Crematie

Afgelopen donderdag woonde ik de crematie bij van mijn schoonmoeder, die op 99-jarige leeftijd was overleden. Om redenen die ik hier niet uit de doeken ga doen had ik al jaren geen enkel contact met haar gehad en het zal dus wel duidelijk zijn dat ik niet vreselijk verdrietig gestemd naar de crematie ging. Toch werd ik op diverse momenten emotioneel geraakt.

Mijn schoonmoeder was rooms-katholiek, maar er was geen kerkdienst. Er was wel een oude pastoor, die de laatste tijd regelmatig bij mijn schoonmoeder op bezoek kwam. Hij hield een standaardpraatje. (De teksten die hij uitspraak waren op schrift gezet en uitgedeeld. Op diverse plaatsen stond “h/z”, dat naar gelang van de overledene kon worden uitgesproken als “haar” of “zijn”.) In zijn ‘preek’ refereerde hij herhaaldelijk aan de overleden dochter van de overledene, met wij zij nu verenigd zou worden. Die overleden dochter was Boukje, mijn vrouw. Ik ben volstrekt ongelovig en geloof dus niet dat Boukje nu samen met haar moeder in de hemel is. Ik vond het bijna ongepast dat die pastoor Boukje, van wie hij de naam waarschijnlijk pas gehoord had bij de voorbereiding van de crematie, noemde onder de vermelding dat zij in de hemel zou zijn. Boukje geloofde daar zelf ook niet in.

Na die pastoor heeft Sjouk nog wat gezegd. Zij is de tweelingzus van Boukje. Uiteraard noemde zij ook haar tweelingzus en was daarbij zeer geëmotioneerd, wat bij mij een soortgelijke reactie losmaakt. Als er iemand is die Boukje nog altijd net zo mist als ik, is zij het wel. Ruim eenenvijftig jaar hebben zij een zeer hechte band gehad. Dat is zo’n twintig jaar langer dan mijn band met Boukje.

Naast Sjouk, die ik diverse keren per jaar zie, heb ik nog een schoonzus en zwager, die ik ook al geruime tijd niet gesproken had, al heeft dat geen welomschreven reden. Tegen mijn verwachting in (Ik zou het niet vreemd gevonden hebben als zij gezegd hadden ‘Wat doe jij hier ineens?’) zeiden zij en hun kinderen nadrukkelijk dat ze het plezierig vonden dat ik daar was. (Alleen Sjouk en haar man heb ik ooit verteld waarom ik geen contact meer met mijn schoonmoeder had.) Waarom was ik er dan eigenlijk? Ik ga nooit naar een begrafenis of crematie vanwege de overledene. Die weet immers toch niet of ik er ben. Ik ga erheen voor de overlevenden, in dit geval vooral voor Sjouk.

Evert

9 thoughts on “Crematie

  1. En zo hoort het toch ook? Degene die er niet meer is, merkt er niks van. Als er mensen zijn die het prettig vinden dat je komt, omdat ze steun aan je hebben of wat dan ook, dan is het een kleine moeite even je neus te laten zien.

  2. Een nuchter en tegelijkertijd emotioneel stukje. Wat begrafenissen betreft sta ik er net als jij in. Ik geloof niet in een leven na de dood, maar wel in er zijn voor mensen. Het is ook vaak het verdriet van de nabestaanden wat me tijdens een begrafenis het meest grijpt.

  3. Je gaat inderdaad voor de nabestaanden. Tenminste dat zou ik doen. Wel heftig voor je dat ze af en toe de naam van Boukje noemden.

    Love As Always
    Di Mario

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s