Tafelmanieren.

Ik las gisteren een onderzoek waarin stond dat grootouders zich ergerden aan de tafelmanieren van hun kleinkinderen. We hebben het hier over smakken, met een vork in de saladeschaal prikken, neus peuteren, met de handen eten, schreeuwen en bellen aan tafel.

54% van de kinderen eet ’s avonds nog aan tafel, terwijl 90% van de opa’s en oma’s vroeger aan tafel schoof voor het avondeten en 87% van de ouders. De meerderheid van de ondervraagden legt de schuld bij de vrije opvoedmethoden van ouders.

Ik ben het daar volledig mee eens.

Eten doe je aan tafel, samen. Want dat is gezellig en belangrijk. Wij eten nooit op de bank. Het gebeurt zelden dat we met een bord op schoot zitten, misschien 2 keer per jaar. Alleen tijdens doordeweekse dagen serveer ik het ontbijt van Jill op de bank. Ik heb dan namelijk allang gegeten omdat ik eerder dan zij de deur uitga. Overigens ga ik altijd in mijn uppie aan tafel zitten. Vlam ook. Maar in het weekend wordt er hier uitgebreid ontbeten, aan een gedekte tafel. Met borden, bestek en servetten.

Elke avond dekken we de tafel. Er komt een kaarsje op, de tv gaat uit en de radio aan. Telefoons zijn ten strengste verboden en mocht er toch iemand bellen tijdens het eten, dan wordt er gezegd dat we na het eten even terugbellen. We wachten netjes tot iedereen zit voor we beginnen, scheppen ook voor elkaar op, proosten als er wijn in, wensen elkaar “eet smakelijk’. Servetten leg je niet op tafel, maar op je schoot. Gebruikte servetten zijn namelijk smerig, die leg je niet naast het eten van de ander. Ik voel me soms net een dinosauriër als ik bij andere mensen eet. Een uitgestorven soort met al mijn maniertjes en etiquette.

Jill kan al vanaf zeer jonge leeftijd keurig netjes met zowel bestek als stokjes eten. Ik heb haar nooit een corrigerende uppercut gegeven, in een kast opgesloten, heb haar nooit uitgescholden, het ging vanzelf. Zien eten, doet eten. Maar dan anders. De eerste tijd lag er uiteraard meer eten op de grond dan dat er in het kind zelf terecht kwam, maar dat hoort erbij. Een afdekzeiltje van Praxis doet wonderen voor je vloer.

Ik ken ook mensen die hun kinderen nog steeds voeren, al zitten ze in groep 3. Raar vind ik dat. Hoelang wil je daarmee doorgaan? Tot ze naar de brugklas gaan? Lang leve zelfstandigheid. Lekker zelf laten doen. Dat kunnen ze best namelijk.

Toen Jill klein was, stond ze naar alles te kijken wat ik deed. Alles werd gekopieerd. Haren wassen? Check. Stofzuigen? Check. Ze zag ook hoe ik at en deed dat gewoon na. Toen ik met stokjes ging eten, wilde ze dat natuurlijk ook. Want het zag er raar uit. Kinderen zijn in basis simpelweg niets anders dan sponsen en na-apers. Daarvan moet je gebruik maken.

Zijn al die teleurgestelde opa’s en oma’s uit dat onderzoek straks ook weer blije mensen.

Want niet alleen onopgevoed kinderen zijn waardeloos…. Chagrijnige bejaarden wil je ook niet om je heen hebben. Toch?

45 thoughts on “Tafelmanieren.

  1. Ik vind dat ook, maar dan moet je het er wel samen over eens zijn en dat ook doen. Gevolg hier is dat wij -te- vaak op de bank eten en ook wachten we niet altijd meer op oudste die laat uit zijn werk komt. Gelukkig groeien onze larfjes op in een stabiel gezin met veel liefde. Dat is tegenwoordig steeds vaker een unicum en weegt zwaarder voor mij dan vele etiquette bij elkaar.

