Disbalans.

Vlak voor de vakantie heb ik mijn oude mediteerjuf bezocht. Enthousiast stapte ik haar huis binnen. Ze is een erg leuk/lief mens en ik zag er naar uit om even bij te kletsen.

Toen ik eenmaal zat, voelde ik meteen al dat ze niet lekker in haar vel zat. Toen ze ook nog eens behoorlijk wat sigaretten weg zat te paffen, wist ik dat er iets behoorlijk mis zat. Ze is jaren geleden hartstikke ziek geweest en dan nu roken? Foute boel.

Ze zat te kakelen als een kip zonder kop, stond alleen maar op zenden, ze luisterde amper naar wat ik te vertellen had -zoals ik haar dus absoluut niet ken- was het wachten op wat ze kwijt wilde aan me.

Na een half uurtje kwam het hoge woord eruit.

De afgelopen jaren hebben ze het daar nogal zwaar voor de kiezen gekregen, nare ziektes, een hernia, heftig puberende kinderen…

Juf en echtgenoot zijn al ruim 30 jaar samen en ondanks dat zij zegt heel erg gek te zijn op haar man, zijn er ineens fladderende hormonen die ze niet onder bedwang kan en wil houden. ‘Ik werd wakker, realiseerde me dat ik 50 ben en vroeg me af of dit nou alles was? Ik wilde de “wilde vrouw” in mij loslaten.’

Tot groot verdriet van haar man, piest ze sindsdien buiten de pot. Hij weet het, vindt het goed, hoopt dat ze snel uitgeraasd is, maar één en ander is killing voor zijn zelfvertrouwen, aldus de juf.

Ik ken haar man niet, ga hem ook nooit leren kennen en was redelijk objectief denk ik. Zonder al teveel emoties hoorde ik haar verhaal aan. Ze kon net zo goed een patiënt zijn, bij dit soort zaken schakel ik gewoon mijn gevoelens maar uit, das het beste.

ik veroordeel haar niet, ik vind dat ze zelf verantwoording hebben over hun huwelijk, dat ze allebei echt moeten doen wat ze willen, leven en laten leven blabla, maar had stiekem tussendoor wel enorm te doen met haar man die ik niet ken.

Terug fietsend naar huis, kwamen er wél emoties. En veel ook.

Ik kwam goed van slag thuis, stapte in mijn “verwarde toestand” nog mis, viel bijna van de trap en snotterde Vlams nek vol (ik wissel wel eens af, qua plaats) toen ik weer thuis kwam.

De volgende dag zag ik dat de uit balans mediteerjuf een fotootje op Facebook had geplaatst, haar man had onderweg naar huis een bosje veldbloemen voor haar geplukt. ‘Zó lief’ stond erbij.

Ik werd er weer helemaal naar van.

Onzeker ook. Ik heb Vlam de dagen daarna geloof ik wel 3 keer gevraagd op tijd te melden als er op welk front dan klachten waren, ontevredenheid. Dan kan ik er misschien nog wat aan doen, voor het te laat is…

En wat betreft de juf en ik? Ik heb geen idee hoe nu verder. Ik weet namelijk niet zo goed wat ik aanmoet met de situatie. Of ik er zin in heb, of ik het aankan, of ik dit soort toestanden door wil laten sijpelen in mijn leven. Persoonlijk zou ik ‘mijn wilde vrouw’, als ze de kop op sou steken, óf op mijn echtgenoot storten, óf met een honkbalknuppel terug rammen naar waar ze vandaan kwam. Maar dat is niet wat ze wil horen van me…

Zelden zag ik iemand die zó uit balans was als zij. Als ik niet beter zou weten, zou ik haar mediteren kunnen aanraden om tot rust te komen. Typisch gevalletje “beste stuurlui”, mijn juf.

Zo zonde.

48 thoughts on “Disbalans.

