Schijtlijster.

img_1026Deze foto maakt ik in mei 2010 toen ik met dochter en schoonzus een buitenrit maakte in Garderen, op de Veluwe. Het was de laatste keer dat ik op een paard zat. Lang geleden dus.

Hoe dat zo?

Ineens allergisch geworden door die beesten? Geen zin meer?

Niks van dat alles, alleen maar angst, om eraf te vallen.

Een klein jaar daarvoor -tijdens een lesje in de binnenbak van een manege- werd ik van mijn paard geworpen en belandde ik heel hard op mijn rechter bil. Ik viel echt als een zak aardappelen op de grond en je hoorde een doffe dreun. Uiteraard klom ik er (weliswaar lachend als een boer die kiespijn heeft) weer op, om me vooral niet te laten kennen, maar van binnen leed ik helse pijnen.

Ik sleepte me eenmaal thuisgekomen de 5 trappen naar ons huis op en nam een stevige pijnstiller.

De volgende morgen kon ik niet overeind komen en ik riep Jill. Zij trok me omhoog en na een half uurtje kon ik in ieder geval weer een beetje lopen. Fietsen naar mijn werk was geen pretje. (Understatement.)

Ik bleek een gekneusd bekken te hebben en op mijn kont zat een onderhuidse blauwe plek van een halve liter bloed. De huid zelf was gevoelloos, zenuwbeschadiging door die acute, harde klap.

Ik rijd al vanaf mijn 10e paard en heb zelfs een aantal jaar buitenritten gegeven, als juf. Aangezien ik nogal motorisch gestoord ben en mijn evenwichtsgevoel niet echt je van het is, ben ik er echt ontelbare keren afgeflikkerd. Maar altijd enigszins gracieus. Nooit eerder al een zak aardappelen.

Mensen die soepel vallen, mankeren vaak niet veel. Aardappelen vallen zich te barsten.

Zo ook ik.

Na de valpartij ben ik nog 2 keer te paard gegaan en allebei de keren zat ik er zo gespannen als een veer op. Tijdens de buitenrit van de foto, hebben we dan ook alleen maar gestapt en gedraafd. Oma durfde niet in galop.

Vorige zomer heeft Jill een paar ritten gemaakt in Frankrijk. Uiteraard vroeg ze me mee te gaan. Ik had héél erg graag gewild, echt. De paarden zagen er betrouwbaar uit, de omgeving was schitterend… Maar deze schijtlijster sloeg een rondje over. Zag zichzelf al aan het begin van de vakantie uit het Franse zand gepeuterd worden en gehandicapt de zomer ingaan.

Ik beloofde Jill voor de volgende zomervakantie een paar privélesjes te nemen om meer ontspannerer te paard te kunnen gaan.

Ik ben nog steeds niet geweest. En voor je het weet is het straks zover.

Ik vind het echt heel jammer dat je als volwassen mensch overal zo goed de consequenties van weet. Vallen = pijn = beperkt zijn in je kunnen = hoe moet het dan met werk, kind en huishouden?

De spontaniteit, de onbevangenheid die ik vroeger had, die is helaas weg.

Ik ging altijd alleen, op zondagmorgens, te paard het lege strand op. Geen mobieltje mee, want die bestonden nog niet, petje op (niks cap, ben je betoeterd) en ging dan uren op pad. Ik kwam dan niemand tegen, reed zó hard dat de tranen me in de ogen sprongen. Ik galoppeerde door de vloedlijn en de zeehonden zwommen met me mee. Het gevoel van vrijheid die die ritjes gaven, is onbeschrijfelijk.

Die tijden zijn over.

Shit.

50 thoughts on “Schijtlijster.

  1. Hey I know the feeling! Stap er nog wel frank en vrij op, maar het oeverloze verantwoordelijkheidsgevoel van wat als ik val en een poosje uit de roulatie ben!!
    Samen gaan dan?
    xx

  2. Jammer hoor. Vooral dat je dat laatste moet missen.
    Ik begrijp het helemaal. Een paar jaar geleden ging ik heel enthousiast op schaatsles. De tweede les viel ik keihard op mijn stuit. Ik heb het daarna nog 3 lessen volgehouden maar ben er toen maar mee gekapt. Ik stond zo stijf als een plank op die noren.

  3. Net als Djaktief schaats ik niet meer. Ik ben zelden in Nederland als er geschaatst kan worden, daardoor oefen ik niet genoeg en is de vanzelfsprekendheid verdwenen. Ik vind het jammer want zoals jij terugdenkt aan je zwerftochten over het strand, denk ik terug aan de prachtige tochten die ik in Friesland heb geschaatst. En om de zuster te citeren: “Die tijden zijn over. Shit”.

  4. Da’s balen, helemaal omdat je vroeger zo genoot van het rijden. Snap je angst wel, ook in de combi met werk, zorg voor je gezin ed. Ik schaats daarom ook niet meer en veel wensen (parachutespringen, bungee jumpen) zal ik daarom ook echt nooit doen. Wel die paar lesjes nemen hoor! Onze HM Trix draaft ook bijna iedere zondag bij ons over het strand… mss kan je es samen met haar…?