  2. Tja, eten… soms nog wel met de handen:( Gelukkig alleen thuis. Uit eten gaat beter:) Ook gewoon eten bestellen, ipv. kindermenu lukt met onze oudsten. (10 en 11). En stokjes…Alleen mama kan het niet… Met een vader die regelmatig naar China gaat is dat normaal. Geliza

  3. Dat er mensen zijn die met hun bord op schoot voor de tv eten begrijp ik helemaal niets van. In de eerste plaats lijkt me dit erg onhandig (en volgens mij zit je dan altijd de knoeien). Bovendien is het toch veel leuker om met elkaar te praten en te luisteren naar wat de ander die dag heeft gedaan i.p.v. suf te kijken naar een of ander stom tv-programma. Of ben ik nu ouderwets?

  4. Er is zelfs een onderzoek naar de woordenschat geweest van kinderen, de kinderen die aan tafel eten en communiceren met hun ouders scoren 2 keer zo hoog als diegene die voor de tv zitten te eten.
    Zelf eten wij ook altijd aan tafel, we hebben zelfs een heuse eetkamer, en omdat ik dol ben op servies mogen ze uitkiezen in welke stijl ze de tafel dekken.
    Op zondag kookt de middelste, dat is inmiddels een feestdag geworden aangezien ze heeeel goed en lekker kan koken.
    We blijven gewoon zitten aan tafel, niet onder het eten naar de toilet rennen, kan ik mij zo mateloos aan storen!
    Rust aan de tafel, ruimte voor gesprek en reinheid met eten 😉

  5. Bij goede manieren hoort ook: “Wat zegt u/je”i.p.v. “He”. En natuurlijk altijd aan een mooi gedekte tafel zitten, mes en vork,met gesloten mond kauwen, niet, zoals ik ees heb gezien, met een vork restjes uit je tanden halen, etc. etc. Misschien zijn wij fossielen aan het worden? Dan toch liever een fossiel met prettige manieren, dan een moderne hork!

  6. Hi Kliefje,

    Hier wordt ook aan tafel gegeten maar helaas niet zo netjes door de kinderen terwijl wij dat wel doen. Helaas kun je vaak meer van bunkeren spreken als je het over 3 puberende jongens hebt. Manlief is meestal nog lang niet thuis en dan zit ik na 7 minuten met alleen nog maar afwas. Ze ruimen wel af gelukkig want dat weiger is omdat ik heb gekookt. In het weekend is er ook wel eens een gesprek aan tafel, maar je kunt er geen peil op trekken hoe de zaken verlopen. Een woord kan een lachbui geven of een ontploft puberbrein en dan is de gezelligheid ver te zoeken. Ik hoop niet dat dat allemaal kopiegedrag is 😉

    groetjes,

    Dorothé

    1. Ha dorothe!
      Ik kan persoonlijk beamen dat jij zeer keurig eet 😉 wat dat betreft denk ik ook dat ik makkelijk praten heb met 1 zoon ipv 3 die bovendien nog maar 7 is. Ik zal over een jaar of 8 nog weleens aan je denken. 😉
      Femke

  7. Helemaal mee eens. De enkele keer dat we met ons bord op de bank zitten is te verwaarlozen. Meestal gaat het dan om frietjes tijdens een wedstrijd van het Nederlands Elftal ofzo. Pap en mam vertellen nog met enige regelmaat vol trots aan ons dat m’n broertje en ik vroeger tijdens restaurantbezoeken altijd zo rustig waren en netjes aten, terwijl de kinderen om ons heen gillend langs de tafels renden en met potloden gooiden. Hopelijk krijg ik mijn kinderen dat later ook aangeleerd, ben toch ook wel gehecht aan die goede manieren. Servetten komen bij ons echter alleen tijdens feestdagen op tafel/schoot, dat dan weer wel 😉