  1. Moet je zien wat het haar, en haar man oplevert, dat buiten de pot piesen. Eén en al ellende en verdriet. Is dat dan wat ze wil? En hoe zou zij het vinden als het andersom gebeurde? Zou zij dan ook zo meegaand zijn? Ik heb zelf ondervonden hoe het is als je lief vreemdgaat en ik gun het niemand het verdriet dat ik heb gehad en waar ik nog dagelijks de gevolgen van ondervind.

    1. Dat vraag ik me ook af. Ik heb zelf ook aan die/jouw kant gestaan en het is echt vreselijk, de onzekerheid die het meebrengt, de twijfels die je over jezelf krijgt. Ik begrijp het ook niet. Ik hoop dat ze er samen uitkomen, want 30 jaar weggooien, lijkt me doodzonde :(

  2. Afstand bewaren lijkt me. In tijden van onrust kun je beter de fiets pakken en lekker op pad gaan. Is meditatief, komt over het algemeen weinig gedoe (lekke band ofzo, dat is ’t dan) van en je schaadt er niemand mee.

  3. Gisteren hoorde ik een verhaal van een man die er tussenuit kneep met zijn nieuwe vriendin omdat hij er genoeg van had om met zijn chronische ziek vrouw (ze had sinds vijf jaar MS) verder te leven. Misschien is het hele verhaal wel wat genuanceerder dan dat ik het gisteren te horen kreeg maar ik werd er dus echt heel onzeker van. Dus ik begrijp je gevoelens helemaal. Helaas krijgt niemand de garantie dat je samen lang en gelukkig oud wordt.

  4. ‘k Had een collega (destijds 54) die ook vond dat haar huwelijk niks meer voorstelde en met een jongere man ging samenwonen, stond ze weer op zaterdagochtend bij de voetballende ukkies van haar vriend te kijken.
    Dat was het wel??? ‘k Begrijp zoiets nooit zo goed,
    groet

  5. Hi Kliefje,

    Onbegrijpelijk maar het gebeurt vaak…. afhankelijk van of ik iemand goed ken laat ik weten wat ik er werkelijk van denk. Het heeft wel eens als een eyeopener gewerkt.. en ook wel eens omgekeerd. Wat jou betreft…op je eigen gevoel af gaan. Als het jou zo van slag brengt moet je je er m.i. niet in moeien.

    Happy day gewenst met Vlam.

    groetjes,

    Dorothé

    1. Ik heb gezegd wat ik ervan vond. Dat ik er niks mee kan, zelf niet zo ben, blij ben dat ik de periode van uitrazen allang achter me heb gelaten en op alle vlak happy ben met Vlam. Op een niet-veroordelende manier.

  6. Ik ben bang dat ik heel kortzichtig ben op dit punt. Ik vind dat je dit soort dingen niet kunt maken tegenover je partner. Zeker niet wanneer je al zo lang bij elkaar bent en kinderen hebt. En ik geloof niet in dingen als ´het overkwam me´. Het blijft altijd een keuze. En die keuze houdt tegelijk in dat je je partner heel veel pijn doet.
    Als ik jou was zou ik er zoveel mogelijk buiten blijven en proberen het me niet teveel aan te trekken. Maar ja, dat is gemakkelijk gezegd, misschien.

  7. Het is heel simpel, als jij er een rotgevoel van krijgt wegblijven. Waarschijnlijk heeft de juf er zelf ook een rotgevoel van en dat neem jij dan ook weer over. Op dit moment heb jij dus niets aan haar en zal je niets bij haar kunnen halen, zij zal daarentegen alleen maar nemen. Mogelijk ook onbewust. Het mooie zou zijn als je er iets van kan zeggen. Voor jou gemoed en voor haar gemoed. Zodat ze weet waarom je ineens wegblijft. Als je je uitspreekt hoeft dit niet met een veroordeling te zijn. Ik bedoel het is aan alles merkbaar dat zij er niet lekker inzit. Je komt daar om te ontspannen en om je hoofd leeg te maken. Niet om gevuld met allerlei andere negatieve gedachten en gevoelens weg te gaan. Hoe zij hier verder invulling aan geven dat hoort bij hun en niet bij jou.

