Angsten.

De laatste weken hoor ik Vlam weer steeds vaker over zijn rug. Hij komt als een oude vent ’s morgens zijn bed uit en ik zie af en toe zijn gezicht vertrekken van de pijn.

Voor de mensen die hier nog relatief kort lezen: na onze zomervakantie van 2011 kreeg Vlam een hernia laag in zijn rug. Hij had al een tijdje last van rugpijn die doortrok naar zijn linker bil en been. Maar na 2 behandelingen van de slechtste fysiotherapeut van het noordelijk halfrond, die in plaats van de juiste diagnose, de verkeerde stelde en de ruggengraat van Vlam helemaal uit elkaar trok wat hij echt nooit had mogen doen, zodat de onderliggende maar nog sudderende hernia in volle hevigheid opvlamde, was het foute boel.

Hij kwam op vrijdag uit zijn werk, ging op de bank liggen en ik zag hem met de minuut meer last krijgen. Hij haalde net de slaapkamer waar hij de rest van de nacht lag te creperen van de pijn.

Ik heb altijd wel één en ander aan pijnstilling in huis, maar niets hielp. Ik belde de huisartsenpost en vroeg om tramadol. Midden in de nacht fietste ik naar de apotheek aan de andere kant van de stad en haalde een doosje op. Ondanks dat het best pittig spul is, deed het helaas geen zak.

’s Morgens vroeg moest Vlam plassen en ik haalde een emmer. Ik zag dat hij sijpelend plaste en dat betekende foute boel: een beklemming van de zenuw van zijn blaas.

Wederom belde ik de huisartsenpost en een uur of wat later stond mijn werkgever op de stoep. Vlam werd opgehaald door een ambulance en lag vervolgens een week in het ziekenhuis.

Daar kreeg hij een hoge dosering Tramadol en Lyrica en hij werd met een advies absolute bedrust te nemen, weer naar huis gestuurd.

Toen hij thuiskwam, heeft hij nog een week of 7 in een ziekenhuisbed in de woonkamer gelegen. Als hij moest plassen ging hij met een rollator door het huis. Douchen ging op een douchestoel.

Zijn humeur daalde naar een absoluut dieptepunt door het stilliggen, de pijn maar met name de bijwerkingen van de Lyrica. Eerst ging zijn korte termijn geheugen eraan, toen zijn lange. Hij werd ontzettend somber, kreeg zelfs suïcidegedachtes en er was geen land met hem te bezeilen.

In de tussentijd hadden we maandenlang nul inkomen van zijn kant omdat Vlam ZZP-er is en gingen we elke week verder de shit in.

Ik verliet elke morgen het pand na een man verzorgd te hebben achtergelaten. Ik werkte 8 uur en kwam elke middag weer thuis en kon zo verder in mijn verzorgende rol. Er kwam geen einde aan.

Zelf pijn hebben is waardeloos. Iemand van wie je houdt zien pijn lijden, is ook kleute kan ik u zeggen.

We hebben alle drie die maanden als zeer “traumatiserend” ervaren. Het was echt te veel.

Ik merk dat wanneer Vlam klaagt over rugpijn, ik meteen de stress inschiet. Ik krijg instant visioenen van ziekenhuisbedden in de woonkamer, pijnstillers en financiële ellende.

Zou dat ooit overgaan?

56 thoughts on “Angsten.

  1. Jemig, wat heftig. Kan me voorstellen dat daar de nodige stress bij komt kijken. Pap heeft ook jarenlang last van een hernia gehad, reken maar dat ‘ie van ons gelijk rust moet houden als ‘ie klaagt over rugpijn..

  2. Die stress zal wel blijven, Hoop dat Vlam nu ook weer snel pijnvrij is! ’n Beetje verkrampt misschien met lopen over gladde wegen, dan mag het warm water regenen 🙂
    groet

  3. We hebben het er samen al eens over gehad hè. Die angst gaat volgens mij nooit meer weg. Blijft altijd ergens onder de oppervlakte aanwezig en schiet als een pijl omhoog als ie getriggerd wordt.
    Sterkte.

  4. Hi Kliefje,

    Ik ken iemand die aan de wiet ging ivm de rugpijn omdat dat minder bijwerkingen heeft trouwens. Ik denk dat je angsten wel zullen slijten net zoals alle wonden op een gegeven moment toch weer op de een of andere manier helen, maar het zal een gevoelige plek blijven. Het is niet gek dat jij nu gelijk tegen het plafond schiet van de stress bij de minste geringste zorg om Vlam of iets anders. Bij jou is de rek er ook uit. Ik hoop dat het je lukt om een tijd lang kalm aan te doen en/of een manier te vinden om die stress/zorg/angst weg te laten vloeien. Het is allemaal nogal wat…. en jij kakelt vrolijk door over laarsjes en zo…….