  8. Ook ik heb altijd geleerd om netjes aan tafel te eten, met bestek en een servet. Toen ik met mijn fotoalbum bezig was viel mijn blik op een foto waarop ik met nog drie anderen aan tafel zat. Ik was de enige die het servet op schoot had :S Wist je overigens dat papieren servetten eigenlijk niet op schoot horen? Ze laten het vocht door en kunnen dus juist vlekken op je kleding veroorzaken. Waar je het dan moet laten weet ik ook niet.
    En ik heb vriendinnetjes die vroeger leerden om geen ‘eet smakelijk’ te zeggen, want dat is een belediging voor de gastvrouw omdat je ervan uit moet gaan dat het altijd smaakt. Ik zie dat anders, het is voor mij ook een teken dat iedereen gereed is en er dus gestart kan worden. Zal eens opzoeken wat Amy Groskamp-Ten Have hierop te zeggen heeft.

  9. Een tafel is gemaakt om te eten , bestek om te gebruiken ! Niet aan de pc , niet in de zetel ! Eens zeggen dat heeft gesmaakt , kost niks ! Vroeg geleerd is oud gedaan ! Smakelijk zus ! En daarbij … lig jij op tafel als je naar de tv kijkt ?

  10. Voordat we kinderen hadden aten man en ik gewoon lekker op de bank voor de tv… nu alleen als we écht moe zijn en geen zin hebben in gedoe. Eten met kinderen aan tafel, en dan ook nog eten anders dan patat of brood, dat is niet altijd even leuk. Knoeien, tafelmanieren, bestek, dat zeggen we wel maar op de een of andere manier waren mijn jongens daar gewoon niet goed in (net als het handschrift, opvoeden en aanleren is leuk maar je moet er ook de motoriek voor hebben) Daarbij lusten ze echt niets. Eten gaat moeizaam. We lopen nu bij een dietist om oudste bij te voeren met van die papdrankjes, en zelfs dat gaat moeizaam. Dus eh, nee, eten is niet altijd even ontspannen hier.

  11. Nog even een toevoeging: ik heb een gruwelijke hekel aan volwassenen (Collega’s!) die smakken en smerig eten, onbeleefd gedrag. Ik snap je wel hoor. Denk dat het bij die kinderen ooit vanzelf wel goed komt (ze smakken niet iig (-; ) als ze groter worden.

  12. Hier zitten we ook bijna altijd aan tafel. Met bestek of stokjes, afhankelijk van wat we eten. Wensen elkaar eet smakelijk (gebeurde bij mij thuis niet eigenlijk) en bedanken elkaar voor het eten.
    Soms dus op de bank wanneer we afhalen.
    Als kind aten we 6 dagen per week aan tafel. Op zaterdag aten we frietjes en dat mocht voor de tv. Tot we nieuwe meubels kregen die niet vies mochten worden 😉

  13. Helemaal mee eens. Las laatst een blog van een andere moeder die sinds kort met haar kindje drie keer per dag aan tafel is gaan eten en dat ze daar heel erg aan moest wennen (kindje is inmiddels 3) en dat het kindje ineens beter at. Joh! Wij eten drie keer per dag netjes aan tafel, met z’n allen, en de tafel is gedekt. Gezellig, momentje samen. Even bewust bezig zijn met eten. Mijn kinderen eten ook super goed en vinden eten altijd erg leuk en gezellig.

  14. Helemaal mee eens. Menno kan ook met stokjes eten ( dankzij zijn vader) met mes en vork ook 😉 maar hij wil nog weleens even lekker zijn vingers in de appelmoes dopen. Voeren vind ik ook belachelijk maar heb het ook zien gebeuren bij veel te grote kinderen.
    Hier ook altijd aan tafel met kaarsen en muziek. 🙂 gezellig.

