Scheiden.

Aankomend weekend rijdt Vlam “even” heen en weer naar het zuiden van Frankrijk. Om zijn vader op te pikken. Die gaat namelijk vanaf zondag in Den Haag wonen. Zijn moeder blijft in Frankrijk. Ze gaan scheiden na vijftig jaar samen te zijn geweest. Ze zijn negenenzestig en zeventig jaar.

Ik leerde ze een drieënhalf jaar geleden kennen. Na jaren tussen ruziënde mensen te hebben gezeten, heb ik E-NOR-ME voelsprieten ontwikkeld op dat vlak. Het was me al snel duidelijk: die twee waren niet alleen op elkaar uitgekeken. Erger nog: ze waren twee totaal verschillende kanten opgegroeid. Er was geen respect meer, geen warmte. Opperdepop was de liefde. Kilte en desinteresse waren ervoor in de plaats gekomen.

Daar hebben ze zelf nog een paar jaar over gedaan, om daar achter te komen. De rest van de familie wist het overigens al járen voor ik op het toneel kwam, het ging -eh- wat moeizaam tussen die twee.

Op een gegeven moment was het zó erg, dat wij twee jaar geleden met zijn drietjes op doorreis tijdens onze vakantie in hun huis in Frankrijk waren en schoonvader alleen in de keuken moest eten. Hij was verbannen, mocht niet meer met de rest van het gezin aan tafel zitten.

Dat was de druppel voor mij, dat was de laatste keer dat ik bij ze heb gelogeerd. Dat nam ik me voor, toen we met piepende banden het erf afreden, op naar daar, waar het wél leuk was.

In de tussentijd zijn we wel samen een paar keer bij ons thuis geweest. Met heel duidelijke afgebakende regels ten aanzien van hun gedrag. Ik dwong af dat ik, zodra we gevaarlijk terrein gingen betreden, ik abrupt en zonder om de pot heen te draaien, mocht zeggen dat we een ander onderwerp zouden aansnijden. Te gek voor woorden. Alsof ik met een stel kleuters aan tafel zat.

De laatste keer dat mijn schoonmoeder bij ons was, ze was toen alleen, ze kwam terug van haar vriendinnenvakantie in Tunesië, zat ze te huilen aan tafel. Ze was het zat en schoonpa moest weg. Liever gisteren dan vandaag. Ik vertelde haar dat ik dat eerst moest zien, en dan pas kon geloven. Ik had dat namelijk al een paar keer eerder gehoord, in de afgelopen jaren.

Thuisgekomen deelde ze hem dat ook echter mee, tot mijn verbazing.

Nog steeds hield ik er rekening mee dat ze wel samen zouden blijven.

Maar nu is het dan eindelijk zover.

Pa heeft een appartement gehuurd, zijn droomauto gekocht, een oude Saab die Vlam en ik enkele weken geleden hebben uitgetest voor hem, er staat een fonkelend nieuw Nespressoapparaat op zijn aanrecht te wachten. Ik heb gas en elektra aangevraagd voor hem, morgen gaan Vlam en ik een matras voor hem halen bij de Zweedse vrienden, we hebben ons tuinsetje en Jills tv in zijn woonkamer gezet zodat ie in ieder geval ergens op kan zitten zondagavond… Kortom: het gaat nu echt gebeuren.

Geloof ik.

Als ze nou maar niet ineens over een half jaar in hun enigszins botte hersens gaan halen, dat ze elkaar missen en het weer gaan proberen.

Soms, ook al is dat pas (of zelfs) als je zeventig bent, moet je gewoon toegeven dat de koek op is en niet bij elkaar blijven omdat iets een gewoonte is geworden.

Ik hoop dat ze de tijd nemen om te rouwen, om boos te worden, om door dat diepe dal te komen dat elk scheidend mens meemaakt en dat ze daarna klaar zijn voor het begin van de rest van hun leven… Apart van elkaar.