    Toi toi,

    Dorothé

    1. Het is ook teveel hoor D. Ik merk dat ik er steeds meer last van krijg, de onzekerheid, de teleurstellingen. Ik ben als de dood voor weer een periode zonder geld. Want hoeveel je ook van elkaar houdt, het geeft zeer veel stress.

      1. Vecht/huil/bidt/hoop/leidt/zorg etc. samen naar vermogen. Zorg ervoor dat dat wat jullie bindt sterker is dan dat wat jullie scheidt. Volgens mij is het ruim de moeite waard en probeer naar de horizon verder weg te kijken dan wordt je blik weer ruimer en raak je uit het doemdenken.

  5. Sinds afgelopen zaterdag is het hier ook weer kleute: het is mijn man weer eens in zijn rug geschoten, gewoon, toen hij de telefoon wilde pakken. Hij is ook rugpatiënt, al járen, maar het ging eigenlijk ook alweer bijna 2 jaar goed. Dus: ik wens jullie sterkte!

  6. Jeetje balen zeg! En volgens mij gaat die angst nooit weg, helaas. Ik merk het zelf met Meisje. Als zij wat zieker is dan normaal, zie ik meteen weer ziekenhuistaferelen voor me door haar vroegere hersenvliesontsteking. Ik vind mezelf dan natuurlijk heel stom, maar kennelijk werkt je geest zo. Sterkte!

  7. Heftig zeg! En ja, ik kan me voorstellen dat zoiets direct voor de nodige stress zorgt, gezien het feit hoe het in het verleden is gegaan. Is een operatie niet mogelijk dan? Sterkte allebei!

  8. Kan me je reactie heel goed voorstellen! De angst zal ooit minder worden, maar het is nu nog zo vers! Ik hoop dat het meevalt deze keer. Veel sterkte voor jullie drieën!

  9. Ik denk dat het komt omdat het toen niet alléén de pijn was van Vlam die zo ellendig was , maar dat het financieel ook gelijk te merken was. Alles liep toen niet zoals het zou moeten. Ik hoop dat het snel over is, zodat jij weer zen in je kersenpit wordt 🙂

    Veel sterkte, ook voor Vlam!!

    Groetjes Puck

    1. Een operatie heeft heel veel risico’s, je zit toch aan een ruggengraat te rommelen. Daarbij: hoe gaan we het voor elkaar krijgen als hij na die operatie weer weet ik hoelang rust moet houden> ergo > weer geen inkomsten hebben?

      1. oh..tegelijk aan het tiepen 😉
        Het revalideren van zo’n operatie duurt idd wel lang. Dat is dus idd iets om over na te denken, maar continu pijn lijkt me ook geen pretje voor Vlam?

        1. Yep 🙂

          Nee, maar het is ook niet continue. Het kan gewoon echt niet nu. In de bouw gaan elke dag bedrijven failliet. Hij heeft mazzel dat ie nu weer aan de slag is. En er dan minstens 6 weken tussenuit gaan? Ondenkbaar… We kunnen echt niet leven van mijn salaris alleen.

          1. nee, dan is het idd geen optie.
            Heb ik trouwens iets gemist? Ik dacht hij een baan had, waarvoor ie het land doormoest..soort van vertegenwoordiger? Of haal ik Vlam nou door elkaar met iemand anders?

  10. pfff, ‘k vind het heel erg dit te lezen
    we (ja, we, want het is voor ieder gezinslid een hel besef ik best) hadden hetzelfde voor.
    heeft hij al een chiropractor geprobeerd?(of is dat een fysiotherapeut?)
    een operatie zie ik ook niet zitten (ik heb o.a. 4 gebarsten wervels door tijdens een manische periode wekenlang mijn lichaam te overbelasten), ze zetten één of meerder wervels aan elkaar vast, met gevolg veel minder beweeglijkheid, maar vooral dat de wervel eronder en erboven alles opvangt en dus binnen de paar jaar ook kapot is (volgens de chirurg zelf).
    feit is dat het een enorme belasting op de relatie is (en hijzelf heeft het psychisch heel zwaar vrees ik, het schuldgevoel is verschrikkelijk), ik kan het best begrijpen dat je begint te stressen als hij pijn heeft.
    ik weet niet goed hoe de wetgeving in Nederland ineen zit, maar als het enigszins mogelijk is (tijdens een mindere pijnperiode) kan hij misschien een minder belastende en volledig geregulariseerde (of hoe moet ik het zeggen?) baan zoeken?
    goeie moed en veel sterkte voor jullie allen!

