Gestoord.

Gisteren schreef ik het al: ik ben enigszins motorisch gestoord. Of onhandig, zo kun je het ook noemen. Nul gracieus. Ook goed.

Zelfs als paardrijjuf -met toen 13 jaar rij-ervaring-, lag ik regelmatig naast mijn pony. ‘He? Waar is de juf gebleven?’ ‘Oh, die ligt zand te happen…’

Ik flikker van stoeprandjes af, stoot mijn dijbeen zeker 2x per dag aan de punt van mijn bureau waardoor ik er soms uitzie alsof ik mishandeld word.

Laatst draaide ik me in de inloopkast op mijn werk te hard om en stootte ongelofelijk hard mijn voorhoofd tegen de hardhouten deurpost. Ik werd er helemaal misselijk van en heb echt 10 minuutjes zittend op een stoel moeten bijkomen.

Ik kijk ook wel eens in een etalage en schat de afstand tussen mijn hoofd en de ruit niet goed in en knal vervolgens très charmant met mijn plaat tegen het glas.

Ik kan prima lopen op 12 centimeter hoge pumps, raar maar waar. Maar ik blijf wel regelmatig met mijn hak tussen de straatstenen steken waardoor in in het minst erge geval ineens met mijn blote voet op straat sta en mijn schoen blijft staan. In het ergste geval flikker ik op de grond. Uiteraard bij voorkeur daar waar lekker veel mensen samen zijn. Nooit eens in het donker, in een uitgestorven straat. Als je valt, is het de kunst te doen alsof er niks aan de hand is, jezelf zo ongenaakbaar mogelijk van de grond te hijsen en je weg te vervolgen. Die zere knie te negeren en je trots te behouden.

Zo ben ik op de havo eens midden in een groepje jongens ge/beland die een klas hoger zaten. Ik kon wel door de grond zinken van schaamte. Het is 20 jaar geleden, maar ik herinner het me nog als de dag van vandaag.

Met afdrogen draai ik regelmatig de kelk van een wijnglas af. Geef mij nooit je allermooiste kristal, want ik breek het. Gegarandeerd. Ik heb al Vlams witte wijnglazen gesloopt. Dat vond ie niet leuk. Mijn standaard-antwoord is dan altijd ‘Ik kan beter je glaswerk breken, dan je hart. Niet?’

Een week of 3 geleden bleef ik met de bontrand van mijn laarsje aan mijn sleutelhanger vast zitten, terwijl ik fietste. Ik kon mijn been meteen niet meer bewegen. Moet je eens van je fiets afstappen terwijl je ene been gebogen aan je fiets vastzit. Dat was geen fraai gezicht kan ik u zeggen. Ik heb ook mijn goeie heup (die nooit zeer doet) aardig verdraaid en er 14 dagen last van gehad.

Het was al vanaf jonge leeftijd duidelijk, dat ik nooit iets spectaculairs ging bereiken op het lichamelijke vlak. Ik ben geen Kliefje Zonderland zeg maar.

Mijn balletcarrière toen ik een jaar of 8 was, was dan ook van zeer korte duur. Ik bleek geen geboren talent. Kreeg mijn benen amper op de bar en in kleermakerszit en dan mijn knieën tegen de grond drukken, is me nog nooit gelukt. De bletjuf vroeg me dan ook na enkele lesjes of badminton niks voor me was?

Ook dat bleek geen succes. Ik was zo kippig, dat ik die shuttle nooit zag aankomen.

Toen ben ik maar gewoon wat meer gaan lezen. Mijn hersenen trainen. Want daar ben ik wel aardig in.

Ieder zijn ding.

42 thoughts on “Gestoord.

  1. Hihi! Mijn danstalent is wel groot en mijn spiercontrole behoorlijk goed, maar toch ben ik in het dagelijks leven net als jij! Hoe vaak ik bijvoorbeeld al niet mijn tenen heb gebroken/gekneusd door tegen een deurpost of losstaande objecten aan te knallen… vroeger herkenden ze me zelfs al op de EHBO! Hopelijk hebben mijn kinderen dit ‘talent’ van mij niet in de genen zitten :-)

  2. woeha, hilarisch geschreven, ‘k heb me gesmeten :-)
    en vooral als ik me dan voorstel hoe je – al fietsend – met je laars aan je sleutelhanger kan hangen….. je wil echt niet weten hoe ik je nu voor mijn ogen zie :-) :-)

  3. Had ik niet gedacht dat je zó onhandig zou zijn. Op zich is het ook een hele prestatie om met je bontrandje van je laars vast te komen zitten in je sleutelhanger… dat doe ik je dan weer niet na. Verder zou ik, als ik jou was snel een (onder)broek aanschaffen waar van die heup-beschermings-stukken in kunnen. Kan je tot in lengte van dagen op de grond blijven klappen zonder je heupen te breken… Oh ja, en een nekkraag voor het geval dat…

  4. Die bontrand aan je sleutelganger, zie het helemaal voor me haha. Hier thuis zijn we ook allemaal beter in hersengym. Nieuwste hobby van oudste zoon is tegenwoordig om met zijn veters aan zijn fietspedaken vast te gaan zitten….