De gemiddelde Nederlandse vrouw wordt 82,5 jaar en de gemiddelde man 79.Tijd zat om er nog wat van te maken, me dunkt.

17 thoughts on “Scheiden.

  1. Ik vind het eigenlijk best dapper dat ze nu toch gaan scheiden. Hoeveel stellen blijven niet bijelkaar ookal is de koek allang al op wat betreft liefde en respect, gewoon omdat ze niet durven deze stap te zetten. Ik wens je schoonvader en schoonmoeder dan ook veel geluk toe met hun (eigen) leven.

    1. Dat is het ook. Ik hoop alleen dat ze doorzetten, want als ze weer samenkomen, gaat het geheid weer mis. En er is gewoon wel een reële kans dat mensen die al 50 jaar samen zijn, geen idee hebben hoe ze het alleen moeten gaan rooien en om die reden het weer gaan proberen.

  2. Ik vraag me af of ze dit na 50 jaar nog wel kunnen doen zonder kleerscheuren. Voor hetzelfde geld vallen ze in een zwart gat. Hopelijk krijgen ze steun van familie en vrienden.

    1. Vast wel, die hulp. Ik heb ze alleen wel gezegd dat het hun scheiding is en niet die van de hele familie. Voor je het weet zitten we weer in de negativiteit en het wordt tijd dat er een kentering optreedt.

  3. Dit kon het verhaal van mijn schoonouders geweest zijn, maar ik vrees dat die tot het einde van hun dagen elkaar het leven zuur gaan maken.
    Zo zonde om een leven zo te vergooien aan ongelukkig zijn ! Ik kan dat weten want heb een aantal jaren als ervaringsdeskundige achter de rug, en ik ben daar niet bepaald fier op !

  4. Dit is best een enorme stap, zeker op die leeftijd. Maar inderdaad ze hebben nog een enorm stuk leven voor zich, waarin ze allemaal mooie en leuke dingen kunnen doen.

    Je hebt steun en steun zuster… en ik denk zomaar dat jullie je grenzen al bepaald hebben. Zorgen dat er spullen in zijn huis staan is prima familiesteun, meehuilen met de wolven daarentegen.. ik snap heel goed dat je daar voor past.

    Liefs!

  5. Jeetje na vijftig jaar alsnog uit elkaar, toch best heel dapper. Ik ben net als de rest heel benieuwd hoe zij hun nieuwe leven gaan invullen. Zelf had ik ook een tante die na jaren huwelijk is gescheiden, uiteindelijk toch weer met dezelfde is getrouwd en weer gescheiden enz. enz.

  6. Dat is opeen zeker moment een heel verstandige beslissing.
    Zo verder leven is geen leven hebben. Hans

    Ben je weer stiekem terug gekomen met je log!

  7. Heel moedig om na zoveel jaar getrouwd te zijn toch nog de knoop doorhakken om ieder zijn eigen weegs te gaan. Onvoorstelbaar vind ik het, aan de andere kant, dat ze deze stap niet eerder tot uitvoer hebben gebracht. Hoelang wil een mens wachten in de hoop op betere tijden? Sterkte met de familie!

  8. Als het op is, is het op. Gelukkig leven we niet meer in een tijd dat men verplicht bij elkaar blijft. Het moet uit liefde zijn en alleen daarom. Ik kan me wel heel erg voorstellen dat het na zoveel ja voor alle partijen echt wennen is!

  9. Toch ergens ook wel sneu, nietwaar? Zovele jaren verspild? in geruzie, enzo,en daarbij…. sommige die dat zo lang doen, kunnen niet meer met, maar eigenlijk ook niet meer zonder elkaar ;-). Ik ben benieuwd hoe het loopt.
    Succes!

  10. Mijn moeder van 70 heeft deze zomer ook de stap gezet om alleen verder te gaan na 19 jaar huwelijk. Mi hadden ze nooit moeten trouwen en nu dus rust, ik merk dat haar glas tegenwoordig half vol is ipv half leeg
    Groetjes,
    Sylvia

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s