Sintgedoe.

Ik heb niet veel met Sinterklaas. Ik kan me weinig herinneren van een groot gedeelte van mijn jeugd, dus ook niet echt of ik wel of niet genoten heb van het hele feest.

Wat kan ik me nog wel herinneren? Ik weet nog heel goed dat ik in groep 3 op schoot van de Goedheiligman belandde en zijn schoenen wel héél erg verdacht veel vond lijken op die van mijn stiefvader. Maar die waren bruin en niet van goud, hoe kwam dat? Ik heb Sinterklaas lang en aandachtig zitten aanstaren maar kon niet door de baard en de zweem van mysterie die rond de man heen ligt heen kijken. (Natuurlijk was het gewoon mijn stiefvader met geverfde schoenen.)

Net als iedereen kan ik me vaag wel een aantal pakjesavonden herinneren. Met warme chocolademelk, een salontafel vol snoep en een enorme berg kadootjes. Waarvan de zacht aanvoelende exemplaren altijd iets van sokken of ondergoed of pyjama’s waren. Die werden meteen over onze schouders gegooid. Hoppatee: weg ermee. Oninteressant.

Toen ik een jaar of 8 was moest ik ‘s nachts plassen en liep op weg naar het toilet langs de keuken. Alwaar mijn moeder vrolijk de bak met water voor het paard in de gootsteen stond leeg te kieperen. Einde geloof.

Toen Jill klein was, deed ik uiteraard braaf mee aan het grote nationale geheim. Samen naar de aankomst van de Sint, schoen zetten, zingen, wortels voor het paard kopen en pakjesavond vieren. Ik was wéken van te voren al in de stress om alles gladjes te laten verlopen, deed mijn stinkende best van mijn zeer karige loon om toch een berg kadootjes te kunnen kopen. En op de avond zelf werd eventjes in 2 minuut 54 al het papier eraf gerukt en alles gekeurd, door het wicht achter haar op een hoop gegooid om vervolgens als een idioot het nog overgebleven speelgoed uit hun papier te rukken. Mag ik eerlijk toegeven dat ik er geen zak aan vond, aan pakjesavond? Ben ik nou een slechte moeder?

Op een gegeven moment viel Jill van haar geloof en was ik verlost van de ellende. (Ik heb nog even als onomstotelijk bewijs haar tekeningen laten zien, die ik al die jaren uit haar schoentjes had gehaald. Mijn dochter is niet snel overtuigd van iets, wil dingen zwart op wit, statistieken, keiharde cijfers. Tis net haar moeder.)

Vanaf die tijd neem ik zo rond de 5e van december Billemans gewoon een middagje mee naar de stad. En dan mag ze zelf een kadootje uitzoeken. Omdat ik het lullig vind als ze op school de verhalen van de klasgenootjes moest aanhoren die bijna allemaal jongere broertjes en/of zusjes hebben en beladen worden onder het speelgoed, en zij niks heeft.

Restte alleen nog even het probleem om de surprise, want die bleef, helaas. Met een gigantisch potlood scoor je niet meer tegenwoordig. Ontbijtkoek met water in paardenpoep veranderen, mag niet meer. Ik heb wat af zitten tobben, met die surprises. Het moet groter, gekker, mooier. Het zijn net kinderfeestjes.

Met angst en beven hoorde ik vorige week al dat ze die en die uit de klas had getrokken. In mijn hoofd flitste meteen van alles voorbij. What the hell moest ik nóú weer eens maken? Blij verrast was ik dan ook toen Jill er achteraan zei, dat ze alleen maar een kadootje plus gedicht hoefde mee te nemen.

Há: geen enkel probleem. Die schud ik wel even uit mijn mouw. Je bent een ervaren bloggster of niet.

37 thoughts on “Sintgedoe.

  1. Heb jij even geluk zeg… een gedicht en cadeautje…
    Hoe herkenbaar voor de rest… Ik was al 5 of 6 toen het voor ons de laatste keer Sint was…alles lag op de slaapkamerkast van ons moeke…open en bloot, net of het de bedoeling was dat we het zouden zien. Maar wat ik toen al wist was dat alles nog nepper was dan nep… Al die Sinten die je tegenkwam en al verschillend….nee dat kon niet. Nadien bekeek ik iedereen die daar nog in geloofde als ongelofelijke sul aan 🙂 Voor ons kwam toen de Sint niet meer en was ons Moeke der van af…. Nu met onze kinderen vond ik er ook niks aan…iedere keer dat nep gedoe en gelieg…want daar komt het toch op aan. Nu geven we nog wat kleins voor zijn Sint… gewoonte zeker, ook al is Benjamin ver 12 en hij zelf weet, dat hij oooooo zo nep is…. De appel valt hier ook niet zo ver van de boom 🙂

  2. Ik schud je de hand, ik heb er ook niks mee. Heb ook nooit meegedaan aan het angstcreeerende “als je stout bent ga je mee in de zak naar Spanje”.
    Mijn zoon gelooft gelukkig al een paar jaar niet meer, maar helaas moet hij dit jaar toch weer aan de bak met een surprise. Nou ja…hij…ik dus.

