Kruis.

Toen ik puber en jong volwassen was, kwam ik regelmatig bij de familie van mijn beste vriendin over de vloer en -man- wat was dat altijd toch gezellig. Vader en moeder waren nog getrouwd, broers en zussen gingen gezellig met elkaar om. Niemand was aan de drugs, niemand dronk te veel, niemand maakte ruzie met wie dan ook, de hele familie was nog bij elkaar, we lachten ons suf. Ik voelde me er heerlijk en welkom.

Bij ons thuis was er nogal wat spanning. Mijn zus was op haar 14e al zwaar aan het stappen en woonde zo ongeveer samen met de junk van het dorp, mijn broertje was gokverslaafd, mijn stiefvader en moeder waren uit elkaar. Hun huwelijk was al geen feestje, de nasleep was minstens zo vervelend. Ik zat zelf helemaal in de knoop en was al vroeg het huis uit.

Kortom: ik vond het bij ons thuis niet fijn.

Ik was dan ook een tikkie jaloers op die vriendin en haar familie.

Ik dacht echt dat wij de enige rare familie waren van het hele eiland. Voelde me heel erg alleen.

Inmiddels ben ik 39 en zie ik ook wel dat ik de familie van mijn vriendin nogal geromantiseerd had. Ook zij hadden hun problemen, het huwelijk leek wel heel gezellig, maar had ook nogal wat barstjes. Nu iedereen volwassen is, gaan de relaties tussen broers en zussen ook heel erg stroef en is het contact onderling minimaal.

Ieder huis heeft zijn kruis.

Ik voer op mijn werk altijd de dossiers in van de nieuwe patiënten. Omdat onze praktijk in het goedkoopste gedeelte van de stad gevestigd is, komen er veel mensen terecht met problemen. Soms ben zelf ik, na al die jaren gezondheidszorg, ik die alles gezien heb, nog geschokt. Mishandeling, misbruik, verslavingen, zelfmoord, verkrachtingen, schuldsanering, bijzondere seksuele voorkeuren, het is allemaal orde van de dag. Ik ken mensen uit andere landen die voor hun ogen één of meerdere van hun kinderen hebben zien worden vermoord. Dat die mensen überhaupt nog functioneren, vind ik een wonder.

Dan lees ik nog elke dag mijn rondje blogs. Er zijn veel mensen die ik “ken” ziek of gehandicapt, ik ken er met aandoeningen waaraan ze uiteindelijk dood gaan, mensen met heftige depressies. Ik spreek er een aantal privé en weet van de ellende die er achter de schermen is, want je gaat tenslotte niet alles op het wereld wijde webje zetten. Ik weet van mensen die momenteel zeer moeizame relaties hebben of die zelfs pas geleden gestrand zijn.

Ergo: ik vind het nogal geen kattenpis soms en ben er momenteel druk mee, in dat hoofd van mij.

Niemand ontspringt de dans. Iedereen krijgt zijn of haar portie ellende. Dat is één ding wat zeker is.

Poeh.

39 thoughts on “Kruis.

  1. er is veel ellende in de wereld en soms dichterbij dan je denkt.
    ik zou ook veel kunnen schrijven hierover maar je weet nooit wie er meeleest. Soms verwerk ik het in een verhaal ofzo. Het leven is inderdaad geen kattenpis.

  2. ’t Kost soms moeite om, wanneer je eigenlijk alle ellende wel hebt gezien, de positieve dingen weer naar voren te halen, En die zijn er… oh ja maar het hoofd wil dan niet meer zo goed meewerken lijkt ‘t,
    groet

  3. Breek me de bek niet open: zowel over zaken op de afdeling als privé zou ik blogs vol kunnen schrijven… doe ’t maar niet, zelfs niet achter een slotje.

  4. Leven is lijden! Maar er zijn natuurlijk ook een boel mooie dingen. Soms is het echter lastig om deze te blijven zien tussen alle ellende. Nou heb jij (en vele anderen in de zorg) natuurlijk ook niet echt een beroep waarbij je de ogen kunt sluiten voor deze ellende.

    Waardoor komt het dat je er nu zo mee bezig bent?

  5. Je hebt helemaal gelijk, dat gebeurt en daar kan je hoofd behoorlijk vol mee zitten en in de tussentijd proberen we er iets moois van te maken (voor jezelf en waar mogelijk voor anderen).

