Invalshoek.

Vorige week zag ik patiënten die al 9 jaar hun (klein)kinderen niet meer hebben gezien. Opeens -zeggen zij-, is hun zoon met zijn nieuwe partner naar Limburg vertrokken en is alle contact verbroken.

Kaartjes die ze sturen, komen retour. Hun telefoonnummers zijn geheim.

Opa en oma reizen eens in de zoveel tijd af naar Limburg en gaan dan vanuit de bosjes hun kleinkinderen op het schoolplein bespieden. Ze rijden dan ook stapvoets door de straat heen, waar ze wonen. Ze zijn meerdere malen betrapt door de zoon, schijnt.

Alles ligt aan zoonliefs nieuwe partner. Die krijgt alle schuld, heeft voor de breuk gezorgd.

Ik hoorde het aan, zei ‘oe’ en ‘ah’ en ‘rot voor jullie zeg’ op de gewenste momenten, wenste ze veel sterkte toe en sloot mijn deur.

Ik kon er niks mee.

In 99% van de ruziegevallen is het heel simpel, toch? Waar 2 vechten, hebben 2 schuld.

Je kunt mij niet wijsmaken dat eerst alles koek en ei was en dat ineens, als donderslag bij heldere hemel iemand verhuist en alle contact verbreekt.

Meestal gaat daar een slepende periode aan voorbij.

Zelf heb ik inmiddels al een jaar of 6,5 mijn vader niet gezien. Ook ik heb zijn kaartjes retour gestuurd en mijn contactgegevens bij de laatste verhuizing niet aan hem doorgegeven. Als ik hem bij de school van Jill zou betrappen, zou ik hem daar zeker weten op aanspreken. Ik vind het namelijk enigszins stalkend overkomen.

“Paps” is weggegaan uit ons gezin toen ik 4 was. Omdat hij het zelf zo moeilijk had met de scheiding, had hij geen energie meer om naar ons om te kijken. Hij heeft ook nooit alimentatie betaald. Toen ik na een jaar of 13 weer contact met hem zocht, bleek mijn vader een heuse IWAB (Ik Weet Alles Beter). Ik kreeg tips, raad, kritiek op alles. Ongevraagd. Hij had niet echt recht op die vaderachtige positie.

We matchten op geen enkel vlak. Het botste enorm. We snapten elkaar niet.

Daarbij bleek hij te zijn getrouwd met een heuse borderliner, die heerlijk stookte tussen hem en mij. Op het laatst ging ik met buikpijn naar hem toe. Er vond een futiliteitje plaats, dat ik heb laten escaleren. Bewust. Ik vond het wel prima, weer zonder hem. Overigens was mijn laatste contact met de borderliner. Ze mailde me letterlijk alleen: ‘Hans zegt nee’. Hans zelf heeft nooit meer de moeite gedaan me te bellen om te vragen wat er precies gebeurd en gezegd was. Op precies dezelfde manier was een aantal jaar daarvoor het contact tussen hem en mijn zus geëindigd.

Een jaar of 2 geleden begonnen ineens weer de kerstkaartjes te komen. Hij bleek een nieuwe vriendin te hebben, zijn huwelijk was voorbij. Hij had wat gezondheidsproblemen, wat Tia’s gehad. Ik denk zelf dat die hersenbloedinkjes het deel van zijn hersenen waar het sentiment zich bevindt, geraakt hebben, want waarom zou je anders weer een poging wagen?

Dit keer zei Klivia ‘nee’.

Been there, done that. Geen puf meer.

Ik kan me zo voorstellen dat hij aan mensen zijn eigen versie van het verhaal vertelt. En dat ik de kwaaie pier ben.

Gelukkig weet elk beetje nadenkend en zelfreflecterend mens wel dat er aan elk verhaal meerdere kanten zitten.

39 thoughts on “Invalshoek.