  3. Een vreselijke toestand, heb ik het altijd gevonden. Ben zelf een paar keer zwarte Piet geweest; dat vond ik dan wel weer leuk, vooral als het mijn eigen kinderen betrof of chagerijnige, houterige volwassenen.
    Met surprises heb ik niets. Ik weet ook nog niet hoe ik het oplos dit jaar eigenlijk. Wel weer iets geleerd vandaag: ontbijtkoek met water…..:).

  4. Ik heb niets met het grote gedoe eromheen, maar heb wel goede herinneringen aan vroeger. Bij ons ging het meer om de gedichten dan om de cadeautjes. Nu ik kinderen heb, vind ik het leuk om van de andere kant mee te maken. Mijn schoonfamilie is wel van het zo veel mogelijk pakjes openen in zo kort mogelijke tijd. Dat wil ik mijn kinderen absoluut niet meegeven (ook als ze niet meer zouden geloven). Daarom vieren we het dit jaar met alleen de opa’s en oma’s en eerst alleen voor de kinderen met maar een paar cadeautjes. Schoen zetten is alleen in het weekend en dan 1x.
    Ik verwen ze liever met liefde en een gezellig thuis dan met grote cadeaus!

  5. Oh dat dichten, eigenlijk het enige wat ‘k er wel leuk aan vond, OK, ’t is vaak rijmelarij van de bovenste plank, maar dan nog…
    Helaas kon de familie al die dichtkunst slecht waarderen en nu doen we gewoon niet meer aan sint
    groet

  6. Nu jongste 16 is en ook vorig jaar al, doen we echt niets meer aan Sinterklaas. Het tijd van verplicht cadeutjes kopen die inderdaad over de schouder worden gegooid en je eenjaar later alsnog weggooit, is PdH voorbij. Nu krijgen de jongens een x bedrag zo rond de Kerst waar ze iets leuks van mogen kopen en waar ze echt iets aan hebben. En ach… dan geef ik mezelf meteen ook maar iets extra’s 😉

  7. Bij ons thuis was het altijd leuk. 1 surprise voor broer,pap en mam. Ik knutselde me rot. Toen mijn geloof viel 3 jaar na broertje werd het een gezellig warm avondje met 1 cadeau, niks groots hoor. Het is wel triest te zien dat het allemaal zo groot en duur moet.
    WAT? Mag die paardenpoep niet meer???

  8. Een jaar of tien geleden dacht ik ook verlost te zijn van dit sintgedoe. Doch onze (grote) kinderen hebben bedacht dat zo’n tafel vol cadeautjes toch wel erg gezellig is. Vandaar dat we nu sinds een jaar of drie vier weer gewoon sinterklaas vieren. Iedereen koopt een of enkele kleine cadeautjes voor elkaar – dus geen surprisegedoe – en eigenlijk is dat toch wel erg gezellig. Aanstaande zaterdag is het weer zover en ik heb er zin in!

  9. Hi Kliefje,

    Mijn jongste heeft de hele zaterdagmiddag aan een zeilbootsurprise voor scouting zitten werken en gisteren een judopak genaaid (met de naaimachine machtig interessant!) voor de schoolsurprise. Hij taalde zelfs niet naar de computer en dat wil wat zeggen. Mijn creabea-genen heb ik dus toch nog ergens doorgegeven en ik vind dat dus heel leuk, maar het zal wel niet lang duren met de upcoming puberteit. Het allerleukste trouwens vond hij trouwens het pak afvullen met kapotgemaakt piepschuim en krantenknipsels, waarbij hij een snee in zijn vinger op liep en het een gigantische troep werd in het hele huis….. maar dat neem ik dan maar voor lief. Manlief komt uit een gelukkig sinterklaasgezin inclusief surprises. Ikzelf heb ook goede Sinterklaasherinneringen maar niet meer aan de surprises. Wij maken er nu wel wat van maar niet te uitgebreid omdat de kinderen al andere surprises moeten maken. Wij zijn ook nog zo dat we niet meer dan 5-10 euro aan cadeautjes uitgeven. Oudste is van de smerige surprises en middelste was eerst net zo crea als jongste maar daar heeft de puberteit toegeslagen. Hij vind het wel heel gezellig, dus daarom doet hij zijn best. Ik geniet dus nog maar een paar jaartjes van de zooi en het gedoe.