  6. Dat zei mijn moeder ook altijd, ieder huisje heeft zijn kruisje….het klopt ook..de grootte van t kruis verschilt. En idd iedereen krijgt vroeg of laat een dosis…ook die verschilt. Vind dat we onze portie wel gehad hebben…..maar het leven houdt ook in om naast die porties toch te proberen om t positieve te blijven zien en ik weet dat dat geen makkelijke opgave is en ook dat t enorm helpt als iedereen t positieve zoekt En vindt ….ik hoop dat t sneller rustiger wordt in je bol
    Kusje op je bol …dat werkte vroeger bij de kinds ook:))

  7. En zo is het maar net!
    Hier aardig wat levenservaring en ik kan tegenwoordig vaak voorspellen wie problemen krijgt:) Wat niet wil zeggen dat ik nooit meer onderuit ga. Zo gaat dat in de echte wereld. Ik ben van een dromer een realist geworden. Mensen veranderen. Ten goede en ten kwade en je kunt NIEMAND je geld toevertrouwen. Ook geen PGB aan familie overlaten, dus.

  8. Ik kan begrijpen dat het niet altijd makkelijk is om dat alles van je af te zetten. Er is inderdaad meer miserie dan we vermoeden. Mijn gezin heeft ooit ook vierkant gedraaid, en als ik hoor in wat voor situatie vrienden van de kroost soms leven … zucht !
    Door letterlijk te beleven hoe het in een gezin niet moet, weet ik nu extra goed wat te doen om mijn meiden een warm nest te geven. Dat verdienen ze namelijk !

  9. poeh, dat is er ui! denk ook dat achter mooie facades heel wat ellende kan schuilen. aan vele facades is het helemaal niet te zien, bij sommige druipt de ellende er af. niemand ontspringt de dans. heb het meegemaakt met mijn zieke vader en nu met mijn moeder die zijn heengaan, na 2 jaar, nog steeds niet te boven is.
    gelukkig loopt in ons eigen gezinnetje alles nogal op wieltjes. hout vasthouden dus!

  10. JA, mensen die zeggen dat er bij hun nooit wat aan de hand is, en bla bla hoe goed ze het altijd hebben. Ik hoorde het zo vaak, en uiteindelijk kwamen altijd de barsten van de schijnheiligheid. Het leven is soms keihard, en idd krijgen we allemaal wel wat te verduren.

  11. Vandaag een heftige blog. Je kunt inderdaad als jongere niet relativeren wat je ziet. Dat lukt pas op latere leeftijd.
    Even heel wat anders. Ik loop al erg lang, maar ben je heel dankbaar voor de app walkroid. Super. Zo zag ik dat ik gisteren wel 15 km gelopen heb en eergisteren 8. Ik ben een stuk gegroeid van trots.

  12. Live is a b*tch en soms kan je je afvragen, waarom we toch allemaal blijven doen wat we doen…Zijn die -voor sommige spaarzame- momenten van geluk het allemaal waard?
    Vandaar dat ik regelmatig denk “wij mensen zijn toch echt rare wezens” 😉

  13. Niemand ontspringt de dans, that’s life indeed. Ik proef verontwaardiging in je laatste 2 zinnen … iemand in jouw omgeving is druk bezig de schone schijn op te houden?

  14. Ik knijp dan maar weer mijn handen dicht als ik denk aan hoe veel geluk ik heb gehad. Natuurlijk heb ik ook mijn deel gekregen, en misschien ben ik wel veel minder gehard dan die mensen die veel hebben meegemaakt en komen kleine klapjes harder aan, maar toch.. ik tel mijn zegeningen.

  15. Het is waar. Ieder krijgt ‘zijn deel’. Waarom weet ik ook niet. Misschien worden we anders te verwend of zo… Zon en duisternis of zo… Weten we het geluk nog te voelen als altijd alles ons toelacht?

  16. Daniel Lohues heeft er een mooi liedje over…. http://youtu.be/EeH9-YBD60M

    Elk mens die hef zich ‘m kruus te dragen
    Opzich bennen die kruuzen precies eben groot
    ’t verschil is; de iene hef der iene van piepschoem
    En de ander die hef ‘m van lood

    A’j almaol joen krus op ’n bulte zal gooien
    En as dan daorna deur ’n engel zegd weud
    Pak mar weer iene, ’t maakt niet uut welken
    Dan zuuk ie uuteindelijk, as ’t der op ankomp
    Joen eigen der weer tussenuut

    Elk mens die hef zich ‘m kruus te dragen
    Opzich bennen die kruuzen precies eben groot
    ’t verschil is; de iene hef der iene van piepschoem
    En de ander die hef ‘m van lood
    En dar lop ie met tot aan de dood

    Soms erg lekker om hard mee te zingen

    Liefs!

