Afscheid

Het stond al lang op mijn, overigens imaginaire, ‘to do-lijstje’: lid worden van de Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie. Afgelopen vrijdag is het er dan eindelijk van gekomen. Dat staat overigens los van het feit dat ik de laatste tijd nogal vaak in contact sta met artsen en af toe in het ziekenhuis verblijf. Daar is niets levensbedreigends bij en ik kan ook nog lang niet spreken van uitzichtloos en ondraaglijk lijden. Ik lijd überhaupt niet. Ik heb hoogstens last van wat ongemakjes, die ik deels alleen maar aan mijzelf kan wijten: had ik maar niet zo veel en zo lang moeten roken!

Los van lijden en de vraag wat nu ondraaglijk is (Waarom moet een arts eigenlijk uitmaken wat ik ondraaglijk en uitzichtloos vind? ) vind ik overigens dat een mens het recht heeft om te vinden dat zijn/haar leven lang genoeg geduurd heeft. Ik heb er inmiddels 74 jaar op zitten en de laatste 17 daarvan waren niet de meest vrolijke. Het was niet voortdurend kommer en kwel, er waren – en zijn ook nog steeds – echt wel plezierige momenten, maar de glans is er al lang af.

Als je dan toch bezig bent met het levenseinde, kun je in één moeite door meteen even nadenken over wat er dan precies moet gebeuren. Er zijn mensen die van tevoren zeer gedetailleerd aangeven wat er moet gebeuren bij hun begrafenis of crematie. Ik heb dat altijd een beetje vreemd gevonden, want je bent er immers zelf niet echt bij. Vinden alle nabestaanden en belangstellenden wat jij bedacht heb wel zo passen bij hun gevoelens? Ik heb mijn familie gezegd dat zij mijn crematie helemaal naar eigen inzicht mogen regelen. Ik heb intussen genoeg begrafenissen en crematies meegemaakt om te weten dat muziek een belangrijke rol speelt bij het oproepen van emoties. Wanneer mijn familie zou moeten nadenken over de muziek bij mijn crematie, zouden ze ongetwijfeld uitkomen bij Bach, want ik ben een groot liefhebber van zijn muziek. Maar er is meer muziek die bij mij past. En wie weet er nu beter welke muziek bij mij past dan ik zelf. Ik zou dus wat suggesties kunnen doen. Daar heb ik eens over zitten nadenken en je kunt het tegenwoordig zo gek niet bedenken of je vindt het bij YouTube. Het nummer komt voor in de western ‘Paint your wagon’ uit 1969. De mannelijke hoofdrollen worden gespeeld door Clint Eastwood en Lee Marvin, die beide een relatie hebben met dezelfde vrouw (Jean Seberg). Het is de enige film van Lee Marvin waarin hij zingt. Hij was helemaal geen zanger; hij had, zoals wij vroeger zeiden “een stem om cokes mee te kloppen”. Ik heb de tekst erbij gezocht. Die past heel goed bij mij.


I was born under a wandrin’ star
I was born under a wandrin’ star
Wheels are made for rolling, mules are made to pack
I’ve never seen a sight that didn’t look better looking back
I was born under a wandrin’ star

“Mud can make you prisoner and the plains can bake you dry
Snow can burn your eyes, but only people make you cry
Home is made for coming from, for dreams of going to
Which with any luck will never come true
I was born under a wandrin’ star
I was born under a wandrin’ star

“Do I know where hell is, hell is in hello
Heaven is goodbye forever, its time for me to go
I was born under a wandrin’ star
A wandrin’ wandrin’ star

(Mud can make you prisoner and the plains can bake you dry)
(Snow can burn your eyes, but only people make you cry)
(Home is made for coming from, for dreams of going to)
(Which with any luck will never come true)
(I was born under a wandrin’ star)
(I was born under a wandrin’ star)

When I get to heaven, tie me to a tree
For I’ll begin to roam and soon you’ll know where I will be
I was born under a wandrin’
A wandrin’ wandrin’ star

Evert

12 thoughts on “Afscheid

  1. Zwaar stukje op de zondag morgen. Maar ben het met je eens. Ik ben ook voor euthenasie. Al hoop ik dat dat bij ons nog heeel lang niet van toepassing is. Werkte ik ooit in een verpleeghuis. Zaten mensen daar echt te wachten op de dood. Met uitzicht op een stel grijze flats. Familie hadden ze niet of kwam nooit langs. Mensen waren lichamelijk nog best oke maar zagen het leven echt niet meer zitten. Zo triest…