  8. Heel bot gezegd: Dit is haar probleem!
    En je hebt haar probleem eigenlijk al te veel bij jou binnen laten komen.
    Dit is haar leven, zij is er verantwoordelijk voor.
    En jij bent verantwoordelijk voor jouw leven.
    Deze dingen “komen langs in je leven” om je er aan te spiegelen, kan jij bedenken hoe je het in je eigen leven wel/niet wilt doen.
    Laat het daar waar het hoor: bij haar. Klinkt hard, maar jij kan er toch niks aan doen.
    Focus op jezelf.

    1. Klopt wat je schrijft. Moet ik ook doen. Tis alleen lastig hoe verder met de juf. Zeggen? Laten gaan? Daar ben ik nog niet over uit. Ze is geen vriendin, ik ken haar oppervlakkig/amper. Ik heb helemaal geen zin in deze ellende. Ik wilde gewoon gezellig thee drinken en kletsen :S

      1. Als je het heel zakelijk bekijkt… stelt zij zich niet bepaald professioneel op.

        Je komt inderdaad bij haar om je hoofd leeg te maken, en wat krijg je mee naar huis; een bak van de ellende waar zij momenteel in zit.
        Het staat je dus absoluut vrij om een tijdje afstand te houden, of zelfs een andere juf te zoeken, met wie je (momenteel) wel goed kunt mediteren.
        Er is geen vriendschapsband, dus ben jij niet verantwoordelijk voor een stukje steun, of nazorg, of klankbord, of hoe je het ook noemen wilt. Niet schuldig over voelen!

        1. Ik was er toen niet zakelijk, ik kwam geen les volgen, ik kwam thee drinken, privé. Dus op dat vlak kun je haar niks verwijten. Ik zal alleen nu nooit meer een lesje nemen bij haar, dat kan nu niet meer.

      2. Gewoon gezellig theedrinken en kletsen is dus niet gelukt.
        Het was geen gesprek, het was niet gezellig, je voelt je min of min opgezadeld met iets wat je niet wilt….
        Ik zeg: Luister naar je gevoel, dat laat je niet in de steek!

  9. … en toch… toch herken ik het… Rationeel gezien zeg ik ook wat hierboven al staat: “arme man, nee kun je niet maken, moet je niet willen, wilde mevrouw terugrammen, het is een keuze, etc.” Maar zo makkelijk is het niet. Hormonen zijn klotedingen. De menopauze ook. Midlife crisis to the max… Een geestelijke gesteldheid of disbalans is niet iets wat je even snel met een portie rationaliteit oplost. En ja, het ís makkelijk gezegd, dat “doe het dan gewoon niet”. Zeg een alcoholverslaafde dat-ie de boel maar gewoon moet laten staan. Het is toch een keuze? Zeg een kind met ADHD dat-ie zich nou verdorie gewoon eens moet concentreren, zo moeilijk kan dat toch niet zijn? Zeg iemand met psychische problemen maar eens dat-ie zich niet zo aan moet stellen en gewoon even fatsoenlijk de boel op een rijtje moet zetten. Zo werkt dat niet. Ik vind haar man een heel verstandige, lieve man. Hij laat haar uitrazen en ik denk dat hij daar heel goed aan doet. Hij kent haar en vermoedt dat ze waarschijnlijk wel weer tot bezinning komt, dat dit inderdaad een fase oid is en ze hier ook wel weer uit komt. Ik ben momenteel ook druk bezig om mijn wilde mevrouw elke keer weer terug te meppen naar diep binnenin. Maar makkelijk is dat niet. The brain works in mysterious ways. And sometimes it doesn’t work at all…

    1. Ik ook hoor, ik heb ook wel eens de wilde vrouw gehad. Ik ben in mijn vorige relatie wel eens onderweg geweest naar een afspraakje. Was eea heel erg zat, wilde meer. En ik dacht mijn ex wel eens even terug te pakken. Ik heb 5 minuten voor aanvang de betreffende man een sms gestuurd en geannuleerd. Kon het niet. Het zit niet in me. Wat je niet wilt dat jezelf geschiedt, blabla. Daar leef ik naar, ik kan niet anders.

