeiker. Heel je thuisfront verandert door een persoon erbij in huis. En nog wel een permanente. Het is goed dat jullie er over praten. Jullie blijven twee aparte mensen maar delen één ziel. Dat kan niet anders dan goed komen. Het kost alleen tijd!
    En je mag blijven wie je bent. Dus ook op woensdagmiddag 😉

  25. welcome to the real world 🙂 ach nee, onzin. Ik vind je geheel normaal hoor. Zelfs in de periode dat wij nog compleet en totally verliefd waren en elkaar 2 maand niet gezien hadden, moest ik echt weer even wennen aan die manspersoon die mijn vriend was. “oh ja, dát is ‘m. goh. OK…” Komt goed met jullie. Zal wel moeten, gheheheh. 😉

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s