  2. Ik ben geen lid, krijg wel hun nieuwsbrief. Door de Alzheimer van mijn vader ben ik wel bewust(er) na aan het denken over dit soort zaken maar ben er nog niet uit. Voor mijn vader is het ‘te laat’, steeds vaker denk ik ‘hadden we maar iets geregeld’ maar dat is nu eenmaal niet zo. Is bij Alzheimer sowieso nog altijd moeilijk, het bepalen van iemands ondraaglijk lijden.

  3. Ik ben het ook helemaal eens met het invullen door de nabestaanden van de uitvaart, het is hun afscheid en zij mogen het doen zoals zij wensen. Ongetwijfeld in gedachten jouw stijl en leven.

  4. Ik heb pas geleden een wilsbeschikking geschreven, nu nog even laten lezen aan Vlam en ondertekenen. Moet dat ook nog even regelen. De rest is al waterdicht. Alles is geregeld, betaald en staat zwart op wit. Ik heb geen plannen, maar wil Vlam en Jill niet opzadelen met ellende als het zover is…

  5. ook hier is dat lidmaatschap rond, en alles vastgelegd en geregeld. Ik ik werk het ook regelmatig bij, aantal jaren jonger dat wel, maar wel dezelfde gedachte en drijfveer, en ook geboren under a wandering star, daar gaat mijn blog voor morgen over.
    Mooi geschreven E.

  6. Ik ben ook een groot fan van alles zelf regelen, zeker hoe ik wil doodgaan. Thuis praten we er ook vrij over. Mijn dochter weet al wat voor muziek ik wil, ze wil het zelfs voor me spelen op de piano. Over ze dat over tien jaar ook nog wil, zien we tegen die tijd wel ;-)
    Mooie tekst. Past ook helemaal bij je keuze!

  7. Nou ja, goed. Jij hebt dan geen kroost. Maar sinds mijn schoonvader is overleden hebben mijn schoonmoeder, een tante en mijn beide ouders hun ‘wensen’ enzo te kennen gegeven. Voor allevier mag ik (want van Senior verwacht ik er niet te veel van) opdraaien voor de grillen waar ik om heel erg eerlijk te zijn niet op zit te wachten voor een groot deel… Ik vind het maar rare fratsen: de ene wil met de stille trom in het graf, de ander een eet- en zuipfestijn. De derde wil afgestaan worden aan de ‘wetenschap’ of als opgezet lijk Körperwelten komen en de vierde moeten we alles voor doen (de tante: geen kinderen ofzo)….
    Ga er maar aan staan de komende jaren. Ik ga een aantal dingen niet doen want het gaat vierkant in tegen mijn gevoel. Hebben ze mooi pech!!
    Een wilsbeschikking klinkt goed an sich: maar de dood laat zich niet plannen en als je een herseninfart krijgt, ben je misschien heel gelukkig in de instelling waar je terecht komt en dan gaat niemand je mooie plannen ten uitvoer brengen.

    Ik heb alleen een hele goedkope maar goede polis die een normale, katholieke begrafenis dekt (maar dan door de schoorsteen indien gewenst (hoeft niemand een graf te onderhouden, lekker praktisch), en dat wil mijn kind dan weer niet, prima, dat mag hij dan bepalen tegen die tijd, no hard feelings…..) en een beperkte koffietafel. Geen wensen, eisen of verlangens verder. Dat is pas fair: dat de NABESTAANDEN het naar eigen dunken kunnen invullen en bepaalde bijdrage krijgen voor de basis daarvan.

    Het leven is niet maakbaar en de dood al helemaal niet. Leg je daar maar bij neer. Geen arts zal je een zachte ood geven als jij nog redelijk functioneert. Wilsbeschikking of niet.

  8. En ik ben erg verbolgen over de VvVE: een depressieve vriend kreeg advies om zelfmoord te plegen. Het is hem gelukt. Therapie en medicijnen waren echter een veel betere optie geweest. Hij belde me de avond ervoor nog. De alarmbellen gingen te laat af. Doe dat niemand aan. Het is laf.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s