  1. pfff, ik heb al lang het idee dat het concept “familie” serieus overroepen wordt.
    weet niet, ik denk, kon ik mijn leven herdoen ik er volledig komaf mee maak de dag dat ik 18 word. ik heb in de loop der jaren een paar keer enkele maanden gelaten van gaan, dan sturen ze mijn zus met de vraag waarom of waardoor ik denk beter te zijn dan hen, of wat ze me verkeerd gedaan hebben…..vooral hij heeft een master in schuldgevoel opwekken. hatelijk.
    “friends are god’s apology for family”, het is mijn lijfspreuk geworden :-)
    leuke dag Zus

  2. ik ga alleen nog om met mensen waar ik me goed bij voel, al dan niet familie of vrienden.
    Energie stoppen in mensen waar ik niets aan heb is niet mijn ding.
    Voor sommigen klinkt dit egoïstisch maar het kan mij niet meer schelen.
    En voor de lieve vrede doe ik het ook niet.

  3. Breek me de bek niet open… bepaalde systemen in familie’s zijn ook met de beste wil vd wereld niet te doorbreken of te veranderen en ben jij degene die als enige enorm staat te trekken aan dood paard. Schloeder & co zijn bij ons hier een overduidelijk voorbeeld van.
    Dichter bij huis weet ik trouwens nog steeds niet waarom m’n zus en ik sinds 1,5 jr gedelete zijn door m’n twinsister… ook bizar en pijnlijk overigens.

  4. Familie… dat krijg je d’r zomaar bij zonder er om gevraagd te hebben, ‘k ga af en toe nog ‘ns naar mijn vader (plichtsbesef heet dat, geloof ‘k) mocht m’n zus (ja er bestaat ook nog een Knieperzusje) er toevallig ook zitten dan ben heeft paps pech want dan ga ‘k niet eens naar binnen,
    groet

  5. Wat een drama’s allemaal – die van jou Kliefje, maar ook de andere uit de reacties – want hoe je het ook wendt of keert volgens mij lijden er ook altijd twee partijen bij een conflict.

    Sterkte allemaal, groetjes,

    Dorothé

    1. Nee, echt niet. De aanloop er naartoe, naar de breuk was vervelend. Ik was opgelucht dat het voorbij was. Nog steeds. Misschien voor iemand die dat soort ellende niet heeft meegemaakt niet voor te stellen, maar sommige mensen kun je echt beter kwijt dan rijk zijn. Erewoord!

      1. jahoor, zo voel ik het ook! gebroken met een gedeete van mijn familie brengt zo’n rust dat ik alleen maar spijt heb dat ik het niet eerder gedaan heb!

  6. Helaas ook een ervaringsdeskundige op dit gebied, schoonouders zijn nu ook een aantal jaren uit beeld, omdat ze boos waren dat wij even afstand namen na een conflict. Toen wij dit wilden komen uit praten zeiden ze dat ze er niet aan toe waren, dat is is nu al ruim drie jaar geleden. Maar ze kennende zal mijn schoonmoeder menig traan plengen in het bijzijn van anderen en snikken dat ze haar kleinzoon niet meer ziet door dat rotmens (ik) ;-)

  7. Mensen die zeggen dat ze een dergelijke breuk of afstand niet aan zagen komen, vertellen daarmee al dat ze de ánder niet gezien hebben.
    Waar er twee vechten hebben er twee schuld gaat in mijn optiek alleen op als het gaat om gelijkwaardige partijen. Ik heb vanmorgen flink ‘gevochten’ met mijn 4-jarige zoon – en natuuuuuurlijk was dat zijn schuld ;-) – maar ík moet het hanteren. Mijn schuld dus dat het escaleerde. En nu maar hopen dat het over 15 jaar niet me tegen geworpen gaat worden ;-)

  8. Wat naar, Kliefje. Ook al weet.je dat het zo beter is, liever had je het natuurlijk anders gehad. Dat was pas echt beter geweest. Ook voor alle anderen die hier reageren, sterkte! Volgens mij laat zoiets je nooit meer helemaal los.. XxX

    1. Jawel hoor, je komt er wel los van. Volledig. Als je breekt met iemand is dat een proces dat vele jaren duurt. Elke keer weer verwijder je emotioneel verder van iemand. Je neemt steeds meer afstand. Op een gegeven moment is de maat vol en hak je een knoop door. Dat kan heel bevrijdend zijn juist. Misschien is dit onbegrijpelijk voor buitenstaanders, maar de mensen die dit hebben meegemaakt, snappen het wel.

