Smeltmomenten.

Op de valreep voor we op vakantie gingen, kochten we nog een nieuwe voiture.

Een simpele, oude Renault, niks schokkends en niet duur. Volgens Vlam de op 2 na lelijkste auto die hij ooit had, maar mij maakt het niks uit. Ik was en ben er blij mee!

Niet alleen rijdt dat ding supervoordelig. Hij is ook comfortabel, er kan veel bagage in, hij heeft beenruimte en een heuse airco. En hij doet wat ie moet doen; ons van A naar B brengen.

Vlam reed al maanden rond in een geleende bus, van zijn werk. Niks mis mee. Voor korte afstanden dan hè? Even boodschappen doen, even de stad in. Prima!

Maar toen we eind juli naar mijn broer in Zeewolde gingen, was dat al veel te ver. De bus had alleen 3 zitplaatsen voorin, naast elkaar. Met zijn drietjes op een rijtje zitten, schouder aan schouder, mijn zweterige hand een paar honderd kilometer op het bovenbeen van Vlam, omdat ik bij God niet weet waar ik mijn armen moet laten. Jills langs benen opgefrommeld onder haar stoel. Mijn knie die steeds pijnlijk tegen het dashboard aanstootte.

Daarbij was het die dag loeiheet en stonden allebei de raampjes open bij gebrek aan airco.

Tegen de tijd dat we weer in de Randstad arriveerden, had ik bovenop mijn hoofd één groot vogelnest. Mijn haar -dat tot mijn taille komt- was door de wind samen geklit tot een ondoordringbare dreadlock-achtige toestand. Zelfs na wassen en een enorme scheut conditioner én een half flesje silk-spul, kwam ik er niet doorheen met mijn borstel. Vlam heeft met veel geduld alle klitten eruit zitten peuteren, maar zelfs toen nog, kostte het me heel veel haar. Er lag toen hij klaar was, een halve cavia op de eettafel.

Waren we met de bus naar Spanje gegaan, dan had ik óf de hele reis een badmuts op moeten zetten. Of ik was nu kaal geweest.

Geen optie dus.

Toen ik dreigde om de 2 x 1400 kilometer naast elkaar, zij aan zij, non stop ‘een potje met vet‘ en ‘we zijn er bijna‘ te gaan zingen, ging Vlam -die al wéken Autotrader in de gaten hield- dan toch maar naar zijn garage om de Renault op te halen.

Eenmaal thuisgekomen, belde Vlam de verzekering, om één en ander te regelen.

Hij wilde ook een inzittendenverzekering. “Voor mijn vrouw en dochter”, zei hij.

Ik vind dat altijd wel mooi om te horen.

Maar ook nog steeds onwennig.

Smelterig onwennig, dat dan weer wel.

Daar kan geen airco tegenop.

37 thoughts on “Smeltmomenten.

  1. smelterig lief….. (tegen het einde van het logje zei ik hardop.. Aaaaaaaaaaaa wat lief, waarop mijn Oudste zoon riep ‘zit je nu alweer foto’s van schattige hondjes te bekijken?… nee hoor, ik lees een logje over de aanschaf van een auto… toen snapte hij er niets meer van)

  2. Goedemorgen Zuster,
    Weet idd ook nog hoe het voelde om het over mijn man ipv over mijn vriend te hebben en hem her over zijn vrouw te horen hebben, dit klonk zo samen, zo lief en voor altijd! Zijn nu 25 jaar ( nog steeds getrouwd) verder en je denkt er niet meer over na……
    Een nieuwe, andere auto is bijna net zo, je wikt en weegt, beslist , bent blij en trots op die mooie koets en na verloop van tijd denk je er niet meer over na.
    Gut wat ben ik filosofisch vanmorgen.
    Werkze vandaag, hoop dat je rustig op kunt bouwen om je vakantiegevoel nog even vast te jouden.
    Groetjes,
    Sylvia

  3. Heerlijk blogje. Je hoefde nu ook niet “zwaan kleef aan…” te doen :-) Heerlijk begin van de week!
    ’t Is vandaag niet te warm, dus ook geen zweetdruppels op je toetsenbord :-)

  4. Wat een ellende in die bus als je lange afstanden moet rijden. En blijkbaar een oude bus zonder airco. En prachtig verteld weer, met de cavia op de eethoektafel;-)
    Gelukkig dat het verhaal een prachtig einde heeft

  5. Hier geen man maar wel vriend, maar toen ik na een eeuwige discussie met mijn jongste over bedtijd bij schooldagen zei dat ik het eens aan haar surrogaatvader zou vragen, grinnikte ze zo blij (om die vader) dat ik ook prompt smolt ! Of hoe alles toch eens op zijn plaats kan vallen …

  6. Hij wilde ook een inzittendenverzekering. “Voor mijn vrouw en dochter”, zei hij.
    Maar weet je wat je ook voor een gevoel erbij krijgt, een heel fijn en veilig gevoel.
    En vooral dat laatste is onbetaalbaar.

  7. Ah, ja, dat heb ik ook, zo’n smeltmoment. Zelfs na eh… wat is het, 17 jaar? Als ie dan opeens tegen iemand zegt “maar mijn vrouw.. dit of dat”. Hihi. Of je het dan opeens weer beseft.

    En fijn hoor, dat je een lekkere auto mee had. Dat is wat mij betreft toch wel een eerste levensbehoefte… :-)

  8. Hi Kliefje,

    De vakantie heeft je goed gedaan met al die mooie momentjes. Ben blij weer van je schrijftalent te mogen genieten. Er stonden weer een paar toppertjes in vandaag.

    groetjes,

    Dorothé

  9. Zijn daar ook foto’s van???? Lijkt me wel wat om zo’n vogelnestje te zien haha… Vriendlief heeft ook een VW Transporter, 2 zitplekken, en heeft het er weleens over dat zo’n bus met zo’n bankje voorin hem ook wel wat lijkt, maar no way dat ik daar gezellig met z’n drietjes in zou gaan zitten!

  10. Soms is het even afzien, maar het einddoel zal des te zoeter smaken!
    Alles komt altijd wel weer goed, en sommige dingen wennen nooit.
    Alsof het een droom is, om van te genieten.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s