    groetjes,

    Dorothé

  10. Een Sinterklaasherinnering.
    Samen met mijn broertje had ik als indegoedheiligmangelovend kind mijn schoen gezet en braaf een liedje gezongen. De volgende ochtend was ik vroeg wakker en ik sloop mijn bed uit. In onze schoenen zaten kleine en veelkleurig ingepakte dingetjes. Het was een marsepienen muis of zoiets en daar was een kwartier later niets meer van over. Ik werd vervolgens overmand door nieuwsgierigheid naar de inhoud van het pakje in die andere schoen. Ik ging erbij zitten en pulkte wat aan het plakbandje. Maar zoals dat gaat met pulken, daar kan je niet mee ophouden. Even later had ik het voor mijn broertje bestemde snoepgoed in mijn handen en wist ik wat het was. Maar toen weer terug in het papier. Dat lukte dus niet meer en het plakbandje deed ook niet meer waar het voor was bestemd. Paniek in de tent. Mijn oplossing? Ik heb dat andere ding ook opgegeten en toen mijn moeder en teleurgestelde broertje mij wat later vragend aankeken, heb ik met een staten smoel staan verkondigen dat Sinterklaas klaarblijkelijk niet was geweest…

  11. ik haat ’t Sinterklaasfeest…leugens vertellen dat een ander de cadeautjes heeft gebracht terwijl jij er voor betaald hebt…en dan die angst die sommige kinderen hebben, slapeloze nachten of ze wel lief zijn geweest, bleerg
    dat anderen dit wel leuk vinden en er traditiegetrouw aan mee doen heb ik heus respect voor, maar ik heb er zelf nooit aan mee gedaan…don’t get me wrong, ze kregen wel cadeautjes…maar die waren van mij en de Sint was een grote Fabel (ze hebben ’t nooit verder verteld, dat was ons geheim, soort van 😉 nu zijn ’t pubers….dus geen last meer van die Sint

    dit bericht is mede mogelijk gemaakt door het pre-menstrueel-syndroom, ook wel bekend als pms 😀

  12. De gedichten, dat vind ik ook het enige leuke aan Sinterklaas. Hier in huis leeft het ook niet zo heel erg. Wij zetten alleen een schoentje en dan vind ik het wel weer mooi geweest. Het is wel heel schattig om dat verraste koppie ’s morgens te zien.

  13. Jaaa leuk, ik ben gek op surprises maken! Volgens mij kan ik beter daar een bedrijf in beginnen, ik ken genoeg mensen die er een hekel aan hebben en er wel een moeten produceren 😉

  14. Ik heb goede herinneringen aan pakjesavond. Eerst Sesamstraat kijken, waar Sinterklaas kwam en als dat afgelopen was ging de bel en stond de wasmand vol pakjes voor de deur (ik heb me nooit afgevraagd hoe Sinterklaas nu aan ónze wasmand kwam, overigens). Dan cadeautjes uitpakken, het liefst allemaal tegelijk, maar de regel was dat iedereen (mijn ouders, broertje en ik) om de beurt een pakje open mochten maken. Vaak kochten mijn ouders nuttige cadeaus, een pyjama of ondergoed en altijd was er een ‘hoofdcadeau’, bijvoorbeeld een hockeystick.

    Later kwamen de gedichten erbij. Surprises deden we gelukkig niet, man wat heb ik daar een hekel aan. Ik kwam nooit verder dan een grote doos met snippers, echt ik schrijf nog liever een gedicht van vijf kantjes. Veel liever trouwens. Dit jaar geen Sinterklaas met mijn ouders, maar ik doe wel mee met een online lootjesfeest met nog vijftig andere vrouwen, dus ik krijg wel een pakje. En met mijn familie vier ik dit jaar Kerst met wat pakjes onder de boom, dat is traditie bij ons.