  9. Ik heb niet snel dat ik iemand echt nooit meer zou willen zien, maar mijn biologische vader is er wel een van. Zal blij zijn als ik ooit bericht krijg van een notaris over zijn dood en tot die tijd bestaat hij voor mij niet. Gevalletje beter dood dan levend. En als hij dan gewetenswroeging krijgt door ouderdom of ziekte, nou dan had hij dat maar heel veel jaren eerder moeten bedenken! Dusss, toch wel een beetje herkenbaar verhaal.

    1. Dan heeft de jouwe het wel heel bont gemaakt zeg :( Ik zou geen blijdschap voelen, maar ook geen verdriet. Het is me echt om het even. Een afgesloten hoofdstuk. (Dus al die sterktewensen zijn echt niet nodig mensen ;))

      1. Ik ben zelf 38 jaar en ik heb al 26 jaar geen contact meer met mijn vader. Nog wel een keer geprobeerd in 1999 maar dat liep op niks uit.
        Hij heeft ons zo laten zitten dat ik er een grote faalangst aan heb overgehouden. Dit heeft trouwens ook met zijn karakter te maken.
        Maar wat ik wel heel grappig vind is wat ik al jaren roep nu bij kaatje lees.
        Ik wacht ook rustig af op een briefje van de notaris dat ik mijn kindsdeel mag komen ophalen.

        1. Ik heb altijd geroepen dat ik dat ook zou weigeren. Want wie principieel is… Maar aan de andere kant hebben we het hier over de man die nooit alimentatie heeft betaald. Ik heb nog wel wat tegoed ;)

  10. Herkenbaar. Ik zie geen reden waarom ik wel met vrienden en niet met familie het contact zou kunnen verbreken als het van alle kanten botst. Ik zie mijn zus al bijna drie jaar niet en ik mis haar niet. Het is goed zo, lekker rustig.

  11. Familie kan je ook in mijn voorbeeld beter kwijt dan rijk zijn. MIjn vader die ondertussen al meer dan 33 jaar uit mijn zicht is, kan dit naar mijn gevoel beter blijven. Geen nood aan om daar ook maar een zinnig gesprek mee aan te vatten. Iets te veel slaag gekregen om daar ook maar iets van te vergeten…. MIjn eigen broers, twee dus. De een ziet me niet staan. Reden onbekend. De ander moet of wil me maar met mondjesmaat kennen. Die heeft nog nauw contact met mijn vader. Feestjes hij mag er bij… ik niet. Soms beter met goeie vrienden dan met je eigen familie.
    Groetjes

  12. Mijn vader heeft sinds 5 jaar geen tot nauwelijks contact meer met zijn zus. Het escaleerde toen op mijn verjaardags-/welkomthuis-feestje. Aantal pogingen gedaan om het bij te leggen, maar dat is op niets uitgelopen.

  13. Ik vind het ook altijd verbazingwekkend die “ineens wilden ze niets meer met me te maken hebben” verhalen. Van mijn schoonmoeder weet ik dat ze dat ook zegt, met tranen in haar ogen, en veel verdriet over haar kleindochter die ze niet meer ziet (meerdere malen via via gehoord) Het zegt veel over hoe ze in het leven staat, voor ons was het een lang moeilijk proces wat ze niet meegekregen heeft, zoals ze nooit veel over haar kinderen meegekregen heeft. (en geloof me ik ben duidelijk geweest)
    En inderdaad de rust die we sinds een aantal jaren voelen is heerlijk, geen spijt, soms wel verdriet over hoe het had kunnen (moeten) zijn

  14. Ik vind het heel ‘mooi’, al die mensen die afscheid hebben genomen en daar geen spijt van hebben.
    Zelf heb ik jaren geleden mijn moeder laten gaan en recent ook mijn vader.
    Over mijn moeder heb ik nog elke dag verdriet, die beslissing heb ik moeten nemen voor mijn eigen bestwil.
    Mijn vader, daarover heerst momenteel vooral boosheid – ben er recent gekomen dat ie dingen met mij deed toen ik nog een klein meisje was…
    Maar er is bij beiden ook dat grote verdriet, die jaloezie op mensen die wel fijne ouders hebben…
    Ik weet dat ik verder moet met wie me wel genegen is en niet mag blijven hangen in het verlies, maar momenteel kan ik alleen vol bewondering kijken naar mensen die het allemaal echt achter zich kunnen laten…