  15. Mijn moeder at eens bij mijn broer, schoonzus en jonge kinderen. Voordat ze gingen eten, wilde mijn schoonzus gaan bidden voor het eten, zei haar jongste :” Mama, dat doen we toch anders ook nooit!”
    😉

  16. Precies! Hoewel ik moet toegeven dat onze kindjes niet altijd netjes met hun bestek eten hoor. Ik leg het wel altijd neer. Jochie vindt het soms te lastig en ik heb liever dát hij wat eet dan dat er strijd is over bestek. Meisje wil liefst zo snel mogelijk alles naar binnen proppen dat ze simpelweg vergeet dat er ook nog bestek ligt! Als we er wat van zeggen, pakt ze het namelijk wel weer (voor even dan).
    Met de kinderen eet ik altijd aan tafel met ontbijt, lunch en avondeten. Zo heb ik het ook van mijn moeder meegekregen. Een enkele keer als ik met ze alleen ben, mogen ze aan de salontafel op hun kleine stoeltjes lunchen. Vinden ze echt een feest! De kinderen willen voor het eten ook altijd graag “1, 2, 3, bon appetit!” zeggen.
    Man en ik eten als we eens een keer alleen eten wel vaak op de bank. Gewoon ter afwisseling, maar dan is het meestal een pizza.

  17. Toen mijn huidige man bij mij kwam wonen heb ik hem uitgelegd dat ik een paar ‘eigenaardigheden’ heb. Dat was op de eerste plaats aan tafel eten, geen herrie van de tv aan mijn hoofd, met mes en vork eten behalve bij friet, (zelfs dan doe ik het ook nog)
    Nooit eten op de bank.
    Natuurlijk zijn er wel uitzonderingen, bv als er een belangrijke voetbalwedstrijd is en wij eten friet, dan mag dat bij de tv.
    Ik vind alles veel rustiger en geordender als je aan tafel eet. Bij de bank is het al vlug vrijheid blijheid, nee dat hoeft voor mij niet.
    Ik doe altijd trouw de tafel dekken, 3x per dag.

  18. We ontbijten, lunchen en dineren altijd aan de keukentafel. De tv gaat hier pas aan als het avondeten erin zit. Heel af en toe eten we op zondag gehaalde frietjes op de bank. En dan kijken we iets op Zapp. Dan is het feest.

  19. Hier eten we alleen op de bank als we visite hebben en het gezelschap te groot is voor onze tafel(s). Dat komt maar af en toe voor. De tv staat wel vaak op de achtergrond. Waar wij wel last van hebben is dat de kinderen soms gaan klieren met elkaar. Verder de normale regels. Niet proppen, niet smakken en netjes afruimen als we klaar zijn met eten.
    Waar wij weer fossielen in zijn is dat de kinderen van ons niet van de schalen op tafel mogen pakken als er bij een feestje chips of nootjes staan. Thuis krijgen ze een bakje en hapjes/kaas/worst delen wij rond en die mogen ze dan wel pakken maar waar je aankomt eet je op. Lukt prima en heeft nooit problemen gegeven. Ben wel eens op een feestje geweest en daar kwamen de 3 kleinkinderen naar beneden en die vraten in 2 minuten alles op. Nee dus dat willen wij niet.

  20. Helemaal met je eens! Ontbijt doe ik wel op de bank, omdat ik doordeweeks altijd in m’n uppie ben maar in het weekend ontbijten we met z’n tweetjes en dan dekken we keurig netjes de tafel. Warm eten is altijd aan tafel, niet gedekt met servetten of kaarsjes (dat is bij uitzondering…) maar nooit op de bank, laat staan met de tv aan. Nee, dat ding gaat pas na het eten aan…

  21. Chagrijnige bejaarden? Nee, dankjewel. Ben het volledig met je eens. Maar dat je opvoeden ook kunt overdrijven las ik in de krant: een echtpaar leert hun kinderen dat ze niet mogen “roeien” tijdens het eten. Wat is roeien, dacht ik, en las gehaast verder. Nou, roeien betekent dat je je mest en vork tegen je bord aanlegt als je zit te eten. Kijk, daar zakt mijn broek van af.