  5. Lieverd, speciaal voor de mensen die niet meer op een paard durven of willen hebben ze karretjes uitgevonden.Hoe vond je het in het Speulder- en Sprielderbos. Ik kan er altijd wel genieten.

    Love As Always
    Di Mario

  6. Ships, ik herken dat, niet van het paard rijden maar van andere dingen. Die ik vroeger moeiteloos deed en dacht als het mis ging, ach komt wel goed maar tegenwoordig laat ik ze links liggen.
    Jammer he, alsof je een stuk onbevangenheid kwijt raakt.

  7. Snap het helemaal! Tijdens een week Terschelling een paar jaar geleden van het paard afgeduveld, en mn vinger gebroken. Sindsdien durf ik ook niet meer.

  8. Oeff een paard is zo hoog… dat vind ik al zo eng…
    Ik ken de angst ook van schaatsen.. paar keer niet zo sierlijk onderuit gaan, bont en blauw… ik bedank voor de eer.

    Liefs!

  9. Vallen is hier heel bekend. 7 Weken geleden gevallen met als resultaat een gebroken schouder waardoor ik nu een hemi-prothese heb. Vlgs. de orthoped een bijzonder nare breuk waardoor repareren lastig was en niet het resultaat gaf waarop hij en ik op hadden gehoopt. Schouderkop helemaal aan barrels, gespleten opperarmbeen en meer ellende. Ik zit nu bijna 7 weken met heel veel pijn, een arm waarmee ik niets kan doen en ik moet afwachten in hoeverre de arm weer functioneel wordt. Al met al gaat dit 6 maanden tot een jaar duren. Dus…. moeder geeft raad, doe maar voorzichtig ;)

  10. Paarden waren nooit mijn ding: te groot, te hoog en dus te eng. Schaatsen durf ik niet meer, bang om te vallen terwijl ik nog nooit gevallen ben, met schaatsen dan.

  11. Ja, dagje ouder. Ik ken het gevoel, helaas. Sporten, vallen, drinken, ziek zijn, een nacht slecht slapen.. het gaat allemaal niet meer zo soepel (over) als vroeger. Kreun. Maar paarden, daar moet je verre van blijven, is mijn motto al een jaar of 44. En dat werkt prima!

  12. O, dat herken ik helemaal. Ik durf niks meer. Vorig jaar voor de kunstheup vervangen door weer een kunstheup. Van mijn andere been staat mijn voet vast, dus ben schijtlijster eerste klas geworden. 4 maanden geleden door 2 honden omvergelopen (dat heb je dus dan omdat je bang bent om te vallen), de geopereerde heup gekneusd en nog steeds zit ik met de gebakken peren. Nog steeds doet mijn been pijn en gaat het slapen slecht. Nu weer buiten sneeuw. grmbl, shit, durf weer niet te lopen. Gek word ik ervan. Ik wil gewoon zelfstandig alles doen, maar durf niet. Die angst gaat niet meer weg, gewoon omdat je weet wat de gevolgen zijn. maanden en maanden pijn en ongemak voor jou EN je gezin.
    Dus om een lang verhaal kort te maken, ik begrijp je helemaal.

  13. Je hebt ook zoiets als valtrainingen Klief, misschien iets voor jou? Tsja en verder hoef ik niets te zeggen, want dat raad je zo wel! ;) Go your own way!

  14. pfff, een paard is ook serieus hoog hé als je er op zit,
    en als je zo gespannen bent lijkt me dat nog gevaarlijker!
    misschien kan je eens terug herbeginnen met een Brabander of zo?
    ze zijn wel veel breder, en niet geschikt, maar om terug te wennen?

    waar het onderliggende is zeker waar, en heel jammer.
    het grootste nadeel van ouder worden is dat je je verwondering verliest,
    overal eerst de nadelen en gevaren van zien (door ervaringen wslk :-))

    een mooie vraag:
    “wanneer heb je het laatst weer eens iets voor het eerst gedaan?”

    langs de andere kant is er misschien voor alles een tijd en een leeftijd?

  15. Jammer dat je niet meer durft, maar wel begrijpelijk. Zo’n smak hakt er in en je valt nogal hoog van een paard.
    Ik heb ook ontelbare keren zand gehapt. De makke manegepaarden vond ik niks en daarom stapte ik altijd op de wat eigenwijzere. Met alle gevolgen van dien.

  16. Ik heb vroeger ook altijd paardgerijden, op aardig niveau wedstrijden en was nooit bang om te vallen. Die angst ben ik ook wel kwijt. Jongeren zijn wat dat betreft bevoorrecht, zo bijna zonder angst.

  17. Zit je als aardappel mooi mee in de puree:-)

    Serieus, wat jammer eigenlijk. Lijkt me een heerlijke manier om te ontspannen en je pikt gelijk lekker de buitenlucht op. Doe het Klief, neem die paar lessen. You go girl.