    1. Boosheid kan wel een poos duren. Geen kattenpis wat er gebeurd is. Ik was alleen maar teleurgesteld in mijn vader. Meerdere malen. Tot de koek op was en er geen begrip meer was. Dat van jou is van een heel ander kaliber. Ik hoop dat je professionele hulp hebt of gaat zoeken? Sterkte!

      1. Dank je.
        Hulp wordt gezocht, maar ik ben er ergens ook vreselijk bang voor.
        Heb gelukkig wel een schat van een man waar ik veel bij kwijt kan.
        Ik kom er wel, ik was alleen even heul erg geraakt door je tekst.

  15. Je krijgt zo wél een heel overzichtelijk kerstkaarten bestand:-)
    Oh nee, je deed niet aan kerstkaarten!

    Zonder gekheid, dit soort dingen komt in de beste families voor.
    Zelfs in de mijne (wel aan de kouwe kant).

  16. ik heb een gezegde, vrienden kies jezelf en familie krijg….daar kun je t mee oneens zijn maar t is wel zo. Hier ook breuk en die is verergerd nadat ik ergenis top 10 eruit had gegooid (op aanraden van mijn psycholoog) bij schoonvader en diens vriendin. Ben er jaren heen gegaan met de kids maar haar eigen broedsel ging voor. Ook maakte ze verschil tussen mijn 2 kids wat de jongste opviel op haar 9de levensjaar. Altijd zeggende dat er geen onderscheid werd gemaakt…yeah right. Wij zelf zijn ook niet blanco en dat weet ik ook. Schoonvader kwam n paar dagen voor onze verhuis nog even (onaangekondigd) langs, geen probleem en vertelde dat hij met zn zoon hadafgesproken om te bellen en dan zou zijn zoon hem ophalen en thuis brengen en bij ons op visite komen in ons nieuwe huis…wij wonen er inmiddels 6 maanden en hij heeft nog geen enkele x gebeld! Manlief is ook ontzettend druk en herstellende van n burnout enz maar snap niet dat je als vader je kids die je geboren hebt zien worden en opzien groeien om ze gaandeweg of ineens de rug toe kunt keren. Heb dat wel eens aan manlief gevraagd, stel je voor dat….zou jij dat doen? Waarop hij zei, nee nooit…heel goed geantwoord…..soms vraag ik me af wat mensen bezielt en miss stellen wij ook andere eisen of hun….
    Voor mij hoeft dat contact met hun ook niet meer maar soms vreet t aan me…
    ik zal eens stoppen want t wordt inmiddels wel n heellangstuk *bloos*
    grtzz Brigitte

  17. Persoonlijk ken ik dit niet. Ik ben opgegroeid in een warm nest en heb een nauwe band met mijn broer (en zijn gezin). Schoonfamilie idem dito. Met mijn schoonmoeder begon het pas te boteren toen ze heel erg ziek werd. Maar ik zie het wel bij mensen om me heen. Het blijft treurig. Maar als je de keus hebt tussen veel gezanik of voor jezelf opkomen, zou ik voor mezelf kiezen. Tenslotte moet je jezelf elke dag in de spiegel aan kunnen kijken ;-)
    Liefs Kakel

  18. Ha zuster Klivia,

    voor opa en oma is het heel anders dan je ex.
    Voor die mensen is het natuurlijk onverteerbaar om hun kleinkinderen niet meer te zien.
    Zelf zou ik het niet doen, maar het doet wel veel pijn als je niet meer welkom bent als opa en oma. oma

  19. ja, ik denk er wat genuanceerder over, ik vind dat mensen soms wat minder hard moeten zijn, en een uitgestoken hand aanpakken. Maar toch, ieder zijn keus natuurlijk.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s