  11. Aj, wat akelig. Wéér zorgen; ik kan het me levendig indenken! Hopen maar kan hij er doorheenkomt met pijnstillers.
    Maar…op den duur aan zal hij toch ander werk moeten vinden, denk je niet?

  12. Jeetje, het zit jullie ook echt niet mee he? Misschien eens wat glazen tegen de muur gooien voor wat meer geluk?
    Jammer dat hij noodgedwongen terug moest naar de bouw. Is hij ondertussen nog wel op zoek naar iets anders?

  13. Dia angst gaat nooit weg denk ik. Ik hoop dat het snel wat beter gaat met hem. Want ik kan me voorstellen dat je zijn inkomsten hard nodig hebt en dat dan een langdurig ziekbed geen optie is.
    Sterkte ermee!

  14. tere plek die rug van ons! ken een heleboel mensen met pijnlijke rug. heb er soms ook last van, nu gelukkig niet. toen ik zwanger was van mijn 4e zoon (we schrijven 1991), heb ik norm last gehad van de rug, moest ’s nachts opstaan van de pijn, op een stoel zitten tot het weer over was en dan terug bed in. ’s ochtends duurde het wel een uur eer ik deftig te been was. ik mag er niet meer aan denken, hels was het!
    Sterkte aan Vlam. We steken een duimpje op in de hoop op beterschap.

  15. Angsten over de gezondheid van dierbaren zijn pittigheden, het laatste wat we willen is elkaar zien pijn lijden 😦 Ik vraag me met jou ook af of je dat ooit over gaat…

  16. Dat overgaan heb je het dan over de rug of over de angsten. Als de rug overgaat is de angst meteen weg. Maar je weet hoe het gaat met de rug… Ik hoop dat het snel beter wordt voor jullie.

    Love As Always
    Di Mario

  17. Een mens heeft maar een rug en als daar iets mee mis is is het direct naar de knoppen voor lange tijd. Er loopt zoveel langst en in de zone van de ruggengraat dat bij het minste iets of wat scheef loopt. Ook bij mij is de plas niet meer zoals het hoort en aan de ribben heb ik soms het gevoel dat ik als het ware gewurgd word… De rug zelf is een pijn-bom tot en met. De vele hernia’s die er zijn en de tussenwervelschijven die het hem afgetrapt hebben 🙂 en de wervels zelf die degenereren doen er niet veel goeds aan. Dus ondertussen chronisch pijnlijder tot de laatste snik. je kan trouwens de medicijnenlijst qua pijnstillers zien bij het antwoord op je, in mijn laatste blog. Dus kan me je bezorgtheid goed inbeelden. Breng hem maar goed aan het verstand dat hij maar een rug heeft en deze goed moet onderhouden. Koppig zijn brengt niemand verder en straft enkel maar zichzelf af en in de bouw met een zwakke rug is vragen om pijn en verdere rugklachten.
    Veel moed en hopelijk geen ellende meer in de toekomst.
    Groetjes

  18. Ik ken dit, zó goed.
    Een aantal jaar geleden was mijn vader ziek. Niets ernstigs, maar om diverse redenen was die tijd, voor zowel mijn moeder als mij, met recht traumatisch te noemen.
    De kleinste dingen ‘triggeren’ nu weer die angst. Alles wat ook maar enigszins aan die tijd herinnert, al is het maar de broodjes die we toen in haast aten.
    Het slijt. Denk ik. Hoop ik – voor jou en met jou.
    Nieuwe herinneringen en accociaties moeten worden gemaakt.
    Je hersens zijn slim en dom tegelijk: ingewikkelde constructies en links worden op grond van ervaringen gemaakt; links die, in hindsight niet zo handig zijn. Ondermijnend werken, zelfs. En die zullen, mettertijd, moeten worden ontbonden, of vervangen door mooiers.

    Sterkte, voor jullie allemaal!

  19. Die angst gaat waarschijnlijk nooit meer weg. Mijn broer is ook herniapatiënt die helaas ook nog steeds veel last van rugpijn heeft. Bij hem helpt het om aan het begin van de dag een stuk te fietsen om alles los te krijgen. Eventueel op de hometrainer. Ik hoop dat het met Vlam snel weer wat soepeler gaat allemaal.