  5. Nou zit ‘k hier wel smakelijk te lachen (zo bij ’t eerste bakkie) maar herkenbaar is ’t voor mij wel, Daarbij ben ‘k ook nog een houtenklaas. Gaat ’t dubbelop kan ‘k je verzekeren,
    groet

  6. of een hele wijde broek die tussen je trappers komt….en er bij elke slag meer en meer omheen draait….in de buurt van de kettingkast dus.,..man gebeld en die kwam met een schaar en zelfs het losknippen duurde nog een kwartier (broek uittrekken op straat zag ik niet zitten)
    wat zou je trouwens in een donker straatje op hoge hakken moeten doen????
    en wat je blog van gisteren betreft, over het paardrijden…ooit ging het paard stijgeren omdat hij schrok van een blaffende hond, mn voet bleef in de stijgbeugel vastzitten en ik werd dramatisch een aardig endje meegesleurd, hoofd ging van bonkerdebonk over het knollenveld….en toen moesten we nog 3 weken vakantie vieren in Ierland…de ergste vakantie ooit, er gebeurde nog veel meer

    Berber

  7. Haha, hier nog een motorisch gestoorde. Een deur tegen je eigen gezicht aanslaan, is me niet vreemd. Ik heb er ook een handje van me te branden aan de strijkbout doordat ik het ding laat vallen en vervolgens probeer op te vangen. Ik had een keer langwerpige brandstrepen aan de binnenkant van mijn pols (ook van de strijkbout dus) en begreep maar niet waarom mensen me zo omzichtig benaderden. Tot iemand vroeg of ik een zelfmoordpoginng had gedaan. Glazen laten stuiteren, op straat onderuit gaan, ongewild de trap afglijden… Ik ken het allemaal :) Moet wel zeggen dat het met het ouderworden minder wordt, omdat ik gewoon heel, heel voorzichtig doe :D

    1. Ik had die strepen ook, aan de binnenkant van mijn onderarmen. Ik moest toen ik in een restaurant werkte namelijk elke dag 2x broodjes uit de oven halen en bleef uiteraard ook 2x per dag aan het rooster plakken. ZUCHT…

  8. Dat van die pumps lijkt me nou toch helemaal niet leuk. En je blijft ze dragen, of wat?
    Je tergt jezelf zo behoorlijk.
    Had je trouwens geen ei op je voorhoofd van die klap?

  9. Hier nog zo’n onhandige trien, die het vaak niet ineens meer weet…doe ik s’avonds een pyjama aan en sta ik verbaasd te kijken waar die blauwe plek in hemelsnaam nu weer vandaan komt…

  10. Klinkt me veel te bekend in mijn oren. Vorige maand ben ik keihard gevallen, van een stoepje, resultaat 2 blauwe knieen en geschaafde handen. Ik leek wel een kleuter. Fietsen… en dan ineens je tas tussen je wiel, waardoor je bijna een salto met fiets en al maakt….. Wel fijn om te weten dat ik niet de enige ben :)

  11. Leuk stukje! Leuk ieder-zijn-ding-slot & ook ieder zijn nooit-te-vergeten genant moment hoor! Het mijne lijkt zelfs een beetje op het jouwe!

  12. Hi Kliefje,

    Had je me gisteren na 25 km rennen op de herenfiets van mijn zoon moeten zien klimmen (mijne had een lekker band) ;-) Hier dus alleen ”motorische storingen” na ongezond veel sporten ;-)
    Ik snap je stuk over schijtlijster van gisteren ook veel beter.

    groetjes,

    Dorothé

      1. Ze zeggen dat je zwaartepunt verandert als je ouder wordt en maar dat je hersenen daar niet op ingesteld zijn waardoor het lijkt alsof je onhandiger wordt. Het is dus een kwestie van oefenen. Yoga, sport en dat soort dingen waarbij je gericht je lichaam gebruikt verbeteren de samenwerking tussen hoofd en lijf

  13. Wat heb ik weer eens ferm gelachen met uw rijke woordenschat ! Je bent ondanks al je gebreken een schat van een vrouw ! Ik zou zeker nooit reageren op jou indien je normaal was ! De tranen staan in mijn ogen van het gieren van het lachen ! hahahahahaha !