    Overigens schrijf ik wel dat ik er goede herinneringen aan heb, maar dan ook alleen in een voor mij veilige omgeving, Sinterklaas op school vond ik verschrikkelijk! Ook al vertelde mijn moeder wie die Sinterklaas was, ik bleef het doodeng vinden, daar heb ik geen goede herinneringen aan, aan die stress 😉

  15. Een zakje zout kregen we in onze schoen, als we niet lief waren geweest volgens moeders en toen we ouder werden met Sint avonden venijnige gedichten, die als grappig moesten worden beschouwd. Ik was dus superblij dat we opeens overstapte naar Kerstavond vieren, zonder suprises en gedichten. Inmiddels jaren en jaren en jar -oh nee, zooo oud ben ik nog niet hahaha- vier ik alleen nog kerst als ik er het betreffende jaar zin in heb en dan alleen nog met mensen waarvan ik weet dat het gezellig wordt. Geen verplichte nonsens meer! Gelukkig ook geen kids, dus hoeft dat ook niet 🙂

  16. Hiet is sinterklaas een groot feest. Oudste is inmiddels ingewijd maar doet net zo hard mee aan het toneelstukje, geweldig. Ook is hij met veel pelzier aan de surprise voor school begonnen, en wil g’een hulp van ons, ook al weten wij het natuurlijk beter (-:

  17. Ik heb Sinterklaas nooit leuk gevonden, als kind al niet. Later, toen ik zoonlief had, heb ik hem al zo vroeg mogelijk verteld dat de man niet bestond en dat de ouders de cadeautjes kochten. Dat kwam ook mede omdat hij de spanning niet aankon. Dat beviel best. Hem wel verteld dat hij het niet tegen andere kinderen mocht zeggen en dat heeft hij ook niet gedaan. We hebben hem zelf laten kiezen of hij naar de Sint vieringen van het werk van manlief wilde gaan.
    Wij deden altijd pakjes met de kerst omdat wij dat veel gezelliger vonden en vinden. Maar er ook weer bij gezegd dat de ouders de cadeautjes kochten.
    Dus wel gezelligheid maar geen stress.

  18. “Billemans” k moet er om lachen. Zo lief!
    Als kind vond ik Sinterklaas geweldig, totdat mijn nichtje die een half jaar ouder is dan ik, vertelde dat Sinterklaas niet bestond. Ik heb nog lang volgehouden met het welles/nietes, maar heb het opgegeven toen ik zag dat de Sint mijn moeder was…
    Maar ach, ik vond dat niet zo erg, zolang ik maar cadeautjes kreeg 😉
    Nu vieren we het niet meer. Wel probeer ik altijd een apart cadeautje voor Man en Kind te kopen. Maar surprises maken en ellenlang gedichten?? Ik dácht het niet!

  19. Hier nog iemand die er als kind al vrij jong klaar mee was, was iets van 5 toen ik het wel al door had. Daarna snel overgestapt op kerst en alleen op school nog sinterklaas gevierd maar verder nooit meer en nog steeds heb ik er helemaal niks mee…

  20. Huh, maak jij de surprise voor je dochter. Dat heb ik nooit gedaan en ben ik ook niet van plan om te doen. Ja, dan heeft dochterlief een (heel) wat minder gelikte surprise, maar het is wel iets wat zij gemaakt heeft.

    Het sinterklaasfeest zelf vind ik fantastisch! En ook als er hier geen gelovigen meer zijn blijven wij het vieren. Heerlijk!

  21. ‘k Vind Sinterklaas heel leuk, tenminste zolang de kinderen er nog in geloofden. Nu wou ik het afschaffen en verschuiven naar kerstmis, wat op hevig protest stuitte. Onze dochters (14 en 12 j) deden alle moeite van de wereld om ons ervan te overtuigen dat ze echt nog wel kinderen zijn en dit tot 18 jaar en dat de Sint dus echt nog wel moet komen. Hun verklaring over hun kind-zijn tot 18 ga ik op papier zetten en door beiden laten ondertekenen. Dat kan nog eens van pas komen, denk ik. 🙂

  22. HE Wat blij te lezen dat er meer zo over denken !
    Ook ik vond het een drama om zo te moeten liegen over iets.
    Als kind vond ik het ook al niets.
    Alleen als je het hardop zegt kijken de meesten je beetje vreemd aan 😉

  23. Wij hebben altijd geleerd om ruim de tijd te nemen, het gaat om de pakjes en gezelligheid en niet zo zeer om de inhoud, dat is meestal toch wel een beetje voorspelbaar. Gedichten doen we niet, we eren Sinterklaas wel! En nu er gelovige nichtjes zijn is het weer extra leuk!

  24. Ha zuster Klivia,

    Het was bij ons altijd feest, ook na de bekendmaking, en de toezegging dat de cadeautjes bleven komen.
    surprise en gedicht met een lootje doen we nog, voor de lol.
    Gedichten, laat maar komen ik tover ze ook voor de dag. oma

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s