  20. Och dearie toch…
    de combinatie ‘pijnsignaal+geldzorgen’ zit (net als een verslaving) al in je systeem en met jouw praktijkervaring, weet jij, als geen ander, hoe moeilijk zo’n signaal uit je hersenpannetje te krijgen is.
    Jullie zijn beiden zo ontzettend sterk in het “zelfoplossen”, maar een wijntje en alle zorgen delen, doet soms wonderen in het lichaam. Ik wens jou en je Vlam zo’n wondertje toe 🙂

  21. Ach mens, wat een verhaal. Ik/wij mogen in onze handen knijpen van geluk, tot nu toe nog niets van dergelijke dingen meegemaakt. Of de angst ooit weggaat? Misschien na jaren als jullie er beiden vertrouwen in hebben dat er stabiliteit is in de situatie. Voorlopig denk ik nog wel dat de stress aanwezig belijft. Ervaart Vlam het ook zo als stress?? Sterkte ermee!!

  22. Ik kan me er alles bij voorstellen. Zo schiet ik nog steeds in de stress wanneer ik mijn man hoor hoesten en kuchen. Hij heeft twee keer een longontsteking gehad en een keer longembolie. Ik heb hem in die tijd alle zorg en liefde gegeven, maar durf toch wel te stellen dat hij een vreselijk veeleisende patiënt was die ik in die tijd graag met zijn pas opgeschudde kussen… eh… Nou ja. Je begrijpt het plaatje. En daarbij alle andere stress die je hebt wanneer iemand van het gezin langdurig ziek is. Je zit er niet op te wachten, hoe bezorgd je ook om iemand bent.
    Ik hoop voor jullie dat de hernia niet weer terug komt!

  23. Stress is geen leuk gevoel. Hier ook net een nare periode met een zieke mama achter de rug. Bij het minste kreetje, zuchtje of onverwacht geluidje panikeer ik. Telkens opnieuw heb ik schrik dat de ellende opnieuw begint. Ik vrees dat dat nog een tijdje gaat duren. Maar ik probeer er het beste van te maken. Met ups en downs! En hopen.
    Ik hoop in elk geval ook met jou mee, dat het ‘een pijntje van niets’ is. 🙂

  24. Ha zuster Klivia,

    Uit ervaring weet ik dat die angst niet weggaat.
    Als ik weer door m’n rug ga, weet ik dat ik een week onder de pannen ben, soort berusting.
    Het vervelende is dat het nooit weggaat, ondanks operaties.
    Gewicht, houding, sporten, ach je weet het wel. oma

    Ot.De dag viel mee, helaas was mijn pc besmet, maar weer opgelost, lees straks maar.
    Je verzoekje staat genoteerd voor de volgende show.
    De shows staan allemaal op: http://www.wir-3.com/

  25. Och lieverd, heb niet alle comments gelezen
    maar dat je het allemaal even zwaar K.. vind kan ik begrijpen.
    effin je leest me dus weet.
    En deze angsten bestrijd ik met de woorden:
    Jullie zijn nog niet aan de beurt om werkelijkheid te worden!!!!
    Naief? YEP maar je moet toch overleven soms.
    Dikke knuffel en sterkte!

  26. Het zal altijd een zwakke plek blijven Klief! En in geval van nood … onze buurman is een zeer deskundig arts – gespecialiseerd in hernia’s! 😉 Keep cool (moet lukken met al die sneeuw)!!!

  27. Zonder de hele bups aan reacties gelezen te hebben reageer ik ook nog ff, wellicht zeg ik dus weer iets dubbel…..maarrrrrrr….
    hm nee die bezorgdheid zal ws nooit overgaan, volgens mij is dat ook iets wat ehm liefde met je doet….(als het de buurman was had je die gevoelens vast niet?? 🙂 )
    Wel hoop ik op beterschap voor rugpijnen enzo, voor vlam envoor jullie alledrie 🙂

  28. Hoi hoi, mijn schoonzoon heeft ook hernia en verschillende keren geopereerd. Ik ben een keer op een ochtend bij hem gebleven toen mijn dochter hals over kop op pijnstilling uit moest. Kan je verzekeren dat het geen lolletje was en weet dus waar je doorheen gegaan bent. Schoonzoon heeft nog minstens een keer per jaar dat zijn rug opspeelt en hij voor een week plat gaat in de huiskamer in bed. Dus een operatie wil ook niet alles zeggen. Kan me je angst goed voorstellen, et geeft spanningen in een relatie. Big hug, liefs Ria

  29. Het heeft er nogal ingehakt, dus zul je het niet zo snel achter je kunnen laten. Volgens mij is ook “normaal” dat je die angst hebt, al zou ik voor jullie willen dat dat niet zo is. Maar samen staan jullie ster!

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s