  22. Ha zuster Klivia,

    De meesten eten voor de tv, niemand heeft dan contact met elkaar.
    Avond eten is gewoon fijn om samen te zijn, woensdag en zaterdag bank eten.
    Koniging Juliana lag ook een handdoek onder de kinderstoel.
    Zelfstandigheid begint thuis. oma

    ♥♥♥
    .*♥*…║║║║╔╗╔╗*♥*
    …*♥*.╠╣║║║╗╚╗…..**
    *♥*….║║╚╝╚╝╚╝……..
    Send to everyone you care about and see how many hugs you get back.
    If you get 1-3 back, you are an o.k. friend.
    If you get 4-6 back, you’re a good friend.
    But if you get more, you are the best friend here
    love oma

  23. YEAH ben ook een dino!!!!
    En ook hier zelfde !!
    OH wat heerlijk te lezen dat ik niet overdrijf en de mannen het
    gewoon na doen 😉
    Dank U klief!
    gelukkig zijn er meer.

  24. En hoe zit het met die bejaarden zelf dan? Hier lijken de schoonouders (70+) soms fullcircle te gaan wat tafelmanieren betreft. Vooral als er wat drank in de man is. Wijnglazen vol vette vingers en mondafdrukken, morsen en te veel opscheppen.

    Bovendien lijken onderwerpen – van gewrichtsproblemen tot constipatie – die wij vroeger noooiiiit tijdens het eten mochten bespreken opeens prima tafelconversatie. gruwel gruwel

    Misschien ook eens stof voor een blogje? 😉

    c.

  25. Goh, dat hele onderzoek kan in de prullenbak als je alle reacties leest – wat doet iedereen het keurig!
    Maar, ai.. ik voldoe niet.
    Mijn kindjes kunnen met mes en vork eten, we kunnen ze prima mee nemen naar een restaurant, ze weten waar het servetje hoort (papieren servetjes leg je naast je bord, daar veeg je alleen je mond mee af na het eten, alleen een stoffen servet gaat op schoot), blijven met hun tengeltjes van andermans eten af, ze zeggen assebief en dankewel, blijven keurig zitten totdat iedereen klaar is, bedanken voor het eten, brengen hun bordjes e.d. zonder te vragen naar de keuken – maar twee keer per dag AAN TAFEL eten.. nee.
    Voor ons, voor mij, is eten een ontspanmoment en ik heb gemerkt dat mijn kinderen stúkken beter eten en minder klieren en klagen en mekkeren als ze aan de ‘kleine tafel’ eten en ook even mogen ontspannen en niks hoeven. Het eten gaat binnen een Dora en een Bubble Guppies naar binnen, daarna gaan de pyamaatjes aan, worden de tandjes gepoetst, wordt er beneden nog even geknuffeld en gebabbeld, boekje, bed. Alleen in het weekend, als we met z’n allen zijn en op maandagochtend wordt er aan tafel gegeten. Is gezellig, als papa niet achter de krant verdwijnt. Doet hij dat wel, dan verdwijnen wij van tafel, ha haha.
    Had je al begrepen dat ik door de weeks vrijwel altijd alleen met de kinderen eet? Dat doen we dus op de meest efficiënte en voor iedereen plezierige manier. Die manieren leren ze namelijk toch wel. Omdat ik het ze leer 😉

    Maar goed, ik word dus her en der hevig bekritiseerd op deze manier van eten. So be it. Ik vermoed dat mijn kinderen hier later aardig goede herinneringen aan hebben. Ik heb het namelijk niet van een vreemde 😉

  26. Toen onze dochters nog thuis woonden aten we altijd aan tafel, behalve op zaterdag. Dan aten we soep met een broodje op de bank bij de ‘kleine’ tafel en dat was feest!
    Nu de meiden de deur uit zijn en wij soms ’s avonds doodmoe van ons werk thuiskomen, wil het nog wel eens voorkomen dat we met een bord eten op schoot op de bank zitten…. Overigens praten we dan wél met elkaar 😉

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s