  18. Ja, dat is wel het nadeel van ouder worden en inderdaad de risico’s c.q. gevaren kunnen overzien… Zo stond ik een paar jaar geleden heel stoer bovenaan een hoge glijbaan toen ik opeens gewoon niet meer durfde, terwijl ik als kind niks liever deed…

  19. Jeetje Kliefje, da’s toch heel jammer! Iets waar je zo enorm van hebt genoten… Maar wel begrijpelijk, als je zo’n harde smak hebt gemaakt. Hopelijk vind je een andere uitlaatklep, eentje waarbij je niet heel hard kunt vallen!

  20. Aah, mijn verhaal! ( again :-)) Paardgereden tot ik er in Ierland genadeloos afgeflikkerd werd tijdens het springen. Balk in mijn maag, scheve schedel & ruggenwervel zorgden voor nooit meer durven, tot die ene keer op het strand, waar een suf mietje van een paard eenmaal op het strand een woeste duivel bleek. En nu durf ik echt nooit, nooit meer. Snik.

  21. Toch jammer dat je op deze manier een mooie hobby kwijt bent geraakt. Maar natuurlijk herken ik het wel dat je bij het ouder worden een stuk voorzichtiger wordt. We worden natuurlijk ook een beetje krakkemikkiger, hè? Oké, ik zal voor mezelf spreken. IK word krakkemikkiger, haha.

  22. Heel herkenbaar Zuster en niet alleen qua paardrijden inderdaad.
    Maar zoals je schrijft:wat als je een tijd uit de running bent ?
    En me als ZZPér hoeft aan sommige dingen helemaal niet meer te denken
    en dat maakt het wel een stuk saaier al die verantwoordelijkheid.
    Maar saaie dingen opzoeken dus die leuk zijn en weinig risico inhouden
    k weet alleen nog niet wat ;)

  23. ja, dat is zeker shit! Vooral dus omdat je eerst zelfs zeehonden meekreeg en alles, dan ben je dus al best goed! En nu niet meer durven, maar, toch wel willen. Ja, die drang blijft, dus ga er maar voor, en over een paar jaar heb je weer zeehonden mee, echt!

  24. Ha zuster Klivia,

    Als de boer met kiespijn eer is, dan is de val erg hard geweest.
    Nadeel van het stijgen der jaren.
    Gelukkig heb je de goede herinneringen nog, maar het wordt strepen als je ouder wordt.
    ik weet er alles van. oma

  25. Ga met mij mee.
    Ik heb twee keer in mijn leven paardgereden. Vond het zalig – maar twee keer is geen echt paardrijden. En dus ook niet iets wat je ‘oppakt’.
    Nu ik ‘knoeroud’ ben, althans: in termen van ‘laat ik eens een leuke nieuwe sport oppaken’, en bovendien inmiddels in alle opzichten kreupel en gemankeerd, durf ik niet meer. Maar ik zou zo graag… al is het maar 1 enkele keer…
    Dus. Ga met mij mee. Schijtlijsteren we samen :-)

  26. Er zijn maar twee opties: je eroverheen zetten of opgeven. Ik vind het voor jouzelf zo jammer dat je het niet mee durft. Je mist het ontzettend! Helaas kan ik het niet van je overnemen ;-)
    Vroegah heb ik ook paardgereden. Ik heb nog getracht het virus op mijn dochter over te brengen. Even is ze een paardenmeisje geweest, maar na een knalharde valpartij vond ze het genoeg. Nu zit ze op aikido. Lekker handig!

    Je verhaal doet me trouwens aan een (ex)collega van me denken. Ze had haar vliegbrevet en heeft echt jaren gevlogen en van het ene op het andere moment durfde ze niet meer in een vliegtuig te stappen. Toen ze per se een keer naar Amerika wilde, is ze samen met haar man met van ellende met zo’n oceaanstomer mee gevaren. De reis duurde zes weken…

  27. volgens mij had ik ‘m geliked maar eigenlijk valt er niks te liken. ‘t-is ronduit shit idd. Ik heb zelf 2x op een paard gezeten en ik ben er 2x vanaf gedonderd. Dat vond ik voldoende. Paarden moeten mij niet en ik moet paarden niet. Dus ik mis niks. Maar in jouw geval… :-( HUG!!

  28. Hoi Klief. Ik ben altijd als de dood voor paarden geweest. Vind ze mooi en durf ze te aaien als ze achter het hek staan. Maar dan houd het wel op. Dat niet meer durven herken ik maar al te goed. Ik ben 5 jaar geleden gestopt met skaten omdat ik mezelf niet meer vertrouwde. Maar vind het nog altijd jammer. Groetjes Ria

  29. Het gaat een keer fout en dan durf je niet meer. Logische reactie, maar wel ontzettend Klote!
    Ik was als kind niet bang voor paarden totdat er een drietal situaties gebeurde. Nu ben ik dus wel bang voor paarden. Ze zijn immens groot en het kan fout gaan en dat heb ik naar mijn idee ook iets te vaak gehoord.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s