  14. Hier heeft mijn slechte motoriek iets te zien met mijn verminderd zicht (te koppig om mijn bril te dragen). Zo wou ik gisteren eens elegant de bank uitstappen en pakte ik naast de (echt megagrote) deurklink. Zie je me achteruitvliegen ? Misschien dacht de bankbediende wel dat ik dronken was …

  15. Deze morgen, toen je blog aan het lezen was en net toen ik aan het eten was, kon ik me niet meer houden van het schateren. Ik zeg altijd dat je van soorten moet hebben, maar jij bent toch wel een heel apart soort :-) Met je hoge pumps probeer je 9 op 10 te ontkennen dat je gewoon nood hebt om nu en dan eens onderuit te gaan:-) Dat van de wijnglazen herken ik meer dan goed… mag die hier ook niet meer afdrogen, maar daar kan ik dus niet om geven :-)
    Ook mijn vrouw heeft daar een aardje van weg om gewoon lomp te doen. Zo loopt ze nu rond met een dik blauw ook van tegen het bed te vlammen. Wou de hond pakken en pardoes met haar oogkas tegen een bedstijl. 1-0 voor het bed en ik kon me gewoon de eerste 10 min. niet bedwingen om te lachen. Toen de licht aanfloepte, want daar zat de knoop dus, schrok ik toch even en was het bitter ernst. Alhoewel… ik en ernst op zo’n moment is ver zoek :-)
    De dag nadien liep ze haast de deur van de keukenkast af met haar ander oog… Zegt al veel he :-)
    Groetjes

  16. Ow, wat klinkt dat allemaal bekend zeg xD Hier nog zo’n motorisch gestoord persoon, als mensen vragen wat dyspraxie inhoudt roep ik altijd: tja, dat betekent dat ik ELO ben: Extreem Lomp en Onhandig ;-) Heel hard om mezelf lachen is voor mij wat altijd het beste werkt.

  17. Hahahaha, ik zie het al helemaal voor me. Ik ben niet handig zeg maar, maar zo mooi (voor de omstanders) als jij kan vallen, dat lukt met zeker niet. Hahahahaha, ik zie je al gaan.

    Love As Alays
    Di Mario

  18. Hahaha, wat een drama! Doet me ontzettend denken aan mijn eigen leven!
    Laatst was ik in een winkel en toen zag ik om de hoek ineens nog een hele extra afdeling vol kleren. Enthousiast spurtte ik mij de hoek om… bleek het een spiegel! Wat een genante botsing, helaas kwam ik er ook niet ongezien mee weg, haha. Zooo ongemakkelijk!

  19. Ha zuster Klivia,

    Dan zul je ook wel geen games spelen op de pc.
    Het is niet anders moet je maar denken, je hebt andere talenten, die kun je uitbuiten. oma

  20. Echt waar, ik heb dit stukje gewoon hardop aan vriendlief voorgelezen en we lagen in een deuk! Geweldig geschreven en sommige dingen waren echt herkenbaar. Nee, ik ben zelf geen echte stoethaspel, maar toen ik nog bij de juwelier werkte is er eens een klant keihard met zijn hoofd tegen een vitrineplaat geknald omdat ie dacht dat er geen glas tussen zat. We gaven de schoonmaakster de schuld want die had gewoon te goed schoongemaakt en meneer kreeg een glaasje water voor de schrik.
    Gelukkig heb je andere talenten waar je niet voor in de buitenlucht hoeft te zijn dus ik zo zeggen hold on to the pen! :D

  21. Sinds kort lees ik je blog. Nu wordt het tijd te reageren. Ik vind wel dat als je regelmatig komt kijken je jezelf kenbaar moet maken. Ik moest weer eens lachen om je blog. Mijn noemen ze miss motoriek, dat zegt wel genoeg.

    Ik ging laatst rennen met de buggy, kleine man vond het fantastisch! Maar ineens was daar het steentje en ineens stond de wereld voor mijn zoontje op zijn kop. Dus hij onderste boven en ik boven op de buggy, het ergste was dat ik eerst om mij heen keek of niemand het gezien had. Onderwijl was ik wel bang wat ik aan zou treffen, ik bedoel kabam recht op zo een kinderhoofdje en daar dan nog eens 58 kilo bovenop.

    Het liep goed af, hij had helemaal niets!

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s