Emotie

Ik wist niet dat het een specialisme was, maar het bestaat: emotiepsycholoog. Een vertegenwoordiger daarvan, Ad Vingerhoets, mocht in de Volkskrant van afgelopen donderdag zijn commentaar geven op diverse items uit het nieuws. Natuurlijk hoorden de verdwijning van en de zoektochten naar die twee broertjes daar ook bij. Waar halen de media, of dat nu de schrijvende of de audiovisuele zijn, toch altijd weer de deskundologen vandaan die bereid zijn voor ons, onnozele lezers/kijkers/luisteraars, de nodige open deuren in te trappen? ” De vader heeft de moeder volgens mij zo willen treffen, door de jongetjes onvindbaar te maken.” Het is het zoveelste ‘familiedrama’: ouders raken van elkaar vervreemd, gaan uit elkaar en de kinderen verblijven bij de moeder. Vader mag ze af en toe zien. Hij houdt natuurlijk heel veel van zijn nageslacht, maar als ze niet constant bij hem kunnen zijn, dan ook niet bij ‘haar’. Ik durf de stelling aan dat zo’n man veel meer van zichzelf houdt dan van zijn kinderen. Hij is er niet om zijn kinderen op te voeden tot goed functionerende volwassenen, zij zijn er om aan te tonen dat hij een echte man en vader is.

Dan zijn er de ‘zoekers’, die om het hardst verklaren dat zij ook kinderen hebben en dus zo goed begrijpen wat de moeder doormaakt. Ik heb geen kinderen. Begrijp ik er daarom niets van? Ben ik daarom niet in staat tot empathie? Voel ik daarom niet de behoefte om mee te zoeken in de bossen? Ad Vingerhoets weet hoe het zit: “Mensen hebben een enorm gevoel van machteloosheid en willen daar iets aan doen. Ik vind het mooi dat mensen het met zo’n initiatief kunnen kaderen, een plek kunnen geven.’” Ook weer van die modieuze prietpraat. Als je vroeger ergens mee zat, deed je er iets aan, of niets natuurlijk. Tegenwoordig moet je zoiets “kaderen”. Maar waar haal je ineens dat kader vandaan? Moet je voor iedere mogelijke emotie een kader voorhanden hebben? Weet je er anders geen plekje aan te geven?

Kunnen we niet meer zonder op nationaal niveau beleefde emoties? Op 30 april konden we ons weer eens Nederlander voelen, wat dat dan ook voor gevoel moet zijn. Gisteravond waren ‘we’ reuzeblij dat Anouk toch maar mooi bij de eerste tien zat. Nou, ze kon mij Teddy Scholten en Corry Brokken niet doen vergeten.

Echt, ik onderga ook emoties. Ik vind het ook erg dat die jongetjes verdwenen zijn en hoogstwaarschijnlijk dood, al durven de media dat nog nauwelijks hardop te schrijven of uit te spreken. Maar hoe kunnen we het dan een plekje geven? Moeten we daarmee wachten tot de stille tocht, waar we een knuffel bij de vele andere kunnen leggen?

Evert

One thought on “Emotie

  1. Lieve mensen. Ik heb een stop op dit bericht gezet, er kunnen geen nieuwe commentaren meer op gegeven worden. Ik zie dat de emoties hoog oplopen en dat snap ik. Maar niet hier. Er zijn genoeg sites en blogs waar iedereen elkaar kan becommentariëren en veroordelen. Hier niet alsjeblieft. Een eigen mening hebben is prima. Maar respect voor andere mensen vind ik nog belangrijker.

Reacties zijn gesloten.