      1. Ik kan het ook niet. Niet goed iig. Soms zou ik wel willen dat ik het wél zo makkelijk kon, maar het zit ook niet werkelijk in mij. Te bang om al het goede dat ik wél heb, daarmee te verliezen. Maar ik denk dat de persoon in kwestie een sterk persoon moet zijn om de innerlijke drang de kop in te drukken. En niet iedereen is zo sterk. Ik zou iemand daarom absoluut niet veroordelen, ik begrijp het zelfs heel goed… Het zou mij emotioneel ook niet van mijn stuk brengen, ik kan wel meevoelen met jouw meditatiejuf en haar gevoelens. Ik vind ze heel menselijk…

          1. Dat is helemaal waar. En je kunt niet alle strijd van anderen in jouw leven opnemen. Hoeft ook niet. De manier waarop ze jou volpraatte, is dan inderdaad belastend… Blijft een moeilijk iets. En jammer…

  10. Zo gevaarlijk inderdaad: goede reden hoor, die razende hormonen en levensvragen (Is dit alles?!), maar moet ze die hormonen dan per se de vrije uitloop geven..?
    Straks blijkt er iets onherstelbaar beschadigd tussen haar en haar man (die kans is groot, als ik jou zo hoor vreet het hem nu al stuk), en dan?!
    Zo zonde!

    Maar: het is haar probleem. Maak het niet tot het jouwe.

    Al snap ik dat je hierdoor bepaalde angsten krijgt: wat nou, als mij dit over een tijd ook overkomt: dat je Lief het ineens in de kop krijgt. Of: jíj – want ook dát kan.
    Maar voor hetzelfde geld… hoeft dat helemaal niet te gebeuren.
    Nu lijd je onder het lijden dat je vreest: dat is evengoed zonde van de mateloze mate waarin je van je relatie kunt genieten.

  11. Een therapeute moet er zijn voor haar client en niet andersom.Het zou m.i. voor haar raadzaam zijn een time-out te nemen tot ze weer bij zinnen is en in staat is haar werk te doen..Toch wel petje af voor haar echtgenoot.

  12. Ik kan en wil niet oordelen over je juf. Wel bijzonder dat je zo opeens in een hele andere positie tegenover elkaar zit dan, dat zij niet lekker in haar vel. Laat jij je er niet overstuur door maken, daar schiet niemand wat mee op

    (Losssslaten…. ik riep het net ook al tegen mijn moeder, alsof ik zelf een expert ben, haha… ik weet wel dat het moet maar hoe?? Die knop heb ik nog niet gevonden…)

    1. Wat ik persoonlijk zou doen in jouw situatie: ik denk even niet meer naar de juf toegaan. Het is nl je juf die jou wat leren moet en niet een vriendin die steun nodig heeft. Jammer, dat wel.

  13. Uit het leven gegrepen …
    Ik ben het deels met Lou-ter-lou eens. Overgang/hormonen/een hernia/heftig puberende kinderen … daar kun je – als 50-jarige- flink onzeker van worden. De juf wil positieve aandacht en vleierij en dat heeft ze de laatste tijd – door alle ‘ellende’- gemist. Het buiten de pot piesen zal haar nog onzekerder maken omdat ze weet dat ze niet goed bezig is. Daarnaast broedt waarschijnlijk een schuldgevoel tegenover haar loving husband. Het ondoordacht kakelen en roken is een reactie daarop. Van jou verwacht ze een soort goedkeurende feedback. Maar bij iemand met zo’n sterke eigen mening als jij is ze aan het verkeerde adres. Helaas geen koffie en prietpraat … het zij zo. Loslaten zo iemand, want het maakt jou onzeker over je relatie. Niet goed.

    1. Ik denk dat je de spijker op zijn kop slaat.

      Mijn onzekerheid was van korte duur, is alleen een gevolg van dat gesprek, ik maak me eigenlijk nooit zorgen.

