Weggeglipt.

Vorige week hoorde ik dat een patiënte van ons, die ik jarenlang elke 3 maanden bezocht, een ruime maand geleden is overleden op 87-jarige leeftijd.

Ze viel, brak haar heup (of andersom, we weten nog steeds niet wat er eerst is) en overleed binnen 4 dagen.

De betreffende dame was al jaren weduwe en had geen kinderen. In een dorp 10 kilometer verderop woonde nog een hoogbejaarde zus plus zwager en verder had ze kind noch kraai.

Ik bezocht haar eens per kwartaal vanwege haar suiker. Ze heeft nooit te kennen gegeven me te herkennen, vroeg nooit eens aan me wat ik nou precies kwam doen, wie ik was, wat ik deed. Zat daar maar apathisch in haar stoel. Ik deelde keurig netjes elke keer mee dat ik van de huisarts kwam en hoe ik heette. Nul reactie. Op mijn vragen of ik haar suiker mocht prikken en haar bloeddruk mocht opnemen, kwam standaard ‘Best hoor…’

Soms vroeg ik aan haar of ze nog wat leuks mee had gemaakt, hoe het ging en of ze plannen had voor het weekend, de Kerst, Pasen (doorhalen wat niet van toepassing is.) maar alle antwoorden waren altijd negatief.

Ze woonde in een 2-kamer appartement in het verzorgingsgebouw om de hoek dat volstond met eikenhouten meubels die overliepen van foto’s van mensen die óf al dood waren, óf nooit langskwamen.

Ik heb haar verschillende maken gevraagd of ik haar mocht trakteren op een kopje thee, in het op de begane grond gelegen restaurant, maar het antwoord was altijd hetzelfde: ik heb nu niet zo’n zin. Misschien volgende keer.

Haar echtgenoot schijnt haar jarenlang te hebben getiranniseerd en mishandeld, dat las ik in het dossier van haar vorige huisarts. Toen hij Alzheimer kreeg, werd dat nog een tandje erger. Maar omdat ze aan God had beloofd zijn vrouw te blijven tot de dood hen zou scheiden, is ze bij hem gebleven.

Tot hij gelukkig inderdaad ein-de-lijk het loodje legde.

Inmiddels had hij echter wel al het laatste restje levensvreugde uit haar gemept.

Ik ken haar niet anders dan zittend in een stoel, aan het raam, létterlijk achter de geraniums.

In een huis waar behalve de verpleging, niemand haar kende. Want alles werd op de kamer gebracht, ze kwam nooit buiten. Alleen als ze eens voor controle naar het ziekenhuis moest. En om dood te gaan.

En nu is ze dus al een ruime maand geleden begraven en niemand wist het. Ik denk ook dat niemand haar mist of nog aan haar denkt. Haar graf zal nooit bezocht worden.

De kamer is inmiddels leeg geruimd, zag ik, toen ik er maandag was, en voorzien van een nieuw verfje. Haar kleding, de meubels en foto’s zijn ongetwijfeld weggegooid.

En dat was het dan.

Het leven van mevrouw Willems.

Triest.

43 thoughts on “Weggeglipt.

  1. Zucht. Een klein en rauw portret. Zuster, je hebt – mogelijk onbewust – een eervol in memoriam voor Mevr. Willems geschreven. Een mogelijke grafrede die niet is uitgesproken bij haar begrafenis. Goed gedaan.

  2. Er is inderdaad veel (zelden zelf voor gekozen) eenzaamheid bij bejaarden. Je ziet het in rusthuizen ook, ze zitten voor zich uit te staren tot hun laatste ademtocht er aan komt. Triest inderdaad !

  3. Een mens verdient niet om op zo’n kille manier de pijp aan Maarten te moeten geven…maar helaas is dit geen alleenstaand geval. Mijn eigen mam’s wist me maanden voor haar overlijden nog te vertellen dat ook wij haar ooit zouden vergeten te bezoeken op het kerkhof. En ja hoor, na iets meer dan 7 jaar viel het me zelf op dat dit zo was. Het rouwproces ten einde noemt zo iets. Maar vergeten worden bij leven is het ergst wat een mens kan tegenkomen. In dit geval was de levensvreugde er uit gemept, maar jammer dat ze nooit de kans zag om daar iets aan te doen.
    Oud worden in zo’n situatie lijkt me niet meteen een leuk gedoe…
    Groetjes

  4. Tis jammer dat Bram Vermeulen dood is, die had er nog een mooi liedje van kunnen maken. is het zielig is het sneu, ik weet het niet. Misschien vanuit onze ogen gezien dat je denkt dat kan toch niet. Maar zou zij het ook zo ervaren of weet ze niet beter?