  17. Hi Kliefje,

    Wat ik het wonderlijke vind is dat sommige mensen zo gebukt kunnen gaan onder een ‘klein kruisje’, terwijl anderen een zware last weten te ontstijgen ahw. Die kijken niet naar beperkingen maar naar mogelijkheden. Voor mij zijn die laatsen een lichtend voorbeeld waar ik me aan optrek. Dat doet me meer dan mijn eigen dingetjes te relativeren.

    groetjes,

    Dorothé

    1. Ik heb daar soms zelfs “last” van. Dan begrijp ik niet dat iemand in mijn optiek op iets heel kleins blijft hangen. Wat natuurlijk niet netjes is, want iedereen heeft recht op zijn/haar verdriet. Mensen die nog niks hebben meegemaakt, hebben weinig eelt op hun ziel, denk ik. Het zou raar zijn ze daar op te veroordelen. Dus dat doe ik dan ook niet 😉

      1. Poeh idd maar oeps…pasop…
        dat kleins (voor de buitenwereld) kan net dat bekende druppeltje zijn…
        Soms ben ik een ‘dipper’ en soms een ‘dimmer’ (‘k weet echt niet meer waar ik dat gelezen heb, maar ’t is wel blijven hangen)

        Virtuele knuffel en stap maar lekker door hoor 🙂

  18. Oh zo waar. Er zijn te veel nare dingen die eenieder te verwerken krijgt. Helaas op dit moment bij mij in de vriendenkring ook moeilijke momenten met ongeneeselijke ziektes. Ik weet nog niet zo goed hoe ik daar mee om moet gaan, laat staan de partner en kinderen van degene die het betreft. En dan roept iedereen zo mooi ‘geniet nu het kan’ maar soms oh zo moeilijk.

  19. ’t Is altijd wat en bij iedereen. Ik ken mensen die nooit wat hebben. Echt nooit! Als ze op vakantie in NL blijven, schijnt de zon. Ze hebben altijd mazzel bij de verzekering, de aanschaf van nieuwe auto’s, hun wasmachine gaat 30 jaar mee… Maar eigenlijk leer je als mens daar niet van. Door je eigen ellende kun je je verplaatsen in een ander. Andersom – is me opgevallen – lukt dat nooit. Kortom: we worden allemaal ietsje wijzer van ons kruis. Alleen mag ie soms wel wat lichter wegen.
    Natuurlijk blijven we er altijd bij lachen 😉
    Hou je taai morgen! Liefs
    Kakel

  20. Bij ons zeggen stagiaires weleens dat ze niet hun best kunnen doen omdat ze problemen thuis hebben. Meestal vraag ik dan of ze voor mij een adres hebben van een tiener die geen problemen heeft.. Als ze die voor me hebben, dan mogen ze wat rustiger aan gaan doen.

    Love As Always
    Di Mario

  21. Inderdaad lieve zuster, 😉
    Maar weet je, doe mij dan maar mijn kruisje
    dat ken ik tenminste en weet (normaal) er wel mee om te gaan.
    Het leven maakt je ook sterker en in sommige gevallen ook zachter
    of juist harder ………….
    Maar iets minder hier mag wel even ,
    batterijtjes houden het niet bij 😉
    En tja , ik schrijf wel heel open en eerlijk daar heb ik mijn blogje dan weer voor
    EN
    om comments te krijgen van lieve meelezende en meelevende mensen te krijgen 😉

  22. Ha zuster Klivia,

    Ja op veel situaties en omstandigheden hoef je echt niet jaloers te zijn.
    Dan is geld en goed heel ver ondergeschikt geraakt.
    Een warme hand op je schouder helpt som meer, maar kan ook net averechts werken.
    We leven in een gebroken wereld.oma

  23. Ik vind het ergens wel een geruststellende gedachte dat ieder huis zijn kruis heeft. Het kruis boven de deur van mijn jeugdhuis was behoorlijk groot. Toch heb ik dat nooit als iets naars gezien (ik kan er tenslotte toch niets aan veranderen). Een ander met een heel klein kruisje kan dat namelijk als net zo groot voelen. Wie ben ik dan om een ander zijn gevoel te ontkennen? Wel ben ik in die zin blij dat ik voor mijn gevoel wat geharder ben. Wordt het kruis in de toekomst zwaarder? Nou, kom maar op dan! Dan train ik wat extra kracht om het weer te kunnen dragen.
    Wel vind ik het irritant als iemand in zijn eigen kruis gaat hangen, als je snapt wat ik bedoel. Of misschien beter gezegd, dat iemand niet de moeite neemt om een beetje extra kracht te trainen om zijn kruis (in deze gevallen vaak kruisje) te dragen.
    Mooi logje, geeft weer eens stof tot nadenken!

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s