      Ik denk dat ze haar hart wilde luchten, haar vriendinnen kennen ook haar man en zouden haar wrs zeggen dat ze een gaatje in haar hoofd had. Die zouden misschien partij kiezen voor manlief. Ik ken hem niet, dus was een makkelijke “prooi”. Maar het raakte me wel. En ik wil dit niet, ik wil geen ellende erbij hebben. Niet van haar.

  14. De bedrogen vrouw geweest zijnde kan ik die vrouw absoluut niet volgen. Dat je als koppel mekaar wel eens kan kwijtraken als je 30 (of 20 of 10) jaar samen bent, daar kan ik dan weer wel inkomen. Maar of vreemd gaan dan de oplossing is … ik betwijfel dat ferm, die man – hoe braaf hij ook is – zal nooit meer gerust zijn denk ik, en de gevolgen daarvan …

  15. Ik zou tegen die mevrouw zeggen. Ga eens alleen op vakantie, overzie de situatie op afstand en weet dan wat je mist als je het niet hebt.

  16. Dit doet me een beetje aan mijn “vriendin” denken. Ze hebben een belabberd huwelijk en grote problemen met de kinderen en dan verschijnt de verlossende prins die haar een beter leven zal geven. Gevolg is dat iedereen in haar gezin zich tegen haar en haar “verraad” gekeerd heeft. Je gevoelens en hormonen volgen kan misschien leuk zijn, maar het maakt ook veel stuk en soms is dat voor de rest van je leven zo.

  17. Heej, de thermometer is verdwenen..
    Ik heb nog nooit gehoord (meegemaakt is het juiste woord niet) dat er iemand van opknapt van dat buiten de pot piesen. En dat zou alleen door de hormonen komen? Nog een geluk dat haar man haar nog niet als loslopend wild buiten de deur gezet heeft. Wel knap dat je niet probeert te oordelen over haar. Blijf jezelf trouw, dat is het belangrijkste!

  18. Pfff. heftig ik weet niet of ik dat wel had willen aanhoren in een live-gesprek. Denk ik dit soort gevallen voornamelijk aan je zelf. Je kunt hier toch niet bij helpen. Als ze willen plassen, plassen ze toch wel. Ik vind het wel sneu voor die man. Maar dat is ook een volwassene die zelf moet weten wat hij toelaat.

    Love As Always
    Di Mario

  19. Heb vorig jaar twee vriendinnen gehad die buiten de pot piesten. Kon daar aanvankelijk absoluut geen begrip voor opbrengen, omdat ze allebei een lieve man hadden. Uiteraard heeft elk verhaal twee kanten. Maar ook al besefte ik dat en wou ik niet veroordelen, toch kon ik er in het begin niet mee om. Mijn waarden en normen zaten te veel in de weg. Inmiddels zijn we een jaar verder en heb ik met één van de twee de vriendschap toch kunnen hervatten. Maar als het een kennis betrof, geloof ik niet dat ik er energie zou insteken. Ik zou het gewoon laten voor wat het was. Jammer, maar zo te lezen heb je er niet echt een vriendin aan verloren, simpelweg omdat het geen vriendin was. Er zijn vrouwen genoeg waar je gezellig een kopje thee mee kan drinken, niet?

  20. deze had ik gemist!! Leest lekker die blogs van jou, lov’ it! en dan nu on topic: Maar mediteert de juf nog wel? of is ze daar te wild voor? Misschien dat een paar uur op een matje een soort honkbalknuppel kan zijn die haar in balans mept? (jaja, er zit een veroordelende toon in deze reactie, dat mag gezegd worden)

  21. Soms lees ik ook wat laat ‘bij’. Maar ik moest wél lachen bij het stukje dat je vlams nek vol snotterde en vooral ‘dat je nogal eens afwisselt qua plaats!’ whaha!

    Verder lijkt het mij het beste dit soort informatie zo snel mogelijk ‘van je af te laten glijden’ want het is zo zonde om daar je energie aan te verspillen. Negatieve emoties die binnenkomen.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s