    Ik was van de week bij mijn oma van 92 jaar op bezoek, die heeft in feite ook niet zoveel mensen. Vanwege allerlei trieste omstandigheden en familieperikelen heb ik haar het grootste gedeelte van mijn leven niet gezien. Ik kom er niet zo vaak, maar nu was ik alleen en ik ben gewoon bij haar gaan zitten. Ik had alle tijd en die nam ik ook. Ik hielp haar met haar panty, we praatte over het leven. Ik werd er rustig van. Ik stapte uit mijn leven van haast, drukte etc. Ik keek naar mijn oude oma die alleen nog maar de tijd had, waar de minuten, uren en dagen in elkaar overliepen. Ik nam een besluit, ik zou haar vaker bezoeken. Voor haar, voor mijzelf. Los van de haast en de drukte, de tijd nemen om contact te hebben met mijn oma. Want inderdaad er is toch geen zak meer aan als je zelf bijna niet meer kan en afhankelijk bent van de mensen om je heen.

    Hoeveel is het waard dat ik de tijd neem om uit de haast en geen tijd van mijn leven te stappen om met mijn oma thee te drinken. Te praten over doodgaan, over mooie bloemen, over tuinieren, spiritualiteit, verstopte darmen, dure incontinentieluiers, etc etc en ook nog een potje rummi te spelen. Heel wat realiseerde ik me ineens. Ik voelde ook hoe intiem dit contact is. Hoe dichtbij ik bij haar ben, als ik haar panty omhoog hijs, en wordt geconfronteerd wordt met een paar grijze uit de luier gepiepte schaamharen zie. Ik wordt er niet misselijk van, integendeel ik voel me rijk en zij ook. We zijn dichterbij elkaar dan we ooit zijn geweest.

  5. Wat lijkt me dat erg om zo te moeten leven en oud te worden.
    Ik zie bij ons ook de nodige cliënten, die inderdaad geen familie meer hebben of die nooit langskomen. Kom op mensen het zijn ook mensen zoals jij en ik en hebben ook behoefte aan menselijk contact en een knuffel. Maar helaas, deze cliënten overlijden ook en dan is er ook niemand die er om geeft, behalve de verzorgers.

  6. Tjonge wat heftig. Zo wil toch niemand oud worden, raar dat we het wel bij anderen laten gebeuren!

    Dank je, ik heb weer iets om over na te denken en belangrijker………te zorgen dat het in mijn directe omgeving (familie/vrienden) niet gebeurd.

  7. Afgrijselijk. Je leven lang onder de plak bij je man, zijn klappen opvangen en als hij dan eindelijk de pijp uitgaat, is er van jou niets meer overgebleven. Wat moet dat mensje haar hele leven lang, eenzaam geweest zijn. Treurig verhaal.

  8. Wat een triest verhaal! Maar de reacties die ik hier lees zijn hoopgevend en hartverwarmend, het toont aan dat mensen toch nog om elkaar geven… .

  9. Zeker mooi beschreven en triest ook wel. Ik wachtte eigenlijk op het stukje “en toen bleek dat ze een heuse erfenis voor mij had achtergelaten! Omdat jij wél kwam en wél de moeite nam om een gesprekje aan te knopen. Lief van je.
    En nog van harte met dochter (en wat een mooie taart!) want ik las het logje net pas :) Beter laat … toch?

  10. Ha Zuster,

    Wat heb jij voor deze mevrouw een mooi in memoriam geschreven. Mijn oma keek er altijd naar uit als ik kwam met mijn kids en gelukkig heeft ze tot op hoge leeftijd zelf ook nog van alles kunnen ondernemen. Helaas dachten mijn neven en nichten hier anders over……..
    Groetjes,
    Sylvia

  11. Ha zuster Klivia,

    is zeker erg triest, zo is het ook met onze buurvrouw van 83, ook niemand meer.
    Alleen de buren en buurtzorg die nog op haar letten en haar begeleiden naar haar overlijden. oma

  12. Gisterochtend zag ik een film en daarin deed Al Pacino de uitspraak dat een mens twee keer sterft. De eerste keer dat je je laatste adem uitblaast en de tweede keer op het moment dat de laatste nog levende persoon die je heeft gekend voor de laatste keer je naam uitspreekt. Grote kans dat jij dat vandaag bent geweest, dus is mevrouw Willems nu echt dood.

  13. Het leven is een behoorlijk gecompliceerd iets, en als je de pech hebt met de verkeerde mensen in zee te raken, dan kan je leven verlopen zoals het leven van deze vrouw….

  14. Wat dat betreft begrijp ik niet hoe mensen het uithouden in verzorgingstehuizen te werken. Die waar mijn moeder zat, daar waren ze best aardig en het was er mooi ingericht, maar ik werd steeds zo treurig van al die mensen met hun afgelopen leven daar. En elke twee weken miste ik wel ineens een gezicht dat ik eerder nog gezien had.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s